O tym, dlaczego nie znoszę filmów 3D, czyli o tym, nie nie warto zabijać wiary w Nibylandię w sobie

Sylwester jak najbardziej udany. Wejście w nowy rok nie mogło się odbyć bez oczywistych przypałów, jak sceny a la Psychoza Hitchcocka spowodowane moimi krwotokami z nosa, czy szalony pomysł ściągania szwów kumplowi którego wkurwił lekarz ( nie, nie zrobiłam mu żadnej krzywdy, szwy ściągnęłam wręcz profesjonalnie). Jednak ten wieczór mogę zaliczyć do jak najbardziej udanych, pomimo mojej ciągnącej się choroby. Skromnie, w kilka osób, trochę tańca, dużo śmiechu i szaleństwo po odpowiedniej dawce tequili ( Frida bowiem, jak jej pierwowzór, Frida Kahlo, tequilę kocha i zachowuje się po niej cóż...odpowiednio, czymś na ksywę przecież musiała zasłużyć, nie tylko malowaniem.). Odpowiednio zakończony wieczór, a raczej noc, bo poranek zastał przecież mnie i Męża w namiętnym uścisku. Narzekać na Sylwestra na pewno nie mogę, choć, w ogóle ekscytacji nie odczuwałam. Może to nieraz i lepiej, za dużo się nie spodziewać?

Teraz dopadło nas słodkie lenistwo, a raczej, mnie dopadł kolejny etap chorowania, w którym klnę, na czymś świat stoi. Spokojny poranek przerwał nam telefon Męża.

- Zośka dzwoniła i pytała, czy jak się wykurujesz- to idziemy z nią do kina na ostatniego Hobbita.

-Nie.

-Też jestem tego zdania- odetchnął z ulgą Mąż.

-Nie chcę, bo w ogóle mam wrażenie, że Jackson zgwałcił Tolkiena a po drugie...

-...tak, wiem. Zośka chciałaby iść na 3D. A to nie dla nas.

-Dokładnie, kochanie.- ucieszyłam się, że tak się rozumiemy i wróciłam do przełykanego z trudem śniadania.

Byliśmy już na poprzednim „Hobbicie” właśnie w 3D i zdecydowanie stwierdzam, że kino tego typu nie jest dla mnie, jestem staroświecka i nie lecę na efekty specjalne jak u facetów nie lecę na samochody.

Uwielbiam podróże na ekranie i uwielbiam te w wyobraźni choćby, gdy nie ruszam się nawet z fotela w kinie czy spod kołdry w wyrku. Uwielbiam i podziwiam wyobraźnię takich twórców jak Tolkien właśnie.

A niestety, mam wrażenie, że pewna magia wyobraźni i kreatywności także ginie momentami w naszym prędkim świecie.

Wyobraźnia to narzędzie magiczne. Abstrakcyjne myślenie, brak jakichkolwiek granic. Wyobraźnia może sprawić, że stając się w swojej głowie kimś innym możesz się zainspirować i stworzyć siebie na nowo. Na nowo odkryć świat, w którym istniejesz, bo przecież magia i twoje wyobrażenia zawsze miały w nim korzenie. Wyobraźnia i kreatywność to nieskończone pole możliwości. To miejsce w duszy, które chroni przed zgorzknieniem. To narzędzie, które sprawiło, że wariaci stawali się geniuszami i stoimy tu, gdzie stoimy, bo czy bez wyobraźni homo sapiens wyszedłby w ogóle z jaskini? Tak, moi drodzy, wyobraźnia to narzędzie i największy przejaw ludzkiego geniuszu. A my, widząc kogoś z jej wielką ilością nazywamy go nieraz wariatem. Wariatem, który się wychyla i tworzy tylko bajeczki dla dzieci. A wyobraźnia prowadzi do czegoś więcej i co dodatkowo- pozwala zrozumieć nam świat. Bo czy Tolkien choćby właśnie w świecie wyobraźni nie stworzył alegorii, cudownej, ale i przerażającej naszego świata i nas samych?

Niestety, mam coraz bardziej nieodparte wrażenie, że wyobraźnia, tak samo jak opowieści, zwykłe ludzkie opowieści, jest unicestwiana. Stoi na skraju zagłady w perspektywie całej ludzkości momentami. Wszystko staje się nachalne, nawet kino i nie zostawia nam pola do popisu. Są jeszcze książki, ale coraz mniej ludzi po nie sięga, choć w pewnych kręgach istnieje wielki boom na czytanie, moda, czytanie to wręcz „szpan”, ale nadal- to tylko pewne środowiska. A nawet jeśli książki- wiele współczesnych to nazbyt dosłowna grafomania ( niektórzy wiedzą, do jakich powieści piję, prawda?)

Nasza wyobraźnia zostaje zabijana, nie jest rozwijana u dzieci, którym serwuje się wszystko na tacy, nie czyta się opowiadań tylko puszcza bajki na kasetach. O, pardon, na DVD. Blue Ray? No, nieważne. W każdym razie daje się im świat na tacy, a wszelkie zalążki kreatywności są deptane, jak dopiero co kiełkujące roślinki. Nie wiem, czy robimy to świadomie, czy nie, ale odbierając dzieciom patyki i dając na ich miejsce plastikowe miecze, zdobione i inkrustowane jak prawdziwe, dajemy im może coś estetycznego ( taaa zwłaszcza, jak są z Hello Kitty), drogiego, (czego i tak nie docenią) ale zabieramy im pole do popisu.

Od tego się zaczyna, bo gdy dorastamy, dopiero wtedy wpadamy w machinę niszczenia wyobraźni i kreatywności. A gdzie Szalony Kapelusznik i powiększające ciasteczko, co? Gdzie brak zdziwienia, że król jest nagi?

Ale idźmy właśnie dalej. Dorastamy. I co? I nie wypada nam już nie tylko tupać nogą, ale i opowiadać pierdoł. Nie można mówić, że będziemy odkrywcami i udowodnimy, że w głębi dżungli naprawdę istnieje forma istnienia pomiędzy małpą a człowiekiem. Nie wypada nam już mówić o irracjonalnych lękach, które prowadziły do stwarzania całkiem niegłupich pułapek na duchy. Bo nie wypada.

„Zachowuj się poważnie”- pierwsze, co w wieku dorastania, nawet, gdy jeszcze jesteśmy dziećmi, sprawia, że nasza kreatywność i wyobraźnia zostają unicestwiane.

Spójrzmy przecież na twarze dorosłych. Wiele z nich to kamienne maski powagi. A my boimy się przed tymi posągami skompromitować, bo nie jesteśmy poważni. Bo nasze myśli uciekają za daleko w przestrzeń i czas. Bo żądamy niemożliwego, bo to właśnie podpowiadała nam wyobraźnia. A w dorosłym świecie, poważnym, istnieje właśnie niemożliwe. W wyobraźni tego nie ma. Więc zachowuj się poważnie, zachowuj się dorośle!” I pamiętaj, zabawa to strata czasu, ucz się! „.

Właśnie, zabawa to strata czasu? Czy najlepsze pomysły nie przychodziły wielu podczas zabawy? Czy nawet tych poważnych dorosłych nie inspirowały często dzieci? Co więcej, czy zabawa nie pozwala na złapanie oddechu, który oczyszcza umysł i wyobraźni i kreatywności pomaga? Ale nasz świat nie jest światem, w którym jest miejsce na zabawę ( moi drodzy, pisząc o zabawie nie mam na myśli „zabaw dorosłych”, czyli zachlewania się do zgonu i biegania potem nago na ulicy- zabawa będzie wtedy, gdy pobiegasz może nie nago, ale w przebraniu po ulicy i umrzesz prawie ze śmiechu, nie od spazmów alkoholowych i na następny dzień masz kaca). W każdym razie nasz świat niemiło, krzywo patrzy, gdy dorastając już i będąc dorosłym taplasz się w kałuży, malujesz twarz na clownna, udajesz, że kij to patyk, grasz w planszówki…bo to nie przystoi. Nie jesteś poważny. Ale przecież niechęć do zabawy morduje kreatywność bardzo skutecznie, bo jeszcze zanim ta kreatywność w ogóle wykiełkuje. I to jest najgorsze. Zabijamy coś w zarodku, bo nasz świat niechybnie patrzy na przenoszenie się w świat wyobraźni, nawet w zabawie.Błędne koło, prawda? Zabawa rodzi wyobraźnię, wyobraźnia zabawę, a i ta i ta są niechętnie często widziane.

Najlepsze jest to, że każdy z nas chciałby się widzieć kreatywnym. Mieć się za człowieka z wielką wyobraźnią. Ja się za takiego nie mam, jednak chciałabym ta umiejętność rozwinąć. A do tego w naszym świecie potrzebna jest odwaga. Bo ten z nadmiarem, przerostem wyobraźni to jednak często wariat. A boimy się oceny, takiej etykietki i odrzucenia. Pamiętacie film „Marzyciel”, historię twórcy „Piotrusia Pana”? On się nie bał. I stworzył wiekopomne dzieło, znaczące wiele dla dzieci i dorosłych, choć oberwał za to po kuprze. Jednak się odważył, tak samo jak Einstein czy Crick i Watson szukając DNA i każdy, kto do czegoś doszedł. Bo geniusz ma w sobie szaleństwo, a szaleństwo zawiera się tak często w wyobraźni i kreatywności.

Może dlatego tez tak kochamy bajki, wszelkie książki fantasy, mity. Bo choć nasza wyobraźnia jest zabijana, jako dorośli chcemy przez chwilę cofnąć się do czasu, gdy jeszcze ją odczuwaliśmy. Gdy jeszcze kij był mieczem, karton wspaniałym pałacem a w pałacu w parku naprawdę mieszkały złe duchy, które trzeba było pokonać. Bo mimo wszystko zostaliśmy dziećmi, którym „bądź poważny!” odebrało wielkie pole możliwości. Bo mimo wszystko kochamy marzyć i cholera, chcielibyśmy zobaczyć elfy i napić się z krasnoludami. Bo kochamy wierzyć w niemożliwe, choć sami się tak często do tego nie przyznamy.

Ja przyznaję otwarcie, kocham bajki. Kocham zanurzenie w tym innym świecie, czy to książek czy filmów, czy we własnej głowie ( tak, Frida mimo wszystko tworzy swoje bajki, choć rzadko są udane jak Królowa Śniegu ). Kocham pełne światła i mroczne krainy, do których zdaje się nigdy nie dotrzemy. Uwielbiam stwarzać niemożliwe scenariusze i zachwycać się nimi, bo warto. Wiecie, dlaczego? Ten rodzaj wyobraźni pozwala dostrzec to, co niemożliwe też tutaj. Bajka, kreatywność, którą zabijamy- pozwala na chwilę przenieść się „tam”, choć jest tu i teraz. Ale jak, zapytacie?

Ano tak. Jak czynił to pan Barrie. Magia cię otacza. Tylko pozwól sobie na małe szaleństwo oddania się jej. Nie pozwól sobie zabrać możliwości latania, bo „to nie jest poważne”. Nieraz odrzuć logikę, którą cię przytłaczają. Zacznij na co dzień wierzyć w niemożliwe. Bo to, co jest w bajkach i naszej wyobraźni, to, co jest poza granicami tego, co możliwe tkwi tak naprawdę u twych stóp. Miłość księżniczki, która jest silniejsza niż śmierć? Owszem,widzisz ją codziennie. W tym państwie spod 7 na 2 klatce, którzy są razem ponad 40 lat i chociaż ona ma Alzheimera, on się nią nadal opiekuje. Kto wie, może kiedyś wyzwolił ją z wieży. Przyjaźń jak Froda i Sama z „Władcy Pierścieni”? Może sam ją przeżywasz. Magia? Magia to nic innego jak twoja wola, czasem wzmocniona, jak pisał mój kochany, przez wielu wyklęty Crowley. Nie zdradzę wam tutaj sekretów czarownicy, ale ona istnieje. I zobaczysz to wszystko ,gdy na chwilę pozwolisz swoje wyobraźni się rozwinąć. To wszystko nie tkwi tylko w pięknych powieściach. To tkwi w tobie.

Poza tym-wyobraźnia nam pomaga. Chroni nas. Każdego z nas w życiu dopada ból, cierpienie, choroba. Każdego dotyka śmierć bliskich. Czy wtedy wyobraźnia i świat naszej głowy nie potrafi być ostoją? Czy nie tam możemy złapać oddech, jeśli sobie na to pozwolimy?

I choć nasz świat wymusza wielkie tempo, wymusza poddanie się szarej masie i zszarzenie samemu, można na chwilę oderwać się w świecie wyobraźni, który jest zabijany, bo wszystko staje się coraz bardziej nachalne i oczywiste. Ale możesz oderwać się, dać porwać i wrócić. Tam i z powrotem, jak pan Bilbo w Hobbicie. Bo możesz wrócić do swojego Shire, ze świata swojej własnej wyobraźni powiedzieć świat jest, jaki jest-ale to co mam w mojej głowie może do zmienić. Może uczynić pięknym. I nie trzeba wcale tęsknić. Wystarczy się obudzić, obudzić na dobre. Przetrzeć oczy i włożyć okulary- nie te w kinie od 3d, ale te, które są inspiracją. Okulary z naszej własnej duszy. Naszej wyobraźni.