O lekkiej śmierci, ukrytych w nazwach błogosławieństwach i nieświadomie znaczonych dźwiękiem drogach, czyli o imionach słów parę.

-Pani ma dobre imię do tej pracy.- powiedziała mi pani Regina po jednej z cięższych sytuacji w domu opieki, która miała miejsce w minionym tygodniu.

Współlokatorka pani Reginy, trochę zbzikowanej, ale wielce inteligentnej pani, umierała. Choć nie nadszedł jej czas, oddech śmierci podążał za nią przez jeden dzień i jedną noc. Śmierć nie zdecydowała się ostatecznie zabrać pani Marii z powrotem do miejsca, z którego wszyscy pochodzimy i do którego ostatecznie wędrujemy, ale jeden dzień i jedna noc były niespokojne. Przepełnione właśnie modlitwami pani Reginy, cichymi szeptami i sprawdzaniem, czy to nie ostatni moment, w którym można potrzymać za rękę.

Śmierć, po prostu. Kolejna część życia, kolejny etap, nieunikniony dla każdego z nas, którego jednak tak wielu się boi. Ale nie wielu starszych ludzi. Takich też jak pani Regina, mówiąca stare modlitwy chrześcijan po łacinie, słowami, intencjami zadawanymi w przestrzeń, które nie każdy rozumie.

Siedziałam więc z panią Reginą w pokoju, patrząc na panią Marię, czy otworzy wreszcie oczy, czy zdecyduje się na ostateczny koniec i nowy początek.

-Ja? Dobre imię? Dlaczego?- zdziwiłam się w pierwszym momencie, nie wiedząc, o co jej chodzi.

-Pani ma przecież na imię Barbra. A wie pani, kogo patronką jest święta Barbara?

-Ludzi wykonujących ciężkie, ryzykowne zawody. Między innymi górników. Wie pani, pani Regino, mój ojciec był górnikiem.

Był górnikiem, dlatego uparł się na to, żebym miała na imię Barbara. Moja starsza siostra już miała mieć tak na imię, ale mama przemyciła w USC Joannę, bo jakby to brzmiało z moim panieńskim nazwiskiem do tego? Mamie nie podobała się taka zbitka. No bo, to doprawdy komicznie. Same bar bar bar. Język można wykręcić.

Ale gdy urodziłam się ja, koniecznie pijany jak zawsze ojciec tym razem zgłaszał mnie w urzędzie i tak zostałam Barbarą. Pewnie dlatego, żeby właśnie miał powód do picia 4 grudnia, jak każdy górnik.

Na początku nie znosiłam swojego imienia. Nie znosiłam jako dziecko tej komicznej zbitki bar bar bar, brzmiącej ostro i śmiesznie zarazem. Nie znosiłam swoich imienin, kiedy to właśnie mój pijany, agresywny ojciec z okazji święta górników zakładał swój stary mundur sztygara i pił jeszcze więcej. Choć ja zawsze przecież, bohaterka za dziecka, udająca maskotkę potrafiłam załagodzić sytuację.

Do dzisiaj nie znoszę widoku czerwonych pióropuszy u górniczych czapek. Nie muszę jednak ich oglądać. Trzy lata temu ojciec został przecież w swoim starym górniczym mundurze pochowany.

Nie dostałam nic dobrego od ojca w życiu, oprócz tego, że dostałam przypadkowo życie właśnie podczas brutalnego małżeńskiego gwałtu ( choć przecież mówił, że nie jestem jego, nie chciał się do mnie przyznać w pijackim amoku nieraz gdy byłam starsza). I dostałam od niego imię, którego z początku nie znosiłam. Bo samo z siebie kojarzyło się źle. A poza tym, takie...nijakie.

No bo jak to brzmi? Barbara. Basia. Baśka. Basieńka.

Wydawało mi się to zawsze strasznie pospolite, proste. Jedyna inna Basia, jaką znałam, to moja prostacka sąsiadka, też alkoholiczka jak mój ojciec. Potem poznałam mamę Bliźniaczek, swoich przyjaciółek.

Ta z kolei na temat wszystkich Basiek miała jedną tezę- wszystkie są głośne i niesamowicie donośnie się śmieją. Święta prawda. Mój śmiech, gdy byłam w podziemiach swojego liceum słyszano ponoć w auli na 2 piętrze, gdzie pisano maturę. Gdy na studiach ktoś nie wiedział jak na zawiłych korytarzach Collegium Anatomicum trafić na zajęcia, nasłuchiwał, jak się śmieję. Śmiech, który słychać wszędzie. Czasem aż za często może. Nieraz słyszałam że śmiać się tak nie przystoi ale...to już zupełnie inna historia tłamszenia mojej radości. Nigdy się jej nie dałam, rzecz jasna.

-Owszem, święta Barbara jest patronką ludzi wykonujących ciężkie i ryzykowne zawody. A wie pani dlaczego?- zapytała pani Regina tym swoim cichym głosikiem.

-No jasne!- palnęłam się aż w czoło. Zawsze o tym jakoś zapominam.

-Patronka...

-...no jasne, patronka lekkiej i spokojnej śmierci, lekko zabierająca ostatni oddech. - dokończyłam za panią Reginę.

-Dlatego pani ma dobre imię do tej pracy- uśmiechnęła się łagodnie jedna ze starszych pań, którą wyjątkowo polubiłam. Pani, która stale czeka właśnie na lekką śmierć, bo w wieku swoich 87 lat, ze swoimi chorobami to właśnie to będzie niedługim, największym wydarzeniem. A pani Regina czeka lekko właśnie, ze spokojem i jakąś radością, czego wielu nie potrafi zrozumieć.

No tak. Czasem zapominam, bo mimo że znam i lubiłam jako dziecko czytać żywoty świętych pańskich, tak teraz nie przywiązuję do nich wagi w tym chrześcijańskim, czy tam katolickim znaczeniu.

Ale wracając z Aśką autem po praktykach, przypomniałam sobie, gdy migały drzewa za oknami, starą górniczą właśnie legendę, którą opowiedziała mi pani Bronia te trzy lata temu, gdy zmarł mój ojciec. Jedna z moich Śląskich ciotek .

( Historia rodziny mojego ojca jest trochę pokomplikowana, można powiedzieć że z jego strony jestem ukraińską Ślązaczką, bo właśnie cała rodzina po wojnie została po prostu przesiedlona z Ukrainy na Mazury, a stamtąd przewędrowała na Śląsk za pracą. Co ciekawe, cała rodzina kultywuje tradycję silnej kobiecości i rodzinnego ciepła. Mój ojciec był jedynym skurwielem, taką "czarną owcą".)

Pani Bronia, którą zresztą pokochałam całym sercem, opowiedziała mi legendę, która nijak ma się do patronatu świętej historycznej, ale na Śląsku jest wiecznie żywa w rodzinach górniczych.

Święta Barbara, według jej słów, nie była wcale ani natchnioną dziewicą, ani zakonnicą, ani żadną męczennicą za wiarę. Była prostą, górniczą córką, która codziennie gotowała strawę dla swojego ojca i zanosiła do kopalni, spuszczała na długiej linie. Była dobra i czuła, choć, silna jak każda Śląska kobieta. Prosta i radosna, mająca jednak tkliwe serce.

Pewnego dnia gdy poszła do kopalni ojca i jego przyjaciół z obiadem, zobaczyła, że cały szyb jest zawalony. Zamiast załamać się i płakać, że na pewno nie żyją, Barbara zaczęła kopać. Kamień po kamieniu, głaz po głazie. Nie zwracał uwagi na zmęczenie, na krwawiące coraz bardziej dłonie. Kamień po kamieniu, głaz po głazie. Wreszcie, gdy już opadała ze zmęczenia, usłyszała dochodzące spod ziemi głosy. Żyli, na pewno ktoś tam żyje! Kopała więc dalej, przenosząc kolejne kamienie, mimo że opadała z ziemskich sił. Kochała jednak i to serce dodawało jej mocy.

Wreszcie dotarła do prawie samego dna. Górnicy, uwięzieni w szybie, dostrzegli światło padające znad ostatnich kamieni, zaczęli kopać od dołu. Była przecież dla nich nadzieja! Byli już półżywi, ale wstąpiła w nich nowa energia. Zaczęli kopać od dołu aż wyszli na powierzchnię.

I wtedy ich oczom ukazał się straszliwy widok. Zobaczyli martwą dziewczynę, swoją kochaną Baśkę, dziewczynę do tańca i do różańca. Całe ciało było blade i pokiereszowane. Ręce przypominały okrwawione ochłapy, zdarte do kości dłonie zostawiły krwawe ślady na ziołach dookoła kopalni. Zrozumieli, że to jej zawdzięczają życie. Zrozumieli, że to ona ochroniła ich przed straszliwą śmiercią.

Zawinęli jej ciało w całun, opłakiwali ją siedem dni i siedem nocy.

Wreszcie pochowali ją na wzgórzu.

Barbara uratowała ich przed straszliwą śmiercią w męczarni, by każdy z nich na starość mógł zasnąć spokojnie w swoim łóżku, spełniając swoje marzenia i wypełniając czas, który podarowała im ta dziewczyna przez swoją miłość i wytrwałość. Życie dane przez śmierć.

Tą opowieść, jak zresztą wiele innych, dostałam w prezencie od pani Broni. Tą powtarzała mi aż dwa razy, zażywna, gruba staruszka, bo kochała moje imię. Imię dziewczyny, która potrafi zadbać o cudzą lekką śmierć, z miłości poświęcić wszystko.

-Basia. Basieńka....-jak z Sienkiewicza!- ucieszył się kiedyś dziadek Kordiana, a potem wiele razy się powtarzał, gdy wpadałam na kolejne herbaty albo z plecakiem, w którym wesoło pobrzękiwały butelki pełnie piwa albo wina. No tak, szalone dziewczę, co nie chciało sukienek, a za szablę chwytało i biło się z panem Michałem, romantycznym bohaterem. Według dziadka Stefcia to imię pasuje mi jak żadne inne, bo przecież ja... Bo każda Baśka to trochę szalona i postrzelona dziewczyna, taka właśnie, jak Basieńka stworzona przez Henryka- Noblistę w opowieści o Małym Rycerzu. Chłopczyca, co wchodzi na drzewa i drze najlepsze sukienki. Chłopczyca co pije na umór nieraz, dzika dziewczyna, której nie można więzić. Trzeba jej po prostu dotrzymać kroku. Może dlatego tak wielu nie potrafiło, zanim poznałam Męża, przywiązać mnie do siebie?

Cała dyskusja pewnego razu z dziadkiem Stefciem o Sienkiewiczowskiej Basieńce wywołała z kolei inną rozmowę, na temat prawdziwego znaczenia mojego imienia, gdy siedzieliśmy w kuchni. Beż żadnego patronatu, bez żadnych legend. Od, zwykły źródłosłów, na punkcie którego przecież w tym domu miano bzika. Bo imię musiało coś znaczyć.

Barbara, jak dowiedziałam się od babci Sisi, babci Kordiana, znaczy tyle pierwotnie, co...obca. Inna. Barbarzynka. No tak, nic prostszego. Słowa tego użyli pierwsi Grecy, gdy napływały do Hellady nowe ludy. Samo słowo barbarzyńca bowiem oznacza tyle co..."bełkoczący". Rodowici Grecy bowiem nie rozumieli ni w ząb, co pieprzą pod nosem tacy Goci czy Wandale.

Deniz kiedyś z kolei powiedziała mi, że u niej też istnieje imię Barbara. Ale w ich języku imię to oznacza "czarną perłę". Niezwykle rzadką, inną niż reszta białych, niezwykle cenną.

Nie mi oceniać jaka jestem, kim jestem w spojrzeniu innych ludzi. Towarzyszka przy śmierci, czyniąca ją lekką? Szalona dziewczyna? Perła? Barbarzynka? Bełkocząca? ( choć dobra, to ostatnie na pewno, bo mam straszną dykcję!)

Nie wierzę do końca w patronów, ale wierzę, że imię jednak...coś nam daje. Coś oznacza. Nie bez powodu przecież w tak wielu kulturach powstał mit o prawdziwym imieniu. Nie bez powodu przecież imionom nadawano takie znaczenie.

Może jednak coś się w tym kryje? Może rodzice, wypowiadając dźwięki, które układają się w nasze miano, nadają nam niezmywalne, niezbywalne piętno, które ciągnąć będzie się za nami aż do przyszłego życia? Przyszłego imienia- maski, które w danym życiu wpływa na to Prawdziwe Imię? Bo Prawdziwe imię z kolei nijak ma się pozorniedo tego, które nosimy tu i teraz, ale to zupełnie inna historia, na której nie będę się tu wielce tym razem skupiać, jeno zahaczę o nią trochę, gdy inaczej nie można.

Może dla wielu to bzdura, ale imię jednak coś znaczy. Nie chce wkładać ludzi do pudełek, bo ktoś ma na imię Kasia, Marylka czy Pawełek. Ale nieraz mam wrażenie, że ludzie mający to samo imię, często mają pewne...cechy wspólne. Pewne stygmaty. Owszem, można na pewno powiedzieć, że po prostu widzę często co chcę widzieć, mój umysł dostrzega pewne cechy przypinając łatki przez nic nie znaczące słowa. Imiona.
Może to rzecz przypadku, może to kwestia dostrzegania właśnie. Ale w tym wszystkim widzę nieraz jakiś rdzeń. Nie jakoby imię całkiem wyznaczało drogę i cechy człowieka, bo nie można patrzeć na to w ten sposób...tylko przez pryzmat słynnego "coś w tym jest".

I tak jak wszystkie Baśki głośno się śmieją i są trochę postrzelone i rubaszne jak krasnoludzkie kobiety ( serio, tak siebie też widzę, trochę jak Eudorę obalającą kolejny gąsiorek z Zoltanem), tak choćby wszystkie Magdaleny jakie znam bliżej ( bo tylko o tych mogę mówić) to tak zwane "twarde sztuki". Silne, niezależne kobiety ale...w gruncie cholernie wrażliwe, często swoje uczucia ukrywające. Albo inaczej- powierzające je nielicznym, tym, którzy na to zasłużą. A gdy już zasłużą, kochają niesamowicie mocno i potrafią być jak wilczyce, broniące swojego stada. Wrażliwe, ale przez tą wrażliwość i uczuciowość, czasem ukrywaną, znajdujące właśnie przez nią ból, ale i niesamowitą, kobiecą siłę w gruncie rzeczy. Każda Magdalena jaką znam, bywa do bólu aż rozsądna dopóki nieraz ktoś nie poruszy nadmiernie jej serca, bo te oddaje całe, gdy już komuś się uda. Każda Magda, jaką bliżej znam, nie da sobie w kaszę dmuchać. Każda, jaką znam potrafi wyrazić swoje zdanie dosadnie, przez co często odbierana jest jako niemiła...a ona po prostu mówi co myśli. Często ma choleryczny wręcz charakter. Ale to szczerość, którą ja osobiście u "swoich Magdalen" niesamowicie cenię. Jak u jednej z moich Bliźniaczek, które znam przecież od 7 roku życia.

Idąc dalej, a propos bliźniaczek- Joanny. Moja biologiczna siostra i ta przyszywana, siostra powyżej przytoczonej Magdaleny- wydawały mi się kiedyś niesamowicie różne od siebie. No bo wiadomo, różnica wieku, Aśka- Bliźniaczka jeszcze dorastała przecież...ale z wiekiem dostrzegłam pewne niesamowite podobieństwa u swoich najbliższych Asiek. Każda z nich to ennagramowa dwójka ze skrzydłem gospodarza. I choć w testy psychologiczne nie wierzę...to coś w tym jest. Obie moje Aśki to kobiety, które swojego czasu się wyszalały, wplątywały się w cholernie trudne emocjonalnie związki przez...poczucie samotności. Obie Aśki, i moja prawdziwa siostra i ta przyszywana, mają chorobliwą wręcz nieraz potrzebę obecności drugiego człowieka. Na szczęście niesamowicie ciepłe, przyciągają ich...ale nieraz się w tym spalając. Za bardzo poświęcając siebie. I mam wrażenie, że obie moje Aśki, to samo robią w swoich związkach. To może ogromny przypadek- moja prawdziwa siostra wyszła za niesamowicie inteligentnego ale trochę dziwnego i despotycznego programistę, Aśka mi przyszyta zaręczyła się obecnie z despotycznym, cholernie zazdrosnym gburowatym informatykiem. Obie narzekają, narzekają, ale kochają i...właśnie. Obie moje Aśki jak dla mnie zapominają nieraz o swoim egoizmie i kochają wręcz psim przywiązaniem i wiernością, przeżywając trudne związki. Stając się kurami domowymi i mówiąc, że im z tym dobrze, choć były szalonymi artystkami, malowały, fotografowały i imprezowały do białego rana. Nie potrafiące się po prostu ostatecznie postawić. I obie są strasznymi, strasznymi rykwami gdy im się uzbiera. Pamiętam całe noce spędzane to z jedną, to z drugą Aśką, gdy łzy płynęły jak z otwartego kranu.

Ale, dość o Aśkach. Idąc dalej, widzę choćby swojego Męża. Wojciecha. Znaczenie jego imienia, słowiańskie "cieszący się z wojny" pasuje mu jak ulał. Militarysta, który uczył mnie przecież jak w bójkach operować nożem i który stale biega na strzelnicę ( a niedługo i ja postrzelam sobie z AK47 znów, a co!). Znaczenie znaczeniem. Ale każdy Wojtek jakiego znam ( a znałam ich wielu) ma najbardziej cięty język na świecie, przy czym potrafi być i niezwykłym błaznem...gdy tylko chce. Stanowczy i świadom tego, do czego dąży ale...często ze słomianym zapałem, ogniem, który trzeba podsycać. Doskonały obserwator otoczenia, doskonale wykorzystujący to, co dostrzeże. Robiący swoje. I uparty jak osioł póki sam sobie pewnych rzeczy nie poukłada.

Nasuwają mi się na myśl jeszcze wszystkie Katarzyny, niesamowicie wrażliwe dziewczyny, często o duszach artystek. Marie, często ciche, mające niesamowicie bogaty wewnętrzny świat, ale nie radzące sobie z zewnętrznym zwłaszcza w kryzysowych momentach, do tego bywające niezwykle nieśmiałe. Dumne Wiktorie, walkirie takie, jak moja babcia. Uparte w swoim świecie Aleksandry, mające swoje wartości, których nigdy nie odpuszczają. Pauliny i Eweliny, z którymi nigdy nie mogłam znaleźć wspólnego języka. Nie znoszeni przeze mnie często Markowie.

Może to wszystko przypadki. Może to jak z każdym gazetowym horoskopem, są rzeczy, które można dopasować do każdego. To takie zabawy, znaczenie imion, numerologia, wiele rodzajów horoskopów. Ale, "coś w tym jest". To to słynne, nieokreślone "coś", tkwiące też moim zdaniem w imieniu.

W naszych czasach, naszej kulturze w imieniu chodzi przecież tylko o estetykę. Wielu wybiera imię, bo takie im się podoba. Zosie, Amelie, Zbyszkowie. Bo ładnie brzmi, bo jest oryginalne albo odpowiednio "mało dziwne" żeby spokojnie żyć. Ładne albo po prostu po dziadku.

Jednak kiedyś, w dawnych czasach, w czasach i miejscach, nasi przodkowie wierzyli, że imię musi coś znaczyć. Że jest właśnie pewnego rodzaju stygmatem, który będzie kierował w naszym życiu. Jest czymś niezbywalnym.

W danych czasach nasi przodkowie, a teraz w wielu plemionach akt nadania imienia jest wręcz czymś magicznym, czymś, do czego przywiązuje się wielką wagę. W kulturach chrześcijańskich czymś takim był może i kiedyś chrzest, ale dziś raczej to powód do imprezy i dawania prezentów dla wielu. Żaden magiczny akt przyzywania Boga, tajemnych siły, mających dać siłę, mające obudzić dobre wiatry wiejące w żagle tego małego człowieka. Takim było kiedyś bowiem nadanie imienia.

Dziś cóż, symboliczne nawet pójście do USC i wpisanie w akta tego, co nam się podoba. A czasem i nawet nie, bo przecież odbywa się to w szpitalach.

Pamiętam opowieść mamy mojej znajomej, Kingi (królowej notabene wywodzącej się z niemieckiej Kunegundy) że jej ojciec poszedł do USC i ...zapomniał, jakie imię kazała mu podać żona. Pani urzędniczka podała więc mu księgę imion, w nadziei, że rozemocjonowany tata może sobie coś przypomni wertując książkę. Nic bardziej mylnego. Zestresowany, wybrał po prostu to, co mu się spodobało. Tak też mama mojej znajomej nosi dziwaczne imię...Oriona.

Ładne, nie powiem. Ale kto wie, czy może właśnie tak lekkomyślnie ojciec nie wyznaczył pani Orionie jej drogi? Nawet o tym nie wiedząc, bo przecież- zapominamy o tym, że imię musi coś znaczyć. Zapominamy o tym, że imię to niegdyś była nadawana nam wraz z narodzinami moc.

Wiele kultur wierzy, że za każdym razem, wypowiadając prawidłowe imię danej osoby, zwracając się do niej w ten sposób, wypowiadamy swoiste błogosławieństwo, wypowiadane imię przypomina właśnie tą moc, pewną dawną inicjację i prowadzi na ścieżce. Kto wie? Może za każdym razem ta moja Basieńka ma mi przypominać o obranej przeze mnie drodze i o tym, że mam się głośno śmiać? Kto wie, może nadana tylko przez to, że ojciec pijak miał taką a nie inną profesję, przypadkowo wyznaczyło właśnie to, kim jestem w jakiś sposób i może to właśnie imię błogosławi mi, nadając dodając wewnętrznej pary i mocy?

Przypomina mi się jeszcze inna opowieść pochodząca z innej opowieści ( mangi pt. "Monster" i takiegoż anime, jakby ktoś był ciekawy), o potworze bez imienia.

Pewnego razu, żył bezimienny potwór. Ale tak bardzo chciał mieć imię, że nie mógł tego znieść. Więc postanowił się wybrać w podróż, aby odnaleźć swoje imię. Lecz świat był za duży.

Świat był za duży, więc potwór rozdwoił się i rozszedł w różne strony.

Pierwszy poszedł na Wschód, a drugi na Zachód.

Pierwszy dotarł do wioski, u której wejścia spotkał kowala.

-Panie Kowalu, niech pan mi odda swoje imię!

-Nie mogę tego zrobić.

-Jeśli odda mi pan swoje imię, uczynię pana silniejszym niż kiedykolwiek pan sobie wyobrażał.

-Naprawdę? Oddam ci swoje imię, jeśli uczynisz mnie silniejszym!

Potwór wszedł więc do środka kowala i stał się kowalem o imieniu Otto.

Kowal Otto stał się najsilniejszym człowiekiem we wsi.

Lecz pewnego dnia...

-Popatrz na mnie! Popatrz na mnie! Potwór we mnie zaraz eksploduje!

Pssst...Szzz...Trach! Glup!

Głodny potwór zjadł Otto od środka. I znów został bezimiennym potworem.

Mimo, że po czasie, wszedł do środka szewca Hansa.

Psst....Szzz...Trach! Glup!

I znów nie posiadał swojego imienia.

Mimo, że wszedł do środka myśliwego Thomasa.

Psst...Szzz...Trach! Glup!

Ciągle wracał do swojej pierwotnej postaci.

Poszedł więc do zamku szukając naprawdę niezwykłego imienia. Wewnątrz zamku leżał bardzo chory chłopiec.

-Jeśli oddasz mi swoje imię, uczynię cię silniejszym niż kiedykolwiek!- rzekł potwór.

-Jeśli wyleczysz mnie i uczynisz zdrowym, silniejszym po prostu, oddam ci swoje imię- rzekł chłopiec.

Potwór wszedł więc do środka chłopca, a ten w jednej chwili stał się niezwykle zdrowy. Król był szczęśliwy, tak samo jak wszyscy ludzie w królestwie. Zapanowała powszechna radość.

Potwór zakochał się w imieniu chłopca, jak i w życiu na zamku. Dlatego znosił swój głód, każdego dnia, nawet jeśli był u kresu możliwości, nie poddawał się.

Lecz głód nie minął.

-Popatrz na mnie! Popatrz na mnie! Potwór wewnątrz mnie zaraz eksploduje!

Potwór kochał chłopca, ale musiał jeść. Chłopiec zjadł więc wszystkich służących, poddanych, swojego ojca...

Psst...

Szzz...

Trach!

Glup!

Ponieważ nikogo już nie było, chłopiec wyruszył w podróż. Szedł dniami, tygodniami, miesiącami. Aż pewnego dnia chłopiec spotkał drugiego potwora.

-Mam imię- pochwalił się. -To przepiękne imię!

A wtedy drugi potwór na to powiedział:

-Nie potrzebuję imienia, jestem szczęśliwy, nawet jeśli go nie mam. Jestem przecież Bezimiennym Potworem.

Wtedy chłopiec zjadł drugiego Potwora, nie mogąc znieść jego słów. Mimo, że miał imię...

...to nie było nikogo, kto mógłby go nim nazwać.

Johan. To przepiękne imię.

Choć jest to część większej opowieści, sama w sobie daje bardzo dużo do myślenia. Wniosków i morałów jest aż za dużo, w tych niewielu słowach. Widzicie je zapewne wszyscy, więc nie będę się nad nimi rozwodzić.

Ale, po prostu, może nie przywiązujemy wagi do imion, nie nazywamy ich już pierwszymi, pierwotnymi błogosławieństwami. Nie doszukujemy się w nich znaczeń i tego, co może podpowiedzieć nam naszą drogę. Imię to imię, ot, zbitek słów....ale być może nie doceniamy go, póki je mamy. Tak samo jak nie doceniamy życia i prawdy o sobie, póki jej nie stracimy. Może w tym tkwi sens- dzięki imieniu możemy powiedzieć "oto ja jestem". A to kim jesteśmy, jest nieraz najtrudniejsze do odkrycia, jest też najważniejszą nauką.

Zacząć można od radości z miana i szukaniu kolejnych imion, imion dawnych matek, ojców, przodków i korzeniach w nas tkwiących. Imion dzikich nurtów i imion wszystkich bogów. Imion wszystkich wcieleń, aż znajdziemy sam rdzeń tego, kim jesteśmy.

Oto jestem. Nie muszę mówić o potworze, który mnie rozrywa, bo znam swoje imię i każde kolejne. I kocham już swoje imię, bo choć nie jest całą mną, to ja jestem. A kochając siebie i odnajdując, mogę naprawdę żyć. Basia, Baśka, Barbara. Oto ja.

A ty? Jeśli nie wiesz kim jesteś, nie daj się bezimiennym potworom. Zacznij od imienia. Tak po prostu. Stań przed lustrem i spójrz sobie w oczy, mówiąc swoje imię. Czy nie brzmi pięknie?

Jak sosny rosnące przy wietrznej drodze

Mam imię

Mam imię!

Jak śpiewający ptak i rechocząca ropucha

Mam imię

Mam imię!

I będę z nim żył jak mój tata

Ale żyję marzeniem, które on trzymał ukryte

Poruszając mnie w dól autostrady

Tocząc mnie w dól autostrady

Poruszając się do przodu, więc życie nie minie przeze mnie