O kobietach z którymi pije się pierwsze i tysięczne razy wina, o ogrzewanych dłoniach i najprostszym szczęściu bycia człowiekiem.

Gdy dwie kobiety spotykają się i piją, bardziej kobiece z zasady wino, mniej przystające do oblewania sobie dekoltu piwo, gdy piją bardzo dużo, nic, czego potem się nie pamięta, tak naprawdę się nie zdarzyło. Nie istnieje w żadnym czasie i przestrzeni, skoro nie zapisała tego pamięć. Niepisana zasada pomiędzy dwojgiem osób, bardziej pasująca kobietom. Czasem, zresztą, lepiej nawet przecież nie wiedzieć.

Gdy piją dwie kobiety, zawsze w pewnym momencie pojawi się głośne wrzeszczenie, śmiech nie do opanowania, przed którym często uciekają mężczyźni. Zapewne dlatego telefon od Męża był taki krótki. Kobietom, które piją się nie przeszkadza. Chyba, że same tego chcą.

W ogóle, kobietom się nie przeszkadza, gdy dzielą między sobą sekrety, opowieści, kobietom się nie przeszkadza gdy padają co rusz rubaszne żarty, na które zapewne wiele innych kobiety (och, sporo wyjątków, ale jednak) nie pozwoliłoby sobie przy rodzaju męskim.

Takie to oto noce są niezapomniane, choć właśnie dużo w nich zapomnienia. Bo takie właśnie noce są cenne. Gdy czekasz na kogoś długi czas, chcesz poznać naprawdę, zobaczyć, usłyszeć. Noce, w których dużo śmiechu i pada się wreszcie nad ranem. Noce iście właśnie kobiece, bo jest wiele rodzajów szaleństwa ale...

Można imprezować z wieloma osobami. Biegać po barach całym stadem. Można pić z Ukochanym i to całkiem inny rodzaj picia, też bezcenny. Można zaszaleć z kimś całkiem, całkiem obcym. Ale można też i dzielić się po kobiecemu piciem, choć tyle lat i tyle razy wmawiano, że nie wypada.

Ale zresztą, nie chodzi o alkohol. Ten jest dodatkiem, wydobywa i rozluźnia, nic więcej. Czasem gdy spotykasz się pierwszy raz z kimś, musisz wręcz wypić, bo to pozwala otworzyć czasem rzeczy które się skrywa, stworzyć teorie, których się nie chce pamiętać, pozwala wyzbyć się barier. Bo tez zawsze między ludźmi są, na początku, gdy poznają się nieznacznie dotykając. Potem mogą dotknąć coraz więcej i więcej, nieraz w zbytniej dosłowności.

Jeden człowiek zawsze ostatecznie przecież dotyka drugiego i zostawia w nim ślady. Ja mogę mieć tylko nadzieję, że bez tej dosłowności ślady moich łap nie zostawią żadnej niepożądanej krzywdy, ja mogę powiedzieć, że cudze łapy podczas tej nocy będą doskonałą pamiątką. I, co więcej, ma się głód kolejnych zetknięć, spotkań, upojeń, nawet już nie alkoholem, a może z czasem, spokojnie, herbatą, gdy nastanie czas.

Kolejna noc wpisana na listę niezapomnianych, kolejna osoba zapisana w sercu jako dobry, wspaniały człowiek, taki człowiek, jakich z czasem można naprawdę, naprawdę głęboko pokochać i nie ma tu żadnej przesady.

Noc śmiechu, wariactwa, twórczego malowania i czasu przepierdolonego na głupoty, głupoty pozorne, bo ważne i istotne. Nadmiary słów, które nie muszą mieć wcale kształtu. Nie słowa nieraz zresztą są ważne, a inny rodzaj porozumienia. Mówienie oczami, mówienie przepływem. Tak zawsze było i tak będzie. Za słowami może kryć się wiele, ważne, co widzisz i jak widzisz.

Dobra noc. Zdawałoby się pełnia, doskonała całość nocna, aż do poranku z trzaskającym kacem, kacem, który dopadł mimo tego, że cały alkohol nie wyszedł z krwi i powoduje zawroty głowy i wywrotki. Mdłości poranne i pytanie jak to kurwa wino niedopite. Skąd pomarańcze? Wszystkie odpowiedzi jakoś się znajdują, te co się nie znajdą nie mają znaczenia. I kolejny śmiech wykopywania z łóżka. Tak, właśnie tak jest dobrze.

Jedna z kolejnych cennych nocy w kolekcji, noc dwóch kobiet połączonych przypadkiem, czarnym losem, a jednak w jakiś sposób- szczęśliwych. Bo tylko gdy człowiek gdzieś w sobie ma te pokłady szczęścia, można się tak śmiać.

Nadmiary endorfin buzują gdzieś z tyłu głowy mimo kaca. Zimno i sennie, ale to nie szkodzi.

Gdy odjeżdża autobusem uśmiechasz się pod nosem, już jakoś tęsknisz, bo wiesz, że powtórka nie będzie aż tak szybko. Ale i nad tym czasem trzeba popracować, żeby go skrócić. Uśmiechasz się i liczysz na więcej, kto wie, może jednak prawdziwie długą, dobrą znajomość, jak los pozwoli, bogowie pozwolą, jak ludzie pozwolą sobie nawzajem po prostu. Jak my sobie pozwolimy.

Tak, świetna noc. Mimo bólu następnego dnia, bólu głowy, bólu skręconej rano kostki, warta tego wszystkiego. Endorfiny, cicha euforia pod sercem rośnie. Bo właśnie może jest tak, jak powinno być. Jedne ręce na drugich to tak, jak powinno być.

Żeby być nieraz prawdziwie radosnym i prawdziwie szalonym, potrzeba drugiego człowieka, drugiej kobiety. Takiej właśnie kobiety jak Redcar.

Senność jednak pokonuje ciało, trzeba się zregenerować przed kolejną podróżą.

Zasypiasz gdy wracasz do domu.

****

Po wspaniałej, pięknej nocy bez snu potrzebny sen w dzień.

I dopadają cię mroczne majaki. Zawsze, gdy było dobrze, musi być gorzej. Popijacki weltschmerz jak to mawia Mąż? Możliwe. Zawsze dopada całkowite zwątpienie, obniża się lot po uniesieniu, nic dziwnego.

Zasypiasz gdy wracasz do domu, z uśmiechem po wspaniałej nocy, budzisz się w ciemnym pokoju, z ciemnością pod sercem. Kolejny sms "możesz zadzwonić?", taki sam jak poprzedniego wieczoru, ale nie pijesz już, nie dzielisz wspaniałości z inną wspaniałą kobietą, więc ogarniają cię złe przeczucia. Zresztą, przypominasz sobie porannego smsa przeczytanego gdy jesteś jeszcze pijana, smsa o wizji śmierci, przemijaniu.

Dopada cię złe przeczucie i jakiś rodzaj żalu, że to zignorowałaś. Całkiem, kurwa, uciekło w dochodzeniu do siebie, uciekło gdy skupiłaś się na kimś innym.

Dzwonisz. Zapłakany, zasmarkany głos przyjaciółki znanej te kilka lat. Już przyjaciółki.

Migają ci przed nosem wizje imprez właśnie z nią, z nią też zaczęło się od wspólnego picia, wspólne piciem opłakiwałyście kochanych zmarłych, dzielony podobny los. Z nią rzygałaś prawie przez okno i trzymałaś jej włosy gdy ona wymiotowała na przystanku. To gdy z nią piłaś uciekali właśnie mężczyźni, dzieliłyście podobne noce.

Zasmarkany głos, masz ochotę przytulić a nie możesz, słuchawką nie wyjdą ręce, ramiona co oswoją zimny wieczór.

-Wiesz, moja babcia zmarła- nic nie mówisz, pozwalasz jej powiedzieć. -Do tego On...On mnie olał, rozumiesz? Gdy dowiedziałam się w nocy, pojechałam do niego, chciałam się przytulić, potrzebowałam drugiego człowieka. A on mnie olał, nie odebrał, stałam pod drzwiami i pukałam, a wiem, że wiedział że jestem i go potrzebuję, bo słyszałam go w środku. I to on ma do mnie pretensje, że chodzi i płacze przeze mnie w swojej depresji. A ja jestem z tym sama, rozumiesz?

Nie chodzi o śmierć. Chodzi o samotność w śmierci, tak często, tak bardzo.

-Nie jesteś sama Cat.

Pozwalasz jej płakać przez słuchawkę, musi skończyć, bo to tylko przerwa w pracy.

Jadąc pociągiem już piszesz smsa, że jakby chciała, niech wpada pogadać, pomilczeć, bo pierwotny plan się zawalił, tak, będę w Poznaniu. Wymieniacie wiadomości, nie, w sumie to nie będę miała czasu.

"Ale czy pójdziesz ze mną na pogrzeb? Wiem że może to głupie, bo będą rodzice, ale potrzebuję kogoś z zewnątrz, rozumiesz? A na niego nie mogę liczyć."

Potrzebuje człowieka. Jak nie silnego męskiego ramienia, bo to okazało się słabe, to potrzebuje kobiety. Przyjaciółki. Bo kobiety muszą trzymać się razem w takich momentach. Pijąc, bawiąc się i płacząc. Potrzebuje się drugiego człowieka. Tak po prostu.

***

Jadę w pociągu, wymieniam smsy z Redcar z którą spędziłam poprzednią noc, z Cat, której będę potrzebna od następnego poranka. Dostaję jeszcze jednego, padam mi bateria cały czas, boję się że nie będę mogła odpisać.

"Jutro jednak z rana mam oprację. Będą mi kroić pierś i potem się upewnią, co to. Dostanę do łba na tej chirurgii onkologicznej".

Kaśka, kolejna z moich Katarzyn. Znana od lat przecież, od liceum, bawiąca się ze mną na wszystkich imprezach po parkach, pijąca ze mną tanie wina na Końcu Świata. Z nią też najpierw piłam i rozprawiałam potem o gramatyce niemieckiej. To z nią jeździłam zawsze na koncerty i nas dwóch nie mógł słuchać mój Mąż, potem i jej facet, z którym się zeszła w sumie przez nasze wspólne imprezy właśnie.

"A Solid?"

"Od 13 musi iść do pracy"

No tak, przecież jej facet też pracuje. Nie dostanie wolnego.

"Dobra, postaram się być na 13, mogę być trochę później bo będę wracać z pogrzebu"

"Super! Potrzymasz mi miskę jak będę rzygać po znieczuleniu albo mi poczytasz!"

Nie musiała mówić o co chodzi, że mam przyjść, potrzymać za rękę. To aż oczywiste, nie trzeba próśb, mówienia potrzebuję ciebie. W strachu, chorobie, bólu, zawsze potrzebuje się drugiego człowieka. Czy najbliższych, czy drugiej kobiety, z którą wypiło się morze wina.

****

Rano nie mogę się dobudzić, to jeszcze spadek nocy, w której sen nastał o 5 nad ranem po absurdalne walce o podusię, urojenia sprawnych Szopów zawsze robią swoje.

Wstaję z trudem, piątek, myślę niejasno, nie idę na praktyki, przecież powinnam była wyłączyć budzik. "Cat...pogrzeb..." dociera do mnie, gdy patrzę na telefon i ostatniego smsa od niej z wątpliwym dobranoc. Wygrzebuję się z pościeli i ramion nagiego, rozgrzanego Męża, ubieram się szybko jak na mnie, wybieram pierwsze lepsze czarne ciuchy, jakąś spódnicę, czarną bluzkę, czarne rajstopy. Nie przesadnie elegancko, nie przesadnie losowo.

Zimnym porankiem biegnę do Cat, siadam z nią jeszcze w mieszkaniu i czekam aż się przygotuje. Siedzę na jej kompie i scrolluję obrazki, cały czas patrząc w stronę łazienki, czy jednak nie usłyszę wycia, płaczu, spazmów. Ale odpowiada przerażająca cisza. Gdy słyszę płacz, wiem co robić. Gdy widzę jej pustkę w oczach, nie mam pojęcia, co powiedzieć. Najpierw listopad i śmierć najbliższego przyjaciela, jej, mojego, śmierć którą się dzieli jednak. potem jej euforia bo się zakochała, portem kolejne problemy w domu, problemy z nim, bo okazuje się że wcale nie jest tak łatwo, że to chyba nie to. Choroba siostry, śmierć ukochanej babci która walczyła z nowotworem. Czasem boję się, że ona nigdy się nie pozbiera, bo za każdym razem, gdy dzieje się pięknie, coś rzuca znów pod nogi. Taka piękna, mądra i młoda dziewczyna. Taka gorzka tego poranka.

Brniemy jednak na pks, łapiemy autobus.

Czuję się dziwnie bo pogrzeb kościelny, a ja już nawet nie pamiętam tego całego rytuału mszy, kiedy się wstaje, kiedy klęka, nie robię więc nic, to nie moja wiara. Jestem tu dla niej, więc trzymam ją za rękę, zmarznięta dłoń w zmarzniętej dłoni.

Nie żegnam osoby, bo to obca dla mnie śmierć. Ale chcę koić ból kogoś, na kim mi zależy.

Wiem, że ta pustka to jeszcze nic, najgorsze przed nami, wiem to, gdy patrzę na jej odbicie w szybie autobusu, bo nie można zostać na stypie, nie dostała przecież wolnego w pracy.

Odprowadzam ją więc do samych drzwi, gdzie czymś się zajmie i mówię, że jeśli chce, niech przyjdzie na noc, spać u nas, nie będzie sama.

Zastanowi się. Tyle mi wystarcza.

****

Czekam na wlekący się tramwaj, który zawiezie mnie prosto pod szpital. Wymieniam na mrozie smsy, marznąc mi palce ale wolę to. Wolę drugiego człowieka niż zimne ręce.

Gubię się w ogromnym szpitalu, wreszcie docieram na onkologię, na 8 piętro, wchodzę do sali i nawet w pierwszym momencie jej nie poznaję. Blada, bez okularów, jakaś sztywna. Sztywna, bo cała klatka piersiowa obandażowana, założone opatrunki, ból.

Gdy wchodzę a Kaśka mnie dostrzega słyszę, że miałaby ochotę na smażoną kiełbasę i murzynka swojej babci, a nie może jeść. Bawi mnie to niezmiernie. Skoro marudzi i ma apetyty, wszystko musi być dobrze. Przemyka mi zła myśl, tak, parę razy też tak już myślałaś, gdy siedziałaś we wrześniu, w październiku przy kim innym, też w szpitalu i słuchałaś, czego by to nie zjadł.

Ale nie można tak myśleć. Teraz będzie wszystko dobrze. Siedzimy przez dwie godziny i gadamy o pierdołach, nie muszę pomagać jej wymiotować tak jak wtedy, gdy miała wycinane migdałki, nie czytam jej książek tak jak ona mi, jak leżałam ze złamaniem. Tym razem jest prosto, jest wesoło, babskie plotki o tym, jak Solid będzie się cieszył słomianym wdowieństwem jak ona wyjedzie na stypendium na miesiąc do Niemiec, bo wyjedzie przecież, nasza kochana doktorantka, pasjonatka gramatyczna.

-Dzięki że przyszłaś.- słyszę nieznaczne stwierdzenie, ale oczy znowu przecież mówią więcej.

-Nie ma za co. Jak jutro zostajesz to też wpadnę, razem z Wojtkiem.

***

Wracam do domu w mrozie, spadające rajstopy wkurwiają niezmiernie, spódnica podwiewana wiatrem. Kolejne smsy, chwytam w tramwaju kamyczek zawieszony na szyi.

Tak, to sam w sobie dobry amulet, choć nie powinien może być mój ale...

To może nie ma znaczenia.

Myślę o wszystkich dobrych kobietach, ładnych i mądrych, z którymi wypiłam pierwsze wino, z którymi wypiłam i morze wina i piwa. Myślę o nich wszystkich, o tym, jak dziwnie plączą się losy.

Myślę o tym, jak mimo zmęczenia, mimo tego, że nie jest łatwo, jeśli tylko się chce prosto jest być dla siebie.

Wszyscy potrzebujemy drugiego człowieka. Zderzamy się ze sobą, nasze życia plączą się jak nurty wielu rzek wpadające ostatecznie do jednego oceanu. Łączą nas radość i smutek, tragedie i triumfy. To takie proste, cholera, to takie proste. Być po prostu nieraz.

Dlaczego więc czynimy to tak często trudnym?

Czasem ciężko mi pojąć jad między ludźmi, gdy nie ma takie potrzeby. Obojętność, gdy łatwiej ogrzewać sobie nawzajem ręce.

Dzwonię więc jeszcze do siostry, która ma dzisiaj 30 urodziny. Siostry, którą kocham całym sercem choć różnie między nami bywa. Siostry, z którą zapaliłam pierwszego papierosa, wypiłam pierwsze wino w życiu. W tą 30 stkę aż trudno mi uwierzyć, więc śmieję się z nią z tego, śmieję się mówiąc, że dla mnie zawsze będzie nastolatką z dreadami i koralikami na szyi, którą podziwiałam.

Po telefonie dostaję smsa

"Jednak wypisują mnie ze szpitala w poniedziałek. Jutro widzę cię z kiełbaską:)"

Mimo że Kaśka zostaje w szpitalu, poprawia mi to niezmiernie humor.

Może istnieje jad i obojętność. Między kobietami, które piją ze sobą wina, między ludźmi, tak po prostu.

Kolejny sms

"Dzisiaj nie przyjdę na noc, Paula ze mną będzie, ale dziękuję" 

Nie ma to jednak dzisiaj znaczenia żaden jad, mówienie, że inni ludzie to piekło. Bo tak nigdy nie było. Zaszywam się pod kołdrą gdy wracam i piszę, myślę o wszystkich dobrych, ładnych pięknych kobietach z ostatnich dni. Myślę o wszystkich dobrych, mądrych ludziach, tych, którzy są dla siebie. O tym, że nawet jak boli gdy odchodzą, trzeba się trochę przywiązać. O tym, że warto się zderzać i nieraz nastawić wcześniej budzik. O tym, że nieraz warto zapracować na wspólnego kaca. O tym, że warto nieraz po prostu zmarznąć idąc gdzieś dalej z zakupów i wpaść na kawę.

Myślę o tym, że nieraz warto posmakować może złego losu, może i stracić, by zyskać. Zanieść nawet ostatnie listy i udawać, że się nie płacze. Warto nieraz siedzieć na sterylnych szpitalnych korytarzach i potem żyć. Poznawać, kolejne dłonie, ciepłe, zimne. Te, które ogrzewa się i które ogrzewają. 

Myślę o tym, że wszystko toczy się swoim rytmem. Nie istnieje czas, ale ludzie i zdarzenia.

I istnieje miłość. Zawsze. Ktoś miał rację. Wiele rodzajów miłości. Splatanych nią właśnie losów. 

Warto powędrować dalej,bo nie toczymy żadnej wojny choć nieraz w to wierzymy, warto iść dalej w mrozie, zanim wejdzie się w ciemny brzuch kamienicy i zostanie samemu, już w pewnym spokoju. 

Tak można zostać zmęczonym człowiekiem. Ale i bardzo szczęśliwym.

Tak silny jak byłeś

Tak kruchy jak się stałeś

Patrzę jak oddychasz ostatni raz

Piosenka z twojego serca

Ale gdy cichnie

Wiem, co to znaczy

I zabiorę cię do domu.