O tym jak, dlaczego, kiedy i po co i wielu innych pytajnikach, czyli Frida wypełnia nominację w Liebster Blog Award

Nowa fala Liebstera przesunęła się złowrogo po blogosferze...

Pamiętam tą zabawę jeszcze z czasów, gdy pisałam poprzedniego bloga. Zawsze lubiłam pewne blogowe zabawy, lubiłam zabawy zabawami wręcz, czasem łamiąc zadane mi schematy, bo przecież w żadnych ramach Frida nigdy ujmować się nie lubiła.

Nie sądziłam jednak, że w czasie, gdy piszę tak krótko, Liebster ponownie dopadnie i mnie. Jak za dawnych czasów. A tymczasem, fala uderzeniowa zaskoczyła mnie aż podwójnie! Zatem, nie ma co mitrężyć, jak to mówi mój Maż, tylko brać się do roboty.

Nominacja od Different

1. Jakie jest najlepsze ze wspomnień minionego roku?

Jak wiele osób wie, nie musiałabym się ani chwili zastanawiać nad wspomnieniem najgorszym. Dlatego nie chciałam podsumowywać w żaden sposób minionego roku, dlatego mówię często o ciągłości czasu i jego nieistnieniu, bo pewne rzeczy wracają zbyt jaskrawo. To ciekawe, jak nieraz łatwo od razu na wierzch wydobyć to co złe. A przecież, warto skupiać się nad tym, co dobre. I to pytanie przypomina mi całą Nominację Dobrych Myśli, wymyśloną przez Asika. I wydobywa wiele tych właśnie dobrych rzeczy, bo nagle okazuje się, że w minionym roku było ich tyle, że trudno aż wybrać jedno jedyne.

Na pewno wiatr wspomnień przynosi zmęczenie zdobywania kolejnych szczytów w Gruzji, o których mówiłam właśnie w powyżej przypominanej zabawie. Przynosi smak lodowatej wody z górskiego strumienia, widoki o których nie można mówić słowami, bo wspomnienia o nich kryją się w sercu, dużo śmiechu i to oczyszczenie pod nieskażonym sztucznym światłem nocnym niebem.

Ale nie będę tu na nowo się rozpisywać na ten temat. Nie tym razem. Bo ten rok miał pełno innych perełek. Chwil, po prostu momentów, z których nie idzie wybrać najlepszego. Konkretnego.

Przed oczami migają mi kolorowi ludzie tańczący pod sceną na Ethno Porcie i nasza wspólna wesołość, grupy przyjaciół, która kolejny raz się tam wybrała. Przed oczami mam kolejne rozmowy, kubki wypijanych herbat, piosenki przy których zdziera się gardło po pijaku w kolejnym barze. Wiele koncertów, występów ludzi których kocham. Baśnie opowiadane nocą w Sali Zamku Cesarskiego i śmiech kochanej przyjaciółki, gdy wracamy do mnie do domu. To wszystkie namiętne noce, leniwe poranki z Mężem. To dziki śmiech z powodu tego, co głupiego zrobił znowu któryś z naszych kotów. Wszystkie leśne spacery i rozmowy nad Wartą.

Nie wybiorę najlepszego wspomnienia, bo nie potrafię. Nie jedno, konkretne. Bo jednak chyba...po prostu mam szczęśliwe życie. Nawet mimo kolejnych tragedii, które w czasie się zdarzają i dotykają boleśnie.

2. Co sądzisz o osobach, które się okaleczają?

Na pewno nie osądzam w jakikolwiek sposób. Wręcz do szału swojego czasu doprowadzało mnie mówienie "okalecza się na pokaz" i śmianie się z ludzi typu "emusy" i tym podobne. Fakt faktem, że swojego czasu okaleczanie się zrobiło się głośną sprawą. Ale nigdy nie było sprawą zabawną, bo jeśli ktokolwiek to robił, to znaczy, że potrzebuje pomocy. To taki bezgłośny, ale cholernie widoczny krzyk, wręcz dosłowny w swoim milczeniu.

Mówiąc po mojemu, trochę na okrętkę pewnie, osoba, która się okalecza, to taka sama osoba jak każda inna- no bo czemu miałaby być kimś "inny"? Każdy to po prostu człowiek. Zawsze, najpierw jest się człowiekiem. A nie swoimi problemami i to jest chyba najważniejsze Ale to człowiek, osoba, mająca swoje problemy, swoje cierpienie i ból, tylko nie potrafiąca sobie z nim poradzić w sposób, który nie byłby tak destruktywny dla ciała i dla duszy. Dlatego nieraz trzeba po prostu wyciągnąć rękę, próbować jakoś pomóc choć przecież...ostatecznie i tak, każdy z nas, musi pomóc sobie sam.

3. Czy uważasz siebie za osobę, która ma w sobie coś z egoisty?

Zdecydowanie. Co więcej powiem, jestem całkowitą egoistką. Wiele osób ma mylne wrażenie, przez to, co robię w życiu, czym chcę się zajmować. Bo troska o osoby chore czy umierające kojarzy się ze świętymi, Matkami Teresami i tym podobne. A tak naprawdę, u mnie wypływa to z egoizmu ( choć, czy nie u wszystkich?) który ma po prostu dziwaczną troszkę formę. W ogóle, zasadniczo nie wierzę w altruizm, a może mówiąc inaczej- altruizm jest tylko jedną z form egoizmu. Ale i tą formę przejawiam rzadko. W dużej mierze jestem nastawiona na siebie, na swoje potrzeby w wielu dziedzinach życia, choć nieraz tego nie widać może, bo po prostu uważam, żeby przy okazji tymi potrzebami kogoś nie krzywdzić i...chyba do tego można wszystko sprowadzić. Do słynnego zdania "żyj i pozwól żyć innym".

Zresztą, ostatnio dość interesuje mnie na nowo sprawa tzw. "genu altruizmu" więc...pewnego dnia pewnie napiszę o egoizmie i altruizmie więcej. A na razie tyle. Tak, jestem całkowitą egoistką :D

4. Opisz swoje ulubione miejsce we Wszechświecie.

Może zabrzmię dziwnie ale...Wszechświat noszę ze sobą, w swojej duszy. W dużej mierze zgadzam się z tym, co mówiło wielu mistyków- to, co cię otacza, jest tylko snem. To wszystko, co widzisz dosłownymi oczami, jest tylko ułudą prawdziwego świata. To kolejne zasłony, które trzeba odrzucić. Prawda o świecie jest w strumieniu, który przepływa przez ciebie.

Strumieniu, który przepływa przez każdego z nas, strumieniu, w którym i ja się kąpię. Odczuwam czymś innym, niż ciałem.

Mam w sobie swój własnych wszechświat, moja dusza stanowi go ponad snami i zasłonami. I to jest moje ulubione miejsce w tym...i innym świecie, nie dla tego świata.

Nie jestem w stanie go jednak opisać. Bo potrzebne byłby metafory, które i tak nie ujęły by prawdy.

Zostańmy więc przy tym, że po prostu cały wszechświat noszę po prostu w sobie :) Powiem więcej- każdy z nas ma go w sobie.

5 Chciałabyś zrobić coś dla ludzkości?

Pewnie wyjdę na okropną osobę, ale powiem wprost- nie. Ludzkość to tylko szerokie pojęcie zbioru jednostek. To pojęcie, które nieraz przyprawia mnie o mdłości, bo kojarzy się od razu z okrucieństwem, bezmyślnością, głupotą szarej masy. Stada owiec, które pokrzykują coś niezrozumiale. Nie chcę zrobić nic dla ludzkości. Jeśli coś zrobić, to dla pojedynczego człowieka. Tyle, moim zdaniem, wystarczy. Dawać naokoło, najbliżej, to co nazywamy dobrym. Być może, gdyby wszyscy tak robili...to samo pojęcie ludzkości nie kojarzyłoby mi się tak negatywnie.

6. Czy powiedziałaś kiedyś coś, przez co czułaś do siebie wstręt?

I powiedziałam wiele takich rzeczy, i zrobiłam, gdy byłam młodsza. Często swojego czasu nawet wstręt do siebie prowokowałam, bo miałam wrażenie, że na nic innego nie zasługuję. Ale wyleczyłam się z tego, tak samo jak z tego wrażenia...bo każdy czyn, słowo, ma po prostu swoje konsekwencje które trzeba przyjąć, przetrawić...a potem sobie wybaczyć i nie mieć do siebie ani wstrętu, ani żalu. Bo po co zatruwać sobie życie? Just let it go. Jedno ze zdań, które obecnie stanowi moje motto. Także i w tym kontekście.

7. Czy masz jakiś sekret, który skrupulatnie ukrywasz?

Nasuwa mi się dziwna rzecz- jedyne sekrety, które ukrywam są cudze. Te, które mi powierzono albo rzeczy, których po prostu nie powinnam zdradzać, bo stanowią część większej całości, a są we mnie zamknięte.

Są rzeczy, o których ponoć nie powinnam głośno mówić, do których choćby według mojego Męża nie powinnam się przyznawać, bo albo grozi mi ostracyzm społeczny albo groźby zamknięcia w psychiatryku. Ale jeśli chodzi o mnie samą, o zdarzenia, które mnie kształtowały czy moje poglądy na świat, nie wstydzę się niczego i miewam za długi język....choć właśnie nauczyłam się choć trochę uważać, komu pewne informacje powierzam.

Swoją drogą, nieraz wydawało mi się smutne, że niektórzy ludzie muszą coś ukrywać, albo tak siebie i swoich doświadczeń się wstydzą, że mają sekrety. A te jak wiadomo, tylko zatruwają życie.

8. Co uważasz za najgorszy wynalazek XXI wieku?

Tutaj powtórzę to co napisała Solitary, pewnie zostanę oskarżona o plagiat, ale co tam :D Nie uważam, że wynalazki są złe. Jakiekolwiek. One są tylko rzeczami, narzędziami. Rzecz, w czyich rękach się znajdują. Najłatwiej chyba widoczne jest to dla mnie przynajmniej w dziedzinie, które są mi bliskie. Potęga tzw. atomu, radiacji, z jednej strony kojarzy się jako wielkie zło. Wybuch bomby atomowej, Hiroszima Nagasaki. Wybuch w Czarnobylu. Wszystko to tylko potęga atomu użyta w zły sposób. Bo w dobrych rękach, dzięki wiedzy o promieniowaniu można choćby leczyć, ratować życie. Wszystko stworzone przez człowieka jest obosiecznym mieczem....ale można się zastanowić, czy to po prostu nie wypływa z natury samego człowieka?:> Sami nosimy w sobie bestię i zbawcę świata. Kwestia, jak wybieramy.

9. Czy kiedykolwiek myślałaś, że mogłabyś być kimś innym, gdyby nie coś, co się wydarzyło?

Powiem, jakem zakochana w fizyce- każda akcja rodzi reakcję. Każde zdarzenie, nawet pozornie błahe, nawet przez nas niezauważone, powoduje zmianę. Być może minimalną, niedostrzegalną to i teraz. Ale taką, jaka może za 10, 20 lat powodem, dla którego jesteśmy tu i teraz. Każde zdarzenie wpływa na nas i przez owe zdarzenia definiujemy to, kim jesteśmy. Owszem, niektóre zdają się być jak kamienie milowe na naszej drodze, niektóre są wielkimi drogowskazami, którymi dostajemy wręcz po oczach, neonami wyświetlanymi nam tuż przed twarzą. Wielkie tragedie, wielkie radości. Ale życie tak naprawdę obfituje w te maleńkie, przemijające nieraz w naszej świadomości. I to z nich głównie się składamy, bo też prowadziły przecież do tych większych.

Po swojemu więc powiem, że każde zdarzenie, którego doświadczyłam, spowodowało to, kim jestem tu i teraz. Bez nawet najmniejszej cegiełki byłabym kimś innym. Tu znowu można sprowadzić też wszystko do fizyki kwantowej...ale lepiej się zamknę :D

10. Uważasz, że byłaś dziwnym dzieckiem?

Zależy, co znaczy dziwne dziecko. Pomimo sytuacji, jaka panowała w moim domu, swoistej, jakby niektórzy powiedzieli, patologii, byłam chyba dzieckiem mieszczącym się w większości norm. Chłopczyca podwórkowa, dowodząca oddziałem chłopców w podobnym wieku z byłego PGR-u, broniąca się przez sukienkami i mająca wiecznie zdarte kolana. Rozwrzeszczany, umorusany bachor, który wieczorami zaczytywał się w setkach książek, które podsuwała pod nos mama. Zawsze mająca dużo kolegów i koleżanek i jednocześnie prymuska od przedszkola. W sumie, jakby się zastanowić, w tej kwestii zawsze byłam dwulicowa. Rojbrowałam najwięcej, a wszystkie nauczycielki mnie kochały i uważały za "takie słodkie dziecko". Moja mama zresztą też. Dopiero niedawno dowiedziała się, że to przeze mnie Gerard miał założone na głowie 3 szwy, bo walnęłam jego łbem o schody ( przekonałam go za słoik dżemu mojej mamy, żeby nie pisnął ani słówk,a że to ja). Jedyne właśnie może co było we mnie dziwne, to to, że idealnie grałam na dwóch frontach od zawsze...i nikomu to nie przeszkadzało, a ten kto nie miał, nigdy się nie zorientował :D

11. Na jaką czynność szkoda ci najbardziej czasu?

Szczerze mówiąc- nie wiem. Nie uznaję jakiegokolwiek czasu za zmarnowany. nawet, gdy lenię się i oglądam obrazki w internecie, bo w ten sposób odpoczywam. A każdy odpoczynku potrzebuje, no nie?:)

Nominacja od Na Marginesie Życia

1. Dlaczego piszesz bloga?

Jeśli mam być całkiem szczera, w przypadku tego bloga do pisania zostałam zmuszona, w pewnym "testamencie", co chyba wszystkim jest wiadome. Miałam wrócić do pisania, od bloga najłatwiej było mi wejść w to na nowo. Ale nie mam tego za złe, wręcz przeciwnie, cieszę się, że do pisania wróciłam, choć w takich smutnych okolicznościach. Zawsze lubiłam pisać choć nie twierdzę, że to potrafię. Lubiłam też pewną interakcję- bo to co innego, niż pisanie do szuflady. Można wymieniać poglądy, myśli...a czasem nie ma nic piękniejszego. I człowiek może się wiele przez to nauczyć. Dlatego właśnie blog.

2. Co daje ci pisanie bloga?

Jak już pisałam wyżej, ważna jest owa możliwość rozmowy na wiele tematów, poznawanie w ten sposób ludzi- a do ludzi przecież zawsze lgnęłam i dawali mi ogromną motywację do wielu rzeczy, po prostu do działania. Oprócz tego to po prostu sposób na porządkowanie myśli, których nieraz za dużo w głowie. Idąc metaforą z Harrego Pottera, blog to dla mnie też swoista "myślodsiewnia".

3. Masz jakieś plany rozwojowe w temacie bloga?

Nie, absolutnie nie. Ja po prostu sobie piszę:)

4. Jakie jest twoje największe marzenie?

Z marzeniami mam trochę problem, bo wiele rzeczy jest w moim przyadoku trudne do nazwania, ale Zrealizowanie planu emigracyjnego mojego i mojego Męża, wyjazd na stałe na drugi koniec świata. Czy się uda? Zobaczymy. Bo mimo że to marzenie to...nie jestem do niego przywiązana na tyle, by nie być szczęśliwą, jeśli życie ma dla mnie inny scenariusz:)

5. Skąd bierzesz pomysły na notki na bloga?

Ot, z życia. Ze wszystkiego co mnie otacza, co się zdarzy, co przyjdzie do głowy po różnych rozmowach, przeczytanych książkach, zobaczonych filmach. To nie jest tak że chodzę i zastanawiam się, o czym tu na blogu napisać :D Po prostu, pewne myśli właśnie same przychodzą i trzeba je gdzieś przelać:)

6. Twoje ulubione zajęcie?

Trudno wybrać jakieś ukochane zajęcie, bo jest wiele miejsc, rzeczy, przy których się realizuję albo po prostu jest mi dobrze. Siedzenie cały wieczór z książką i kubkiem herbaty? Szalone imprezowanie po barach? Siedzenie nad jeziorem nocą przy ognisku i piwku? Bieganie po szpitalu i zajmowanie się pacjentami? Malowanie obecnie nocami obrazów? Medytacje w dzień i w nocy? Spacery po lesie, po moich bagnach ukochanych? Wędrowanie po górach? Wszystko to robić, i wiele innych rzeczy, na swój sposób kocham. Mogłabym napisać pewnie, że moich ulubionym zajęciem jest seks, ale cóż, nie traktuję tego w tej kategorii :D

7. Twój ulubiony blog?

Można mnie pewnie rozstrzelać za niezdecydowanie ale...nie mam ulubionego bloga. W wielu miejscach jest coś, co cenię, coś, co mi się przyjemnie czyta. Za tymi stronami stoi wiele osób, z którymi pewnie po prostu lubiłabym rozmawiać, dzielić się poglądami, skrawkami życia. I nie umiem zdecydować, z kim robiłabym to najchętniej.

8. Wolisz wiosnę, lato, jesień, zimę?

W każdej z pór roku dostrzegam coś pięknego. Jako mocno związana z naturą pewne przemiany odbieram wręcz duchowo, także...znowu po prostu nie wybiorę. Bo moja dusza potrzebuje każdego z tych czterech elementów, właśnie także zakorzenionych symbolicznie we mnie:)

9. Jaki masz sposób na odstresowanie się?

Zdecydowanie, medytacja i różne praktyki duchowe. To to, co pomaga w najtrudniejszych, najbardziej stresujących momentach, gdy wręcz mam ochotę wyjść z siebie. Pomijam, że przedtem muszę się po prostu...wykrzyczeć. Ale to pierwsza, odruchowa reakcja takiego choleryka, jakim jestem.

10. Czy chciałabyś wydać swoją książkę, stworzoną z notatek do blogowych?

Nigdy nawet nie przyszło mi to do głowy, więc chyba nie.

11. Czy planujesz wystartować na bloga roku?

Też nie. Jak mówiłam, ja po prostu piszę:)

To by było tyle, jeśli chodzi o moje nominacje do nieśmiertelnego Liebstera. Bardzo dziękuję osobom, które o mnie pomyślały, choć nie ukrywam, obie nominacje były dla mnie niemałym zaskoczeniem, co zresztą chyba mówiłam w komentarzach.

Sama złamię trochę zasady gry i nie nominuję nikogo. Zastanawiałam się nad tym i miałam parę typów ( tak, pewnie ci o których pomyślałam wiedzą, że o nich chodzi ) ale...jako że ta zabawa jest niczym Hydra Lernejska, jedna ucięta głowa przerwanym łańcuszkiem powoduje, że gdzie indziej odrastają dwie, nie martwię się, że przeze mnie umrze albo zaginie w blogosferze. Co więcej, jestem typem, który gdy chce wiedzieć po prostu pyta dlatego nie podtrzymam tradycji tym razem. Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe. Tym bardziej, że blogi bez pytań i odpowiedzi, same w sobie opowiadają nasze własne historie. A ja cieszę się, że ponownie, po długiej przerwie od pisania, mogę w ty uczestniczyć. I w pewien sposób, przy okazji tych nominacji, za to wam dziękuję. Wszystkim razem i każdemu z osobna. Temu, że mogę słuchać i jakoś być tu jednak też niejednokrotnie, wysłuchaną.  

Powiedz mi kochanie

Jaka jest Twoja historia?

Skąd pochodzisz i gdzie zamierasz się udać w czasie?

Powiedz mi kochanko, czy jesteś samotna?

Rzeczy jakich potrzebujemy

Trudno je odnaleźć

Powiedz mi kochanie swoją historię

Skąd pochodzisz

I gdzie zamierasz się udać w czasie?

Powiedz mi kochanko czy jesteś samotna

Rezygnując z niewinności i zostawiając ją w tyle?