O czterech nocach z Księżycem, czyli o trzaskających kościach i strumieniach rozrywających tamy. O rzeczach, które prowadzą po prostu przed siebie.

5 stycznia

Zawsze przychodzi głupia myśl- o ile można obchodzić w duszy rocznice, rocznice szczęścia, rocznice smutków, wspominać- to czy można obchodzić tak zwane "miesięcznice"? Skoro jeden miesiąc ma 30 dni, inny 31, a raz zdarza się 28, 29 dni...ale jeden rok przecież 365 dni, ale niektóre o jeden dzień więcej. I znów wszystko się rozmywa. Nic nie jest ścisłe, nie można nawet powiedzieć, że dokładnie odliczamy swój żal bądź radość, bo nawet tego nie potrafimy. A może odliczać nie trzeba. Może znów, tak naprawdę daty nie mają znaczenia. Może znów trzeba myśleć o tym, że czas nie istnieje. Może jesteśmy za mali, by nawet to pojąć, ale jednak, w swojej świadomości przywiązujemy wagę do tego. My, muszący znać granice, muszący odliczać, by nieraz móc umniejszać swój ból.

Myślę więc, minęło 2 miesiące, gdy stoję pod prysznicem o 5 rano, szykując się do powrotu do moich Ptaszyn. Może one pozwolą odetchnąć? Może one pozwolą przeżyć ten dzień, małymi radościami, bo przecież...kto potrafi dać nieraz tyle radości, co te starsze, nieraz nie kontaktujące panie. Ale śmiejące się szczerze. Cieszące się, że znów jestem.

Gdy wracam wieczorem, zmęczona ale radosna, bo w zmęczeniu nie myśląca wcale, patrzę na niebo. Tak, to dziś, dodatkowo to dziś. Pierwsza pełnia w tym roku, pełnia w znaku raka.

Wracam więc po południu do domu, zjadam szybko obiad. Wieczorem zamykam się u siebie, w swoim starym pokoju, w którym może nie widać księżyca....ale przecież Księżyc, moja Pani jest i we mnie.

To swój Księżyc, jak zawsze, trzeba odnaleźć.

Pełnia w znaku raka, pełnia, czas, w którym wszystko sprzyja emocjonalnemu oczyszczeniu.

Siadam jak zwykle, po turecku, nieskrępowana żadnym odzieniem, na dywanie. Oddycham spokojnie i wyobrażam sobie siebie pod samym księżycem, pod nagim, jak i ja jestem naga, niebem. Wyobrażam, bo na prawdziwe spotkanie jednak mi dzisiaj za zimno.

Widzę siebie, oddycham spokojnie. I widzę księżyc w sobie.

Jednak coś jest nie tak.

Wszystko mnie uwiera, w środku mnie uwiera, niepokoi, a mój księżyc wcale nie świeci spokojnym, chłodnym blaskiem. Wcale nie wychodzę z transu nucąc księżycowe pieśni, a wyrywam się z niej z głośnym jękiem, gdy zobaczyłam, jak księżyc spływa krwią.

Krwawy księżyc zawsze mówi o przelanej krwi. I niekoniecznie tej, która wypływa z rozerwanych arterii.

Zawsze po prostu coś pęka.

Jestem niespokojna, miotam się po pokoju. Około 23 chcę zadzwonić z telefonu swojej matki do Męża, bo mój jest popsuty. Chęć też jest podszyta pewnym niepokojem. Niech usłyszę jego głos, niech mnie otuli, choć jest przecież daleko. Bo choć dzielą nas kilometry, nie są rozdzielone nasze serca i jego zawsze działa na moje niepokoje jak balsam.

Nie odbiera raz. Drugi, trzeci, czwarty....

Zaczynam panikować. Nigdy tak nie robi, wie, że zawsze chcę dzwonić do niego przed snem.

Piszę więc do współlokatora, zdenerwowana. Krwawy księżyc, myślę, przesadnie. Nie odpowiada, pewnie śpi, jak to ma w zwyczaju już o tej porze. A ja nie chcę przesadzać.

W końcu, po dwóch godzinach Mąż odbiera. Nic mu nie jest, po prostu zostawił wyciszony telefon w kurtce i po pracy usiadł nad papierami, zapomniał się, że to już ta godzina, że przecież miał dzwonić...

Tracę siłę w nogach, upadam na łóżko. Popłakałam się. Ja, w swoim niepokoju, wściekła na niego, zaczęłam płakać jak oszalała. Uspokajam się powoli, słuchając przeprosin, słuchając kajania się.

Ulga, gdy pewne daty głupio niepokoją, uderza nieraz w człowieka prawie niczym ból.

Żegnam się z nim, jeszcze na niego się wściekając.

Kładę się do łóżka, ale nie mogę zasnąć. Coś we mnie nie gra nadal. Coś niepokoi, ale już inaczej.

Gdy przysypiam, mam dziwaczne sny. Rodzę siebie samą, obrazy przed oczami jak obrazy z płócien dawnej Fridy, sprzed lat. Obrazy jak z płócien Vincenta i Pabla, mieszają się. Wizje nagich kobiet rozrywanych bólem, nagich kobiet tracących niewinność przy panu de Sade, wizje surrealistyczne, dziwniejsze niż wszystkie sny proroków.

Nie poznasz, co to magia, póki nie poznasz snów malarzy, jak mawiał Vincent.

6 stycznia

Budzę się całkiem niewyspana. Gdy wychodzę na pociąg, trochę później niż zazwyczaj, bo większość ludzi ma święta, wielki, pomarańczowy jeszcze księżyc huśta się w ramionach nieba, oddając powoli pole do popisu słońcu. Patrzę na nie podkrążonymi oczami, myśląc, co Księżyc we mnie chciał mi tej nocy, nocy pełni raka, powiedzieć.

Sny z czasu pełni są święte, pamiętaj, Frido.- słyszę w głowie ciemny głos Alexa, głos z dawnych lat.

Parę godzin spędzonych z Ptaszynami tego dnia wybitnie poprawia humor, wybija z głowy całą złość, zastępując łagodnością i ciepłem, jakie przecież budzą w człowieku, gdy chwytają ptasimi pazurkami, gdy chwytają chłodnymi pergaminowymi dłońmi.

Gdy wracam do swojego miasta, wysiadam z pociągu, czeka mnie niespodzianka. Mąż czeka na stacji, przyjechał z Poznania. Czeka z bukietem kwiatów na przeprosiny. Czeka uśmiechnięty, bo wie, że sprawił mi radość. Każda godzina z nim to dar od życia, nawet, gdy przedtem coś przeskrobał.

-To za wczoraj- mówię, dając mu kuksańca pełną parą w ramię, tak, żeby naprawdę trochę zabolało przez zimową kurtkę- a to za resztę- mówię, całując go po chwili na mrozie, brudząc moją szminką, która ma niby chronić mi usta.

Ta noc jest spokojna w głowie, sercu, niespokojna ciałem, namiętnością palącą aż do kości. Ta noc jest spokojna aż do snów. Tym razem mówią o nagich kobietach pływających w pradawnym morzu, mówią o inspiracji i mocy. Nie mogę spać, choć mam go obok.

7 stycznia

Wstaję godzinę wcześniej niż powinnam, bo coś w środku nosi, trzepocze pod sercem jak dziki ptak zamknięty w klatce, jak szalony kot zamknięty w ciasnym pokoju. Wstaję godzinę przed czasem bo coś we mnie nie daje się znowu wtulić.

Idę do łazienki, biorę prysznic w tym zimnym pomieszczeniu, patrzę przez okno na wiszący księżyc, gdy się ubieram powoli, zmęczona.

Słuchaj tego, co mówi przez ciebie, a nie jest tobą. Odrzuć ego. Niech płynie, po prostu, niech płynie- słyszę ciepły, miękki głos umarłego w głowie.

-Ta, łatwo ci mówić- prycham na głos, robiąc sobie herbatę.

Gdy tym razem wracam do domu, cieszę się znów, że przed nami jeszcze jedna noc. Udaje mi się wrócić wcześniej, bo przyjaciółka od dzieciństwa, jedna z Bliźniaczek, też pracuje w tym mieście, co ja.

Spacerujemy w śniegu, spacerujemy wieczorem w mrozie. Wesoło jemy kolację z moją matką.

Przychodzi kolejna noc. Blade światło malejącego księżyca pada na mnie w łazience, gdy znów przepaliła się żarówka, gdy wycierałam się po wieczornym prysznicu. Tak dopada mnie Mąż. Kochamy się w tej zimnej, zagraconej, brzydkiej łazience w domu, w którym się wychowałam. Potem w łóżku. Jakbyśmy widzieli się ostatni raz, mieli tylko jedną noc przed sobą.

Cóż. Nigdy nie wiesz, ile masz czasu, prawda?

8 stycznia

Budzę się znów zmęczona, mam zmęczone ciało, po intensywnej nocy, mam zmęczoną duszę po kolejnych snach. Patrzę na Męża ostatni raz, następnym razem zobaczymy się w piątek w nocy. Jeden dzień, a tak odległy, wywołujący tęsknotę.

Rano gdy czekam na Aśkę o 6 rano, widzę lisa goniącego dzikiego królika przy kilku drzewach przed moim domem. Czy króliki nie powinny spać? Myślę niejasno.

Wszystko się rozmywa, gdy podjeżdża jej Toyota.

Z praktyk w przerwie dzwonię do mamy z telefonu zakładowego, że wrócę później, wcale nie z Aśką o 15, ani nie pociągiem o 17. Będę wieczorem, niech nie czeka z obiadem.

Wszystko we mnie drga, trzepocze, tym razem ciepło i spokój który dają Ptaszyny, nie pomaga.

Brnę więc po pracy w resztkach śniegu, wcale nie marznąć, tylko przemakają mi buty, których zapomniał zaimpregnować mi Mąż. Ale idę przed siebie, muszę się przecież na nowo uspokoić.

To wszystko rany, które otwierają się na nowo, by się oczyszczać. To rozrywane zaropiałe strupy, otwierane zaklejone oczy, otwierane by wreszcie dotarło do nich światło poranka po nocy, czasem światło księżyca. Bo jeszcze nie całkiem się wszystko zabliźnia, nie można udawać przed sobą, że tak jest, nawet jeśli udaje się tak łatwo przed ludźmi.

Gdy uczysz się żyć na nowo po bólu, gdy uczysz się przy okazji na nowo siebie, bo ból cię do tego zmusił, różne miejsca znów rosną, robią sobie miejsce. Trzaskają boleśnie kości, ale trzaskają, by na nowo urosnąć, by zmieścić się w nowym ludzkim kształcie. To trzeba przeżyć, to trzeba przyjąć.

Z tym trzeba sobie będzie radzić długie lata, a może nawet życie.

Bo życie to zmiany, życie to ból rosnących kości, palenie w piszczeli i łomot w głowie, gdy idzie się do przodu. Bo ułudą jest stać w miejscu. Życie to zmęczenie podnoszenia się z kolan, ale i wspaniała radość i nauka z tego płynąca. Gdy tylko pozwolimy to sobie zrozumieć.

Bo wszystkie porody są bolesne. Wszystkie narodziny, te, które przez mrok sprowadzają światło do duszy.

Brnę więc w roztapiającym się śniegu, ślizgając się na błocie nad jeziorem. W kieszeni kurtki ściskam świecę, którą kupiłam w małym sklepiku, którą zapalę, znów.

Docieram do "swojego", nie "naszego" już miejsca, docieram po trudnej wędrówce.

Śnieg nie stopniał, leży na polanie. Zmrożony, jakby nie działała na niego temperatura, jakby nie dotknął go deszcz. Jakby polana wiedziała, że teraz musi spać, że za wcześnie przecież na wiosnę. Wbijam więc w śnieg świeczkę, zapalam i patrzą na płomień.

Mówię do swojego Księżyca, a potem coraz bardziej zapadam.

Puszczają tamy, cieknie strumień, jak na wiosnę z topniejącego śniegu.

Gdy świeca się dopala, wokół niej jest zielona trawa. Zielona martwą zielenią zmrożonego źdźbła. Zawsze lubiłam ten kolor, bo obiecywał. Obiecywał nowe.

Wracam, gdy jest już całkiem ciemno.

Cudem zdążyłam na ostatni pociąg.

Przemarznięta w domu zdejmuję buty, stopy mam aż sine. Rozgrzewam się gorącym prysznicem, dziś nie widać w łazience światła księżyca, niknącego po pełni raka. Nie widać go, ale wiem przecież, że tam jest. Tak samo jak wszystkie gwiazdy na niebie.

Gwiazdy mówiące o miłości. - znów ten głos, ale tym razem nie witam go prychnięciem. A ciepłym uśmiechem.

Dzwonię z telefon mamy wieczorem do Męża, ale wcale nie przed snem. Już wiem, że nie będę spać.

Kości w mojej duszy trzasnęły, teraz się zrastają. Coś może otworzy się tej nocy, strumień przybierze na sile. Czekam na powódź, na prawdziwą powódź.

Mam jedno, stare płótno i pełno starych farb zamkniętych w szufladach czarno-białych, rozpadających się powoli mebli. Stare artefakty mówiące o dawnej magii, mające przypomnieć mi na nowo.

Stawiam płótno na sztalugach, nie potrzebuję dużo światła, zapalam więc tylko jedną lampę, nie znoszę wszystkich małych świecidełek które są w domu, jak w dawnych czasach.

Światło masz w sobie.

Staję w samej bieliźnie przy sztalugach, czując się jak dawna czarownica, dawna szamanka, która ma w sobie źródło i wszystkie przepływy. Która ma w sobie drogę i wszystkie drogowskazy.

Pozwalam się sobie wreszcie otworzyć.

Wszystkie kobiety ze snów, kobiety rozrywane bólem, kobiety rozrywane niepokojem, kobiety rozrywane namiętnością są we mnie i chcą krzyczeć kolorem.

Krwawy księżyc sprawił, że zakrwawiłam. Pękło coś w duszy, jak dojrzały strąk grochu latem, wysypały się emocje, instynkty i pragnienia. Wyspały się niepokoje, które muszę pozbierać i ułożyć na nowo kolorem.

Kolor zawsze był moją domeną. Jaskrawy, mówiący o każdej emocji. Kolor, którym przelewam też na płótna często swoją wiarę, swoje wizje, które jednoczą ze wszechświatem. Kolor pierwotnej siły drzemiącej, ale chcącej nieraz zaryczeć.

Zaczęłam malować, najpierw pędzlem, potem rękami. Malować całą sobą, choć, tak naprawdę to nie ja tylko malowałam. Jak za dawnych lat. Otwierając się na głosy i szepty w przestrzeni. Otwierając się na światła i strumień w sobie.

Pękły tamy, kości się zrosły.

Zalała mnie tej nocy powódź, zalała topiąc, a gdy wody opadły o poranku...

9 stycznia

...gdy wody opały o poranku ukazało się zniszczenie tego, co było w kolejnej części mnie. Ukazały się żyzne muły, ziemie, naniesione przez rzeki, strumienie wiosennych roztopów, na których może wszystko urosnąć. Wszystko, co tylko zasieję.

Patrzę na płótno, którego pewnie nikomu nie pokażę. Może tylko mojemu Mężowi, za jakiś czas, gdy będę mogła wyjaśnić. Gdy nowe zasiewy przyniosą już plon.

Patrzę na płótno widząc wszystko, czego nie chciałam widzieć przez parę ostatnich dni. Uśmiecham się do siebie, patrząc na to, że wreszcie zaczęłam naprawdę malować. Tak jak nieraz przed laty, zanim wszystko, wszystko się zaczęło i wszystko umarło.

Patrzę na płótno widząc stare, ale i nowe, bo przecież nowe kości wzrosły. Czuję znów ulgę, że maluję naprawdę, wreszcie, po tym jak obiecałam w duszy, obiecałam bezgłośnie temu, który odszedł, że do tego wrócę. Maluję naprawdę, a nie tylko ot, tak, szczegóły techniczne. Wreszcie to na nowo się obudziło, a może i obudziło się nowe.

Nie ma znaczenia, stare i nowe nie istnieje.

Otworzyły się drzwi, po prostu.

Patrzę na podłogę dookoła i cieszę się, że nie zapomniałam rozłożyć starego prześcieradła. Wszystko dookoła jest w farbie. Zostawiam wszystko jak jest, wiem, że gdy mnie nie będzie, moja mama nie wejdzie do mojego pokoju, nie będzie podglądać. Nie ma drugiej tak dyskretnej osoby.

Wchodzę nad ranem do łazienki. Księżyc w raku znika, widzę przebłyski zza chmur. Patrzę w lustro gdy przemykam na korytarzu. Całe moje ciało jest w farbie. Czerwień, czerń, błękit. Czerwone smugi jak krew na łokciach i na policzkach.

Wchodzę do wanny, spłukuję z siebie farby, woda dawno nie była tak brudna. Ciepła woda i mydło ledwie sobie radzą, a ja uśmiecham się, widząc, jak z nagiej mnie spływa pamiątka po powodzi.

Znika widoczne dla ludzkich oczu piętno. Nie znikają blizny i rany na duszy, nie znikają przeznaczenia, dary i nadzieje. Ale te bywają ukryte przed cudzym wzrokiem.

Nieraz tak jest lepiej.

Wracam do domu wieczorem, do Poznania, nie śpię w pociągu, choć oczy mam zamknięte. Nagie kobiety, dzikie kobiety mówiące głosem kolorów tańczą, wirują przed moimi oczami w zaśnieżonym lesie, na zielonej jednak polanie.

Wracam do domu, czekając teraz na Męża, który na nowo obudzi namiętności. Wracam do domu, zakopuję się pod kocem, przemoczona znów i przemarznięta. Bo choć kolor jest moją domeną, czasem bywają nią i słowa.

Niech tamy pękają, a kości trzaskają i rosną nawet boleśnie. Bo znów, trzeba iść przed siebie. Nieważne nawet nieraz, gdzie nogi i oczy zaprowadzą.

Dopiero teraz mogę odlecieć w przestrzeń i to tam znajduję swoją drogę

Stadium Arcadium

Lustro dla Księżyca

Kształtuję się i przekonuję się

Do nowego świata

Dopóki chmury nie zaczynają się zderzać

Dziwne rzeczy miały miejsce zarówno przed

jak i po południu

Kształtuję się i przekonuję

Do podnoszenia sobie poprzeczki

I nie, nie mam nic przeciwko zadawaniu pytań

Jestem sam w leśnym pokoju

A na zewnątrz szaleje burza

Nigdy nie sądziłem, że mógłbym rozkwitnąć

Ale to właśnie tutaj zmieniam

P.S. Jeśli chodzi o poprzedni wpis...zauważyłam, że każdy z nas ma jakąś urwaną historię. Historię złamanego serca, które złamał lub zostało złamane, historię niedokończonej rozmowy, urwanej w nieodpowiednim momencie, przerwanej nagle ot, życiem przyjaźni, znajomości.

Ja napiszę chyba w tej kolejny rozdział, bo postanowiłam na maila odpisać. A co będzie, czas pokaże. I temu trzeba się poddać.