O wiadomości, która woła wyłaniając się z przeszłości, czyli o pewnym mijaniu które być może nie powinno wracać

-Nie wierzę...-wyrwało mi się półgłosem, gdy otworzyłam skrzynkę pocztową.

Coś mnie tknęło, po prostu. Już od roku chyba nie sprawdzałam starego maila, tego, którego kiedyś używałam do pisania poprzedniego bloga. Nie wiem dlaczego, ale coś mnie tknęło, żeby się zalogować i pousuwać spam. Całkiem irracjonalne, nawet jak na mnie.

Pierwsza w nocy, pokój rozświetlony tylko ekranem monitora. Cisza, którą przerywa szum prysznica, pod którym oczyszcza się z trudów dnia mój Mąż. Moje oczy muszą być ogromne, źrenice nie są rozszerzone tylko brakiem światła.
Jedna wiadomość i wracają wszystkie, niby nic nie znaczące wspomnienia. Wiadomość sprzed niecałego tygodnia, nie zdążyła zaniknąć w spamie. Uderza świeżością. Uderza...prawdziwością, choć przecież jest tak nierealna, nienamacana. To tylko literki na ekranie.

Otwieram i czytam, najpierw pobieżnie, przez pierwsze zaskoczenie, szybko. Wiele słów, nad którymi nie potrafię się od razu skupić. Zrozumieć.

Choć, teraz wiele rozumiem, bo jestem przecież starsza. Jestem...bardziej doświadczona i widzę inaczej.

I po latach nie wiem, czy mogłabym cię nazwać po prostu kumplem, choć wtedy, do tego jednego głupiego incydentu, tak uważałam. Bo przecież miałam swojego Męża, swojego ukochanego i ty o tym wiedziałeś. Mogliśmy być po latach przyjaciółmi ( bo przyjaźnie buduje się latami) ale to ty chciałeś czegoś więcej. Nie mogę po latach nazwać się kumplem, bo to też wymaga wzajemności. A tej nie było. Było za dużo emocji, których ja, głupia, wtedy się nie domyślałam.

"Dzisiaj mijają dokładnie 4 lata, od kiedy się widzieliśmy, ten ostatni raz. Od wielu miesięcy zastanawiam się, by się do Ciebie odezwać. Zastanawiam się, kim teraz jesteś. Gdzie żyjesz, czy tak bardzo się zmieniłaś. Bo czas zmienia nas wszystkich, ja też już jestem inny. Od paru miesięcy ciągle myślę, czy nadal się tak uśmiechasz, jak spędzasz noce, z kim sypiasz. Czy ciągle szczęśliwie kochasz.

Tak, czy szczęśliwie kochasz, czego nie mogłem wtedy zrozumieć, zapatrzony w siebie, w swoje uczucia. I tym zapatrzeniem te 4 lata temu wszystko przecież popsułem. A może nie popsułem. Może tak miało być właśnie."

Może tak miało być. Słowa, które słyszę za często w ostatnich właśnie miesiącach. W miesiącach, gdy ludzie odchodzą, odchodzą na zawsze. W miesiącach, gdy ludzie...wracają. Ci, których się nawet nie spodziewam. W miesiącach, gdy coraz więcej też nowych spotkań, spotkań przez odchodzenie. Cykl się zamyka.

Czy świat chce mi coś powiedzieć, czy chce mi czasem coś wynagrodzić? Choć, to śmieszne, nie można mówić o nagrodach i karach od wszechświata. To nie działa w ten sposób.

Kręgi. Kręgi na wodzie.

Czasem zastanawiam się, czy naprawdę mam się doszukiwać w tym wszystkim sensu, czy nadal szukać odpowiedzi, choć wiem, że niektóre uzyskam dopiero, gdy zniknie ciało, które łączy mnie z tym światem? Czy to wszystko mam składać w całość? W jaką całość?

Czy jest całość skoro mijamy się, jak te okręty na bezkresnych oceanach Mijamy się i przemijamy. Czy tylko tak po prostu?

Jeden głupi list, a pojawiły się znów te pytania, w nocy, gdy przebudzałam się po dziwnych snach.

We śnie połykasz gronostaje o złotej sierści, połykasz je żywe i zaraz potem wypluwasz, klęcząc na podłodze z luster. Złote futro doprowadza aż do mdłości łaskocząc przełyk. Znów odbicia, rozmazane odbicia cudzych twarzy.

Gronostaj, symbol tkliwej miłości, nostalgii, dawnych uczuć. Och, umyśle, mogłeś się lepiej postarać i dać mi w snach trudniejszą zagadkę. Rozmazuję obrazy wychodząc sobie sama naprzeciw, śmiejąc się szyderczo. Jest już poranek.

Rozmawiam o wszystkim z Mężem, o liście, o głupich snach. Nie mamy przed sobą tajemnic, dlatego wie, że cokolwiek zrobię, nie musi być zazdrosny. Pyta się jednak, czy jestem pewna, czy chcę odpisać.

-Sama nie wiem, co mam napisać...

-Nie chodzi mi o słowa. Czy jesteś pewna, że chcesz znowu zacząć. Zacząć znów się obwiniać jak coś nie wyjdzie. Nie wchodzi się ponoć dwa razy do tej samej rzeki.

-Wiem.

Decyzję jak zawsze zostawia mi, już po naszym czułym pożegnaniu. Znów się rozstajemy na parę dni, wracam na praktyki. Może gdy odetnę się w tamtym świecie, na nowo wszystko przemyślę.

Czytam znów odkrytą nocą wiadomość.

Zastanawiam się nad słowami pijąc kolejną herbatę. Nic nie przychodzi do głowy.

Pamiętam jak się poznaliśmy, tak banalnie, po prostu, w sieci. Tak jak poznałam wielu ludzi. Czytałeś mojego bloga, choć sam swojego nie pisałeś. Napisałeś do mnie maila, czepliwego, z paroma pytaniami. Buta i cynizm. Kochane fasady, prawda?

Bo zawsze na początku ten twój czepliwy ton, czy rozmawiało się z tobą przez telefon, czy wymieniało krótkie zdania na komunikatorze, czy długie maile. A potem miękłeś, bo wiedziałeś, że nie musisz udawać. Zaczynałeś mówić inaczej. Jakby maski opadały, wszystkie piórka cynizmu, w które się stroiłeś.

Wymienialiśmy się opiniami, tak po prostu. Rozmawialiśmy na temat idei, zdarzeń, polityki i sztuki. Nigdy osobiście, choć, ty nie musiałeś pytać, wszystko o mnie wiedziałeś bo obnażałam wszystkie emocje i zdarzenia na blogu, jak robię to i teraz. A ja nie dopytywałam. To był ten mur, którego nie musiałam na siłę przeskakiwać. Gdy sam zechcesz, znajdziesz furtki. Nie ja jestem od wykopywania przejść, ja tylko siedzę na zewnątrz w pozycji lotosu, siedzę i patrzę ze spokojem na cegły. Ja po prostu jestem. Nic nie oczekując, bo mam swoje życie. To nigdy na tym nie polegało.

Pół roku różnic zdań. Nie wiedziałam ile masz lat, czym się zajmujesz. To nie miało znaczenia, zresztą, czy ma je kiedykolwiek? Człowieka nie trzeba określać.

Czasem miałam wrażenie, że nigdy się nie porozumiemy.

Czasem miałam wrażenie, że jesteś jakimś nieślubnym potomkiem Shopenhauera, ze swoim pesymizmem. Czasem zastanawiało mnie czy ta negacja wszystkiego nie jest jakimś próbowaniem mnie, bo przecież nie można tak bardzo, bardzo być na nie.

Aż wreszcie doszło do komizmu, gdy na pewnym forum wpadłam na ciebie przypadkiem i poznałam twój styl pisania, twój nick, bo przecież, tak łatwo było cię przejrzeć. Dla mnie było to łatwe. Bo mogłam przecież przejrzeć twoje myśli, znałam twoje poglądy.

Napisałam do ciebie. Przez dwa tygodnie udawałeś, że to nie ty. Nie naciskałam, nie drążyłam tematu. Było mi trochę głupio, że być może weszłam brutalnie na twój teren, którym nie chciałeś się dzielić. Ale ciekawość, jak to u kobiety takiej jak ja, była większa i poszłam dalej.

Znalazłam cię w innych miejscach, nic ci jednak nie mówiąc.

Wiedziałam już o tobie coś więcej, wiedziałam więcej niż to, co skrywał twój umysł. Wiedziałam przecież, och, jak mogłam nie wiedzieć.

Za fasadami cynizmu i negacji tyle bólu, tyle rozpaczy. Tyle pomysłów, jak skrócić swoje życie. Tyle lęku.

Nie chciałam udawać, że nic nie wiem, czekać za murem. Ja, jak to ja, nie potrafiłam. Napisałam cholernie długiego maila.

Nie odzywałeś się przez parę dni, wreszcie tama pękła. Mam wrażenie, że w tych literach na ekranie było wiele łez, te czarne szlaczki to ich drogi na policzkach.

Rozmawialiśmy już inaczej. Nadal stale obecne idee i sztuka, religie i polityka. Ale też osobiste wyznania. Co czytałem ostatnio. Co oglądałem. Dlaczego się dzisiaj nie zabiłem.

Podałam ci swój numer. Kiedy zadzwonił wieczorem nieznany numer, odebrałam, trochę zaskoczona, słysząc męski głos. Delikatny, rozbrzmiewający jak zza oceanu. Jak zza ściany, choć przecież, tak blisko ust, tak blisko uszu...a jednak odległość. Odległość wszystkiego, jednego świata od drugiego, nie liczona wcale kilometrami.

Najpierw szept, potem pewna siebie fasada.

W końcu liczne rozmowy gdy nie miałam nic innego do roboty. Lubiłam je, cholera, lubiłam z tobą po prostu rozmawiać.

Pamiętam suche "gratuluję" gdy powiedziałam ci o planie kolejnego ślubu. Jedyna moja radość, która nie sprawiała radości tobie to moja miłość. Powinnam była wtedy się domyślić, powinnam była...ale czy człowiek czasem wręcz nie chce być ślepy?

Kolejne dni, rozmowy, czas płynął. Kolejne pół roku, w ciągu którego praktycznie nie wychodziłeś z domu i z sieci, bojący się ludzi. Hikikomori, cholera, czepiałam się ciebie, a ty rozumiałeś o co chodzi, bo tak samo lubiliśmy anime.

Och tak, anime. Dzieliliśmy się wrażeniami z każdego obejrzanego. Ja oglądałam każde z Mężem, ty sam w swoim ciemnym pokoju.

Niedawno z Mężem znów oglądaliśmy Serial Experiment Lain, tą Lain...a teraz ty się odezwałeś. Kolejny znak? Bo pamiętam ten telefon, rozmowę na temat właśnie tego anime, gdy trochę za bardzo naćpany kolejnymi lekami, które mają ukoić lęki, powiedziałeś, że tak mnie sobie właśnie wyobrażasz.

Zaśmiałam się z niedowierzaniem i zaczęłam mówić, że w sumie taki warkoczyk jak Lain to miałam rok temu, ale teraz znowu opitoliłam głowę, więc odpadam.

Ale ty kontynuowałeś, tym swoim delikatnym głosem, mówiąc, że jestem jak Lain, znalazłam cię w sieci, w Wired, że jestem jakby tam wszędzie, bo gdzie nie trafisz, jestem ja. Jestem jak Lain, są mnie dwie, a może i więcej, jest ta realna, dla prawdziwego świata i ta wirtualna, dla świata ludzi takich jak on. Jestem Lain. Jego Lain.

Nie zwróciłam na to uwagi, podobało mi się to porównanie nawet. Nie zwróciłam uwagi na wszystko, co w tym było. Udawałam, że nie słyszałam cichego szeptu szlochu. Bo już rozmawialiśmy o czymś innym.

(Ktoś jeszcze nazywał cię Lain, prawda, Frido? Och, jakie to uporczywe!)

W końcu powiedziałeś mi, że też jesteś z Poznania. Nie wiem, ile cię to kosztowało, wysiłku, pokonania lęków. Ja, zawsze żyjąca wśród ludzi, nie mogę sobie tego nawet wyobrazić.

Spotkaliśmy się pierwszy raz na kawie, w malutkiej, ciemnej kawiarni. Nie wiedziałam jak wyglądasz, ale wiedziałam od razu, że to ty. Udający uśmiech, a łypiący na boki ze strachem, jak zaszczute zwierzę. Nie musiałam dzwonić, żebyś mi machał, gdy zobaczyłam te zgarbione, chude plecy. Dotknęłam ich, przystając za tobą. Wzdrygnąłeś się z przerażeniem.

Przez pierwszą godzinę rozmowa się nie kleiła. Przy drugiej znajdowały się słowa, tak bardzo, że nawet gdy gestykulowałeś mogłam zobaczyć kawałek pociętej żyletkami i scyzorykami ręki.

Myślałeś, że mnie strasznie zraziłeś, ale nic z tego. Przecież, ja znałam twoje myśli. Nie skrępowanie patrzenia w oczy, nie ciało, którego nie znosiłeś.

Byłam Lain. I może nie powinnam przechodzić z jednego świata do drugiego.

Bo potem była kolejna kawa. I kolejna, która zakończyła się małą ludzką tragedią. Chciałeś mnie pocałować. A ja zawsze reaguję w ten sam sposób. Pięścią w nos i krzykiem.

"Co ty sobie wyobrażasz?! Co ty kurwa sobie myślisz?!"

Poniosło mnie. Zostawiłam cię tam, z krwawiącym nosem rozłożonego na podłodze ( cóż, zawsze miałam zabójczy cios), ze zdziwionymi spojrzeniami ludzi, których wzroku się bałeś. Jak mogłam cię tak zostawić, myślałam potem z wyrzutem. No jak?! Podła kretynka.

Powiedziałam o wszystkim Mężowi, a ten ze spokojem powiedział tylko swoje "ostrzegałem, mówiłem, że tak może być, nie posłuchałaś". Miał rację, cholera. Widział uczucia człowieka którego nie poznał, a ja ich nie dostrzegłam. Widziała uczucia kogoś, kogo chciałam z nim poznać, kogoś, z kim miał pić piwo, a kto robił mu wbrew. Wbrew mi. A może i wbrew sobie. Jak mogłam być tak ślepa?!

Napisałam kolejnego maila. Z wyjaśnieniem. Z przeprosinami. Z mętlikiem.

Wiedziałam, że najlepiej po prostu odejść. Wymieniliśmy tylko kilka wiadomości, oboje zdecydowaliśmy, a może to ja zdecydowałam, że lepiej będzie, gdy się do mnie nie odezwie. Przez jakiś czas, a ja nie będę męczyć go sobą.

Czas mijał. Lata mijały, to wszystko jak widać nie miało takiego znaczenia, skoro wręcz o tym zapomniałam. Nie katowałam się już myślami, że kogoś skrzywdziłam, bo cudze uczucia cóż...to nie tylko nasz wybór. Ja od początku grałam fair. A wchodząc w życie drugiego człowieka nigdy nie wiesz, co się narodzi. Dobre czy złe rzeczy. Czasem tylko trzeba ponieść bolesne konsekwencje.

Tyle lat. I nagle ta wiadomość. Pamiętasz, tak dokładnie pamiętasz ten dzień? Ja musiałam sobie przypomnieć przez twój list.

Bogowie, jak nieraz nie zdajemy sobie sprawy, co jest dla kogoś ważne. Jak my stajemy się ważni. Jak często tego po prostu nie chcemy widzieć.

Tak, jestem ciekawa, co u ciebie. Najważniejsze że nadal żyjesz. Nie poddałeś się, nie zabijesz. Choć, jak piszesz, to życie nie jest za ciekawe. Za dobre.

"Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki". Kiedyś już mnie ostrzegałeś Mężu, nie posłuchałam. Nigdy nie chciałam nikogo skrzywdzić i nie chcę teraz. Choć łudzę się, że widząc dawne błędy....

Czy na pewno? Dawne błędy nie zawsze chronią przed następnymi, choć się na nich uczymy.

Mijamy się.

Kręgi na wodzie.

Rozmyte twarze, te które wcale nie odpoczęły te, których nie da się zapomnieć.

Jesteśmy tylko ludźmi, w tym czy innym świecie. Jesteśmy tylko ludźmi, ale może momentami nie powinniśmy być?

Zderzamy się ze sobą, jak molekuły powietrza. Zderzamy jak przeciwstawne ładunki. Tylko czasem, gdy się dotkniemy, może nastąpić anihilacja. Nie istnieje już materia, tylko rozproszona energia która...

Zderzamy się ze sobą, mijamy, jak to ludzie. Powstanie tylko pytanie, czy elektron i pozyton powinny się znów dotknąć. Czy nie zaburzy to nowej rzeczywistości w czasie, który przecież nie istnieje. Rodzi się myśl, czy kolejne impulsy w sieci która drga jak sieć pająka ( "Everyone is conected, Lain") powinny zostać wysłane w przestrzeń.

Może nie powinnam tam wchodzić, ale ten impuls, myśl intuicji, myśl czarownicy...

Jeden czyn pociąga za sobą następne, choć tylko się mijamy.

Pewnie historie może nie mają końca, koniec zawsze był ułudą. Każde zdarzenie ma swoją konsekwencję. Akcja i reakcja.

O czym chcesz mi powiedzieć wszechświecie? Czy przez niego...?

Straciłam wszystko, wszystko już zyskałam w życiu. Wieczna równowaga.

Jesteśmy ludźmi, po prostu się mijamy.

Pojawia się pytanie, czy powinniśmy odpuścić i dać sobie przeminąć.

Najwyraźniej niczego nie rozumiesz

Szkoda, bo zdajesz się być porządnym człowiekiem

A wszystkie lęki, które pielęgnujesz

Zmienią się w szept w twoim uchu

I wiesz że to co mówię może cię zranić

I wiesz jak wiele to znaczy

I niczego już nie czujesz

Odpływam, rozmywam się, straciłam już wszystko.

A ty najwyraźniej nie rozumiesz swojego położenia

Wstydzę się, że mogę czytać twoje myśli

I wszystkie rzeczy, które tam czytam...

Świeca oświetla nasz uśmiech, który dzielimy

I wiesz, że nie chciałam cię zranić

I wiesz jak wiele to znaczy

I niczego już nie czujesz

Odpływam, rozmywam się

Tonę

Pomóż mi złapać oddech

Sama siebie krzywdzę, straciłam wszystko

Przegrywam

Pomóż mi złapać oddech- Boa, Duvet (opening Serial Experiment Lain)