O tym, że jutro ubiorę się na czarno, czyli o zakazie aborcji słów parę.

Zawsze unikałam poruszania na blogu tematów tzw. modnych, na czasie, tych, o których wszyscy dookoła się kłócą. Nie nawykłam pisać podsumowań noworocznych ani urodzinowych, nie mam w zwyczaju pisania o akcjach Smoleńskich, najnowszych wydarzeniach z życia gwiazd czy kolejnej debacie o in vitro.

Piszę najczęściej o tym, co mi do głowy przyjdzie, poruszam nawet tematy kontrowersyjne wtedy, gdy mam w ich kwestii grubszą refleksję, a nie wtedy, gdy wszyscy o nich mówią. Piszę o tym, co mnie dotyczy tu i teraz, bez wielkiego gonienia za kolejną aferą bo...tych nigdy przecież nie dogonię, tych nie prześcignę.

A może powinnam tym razem zrobić trochę inaczej, pomyślałam sobie. Tak samo jak powinnam, zwłaszcza, że w pracy wolny dzień, iść na Czarny Protest.

Bo to rzecz, która mnie bezpośrednio dotyczy.

Rzecz, o którą już nieraz otarłam się w życiu, o której nieraz myślę, której jestem pewna.

Tak, jestem przeciw zaostrzeniu prawu dotyczącego aborcji.

Co więcej, najchętniej całkowicie bym je zliberalizowała, tak, żeby każda kobieta, niezależnie czy dziecko jest zdrowe, czy była zgwałcona, mogła ciążę usunąć, po uprzednich konsultacjach z ginekologiem i psychologiem w bezpiecznym dla niej otoczeniu.

Tak, sama usunęłabym ciążę.

I tak jak nie byłam tego pewna kiedyś na 100%, tak teraz zrobiłabym to bez wahania. I serio, żadne zaostrzenie prawa by mnie nie powstrzymało. Tylko wydałabym więcej pieniędzy, miałabym więcej stresu i potencjalnie większą ranę psychiczną ( bo po tym zawsze jakaś blizna zostaje, bo jednak to trauma), niż w momencie, gdyby aborcja była całkowicie wręcz legalna. I gdybym nawet ja, żona już, kobieta wykształcona, stosująca antykoncepcję, wpadła i nie chciała tego dziecka urodzić. Bo jak wszyscy wiedzą, nie chcę mieć dzieci. I nie, nie chcę być nawet w ciąży, nie chcę rodzić i nie będę nikogo oddawać do adopcji, żeby mieć wyrzuty sumienia i jeszcze większą traumę, niż to, jakim jest usunięcie ciąży. Bo okazuje się, że kobiety częściej wpadają w depresję, mają próby samobójcze itp. po traumie oddania dziecka niż usunięcia ciąży. No bywa. Zmuszajcie nas do tego.

Powoli zabijajcie po prostu kobiety, w ten czy inny sposób i zamknijcie nas w domach. Zróbcie z nas tylko potencjalne macice do rodzenia, zamiast ludzi.

No brawa dla państwa.

W każdym razie, gdybym wpadła, usunęłabym ciążę. Mówię o tym z pełnym przekonaniem i otwarcie, ba, nie widzę tutaj innego scenariusza. I żadne prawo świata by mnie przed tym nie powstrzymało, nawet jak żartujemy z kumplem w pracy, jak „będę miała problem to mam przyjść do niego i on mnie wyskrobie wieszakiem”. Okropne, obrzydliwe jak większość żartów mojego kolegi z pracy? Owszem. Ale wiele kobiet to robi, i to dosłownie, nie mając alternatywy.

Ja bym już sobie poradziła z usunięciem ciąży i jak mówię, żadne prawo świata by mnie przez to nie powstrzymało. Kasa? Pożyczyłabym od matki, która, mimo że ma 72 lata dałaby mi na usunięcie ciąży bo wie, że po prostu nie chcę dzieci. Nie napiera na zostanie babcią. Może państwo, prawo i wszyscy świętsi od papieża nie powinni również niczego oczekiwać od mojej macicy? Moja matka jest naprawdę mądrą kobietą i może warto brać z niej przykład?

W każdym razie, miałabym potencjalne środki finansowe, daleko do granicy niemieckiej nie mam, miałabym pewnie wsparcie mojego Męża, który już kiedyś wspierał mnie przy tej decyzji. Bo tak, myślałam już raz tak naprawdę, że jestem w ciąży. I wtedy, panicznie szukając wyjścia, zrozumiałam, że wcale nie przewartościowałabym życia, nie postawiłabym go na głowie, nie zechciałbym nagle mieć dziecka. Po prostu usunęłabym ciążę.

Szczerze, to mam dobrze w życiu. Zdaję sobie sprawę z możliwości, jakie mam pomimo chorego prawa, które chcą jeszcze bardziej okaleczyć. Ale wiem, że jest wiele kobiet, które nie wie.

Mając kiedyś praktyki w największym szpitalu położniczym w Poznaniu poznałam takie kobiety. Dziewczyny, które naprawdę wpychały sobie wieszaki przez pochwy, żeby przebić pęcherz owodniowy, tak, żeby poronić. Dziewczyny, które praktycznie zabijały się, młode nastolatki, które miały tak poharatane przez siebie macice, że musiałby mieć je usunięte. Nigdy już nie będą mieć dzieci, chociaż chciały. Ale nie chciały w tym momencie życia...i jak dla mnie, miały do tego prawo. Albo nie chciały dzieci zrobionych przez własnych ojcu w piwnicy, w składzie na opał, nie chciały dzieci w gwałtu. I tak bywało.

Widziałam kobiety, które rzucały się ze schodów, łamiąc sobie nogi i ręce, żeby poronić. Widziałam kobiety, które truły się lekami, ziołami, żeby poronić. Bo w teorii, żaden w Polsce lekarz nie mógł uratować ich życia- tak, może według niektórych ludzi teoretyczne morderstwo ratuje inne życie. To, jakie ma być.

I prawo prawem, ale nic nie powstrzyma kobiet, tak jak nigdy nie powstrzymywało, przez lata różnych kościelnych i świeckich reżimów przed tym, żeby swojego życia bronić. Nic. Żadna siła. Żadne kary.

Będzie tylko więcej przypadkowych ofiar. Tylko tyle.

Będzie jeszcze więcej stresu i łez.

Naprawdę, chcecie założyć nam- i mówię nam, kobiecie, która potencjalnie będzie usuwać ciążę- założyć kajdany, z których i tak się wyzwolimy, łamiąc sobie nadgarstki, ale jednak?

Znam jednak przypadki usuwania ciąży nie tylko z oddali. Byłam przy jednej bliskiej mi kobiecie, kiedy usuwała ciążę. Głupia wpadka i to nie z anonimowym facetem. A z własnym chłopakiem.

Ta kobieta nieraz mówi, że chce mieć dzieci...ale nie teraz. I jak się okazało, nie z tym panem.

To nie ten moment życia.

Pamiętam, jak zapłakana była, jak spędzałyśmy czas w mojej kuchni przy kolejnych papierosach- sama wtedy wróciłam do palenia, bo tak stresowałam się jej ciążą. Widziałam tu siebie.

Pamiętam jej łzy, chodzenie na badania, jej zdecydowanie i determinację. I to, jak byłam przy niej. Pamiętam jak usuwała ciążę tabletkami wczesnoporonnymi, w domu, nie mogąc się nikomu przyznać. Zamiast pod opieką lekarza, w domu, krwawiąc i wijąc się w bólu, bo nie mogła tego zrobić pod opieką fachowca- bo prawo zabrania. A prawo prawem, chore prawo. A walka o życie idzie swoim torem.

Tak jak mówię, nikt nie powstrzyma aborcji. A każda z nas powinna mieć do niej prawo.

Kocham tekst- nie chcesz aborcji, to jej sobie nie rób.

Uważasz że to morderstwo? Uważasz, że to druzgoce psychikę i ciało kobiety? Owszem, może nawet masz rację. Na swoim kawałku podłogi miej rację, rób sobie co chcesz.

Ale na mój się nie wpierdalaj.

Nie chcesz aborcji to jej sobie nie rób. Ale czemu mi zabraniasz?

Kobiety powinny mieć po prostu pełną możliwość. I nikt, doprawdy nikt nie przekona mnie, że powinno być inaczej. Ba, nikt nawet nie przekonałby mnie, że nie powinnam usuwać ciąży, jeśli zdarzy mi się wpaść.

Nie ma opcji!

Aborcja nie jest dobra. Nie mówię, że jest. To nie niebezpieczny zabieg, który zagraża życiu kobiety. To nie jest metoda antykoncepcji, jak sądzą niektórzy- a raczej, jak sądzą przeciwnicy aborcji, że tak właśnie chcą używać jej kobiety.

Aborcja druzgoce fizjologię, nieraz psychikę kobiet- choć i organizm młodej kobiety, poza nielicznymi wyjątkami bardzo szybko dochodzi do siebie, tak samo jak psychika .Tak, znam kobiety po aborcji i jakoś...żyje się im dobrze. Nie płaczą po nocach, że mogłoby mieć dzidziusia, wręcz przeciwnie, cieszą się, że mogą żyć swoim życiem. Aborcja zawsze zostawia ślad na psychice, ale nadal, to mniejsza trauma niż urodzenie dziecka i oddanie go do adopcji. Czy życie razem z dzieckiem urodzonym z gwałtu.

Aborcja nie jest fajną sprawą. Ale nieraz po prostu bywa w życiu smutną koniecznością- koniecznością, bo chcemy, by nią była. Bo i decyzję o konieczności możemy podjąć. Taką, jaką ja bym podjęła.

Aborcja to morderstwo, mówisz. Sama nad tym się nieraz się zastanawiałam ale...jako wielka zwolenniczka eutanazji, ta, która mówi, że zjadłaby ludzkie mięso i stawia każde istnienie na równi mówię...co z tego? Jestem może skrajna. Ja to ja, wariatka znająca fizjologię i śmierć aż za dobrze.

I może dla kogoś nawet to morderstwo ale..to mnie trochę bawi. Owszem, płód jest potencjalnym człowiekiem. Ale moja komórka jajowa czy plemniki w spermie mojego męża, która nieraz ścieka mi po twarzy, też nim są.

Ale dobrze, niech będzie, zapłodnione komórki to co innego. Chociaż ja widzę to inaczej. Kiedyś świetnie podsumował to profesor W., nasz najlepszy w dużym szpitalu położniczym ginekolog, świetny, mądry facet, wielki zwolennik aborcji:

Dla mnie nic, co nie jest w stanie przeżyć poza organizmem matki samodzielnie, nawet na podtrzymaniu, nie jest osobnym organizmem.

Tak naprawdę dla mnie to zdanie zamyka kwestię morderstwa, chociaż dobrze, dla niektórych aborcja to morderstwo i mają prawo tak myśleć. Bo jak świat światem żadna kwestia etyczna nie była faktem ( więc proszę mi nie wpierać też faktów:P) tylko poglądem. Ja mam taki a nie inny.

Martwisz się, że zabijam niewinną istotę? Cóż, świat zabija ich codziennie setki. Czemu o nie nie walczysz? O Chińczyków, których ciała sprzedawane są na części zamienne i sprzedawane od Europy? Czemu nie martwisz się o zastrzelone syryjskie dzieci? Tylko akurat o zlepek komórek który potencjalnie może się znaleźć w mojej macicy?

Chcesz walczyć o lepszy świat, dobrze. Ale w moim świecie jest całkiem dobrze.

Martwisz się, że popełniam grzech? Cóż, moi bogowie twierdzą inaczej. Dla moich bogów nie ma grzechu. A jeśli dla twojego Boga to robię...cóż. To mój grzech. Moje prawo. Moje smażenie w piekle ( które, notabene, nie istnieje, bo piekła nie ma- nie w moim świecie).

Zresztą, jak się okazuje, możesz wierzyć w Boga, który potępia aborcję, samemu nie chcieć jej zrobić, wiedzieć, że dla ciebie byłaby to zbrodnia- i jednocześnie możesz nie narzucać swojej woli innym. Świetnym tego przykładem jest choćby moja Imienniczka z pracy, która jutro idzie ze mną na protest. Głęboko wierząca dziewczyna, chodząca co niedzielę prawie do kościoła, mająca swoje zasady, kochająca dzieci. Dla niej byłby to grzech, mówi otwarcie. Ale do moje dupy się nie dobiera, do żadnej macicy, nie chce narzucać swojego zdania. Chce dać nam wszystkim, wszystkim kobietom możliwość, nawet popełnienia tzw. grzechu. Wolną wolę. Czyż to nie samo dał nam Bóg, który w teorii potępia aborcję?

Nie będę się tu jednak wdawać w etyczne czy teologiczne spory. Ile ludzi bowiem, tyle światopoglądów. Ale w tym wszystkim chodzi o jedno- o własny, intymny kawałek podłogi. O możliwość wyboru, popełniania nawet własnych błędów i życia tak, jak każdemu z nas się podoba. Chodzi tu właśnie o wolną wolę.

Chodzi o godność i wolność ludzką, o godność nawet nie tylko kobiet, ale i mężczyzn. Ich synów, mężów, partnerów. Chodzi o godność matek, córek, żon. Kochanek i wolnych wiedźm.

Cóż, nic nie wkurwia mnie właśnie tak, jak dybanie na moja wolność. Myślę, że wiele z was ma podobnie.

Jestem zatem kobietą, która zrobiłaby sobie aborcję, bo po prostu nie chce dzieci.

Ale zarazem... jestem kobietą. Jestem człowiekiem, który ma prawo decydować o sobie.

Jestem kobietą, która może być zgwałcona. Może nosić pod sercem chore dziecko, którego nie jest w stanie wychować. Jestem kobietą, która może walczyć o swoje życie, walczyć tak zaciekle, że będzie musiała usunąć ciążę. Jestem kobietą, której może się odmienić i może kiedyś zechce mieć dzieci ( w co wątpię.). Ale jestem kobietą. Po prostu chcę mieć wybór.

Czy jesteś zatem kobietą mój czytelniku, czy mężczyzną, myślę, że chodzi tu o jedną sprawę- o szeroko pojętą wolność.

Bo i mężczyzn bardzo mocno dotyczy sprawa aborcji. W końcu żyjecie, panowie, z nami, kobietami. Swoimi partnerkami, potencjalnymi matkami waszych dzieci. Dziewczynami, które może ktoś zgwałcić w ciemnej ulicy. Czy wy, partnerzy, chcielibyście wychowywać dziecko gwałciciela zmuszonej do urodzenia takiego dziecka dziewczyny? Tej, którą kochacie?

Jestem kobietą. Jestem człowiekiem.

Jestem człowiekiem który chce móc decydować o sobie, który nie chce być przedmiotem, bydłem na postronku, prowadzonym na rozpłód i rzeź.

Jestem człowiekiem, jestem kobietą.

Więc ta sprawa mnie dotyczy.

Może nawet bardziej, niż wszystkie inne?

Ta sprawa mnie dotyczy, więc założę jutro czarne ubranie i zjawię się na placu Mickiewicza w Poznaniu wraz z innymi kobietami. Z mężczyznami, których znam bliżej lub dalej. Zjawię się jutro na placu Mickiewicza, tak jak wiele kobiet z tego miasta. Zjawię się ubrana na czarno, tak jak wielu ludzi w całej Polsce, w wielu miastach.

Być może pojedynczy sprzeciw nic nie znaczy. Być może cały ten szum ugrzęźnie w większej ludzkiej ślepocie, w jarzmie reżimów moralistów, którzy coraz bardziej zginają nam kark.

Ale może, ten pojedynczy głos w czarnym oceanie będzie coś znaczył. Być może, ten głos zostanie usłyszany.
Być może jeszcze, jeszcze nie jutro, nie odbiorą nam naszej wolności. Być może nie uprzedmiotowią nas do reprodukcyjnej macicy, poniżając kobiecość i ludzką tym samym godność. Być może, jeszcze nie jutro, jeszcze nie odbiorą nam godności i wolnej woli.

Mam nadzieję, że tak właśnie będzie.

Ja, wraz ze znajomymi, tymi, którzy potrafią nawet porzucić jutro pracę,,ubiorę się jutro na czarno. A ty?

Piosenka, której tekst napisała Sia, została stworzona w hołdzie ofiarom zamachu w USA w Orlando w klubie gejowskim, w którym zginęło 49 osób homoseksualnych. Tancerze, w liczbie właśnie 49 w teledysku symbolizują liczbę ofiar. Temat może niepowiązany ale...jakoś samo mi się nasunęło. Nietolerancja wobec osób ze środowiska LGBT, nietolerancja wobec cudzego kawałka podłogi...

49 ofiar cudzej nienawiści, mówienia, że homoseksualizm to grzech.

Ile kobiet zginie przez całkowity zakaz aborcji? Ile kobiet musiałoby zatańczyć w takim teledysku, bo ktoś twierdzi, że to grzech i inne, potencjalne życie w teorii jest ważniejsze?

Jestem wolna, by być najlepszą. Żyję.

Jestem wolna, by być najlepszą dziś wieczorem.

Najlepsza, najlepsza, żyjąca.

Nie poddawaj się. 

Nie poddam się. 

Zamiast tęczy, tym razem czarne ubranie. Już jutro.