O nieposkromionej kobiecej seksualności która mówi już zdecydowanie "NIE" antykoncepcji hormonalnej.

Lubię seks.

Zdanie, które nieraz wypowiadane przez kobietę trochę nadal w naszym kraju, naszym świecie prowokuje, trochę nieraz szokuje, bo mamy narzuconą taką a nie inną mentalność wobec kobiecej seksualności, ciągle nosimy w swoim postrzeganiu spadek pewnej opresyjności i demonizowania kobiecego libido.

Ale nie ma co tu ukrywać. Lubię seks. Ba. Ja kocham seks. Uwielbiam. Nie wyobrażam sobie tygodnia bez seksu, jeśli nie wynika to z „siły wyższej” takiej jak jakieś wyjazdowe rozłąki z moim Mężem czy chwilowe choroby. Ba, czasem, obecnie, trudno jest mi sobie wyobrazić co najmniej dwie doby bez seksu.

Uwielbiam więc seks. I wcale, a wcale się tego nie wstydzę. Mówię o nim bez skrępowania, w każdy możliwy sposób. Żartuję bardzo sprośnie i wręcz świńsko z koleżankami w pracy i z Chłopcem, dając orgazmy podczas robienia kolacji. Jestem w tym dobra prawie jak słynna para w filmowej restauracji, jeśli wiecie o co chodzi. Serio, mogłabym zagrać tą scenę.

Mówię o seksie bez skrępowania, o tym, ze go potrzebuję. Mogę rozmawiać godzinami o ludzkiej seksuologii, rodem z podręczników Starowicza i Alicji Długołęckiej. Mogę godzinami dywagować na temat znaczenia kobiecej łechtaczki dla orgazmu, na temat transseksualizmów, różnych filii, ekshibicjonizmu, chorobach, dewiacjach, o seksie tantrycznym, seksie taoistycznym, seksie samym w sobie.

I tak, znam się na rzeczy. Nie mówię, że jestem jakimś ekspertem jak pan Lew- Starowicz, chociaż kiedyś myślałam o zostaniu seksuologiem i z tą myślą zdawałam na psychologię, na którą się (całe szczęście, wiem po latach!) nie dostałam. Znam się na podstawowych statystykach, wiem że kobieta może osiągnąć satysfakcję seksualną bez orgazmu ale orgazm to ważna sprawa, wiem jakie wskazane są pozycje u osób sparaliżowanych i szalenie interesowała mnie nawet rehabilitacja seksualna, o której się u nas nie mówi.

Uprawiam seks i wiem o nim co nieco. I może dlatego seks tak kocham, bo cenię go po prostu jako naturalną dziedzinę ludzkiego życia. Może dlatego kocham seks, bo nigdy nie miałam z nim żadnych problemów. Nigdy nie był dla mnie żadnym tabu.

Od zawsze, odkąd pamiętam, seks był dla mnie po prostu czymś naturalnym. Tak samo jak wszystko inne dookoła mnie, był po prostu częścią życia. Nigdy w domu nie miałam dobrego wzorca, moi rodzice nie uprawiali seksu, bo przecież, żyli w separacji, ojciec był gwałtownym alkoholikiem i, nawet, jak po latach się dowiedziałam, byłam dzieckiem z gwałtu małżeńskiego. W teorii nie powinno to dobrze rokować mojemu życiu seksualnemu, seksualnej samoświadomości a jednak...nie przeszkodziło. Może dlatego, że dowiedziałam się o tym będąc już dorosłą kobietą.

Bo oprócz tego...w moim domu seks nie był tabu. Moja matka, wierząca, ale mądrze wierząca, nigdy nie wmawiała mi, że dzieci biorą się z kapusty ani że przynosi je bocian, nigdy nie mówiła mi i mojej siostrze, że nasze ciało to siedlisko zła, a to co robi dwoje ludzi czy na ekranie telewizora czy w innych miejscach to grzech. Nie przypominam sobie, żeby w moim dom straszono piekłem, seks nie był tematem tabu, ale i nie mówiono o nim zbyt wiele. Ot, był, naturalny w pewnej prostocie. Nikt nie robił z tego ani misterium ani siedliska szatana.

Nawet, gdy jako dziewczynka zaczęłam dotykać swoich narządów rodnych, sprawiało mi to pewną przyjemność ( tak, dzieciom sprawia to przyjemność...przypominacie sobie?) nigdy nie zostałam za to skrzyczana, mama jedynie powiedziała mi, że nie mam robić tego przy ludziach, i że nie mam pozwolić, żeby jacyś źli panowie się do mnie dobierali. Chociaż, na wsi, mało kto myślał o złych panach – i może niesłusznie. Moja przyjaciółka z dzieciństwa była molestowana. Ja miałam to szczęście, że mnie to ominęło i moja seksualność zaczęła bujnie, zdrowo się rozwijać. Trochę też pod okiem mojej starszej siostry, która z pewną lubością tłumaczyła mi to i owo i której towarzyszyłam na randkach ze starszymi od niej chłopakami.

Zaczęłam więc dorastać, całkiem naturalny był mój pierwszy okres, moje rozwijające się, malutkie, ale jednak rosnące piersi. Przyjemne stały się dla mnie spojrzenia chłopaków, wiodące za mną na ulicy. Miałam 12 lat i już wiedziałam, że chcę uprawiać seks. I wcale się tego nie bałam. Nie robiłam też z myśli o swoim pierwszym razie jakiegoś misterium. Chciałam poznawać swoje ciało, wiedziałam już jaką rozkoszą to pachnie, bo przecież swoje pierwsze orgazmy, sama ze sobą, miałam przerobione. Mało co cieszyło mnie jak właśnie moja gotowość do „stania się kobietą”, tego jednorazowego stania się nią, mimo że moje ciało było już kobietą co miesiąc i dawało mi o tym znać za pomocą krwi.

Długo nie czekałam. Tak naprawdę dziewictwo straciłam w wieku 14 lat, chwilę przed 15 urodzinami. Z mężczyzną o wiele lat starszym, czułym Białorusinem, który grał mi cudowne dumki na gitarze i pisał cudowne wiersze. Na swój szczenięcy sposób go kochałam, pociągał mnie, mimo że sam był...co najmniej niedoświadczony, chociaż 8 lat starszy. Oboje nieporadni, ja bardziej nawet opętana pożądaniem, poradziliśmy sobie z tym co najmniej dobrze. Mój pierwszy raz też nie zostawił mi żadnych psychicznych blizn. I nawet, miałam to szczęście, nic mnie nie bolało. Prawie nic. Było...fajnie. Ekscytująco. On, mimo że nieporadny, niedoświadczony, był cholernie czuły, zaangażowany i patrzył na mnie z wielką miłością i podnieceniem. Idealny facet na pierwszy raz. Dzisiaj myślę sobie, że powinnam go znaleźć i napisać mu kartkę z podziękowaniem za cudowne rozdziewiczenie, dzięki któremu też moje życie seksualne rozpędziło się i jest nad wyraz udane.

Rzecz jasna, dość szybko po tym się rozstaliśmy, mój Białorusin wracał do swojego kraju, a ja nie opłakiwałam go zbyt długo. Zaczęłam zgłębiać świat uczuć i seksu, z wielkim zapałem, bez skrępowania, beż żadnego tabu. Nie sądziłam nawet, że powinnam go mieć. Idąc do łóżka z kimś, kto mnie po prostu pociągał, nie myślałam nigdy o tym „że nie powinnam być łatwa”, o tym „co sobie o mnie pomyślą”. Seks był dla mnie naturalną, radosną zabawą, z której obie strony powinny czerpać satysfakcję. Jedyne rzeczy, których pilnowałam to by nie zajść w ciążę i nie zarazić się czymś, dlatego zawsze, nawet najbardziej pijana, zabezpieczałam się za pomocą klasycznych prezerwatyw, nawet w najmniej klasycznych stosunkach.

Seks był radością, odkrywałam coraz więcej swoich preferencji, już jako nastolatka, po roku, półtora od „pierwszego razu” regularnie przeżywałam orgazmy z mężczyznami. Nie miałam z tym problemu, jak wiele kobiet. Prawdopodobnie, przez brak oporów psychicznych, podejście bez tabu grzmiącego głosami szatana ale też, co możliwe, przez swoją budowę. Los prawdopodobnie obdarzył mnie niewymownym szczęściem posiadania nad wyraz rozgałęzionej łechtaczki, narzędzia kobiecej rozkoszy, tak, że nieraz wystarczyło mi tylko „wsadzić” a mi już robiło się dobrze. Nie mogłam na to narzekać.

Przez 4 lata od kiedy odkryłam z cudownym, czułym Białorusinem jak to jest uprawiać seks zgłębiłam wiele jego tajników. Seks z kobietą, seks z mężczyzną obrzezanym z Libanu, seks z Kubańczykiem, seks z facetem jeżdżącym na wózku, seks przygodny na festiwalu muzycznym, seks w lesie, na podłogach, w autach, windach, łóżkach, w pozycji klasycznej, wiązanie, lekkie bdsm, zabawy z topiącym się woskiem, przebieranki...

Nie bawiłam się nigdy w dokładne określanie swojej orientacji, seks z kobietami też sprawiał mi przyjemność, mimo że zawsze pociągało mnie bardziej męskie ciało i wspaniałe penisy, które uwielbiam. Nigdy nie bawiłam się w wielkie analizowanie, czy kocham seks i uprawiam go bo takie mam libido, czy moje pożądanie to efekt złej relacji z ojcem, czy może...bla, bla, bla. Po prostu lubiłam seks od zawsze, był on nieodłączną częścią mnie, mojej kobiecości i koniec kropka. Chciałam go uprawiać, chciałam czuć rozkosz i to robiłam. Bez nadmiernego analizowania i tabu, dorabiania do tego ideologii feministycznych, łamania patriarchatu, socjologicznych, psychologicznych.

Seks jest dla ludzi, ja jestem człowiekiem, lubię go, więc to robię. Koniec kropka.

Spróbowałam wiele. Pchała mnie do tego ciekawość i moje wiecznie głodne doświadczeń i rozkoszy ciało. Nieraz wchodziłam w związki, krótkie, przelotne, zdawało mi się, że to uczucie, ale to było głównie pożądanie.

Seks był dla mnie formą nie tyle jakiegoś misterium, co radosnej zabawy jak na samym początku, wesołą rozkoszą, którą można dzielić. Seks był sposobem na poznanie człowieka i samej siebie, pokazaniem komuś sympatii, pełnej akceptacji. Do dzisiaj w pewien sposób tak na niego patrzę.

W pewien sposób, bo mając 18 lat poznałam mojego Męża, z którym odkryłam też, jak smakuje seks prowokowany nie tylko pożądaniem, ale i prawdziwą miłością. Odkryłam pewne emocjonalne misterium i...cholera, spodobało mi się. Do dzisiaj w swoim związku łączymy to, nieraz seks to szybki numerek w kuchni, zdarcie ze mnie spodni i krótkie, 5 minutowe zaspokojenie pożądania, a nieraz to długie, całonocne miłosne uniesienia połączone z wpatrywaniem się sobie w oczy i szeptanie miłosnych wyznań.

Kocham seks, choć już teraz głównie z jedną osobą ( głównie bo cóż...bawiliśmy się w trójkąty), tak jak kochałam go przedtem. Jako coś naturalnego, niezbywalnego, ważnego w moim życiu. Kocham ten pospieszny, ten w lesie, na kanapie, w łóżku, w dziwnych pozycjach, jak i ten 15 minutowy przed snem, kiedy oboje jesteśmy zmęczeni.

Kocham seks, kocham go uprawiać. Choć...przez jakiś czas moje libido drastycznie spadło.

Miałam już stałego partnera, z którym przez pierwsze dwa lata związku praktycznie nie wychodziłam z łóżka. Tak, z moim Mężem, równie doświadczonym jak ja w tej materii potrafiliśmy spędzić cały weekend w wyrze, prawie nie jedząc i nie śpiąc, kończąc z otarciami na udach i w miejscach intymnych, bo nie mogliśmy się wręcz od siebie oderwać.

Każda powierzchnia płaska i pionowa musiała zostać przez nas zdobyta, o każdej porze dnia i nocy. Kolejne eksperymenty z sobą, moje głośne orgazmy, które wręcz wyśpiewywałam z rozkoszą. Mała śmierć za dnia i nocy. Sposób na okazywanie sobie uczucia, coś, co odkrywałam i co sprawiało mi coraz większą radość.

Jedyne, czego bałam się w związku z seksem to zajście w ciążę. Nawet, gdy myślałam jeszcze, że chcę mieć dzieci...ta wizja mnie przerażała. Od razu myślałam o aborcji, zdobywaniu na nią pieniędzy albo ewentualnym wyjeździe do Niemiec w tym celu.

Bałam się ciąży i do tego zaczęłam mieć problemy hormonalne. Problemy z tarczycą, przez które strasznie przytyłam, jeden nieczynny jajnik, brak okresu nieraz i przez 3 miesiące. W końcu zaczęłam więc stosować antykoncepcję hormonalną, ot, zwykłe pigułeczki, a potem krążek dopochwowy nasączony estrogenem.

Kilka lat używania. A moje libido...zaczęło spadać.

Myślałam, to normalne, w końcu przecież jesteśmy ze sobą już tyle lat. Być może to naturalne, że pożądanie między partnerami spada, nikt chyba nie uprawia seksu codziennie, będąc ze sobą kilka lat. Ilość naszych stosunków spadła więc, do kilku w tygodniu. 2,3 razy i starczyło, głównie mi, bo w końcu, mój Mąż nie przestał być seksmaszyną, która dostaje erekcji na samo hasło seks. Ale przywykł, że moje libido spadło.

W końcu kobiece libido to rzecz nieodgadniona, która podlega stałym fluktuacją. Wielu seksuologów pisało o nim wielostronicowe rozprawy, dochodząc do jednego, podstawowego wniosku- nie ma tu reguły. Kobieta może przez wiele lat nie mieć w ogóle ochoty na seks, po czym staje się istną, niezaspokojoną wiecznie nimfomanką. Kobieta zależna jest od fluktuacji hormonów, także nawet w ciągu miesiąca jej libido szaleje, nieraz jego wykres szczytuje jak podejście na Everest, kiedy indziej spada w dól jak Rów Mariański. Znam to, moje panie, prawda? Najpierw owulacja, potem pms...i tak w kółko.

W każdym razie, kobiece libido i kobieca seksualność są niezgłębione jak sama kobiecość. Nic dziwnego, że mężczyźni aż się jej bali i wymyślili tyle opresyjnych religii, w których to kobiece łono jest narzędziem szatana, źródłem grzechu i wszelkich plag, czego dowodem jest rzecz jasna nasze comiesięczne krwawienie. Ale mniejsza o patriarchat, wszelki społeczny kanon i narzucanie jakiegoś tabu.

Fakt faktem był taki, że przez jakiś czas...po prostu nie chciało mi się bzykać. Starość, myślałam. Może naprawdę się sobą jakoś znudziliśmy?

Wiem, że seks 2-3 razy w tygodniu jest normą statystyczną, nie powinniśmy na to narzekać ale...to my potrafiliśmy rzucać się na siebie w najmniej spodziewanych momentach. Może to rutyna, myślałam, może naprawdę z wiekiem jakaś fascynacja seksem mija, jest po prostu miło, przeżywa się dalej rozkosz, ale nie ma już tego „szału”?

No nic, w życiu są ważniejsze rzeczy, seks dalej jest przyjemnym dodatkiem, z wiekiem coraz mniej finezyjny albo i mniej zwierzęcy.

Na pewno to nie była kwestia tego, że zaczęłam wstydzić się swojego ciała, bo sporo przytyłam. Nadal potrafiłam bez żadnego problemu rozebrać się nawet przy osobie, którą widziałam pierwszy raz na oczy i naprawdę, nie sądziłam, że moje nieogolone nogi czy celulit mogą mojemu mężowi przeszkadzać. Dalej chodziłam nago po domu, nadal się kochaliśmy, czy to przy zapalonym czy zgaszonym świetle...ale przestałam czuć pewien głód.

Cóż, libido nastolatki nie utrzymuje się wiecznie, to nastolatki jarają się seksem, jak ktoś niedawno stwierdził...nastolatki i na nowo- ja.

Jakimż to cudem, zapytacie?

Okazało się, że to nie kwestia rutyny i znudzenia ciałem mojego Męża, nie żadna wypalona namiętność. To nie kwestia wieku.

Okazało się, że to kwestia...hormonów.

W czerwcu mianowicie odstawiłam antykoncepcję hormonalną. Nie, nie dlatego, żeby zajść w ciążę, tego nadal nie chcę i nigdy nie zechcę. Trochę z przypadku, a trochę w formie eksperymentu. Otóż kończyła mi się recepta na leki, do ginekologa było mi jakoś nie po drodze, zresztą mój endokrynolog już jakiś czas temu mi powiedział, że warto ostawić na jakiś czas antykoncepcje hormonalną i zobaczyć, jakie będę miała wyniki krwi, jak będę się czuł. Tak też oto, nie poszłam do ginekologa jak zawsze po koleją receptę, odstawiłam leki, krążek, który ma i tak najmniejszą ilość hormonów na rynku i ...stał się cud!

Znowu chce mi się bzykać! Moje libido poszybowało w górę jak...jak za dawnych czasów. Znowu czuję głód. Znowu czuję znajome napięcie w podbrzuszu i nie tylko lubię seks, kocham seks, ale najzwyczajniej w świecie....znowu go potrzebuję!

I, jak za dawnych czasów, gdy tylko mamy wolny dzień razem z Mężem potrafimy testować i testować, w różnych pozycjach, w różny sposób, wszelkie powierzchnie pionowe i płaskie. Raz dziennie? Pff! Nam zdarza się i 10 razy w ciągu wspólnego weekendu i to jeszcze mało, ale po prostu już...wszystko zaczyna boleć. Ostatnio tak nie mogliśmy się sobie oprzeć, gdy pojechaliśmy do jego rodziców, i gdy tylko na chwilę wyskoczyli po zakupy, zdobyliśmy ich nową kanapę w 10 minut.

4 dni rozłąki z Mężem, gdy jechał na delegację, było nie do pomyślenia. Doprawdy, bolały mnie już własne palce od zabawiania się sama ze sobą, bo co miałam zrobić? Możecie sobie wyobrazić, co się działo, gdy wrócił z wyjazdu. Od progu rzuciliśmy się na siebie niczym wygłodniałe zwierzęta.

8 lat w związku, Znamy swoje ciała na pamięć i...nie możemy się sobie oprzeć. Okazało się, że to nie żadna rutyna, żadne zmęczenie materiału, wypalenie namiętności a...brak naturalnych hormonów.

I nawet czuję się lepiej. Doprawdy, nie zaważyłam, że zażywanie antykoncepcji, przez ostatnie lata tak na mnie działało. Mam więcej energii, moje ciało przestało zatrzymywać wodę i nie jest już tak miękkie i ciastowate. I nawet, według Męża, inaczej pachnę. Zaczęli się znów oglądać za mną przypadkowi faceci, zapraszać na kawę.

I tak, odzyskałam swoją dziką, nieposkromioną seksualność. Z tego cieszę się najbardziej i jak sądzę...mój Mąż pewnie też.

I nie chodzi o to, że miałam źle dobraną dawkę hormonów. Mam naprawdę dobrego ginekologa, który zawsze wykonuje wszystkie potrzebne badania. Po prostu, hormony są fajne, pewne jako antykoncepcja ale...co natura, to natura.

Rzecz, której nie dałam sobie przetłumaczyć, przy której się upierałam...a teraz, okazuje się, że sztucznie podawane hormony, moja zatrzymana, prawdziwa owulacja...że to wszystko mi nie służyło.

Nie, nie myślcie, że mam coś przeciwko antykoncepcji hormonalnej. Nadal uważam, że to jeden z największych wynalazków ludzkości, nadal błogosławię pigułkę za rewolucję i wyzwolenie kobiecej seksualności, bo jakby nie patrzeć, do tego się przyczyniła. Nadal uważam że to nieraz niezbędne lekarstwo, najbezpieczniejszy środek antykoncepcyjny ( nie znoszę gumek, tak w ogóle) ale...nie jest dla mnie.

Od czerwca nie biorę hormonów płciowych ( bo do końca życia i tak będę musiała brać hormony tarczycy, ale to inna sprawa) i czuję się znakomicie. I jeśli nie będę musiała ich brać leczniczo to...nie sięgnę już po tą formę antykoncepcji. Ba. Nawet mój Mąż mi nie pozwoli, bo widzi, że bez nich jestem...bardziej pełna życia. Szczęśliwsza.

Kilka lat temu moja pani ginekolog wręcz kazała mi brać sztuczne hormony przy mojej niestabilnej tarczycy ale teraz, gdy ta jest trochę opanowana...to chyba najwyższa pora, żeby wrócić do natury. Zresztą, nie od dziś wiadomo, że co naturalne jednak, póki nie jest chore..jest lepsze.

Niedawno, czytając książkę pana Starowicza, dowiedziałam się nawet, że właśnie najpoważniejszym skutkiem ubocznym pigułki jest właśnie nie problem z minimalnie zwiększonym ryzykiem raka piersi ( ale pigułka zmniejsza ryzyko raka jajnika i macicy, o czym warto pamiętać), problem z zakrzepicą żył jako skutkiem ubocznym a...problem ze spadkiem kobiecego libido.

O ile pigułka pozwoliła nam uprawiać seks tam, gdzie chcemy, jak chcemy, z kim chcemy i nie martwić się o ciążę to tym samym....pozbawiła nas ochoty na seks. Straszliwy paradoks, który trochę trudno przeskoczyć. Pozbawione naturalnego cyklu, naturalnej fluktuacji, szybowania estrogenu i progesteron zgodnie z Księżycem, mające ten sam poziom hormonów w ciągu miesiąca niczym samiec...przestajemy być kobietami. Nie chce nam się kochać.

Być może, nie na każdą kobietę tak to działa, być może istnieją szczęściary, które mogą brać pigułeczki i nadal czują ten potężny głód seksualny a nie, jak ja, spadają do kategorii „kocham seks ale w sumie...”- takim można zazdrościć. Ale o ile rozmawiam ze znajomymi dziewczynami, które również stosują antykoncepcję hormonalną- u wszystkich po jakimś czasie zaczyna się ten problem. Lubią seks, ale nie mają aż takiej potrzeby, by go uprawiać. Przestają być głodne tych wspaniałych męskich członków w sobie. Przestają być głodne i z wilgotnych stają się...jakby wysuszone. Wypalone. Co gorsza, niektóre przyznają że...zaczynają mieć problemy z orgazmem.

Potwierdza to zresztą prof. Starowicz i inni seksuolodzy- część kobiet, które przyjmują hormony, zaczynają mieć problem nie tylko z apetytem na seks, ale i z osiąganiem satysfakcji seksualnej. Z jednej strony brzmi to dziwnie, bo co mają hormony do mechanizmu osiągania rozkoszy ale...okazuje się, że mają wszystko. Bo choćby taka owulacja. Wszystko, całe narządy mamy wtedy przez hormonalne sterowanie przekrwione. W ogóle, nasze naturalne hormony powodują, że nasza błona śluzowa i „tych okolic” jest bardziej ukrwiona, elastyczna i...wilgotna. Poza tym, jak szczytować, kiedy w sumie uprawiamy seks, same nie wiedząc, czy nam się chce? Żadna przyjemność, jeść bez głodu, prawda, moje panie?

Zatem, pigułka antykoncepcyjna, jak mam wrażenie, stała się naszym wyzwoleniem...ale i dla wielu pań pewnym piekłem. Wyzwoliła naszą seksualność, jednocześnie tępiąc nasze seksualne kły, które naturalnie zmieniają długość w ciągu miesiąca. Ujarzmiona seksualna bestia...przestaje być bestią. I co my mamy z tym zrobić?

Cóż. Jednoznacznej odpowiedzi tutaj nie ma. Jak mówię, antykoncepcja hormonalna ma wiele plusów, to świetna sprawa, daje pewność i nie każdej z nas libido i osiąganie orgazmu zapewne zaburza. Ja do tych szczęściar nie należę- i mówi się trudno. Znajduję na szczęście inne rozwiązania antykoncepcyjne ( o tym może kiedyś napiszę, bo to trochę sekret) jako że my nigdy nie chcemy mieć dzieci ale...wiem jedno. Do hormonów nie wrócę. Ja nie.

A o sobie samej każda musi decydować, bo...tylko my same znamy swoje ciała. Swoje potrzeby, które, jak się okazuje, po moim przykładzie...trzeba dość uważnie obserwować.

Obecnie, ja chcę się cieszyć swoją kobiecością, naturalną, nieregulowaną przez przyjmowaną codziennie pigułkę albo krążek włożony na 21 dni do pochwy. Chcę się cieszyć swoim ciałem, które po prostu czuje się lepiej i...chcę się znowu cieszyć seksem.

Chcę się kochać, rżnąć, pieprzyć, bzykać, uprawiać miłość, dać się ponosić namiętności, przeżywać setki małych śmierci w rozkoszy. Pionowo, poziomo, na stole, na łóżku, na pralce. Chcę gryźć, drapać, ssać, kąsać, całować, lizać, pieścić, łaskotać, przyduszać, ciągnąć, szarpać. Chcę być jak nieujarzmione wynalazkami ludzkości dzikie zwierzę.

Seksualne zwierzę, kobiece zwierzę pełne wilgotnych i ciepłych miejsc. Takie, jakim natura mnie stworzyła.

I na koniec, nieśmiertelne Closer zespołu Nine inch nails. Bo żadna piosenka tak dobrze nie oddaje mojego podejścia do seksu, jak ta. A co!

Niszczysz mój rozsądek

Czuję zapach twojej płci

Czynisz mnie idealnym

Pomóż mi stać się kimś innym

Chcę cię pieprzyć jak zwierzę

Chcę cię poczuć od środka

Chcę cię pieprzyć jak zwierzę

Moja cała egzystencja jest wadliwa

A ty przybliżasz mnie do Boga