O tym, że nie trzeba czasem wiedzieć, ani rozumieć, tylko płynąć dalej z nurtem Wielkiej Rzeki

Słuchać w pełnym słońcu, jak pulsuje Ziemia

Uspokoić swoje serce, niczego już nie zmieniać

I uwierzyć w siebie, porzucając sny

To twój bunt przemija, a nie ty

Melodia zapomniana przed laty, obudzona w sobotni wieczór przypadkiem. Melodia która znalazła się w idealnym momencie i miejscu. Melodia zgrana w pełni z moim sercem, przywołująca zapomniane przez chwilę wspomnienia, a raczej, zamiast wspomnień w dosłowności, przynosząca te dobrze znane, potrzebne i kochane uczucia. Ciepło.

Przejść wielką rzekę bez bólu i wyrzeczeń.

Słońce obudziło nas w sobotę w południe. Po szalonej piątkowej nocy, w czasie której polało się jeszcze trochę moich łez. Łez, które były przecież potrzebne, potrzebne by nakarmić tęsknotę za zmarłymi i ból.

Piątkowa noc oczyściła wszystko, poprzez radość i wesołość, poprzez znów, alkohol i śpiewanie wielu piosenek. Tak, nawet ja śpiewałam i dowiedziałam się, że jednak wcale aż tak nie fałszuję. Piątkowa noc, która skończyła się namiętnością do 6 nad ranem, za którą przepraszaliśmy potem współlokatora, kupując mu 4-pak piwa na przeprosiny.

A sobota przyniosła słońce i pełnię radości. Spokoju.

Obudziłam się po prostu szczęśliwa, pełna apetytu na życie. Bo ja żyję i chcę się śmiać, chcę się bawić!

Już wcześniej mieliśmy plany dotyczące tego, jak spędzimy ten dzień, dzień tylko dla siebie, dla mnie i mojego Ukochanego.

Ale na co nam plany?

-Po prostu wyjdźmy i zobaczmy, jak potoczy się ten dzień.- powiedział mój Mąż, gdy po porannej miłości, namiętności która nas na chwilę dłużej zatrzymała w łóżku wreszcie pozbieraliśmy się, poszliśmy pod prysznic i byliśmy gotowi do stawienia czołu temu dniu. A może raczej...

To nie miało być stawianie czoła. A czysta radość przecież. Nie z każdym dniem trzeba walczyć, a może w ogóle, walczyć nie trzeba. To tylko coś, co nam wpojono. Lepiej przyjmować, płynąć.

Cieszyć się prosto, zamiast wiecznie czuć zagrożenie i zmagać się z życiem

Wyczuć taką chwilę, w której kocha się życie

I móc być w niej na stałe, na wieczność, w zachwycie

W pełnym słońcu, dumnie, na własnych nogach

Może wtedy będzie można ujrzeć uśmiech Boga.

Tak więc po prostu wyszliśmy, nie mając już żadnego planu, mając po prostu siebie, młode ciała pełne energii mimo nieprzespanej nocy, mając serce pełne piosenek jeszcze nieznanych, mając po prostu nogi, na których idzie się do przodu.

A nogi chyba odruchowo zaprowadziły nas do Starego Zoo. Nic nieraz nie działa na mnie bardziej leczniczo, nic nie powoduje większych wybuchów śmiechu, niż to miejsce właśnie. Nietypowe, bo nie mieszkają w nim dzikie bestie, smutno zamknięte w klatkach. Żyją tam śmieszne i butne kozy, żyją słynne osiołki, które dają się ponieść namiętnościom ku zgorszeniu ultrakonserwatystów, żyją krowy, kozy, króliki, trochę gadów, ryb. Miejsce pełne radości.

Jak zwykle musiałam wygłaskać i wytarmosić wszystkie kozy, podkarmiając je marchewką którą przed wejściem schowałam w kieszeni. Pobeczeć na głos z owcami, swoimi koleżankami jak to mówi Wojtek. Musieliśmy porozmawiać chwilę z osłami.

A potem zachwyt nad majestatycznym pływaniem skrzydlicy w akwarium i lekkie przerażenie Męża przy gadach, dokładniej przy wężach, których on się boi, a które ja kocham i na punkcie których mam wręcz obsesję.

Śniadanie zjedzone podczas patrzenia waranowi z Komodo w oczy i cieszenie się, że dzieli nas szyba. Rozmowa o smokach i wszystkich starych legendach, podczas gdy prawdziwy smok tak naprawdę był przed nami. Respekt wobec ogromnego kajmana i zastanawianie się zabawnie, czy z nich też robi się buty i torebki. Chyba tak.

Wychodzimy szczęśliwi, całując się nieznacznie na mrozie, całusy, zaczepki, kuksańce, pociskanie sobie z czułością. Gdzie dalej? Po prostu przed siebie.

Stary Rynek. Dawno nas tam nie było!

Znany na pamięć, ale jakby widziany pierwszy raz, w blasku słońca zimowego, słońca, które zapowiada przecież wiosnę.

Wszystkie barwne kamienice, kręcenie się na płycie rynku aż w głowie wiruje tak, że nie można ustać na własnych nogach. Wędrówka przy wzgórzu Przemysła i kolejne historie, kolejne rozmowy, o niczym, o wszystkim. Tak kocham z nim, właśnie z nim iść i rozmawiać.

Wata cukrowa lepiąca palce i powodująca, że człowiek staje się jeszcze bardziej głodny.

Kupiona Mężowi książka, przypadkiem zauważona na wystawie.

Więc gdzie teraz?

Zaryzykujmy, restauracja w której jeszcze nie byliśmy. Instynkt nas nie zawiódł.

Śmiech w półmroku, że Mąż ma odstawić tą cholerną książkę, bo nie jesteśmy jeszcze tak starym małżeństwem, żeby w restauracji on czytał, przecież to randka. Kolejne zabawne teksty w moją stronę, niby krytyczne, a tak naprawdę mówiące o tym, kim jesteśmy dla siebie. Jak ważni. I jak nam ze sobą po prostu, zwyczajnie, dobrze.

Stare małżeństwo. Kumple na dobre i na złe.

Gdy kelner podał dwie ogromne porcje, aż zamarliśmy. Z ledwością skończyliśmy posiłek.

Wyszliśmy przejedzeni, jednak nadal pełni zapału i energii. Więc co dalej?

A pójdźmy klasycznie, do kina!

Nasza ukochana Muza, ponad stuletnie kino, przypadkowy film który też nas nie zawiódł. Zapach sali, ciemność, ciepło, wygodne fotele. Dwie ręce złączone na jego kolanach i ukradkowe, zjadliwe komentarze. Głośny śmiech bez skrępowania na absurdalnych scenach, ukradkowe spojrzenia, jakbyśmy byli na pierwszej randce.

Ale chyba każda nasza randka jest pierwsza.

Wychodzimy z kina, już wieczór. Kupujemy gorącą czekoladę w budce, oblewam się cała, Mąż zlizuje z mojej twarzy słodki napój na mrozie.

Zza chmur, które nadeszły, ukradkowo spogląda księżyc. Moja Pani, łaskawa swym światłam w mroku. Patrzy na nas, na całe miasto, rosnąc i dojrzewając. Niedługo zaświeci w znaku Lwa, znaku dodającym nową energię. Nie mogę się doczekać tej nocy, nocy świątecznej, następującej po prawdziwym wielkim święcie, po Imbolc.

Podryguję na ulicy. Trafiamy jeszcze do sklepu zoologicznego, zobaczyć, czy może coś dla kotów, coś dla rybek, niech też mają dobry dzień. Stoimy pół godziny nad klatką z jeżem pigmejskim i zastanawiamy się na poważnie, czy nie wziąć go do domu. Kolejne wspaniałe życie, o które można się troszczyć.

Rozsądek jednak wygrywa, mimo to nie trafiamy do domu sami.

Gdy idziemy przez centrum handlowe, które skraca nam drogę do domu, mój Mąż nagle znika, jak pocisk wystrzelony z procy nagle wyrywa swoją rękę z mojej i gdzieś biegnie. Nie zdążę się zorientować, co się dzieje, gdy wraca z kaktusem z dumnie sterczącymi kolcami.

-Przecież mówiłaś, że śniło ci się że przesadzasz kaktusy na pustyni. Wiem, że chcesz. Zajmiesz się nim?- mówi, patrząc mi w oczy z rozbrajającym, ufnym uśmiechem.

Zaczynam piszczeć jak mała dziewczynka, zaskoczona takim obrotem sprawy. Rzucam mu się na szyję, pamiętając, żeby jednak nie uszkodzić delikatnej mimo wszystko rośliny.

Zielony kaktus w białej doniczce wrócił więc z nami do domu.

Wracam do domu i zaszywamy się tak po prostu przed komputerem i oglądamy kolejne filmy. Planowałam wielką kolację przy świecach i całą noc długiego, namiętnego seksu.

Cóż. Mąż miał rację, po co nam plany?

Jednym okiem oglądamy film, ale więcej rozmawiamy. Baraszkujemy jak dzieci na łóżku, łaskocząc się i robiąc sobie psikusy. Może znowu mamy po 15 lat.

Mamy 15 lat, gdy Mąż włącza ten kawałek.

-Bogowie...Wojtek, ja tego tak długo nie słyszałam!- zapomniałam o niej.

I nagle przenoszę się w czasie. A może w przestrzeni. Otulają mnie same dobre wspomnienia dzikości na squacie, czasy bycia idealistką i wegetarianką, czasy koralików, czasy ognisk. Otulają mnie wspomnienia, ale i coś wydobywa się jeszcze bardziej ze środka.

Prosty uśmiech.

Dano nieczytane książki. Pocałunki w deszczu.

Prostota życia, tak zwyczajnie.

Chyba znów zaczynam rozumieć, po tych paru złych dniach, zaczynam znów rozumieć.

Wybrać to co dobre z mądrych starych ksiąg

Uszanować swoją godność doceniając ją

A gdy wreszcie uda się własne zło pokonać

Zawsze mieć przy sobie czyjeś ramiona.

Słuchamy jej na okrągło. Tańczymy po pokoju, choć mój Mąż zawsze mówi, że nie tańczy.

Jest noc, ale świeci słońce.

Mamy 15 lat i odkrywamy na nowo świat. Uśmiechamy się ufnie, mając 5 lat.

Po prostu słyszymy jak pulsuje ziemia, jak oddycha świat.

Oddychamy razem z nim

Oddychamy razem ze światem, wyłączając w końcu muzykę i rozumiejąc, gdy medytujemy razem przed snem. Oddychamy razem ze światem, gdy kochamy się czule, bez zbędnych krzyków, w ciszy, powoli, dochodząc do cudownego blasku, nie tylko rozkoszy, ale i blasku jedności. Z sobą, ze światem.

Budzimy się rano znów w słońcu, kaktus na parapecie lśni swoją zielenią. Jakby się uśmiechał.

Budzimy się znów miłością, wstajemy na śniadanie, jemy razem robiąc sobie tak po prostu nawzajem kanapki, podjadając to i owco z cudzego talerza nad parującymi kubkami takiej samej herbaty.

Mąż wychodzi do pracy, ja trochę sprzątam mieszkanie, nucąc, że nie wiem, nie rozumiem nic.

Może nie wiem, ale znów, po złych dniach zaczynam się budzić.

Przebudzenie z kolejnej ciemności, pokonane zło i ramiona, które chronią nieraz przed najgorszym.

Uśmiech nie schodzi mi z twarzy.

Jestem gotowa na jutro, na nasze kolejne święto. Imbolc, nazywane przez Celtów budzenie drzew. Dziś wieczorem upiekę tradycyjne ciasto, jutro przed południem spotkam się z Cat, gotowa na jej łzy, bo przepełniona dobrą energią, którą chcę się podzielić.

A wieczorem, jutrzejszego dnia, po pracy Męża, będziemy we dwoje budzić drzewa, tak samo jak obudziłam się ja na nowo. Czując powoli zapowiedź kolejnej wiosny, widząc przedwcześnie kwitnące przebiśniegi. Myślę o tym, jak pięknie będą niedługo wyglądać krokusy na górskich halach, wszystko samoistnie przeskakuje przed oczami.

Jutro sabat spełniający marzenia. Sabat mówiący o odrodzeniu, oczekiwaniu na pełnię wiosny, bo przecież jej półmetek. Mówiąc nie o zamieraniu, a o ponownym rodzeniu Matki, tej, która w Yule rodziła samo słońce, lecz szła spać.

To wszystko czuć w drzewach. Słychać, jak powoli, pod ich korą toczą się przygotowania, by znów krążyły soki. Krążyły, jak krew w moich żyłach, teraz rozbudzonych. W sercu, które chce żyć i po prostu...

Sabat spełniający marzenia.

Dzień Brigid, w którym pije się mleko białej matki, pije się mleko brzemiennej wilczycy.

Sama czuję się jak na nowo budząca się po kolejnej zimie kolejna wiosna. Sama czuję się pełna mleka, mleka, które pozwolę pić tym, których kocham. Bo żyję może od śmierci do śmierci...ale to tylko cykl życia, który trudno zrozumieć nam, małym, ale trzeba w nim pływać. Pływać, a nie tonąć.

Nie wiem, nie rozumiem nic. Być może, ale dziś właśnie o to chodzi. Nie o to, by rozumieć. Ale żyć, słysząc pulsowanie ziemi w pełnym słońcu. Słysząc budzenie się drzew, widząc ogień i życie, także w śmierci. Pozornej śmierci, bo nic nie umiera na zawsze.

Zapalając znów święty ogień i stawiając go w oknach.

Może nie można przejść wielkiej rzeki, jaką jest życie bez bólu i wyrzeczeń.

A może po prostu trzeba pozwolić sobie nie rozumieć i nie wiedzieć, znów, tak zwyczajnie, żyć.

I nawet sam teledysk uspokaja i ogrzewa