O epidemii i wspólnym chorowaniu część dalsza, czyli o byciu sobie przyjaciółmi i kochankami.

Epidemii spowodowanej Viracella zoster virus ciąg dalszy.

Gdy ktoś wejdzie do naszego mieszkania, ujrzy wielki bałagan, pośród którego walają się niezliczone leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, przeciwwirusowe. Przeciw-życiowe obecnie, rzekłabym. Przeżyciowe może jeszcze bardziej. Pachnie Octaniseptem, środkiem do odkażania, którym co chwila muszę przemywać swoją bolącą półpaścową wysypkę. Pachnie kodeiną, narkotycznym lekiem na kaszel, który miła lekarka przepisała mojemu Mężowi gdy na początku tygodnia wyszło, że dodatkowo nabawił się powikłanego zapalenia oskrzeli, które grozi zapaleniem płuc. Pachnie potem i zmęczeniem.

Walają się wszędzie kubki po herbatach, zasmarkane do cna chusteczki. Gdzieś na stole leży niesprzątnięty plasterek cytryny wyłowiony z kubka, gdzie indziej na stole wielka, klejąca plama od miodu. Nikt nie ma siły tego posprzątać. Na ziemi leżą grube skarpety zrzucone w nocy przy kolejnym epizodzie pocenia.

W tym wszystkim, całym galimatiasie, można znaleźć nas. Dwie głowy i cztery dłonie wystające spod kołdry, dwa syjamskie buritta chorobowego nieszczęścia. Mogłoby się zdawać, że na twarzach, które ledwo ledwo wystają spod tego schronu kołdrowego powinno kwitnąć samo nieszczęście ( pomijając wykwity czerwonych plamek ospowych/ półpaśca). Jednak na twarzach widać zacięcie i wielkie rozbawienie. Słychać ochrypnięty oburzony, ale i jednocześnie rozbawiony krzyk

-Ty sukinkocie, oszukujesz!

Tym dwóm postaciom, przygniecionym chorobowym bałaganem powinno być źle, powinny wić się i błagać o zmiłowanie, jak ofiary średniowiecznego morowego powietrza. Może i powinno być słychać tylko potępieńcze jęki ( które zdarzają się od czasu do czasu przy kolejnych nerwobólach), ale słychać też śmiech i wesołe rozmowy.

Rozmowy jak dwójki dzieci, które nie poszły do szkoły, bo zaraziły się od siebie ospą na lekcjach rytmiki.

Chorujemy i jest nam źle. Ale chorujemy razem- więc jest nam dobrze. Tak po prostu.

Co prawda nie cały czas jest nam tak do śmiechu. Ktoś z naszego szpitala zakaźnego w sobotę choćby musiał wyjść po zakupy. Z kimkolwiek bowiem nie gadaliśmy, nikt tego dnia nie był w stanie ruszyć tyłka i załatwić nam paru spraw. Synek, nasz współlokator ewakuował się zawczasu, nie pamiętając, czy przebył ospę wietrzną przed czy po chemioterapii będąc dzieckiem ( dla niewtajemniczonych, chemioterapia "zeruje" układ odpornościowy ). Tak więc padło na mnie. W ksero popłakałam się z bólu. Pewnie nigdy więcej się tam nie pokażę, bo pan kserujący zapewne pomyślał, że jestem jakąś histeryczką z PMS-em. W jednym z sieciowych sklepów prawie zemdlałam. Potem do domu odprowadził mnie przystojny pan ochroniarz.

Nie zawsze jest tak wesoło, gdy nie możemy spać po nocach przez kaszel Męża. Ten odgłos zawsze wprawia mnie w wewnętrzną histerię i powoduje, że cała się spinam. Może dlatego, że Mąż jako dziecko prawie dwa razy umarł na zapalenie płuc. Może dlatego, że pamiętam jego dawne ataki teraz zaleczonej astmy, przy których prawie zszedł, nie oddychając przez minutę. Najdłuższa minuta mojego życia. Teraz na każde odkaszlnięcie spinam się i staję się nerwowa. Zwłaszcza w nocy, gdy nie w pełni dobudzona, nie rozumiem, co się dzieje.

Nie zawsze jest nam do śmiechu, nie zawsze radośnie. Ale to nie szkodzi.

Nie przeszkadza nam, że oboje pocimy się niemiłosiernie i ogólnie, nie wyglądamy za dobrze. On jak z krzyża zdjęty i pokancerowany, z podkrążonymi ogromnymi czarnymi oczami, ja jak trędowata żebrząca na ulicy w Bagdadzie, zmęczona życiem. To nie szkodzi. Nadal kombinujemy, jaka jest najlepsza pozycja, żeby uprawiać seks, tak, żeby i mnie półpasiec nie bolał, tak, żeby może nie zaczął za bardzo kaszleć. Nie w2yglądamy imprezowo, nie wyglądamy popisowo. Żadne piękności, ani ze mnie, ani przystojniak z niego, gdy leży owinięty kocem. Ale to nie ma znaczenia. Nadal, najpiękniejszy i najcudowniejszy mężczyzna pod słońce. Ja dla niego, nadal, jestem taką też kobietą.

Słabość i zmęczenie, ból i znużenie nie budzą zniecierpliwienia. Budzą czułość. Budzą herbaty podawane na zmianę, z żartem i z całusem w czoło. W nosek., czego ja nienawidzę. W łysinę na głowie, czego on nie znosi.

Opiekujemy się sobą nawzajem. Pilnujemy godziny podawanych sobie wzajemnie leków. Teraz antybiotyk, teraz leki na neuralgię, żeby nie bolało kochanie. Teraz posmaruję ci pyszczek, żeby nie swędziało i żeby nie drapać, bo zostaną blizny.

Właśnie. Blizny.

Na dniach natknęłam się na cytat Stephena Kinga, jakby stworzony dla nas. Aż musiałam się nim podzielić z Red, bo to my, przecież to my! Kolejne zrządzenia losu. Świat pokazuje wszędzie znaki, albo widzimy to, co chcemy. Nie ma to znaczenia. Ostatnio jestem po prostu na to jeszcze bardziej przeczulona.

"Jeśli jest miłość, blizny po ospie są ładne jak dołki w policzkach".

Stary, dobry Stephen miał rację. Blizny nieważne przecież. Blizna, zawsze najpiękniejszym elementem tego, którego kochamy. Nie martwię się więc ani trochę wielkim, malinowym śladem na piersi, który nie chce schodzić, który strasznie się paskudzi. Zostanie blizna? To nic. Potem on wtopi w nią zęby, smakowicie, wbija przecież we mnie i tak miłosne kły aż do samego szpiku kości. Blizna? Cóż, kolejna pamiątka po tym, co znowu razem przeżyliśmy.

Blizny piękne jak dołki w policzkach. Cała mapa jego pieprzyków, tkwiących na zmęczonym ciele. Pieprzyk który kiedyś w miłosnym szale rozdrapałam a on nie mógł przestać krwawić. Obok blizna. Kolejna pamiątka. Naszego wspólnego czasu. Tego, który wypełnia miłość.

Jeśli zostaną blizny po ospie, będą właśnie pamiątką. Czułości. Wzajemnej opieki, choć to nami po prostu ktoś powinien się zajmować. Ale przecież...właśnie.

Mamy siebie. Mając siebie wszystko potrafimy przetrwać.

Potrafiliśmy przetrwać śmierć jego babci, którą tak bardzo kochał, jej śmierć już w pierwszych miesiącach naszego związku.

Potrafiliśmy przetrwać wojnę z jego rodzicami a moimi teściami o to, że nie jestem odpowiednią kandydatką na żonę. Kwaśne mieszkanie z nimi, kolejne awantury.

Potrafiliśmy przetrwać to, jak mój pijany ojciec wyzywał mnie od dziwek. Kolejne krzyki, bijatyki, potem jego chorobę aż wreszcie śmierć. Śmierć po której nic nie czułam.

Potrafiliśmy przetrwać jego depresję. Moje dziwaczne myśli, ataki paniki i histerii.

Potrafiliśmy przetrwać śmierć przyjaciół. Jednego, kolejnego. Bolesne ciernie, jak żadne inne. Załamania do samej istoty człowieczeństwa.

Potrafiliśmy przetrwać brak pieniędzy, przeżyć razem tydzień za 20 zł ( a za ostatnie 10 zł kupiliśmy wtedy fajki), problemy z mieszkaniami, problemy z odwiecznym "nie stać nas", bo żadne z nas nie jest bogate i nigdy pewnie razem nie będziemy.

Potrafiliśmy przetrwać moje choroby, choroby mojej mamy, wożenie jej do szpitali, śmierć moich pacjentów do których wówczas za bardzo się przywiązałam. Każdą głupią sesję, problemy z dupy, ataki jego astmy, pierwszą kłótnię po pijaku, moje urojone płacze, jego dziwne pretensje. Jedną i wyjątkową zazdrość z mojej strony, jedną i wyjątkową zazdrość z jego strony o innego mężczyznę, bo i ta nam się zdarzyła.

Przetrwaliśmy i za każdym razem kochaliśmy się jeszcze bardziej. Mądrzej. Dojrzalej.

Serio, wirus ospy, zapalenie oskrzeli ma nas załatwić? Niedoczekanie!

Razem dorośliśmy. Ja wreszcie wyrosłam ze skakania po licznych łóżkach i znalazłam tą kobietę, która chce biec na jednej drodze z jednym mężczyzną. On dorósł, właśnie z chłopca stał się mężczyzną, który zrobi wszystko dla swojej kobiety.

Ja, silna kobiecą siłą, czująca ducha, agresywna ale i łagodna i miękka jak kobiece łono, słaba, sprzeczna sama w sobie, ocean emocji.

On, silny jak mężczyzna , dawną brutalną siłą, ostoja spokoju, skała, niewzruszona, a jednak krucha, którą nieraz trzeba zaprowadzić. Skała, na której kobiecie łono zasiewa życie.

Tak. Uzupełniamy się. Tak. Pasujemy do siebie. I widzę to znowu, szczególnie, gdy po prostu z definicji powinno być nam źle.

Zawsze widzę to, jak się uzupełniamy, gdy jesteśmy w górach. To, jak się o siebie troszczymy, gdy zmęczenie bierze górę. Jak on, silniejszy, pilnuje, czy nic mi się nie stanie. Jak bierze cięższy plecak i czeka, gdy zwalniam. Jak ja, jednak potrafiąca być delikatnie kobieca, rozmasowuję potem jego plecy. Jak szykuję herbatę, gdy dotrzemy na wieczorny spoczynek w kolejnym schronisku. Widzę to, gdy jesteśmy po prostu zdani na siebie. Bo czy nie na tym to polega? Na tym, że właśnie to z tą osobą mogło by się być jedynymi ludźmi na świecie...i wiadomo, że nie będziemy się nudzić. I wiadomo, że nic nam się nie stanie.

Póki jesteśmy blisko, nic nam się nie stanie, a twoja stopa nie omsknie się ze skały.

Odpowiedzialność ja za ty. Najsłodsza z możliwych.

Powinno więc być nam źle teraz, a przecież nie jest. Bo właśnie mamy siebie.

Kochanków, wiecznie zakochanych jak szczeniaki ale i marudzących na siebie jak stare małżeństwo Mamy siebie, kochanków właśnie...ale i najlepszych kumpli.

Może to jest klucz. A może klucza nie ma.

Zawsze, od samego początku byliśmy dla siebie po prostu w dużej mierze przyjaciółmi.

Razem piliśmy piwo na dachach i w plenerach. Dawaliśmy sobie nawzajem szlugi i kombinowaliśmy kasę na kolejną paczkę. Od samego początku, mogliśmy po prostu kraść ze sobą konie. Śmiać się z tych samych filmów i głupich żartów. Najbardziej bulwersujących dowcipów. Docinać sobie, tak, że z boku wyglądało to na kłótnię albo chamską wymianę zdań, za którą niejeden człowiek by się obraził.

Pamiętam, że gdy go poznałam,nie mogłam przestać wyobrażać go sobie nago...i nie mogłam przestać się śmiać, gdy zaczęliśmy rozmawiać.

Zawsze potrafił mnie rozbawić. Nawet w momencie, gdy wypłakałam właśnie strumień łez, na koniec jakiś żart, który powodował, że śmiałam się, właśnie nawet przez łzy.

Najlepszy przyjaciel, który porozmawia, obejmie ramieniem i rozśmieszy. Najcudowniejszy kochanek, przy którym odpływam za każdym razem. Czego mogę chcieć więcej?

Dlatego tak dobrze nam się razem choruje. Nie skupiamy się na wszystkich złych aspektach, nie myślimy o podłej niedzieli, w czasie której pewne życiowe plany przeszły nam koło nosa. Nie jemu, a nam, bo wszystko, co dotyczy jego, dotyczy i mnie. I odwrotnie.

Nie skupiamy się na bólu i nie dajemy się zdenerwowaniu. Zamiast tego mówimy sobie z czułością o policzkach spuchniętych jak u chomika, o radości z tego że jedną pierś można mi macać. Zamiast tego gramy w miliony gier, czytamy razem książki, oglądamy niezliczone filmy i seriale. Po prostu cieszymy się, że w tym zabieganym ostatnio życiu los dał nam choć trochę czasu dla siebie. To nic, że czas wypełniają też herbatki i jęki, chociaż chętnie byśmy napili się we dwoje piwa aż do urwanego filmu. To nic, że tak wiele spraw się teraz zawaliło. Mamy siebie i jest nam razem dobrze.

W zdrowiu i w chorobie, jak przysięgają katolicy. Nawet w tak błahej.

Póki wystarczy miłości, póki miłość jest- jak sobie przysięgaliśmy. Bo tak długo wszystkie blizny po ospie będą najpiękniejsze. Te jego, te moje. Blizny, pieprzyki, krzywe palce, dodatkowe kilogramy, wystające żebra. Kolejne zmarszczki w upływającym czasie. Nadmiary i niedobory włosów. Aż do końca, póki starczy miłości- najcudowniejsze.

Oczywiście, nie ma idealnych związków. Nie idealnych w dosłownym znaczeniu tego słowa. W każdym zdarzają się nieporozumienia, kłótnie, ciche dni, wątpliwości, karczemne awantury. Ale związek może być idealny dla nas.

Kiedyś nie wierzyłam w przeznaczenie ludzi dla siebie. W idealne połówki. Nie wierzyłam, bo kojarzyło mi się to z mdłymi bajkami o księżniczkach w wieży i księciu na rumaku. Nie wierzyłam i wiecznie mówiłam, że przecież ja nigdy za Mąż nie wyjdę. Nigdy nie dam się spętać, bo myślałam, że to niszczy wolność. Okazuje się, że prawdziwa miłość wolność daje. Odpowiednia osoba.

Nigdy nie czekałam na księcia- i też wcale go nie znalazłam.

Znalazłam najlepszego przyjaciela. Zgrywusa z wieloma wadami. Momentami mruka. Takiego, który ma swoje ponure dni w których siedzi w swojej jaskini. Takiego, który nie zawsze pomyśli o tym, że może chciałabym dostać kwiaty, a za to na dzień kobiet kupuje mi kwiat kalafiora, jak w jednej z powieści, bo przecież to też kwiat i tak bardzo do mnie pasuje.

Znalazłam jednak też kogoś, kto zawsze chwyci mnie, gdy upadam i z kim po prostu dobrze mi się żyje.

Znalazłam kogoś, kto mnie rozumie, akceptuje moje wady, złe dni, marudzenie, paranoje i histerie. Kto rozumie moją wiarę, moje dziwne stany, potrzeby odchodzenia i wracania.

Znalazłam kogoś, całkiem przypadkiem, ale znalazłam kogoś, kto akceptuje i kocha mnie jako kobietę i jako człowieka. Obejmuje wszystko czule, jakby ktoś powiedział. Znalazłam kogoś, przy kim nigdy niczego nie muszę udawać. Nigdy. Kogoś, do kogo przychodzę z każdym problemem, nawet, jeśli ten problem dotyczy jego, bo wiem, że nikt poza nim tego nie rozwiążę przecież. Tylko on, tylko my sami.

Kogoś, przy kim nauczyłam się płakać i przy kim często nie mogę przestać się śmiać nawet z największych głupot. Kogoś, przy kim odczuwam miliony razy la petit mort, słynną rozkosz, przy której właśnie omdlewa się jak podczas śmierci...i schodzi do własnego raju.

Kogoś, kto dotrzymuje mi kroku. I wcale nie musi mieć rumaka. I na żadnego księcia bym go nie zamieniła. Książę jest zdecydowanie przereklamowany.

Znalazłam swojego przyjaciela i kochanka. I nic więcej nie potrzebuję w tej kwestii.

Jeśli trzeba, zrobiłbym to

Pożarłbym do ostatniej okruszyny

Wszystkie te rzeczy, które odgradzają nas od miejsca

Do którego należymy

To, co jest nie tak z tobą

Jest w porządku

Tak jak to, co nie jest ze mną

I tak myślę sobie, że może powinniśmy trzymać się ze sobą?

Bo w ostatecznym rozrachunku

Jesteśmy przyjaciółmi

I kochankami.