O Davie Grohlu, zmarłych bliskich i dalekich, o energii życia i docenieniu tych, którzy przetrwali

Parę dni, a każdy dzień coś wnosi.

Dni świąteczne, dni pełne uwielbienia. Dni pełne pasji, medytacji, noce przepływającej przez nas energii. Dni które choć szybko minęły, przynoszą więcej niż niejeden miesiąc. Dni też pełne zwykłej codzienności, czytania książek, wylegiwania się na kanapie.

Jedno przeplata się z drugim. Dni po prostu mijają.

Zaproszenie Brigid do domu, palenie się świec w każdym z okien. Wspólna medytacja gdy wróciła zima, choć mieliśmy przecież budzić drzewa.

To nic nowego- myślę- zawsze przecież gdy w Imbolc świeci słońce, wraca zima. Moja babcia mawiała, że na Gromnicznej, ja mówię, że na Imbolc. Inne nazwy, rdzeń ten sam.

Czasem można śmiać się z "mądrości" czarownicy. A czasem ona zaskakuje, gdy w nocy już, gdy tylko zajdzie słońce, wszystko się spełnia. Przepowiednie. To, że można było zobaczyć przy słońcu cień. Więc cień wygrywa.

Ale, to zawsze tylko pozorna wygrana.

Śnieżna pełnia poprzedniej nocy, ta w znaku lwa ,dostała to, czego pragnęła. Energia płynie ze słońca, ale płynie i z chłodnej siły lodu. Idealna, pozornie wybuchowa mieszanka. Pozornie anihilująca. Nic z tych rzeczy jednak.

To jak przepływający przez człowieka lodowaty potok. Nic więcej, nic mniej. Orzeźwia, choć trochę na powrót znieczula, to, co ochłody wymagało. Idealna połączenie. Śnieżny, lodowy księżyc w znaku słońca.

To będzie nieurodzajny rok w naszych oczach. Pąki drzew pewnie zobaczą błysk i zmarnieją ich owoce jeszcze na świat niewydane. Wiele piskląt umrze w gniazdach z głodu. Wiele lisiąt utopi się w stawach i zdechnie w zasypanych norach. Mało modliszek ukręci głowy swym mężom. Najedzą się za to muchy ścierwnice, złożą jaja w każdym z trucheł, one będą żyć. Ale to nic. Czasem tak musi być.

Istnieją cykle, powtarzalne, ale każdy jest inny. Niektóre bardziej należą do umierania jednych, inne bardziej do życia drugich. Czasem coś umiera, żeby coś musiało żyć.

Wszystko przechodzi. Jedno w drugie, jeden dzień w następny. Jeden rok w kolejny. Może składamy się potem ze wspomnień, a może z zapomnienia.

Może chcemy też tak po prostu doznawać, czy to wtedy, gdy muchy triumfują, czy to wtedy, gdy pisklęta nie są wyrzucane z gniazd.

Doznawać. Zjednoczyć się z cyklem, jaki by on nie był. Po prostu żyć, a nie budować wspomnienia w sobie, wić im gniazda. Inaczej dlaczego umierający na raka mężczyzna którego kochałam podróżował po świecie? Czy wspomnienia mają rację bytu w naszym życiu bardziej niż to co tu i teraz? Więcej znaczą niźli nagły stubłysk?

Trudno sobie samemu powiedzieć. Trudno, gdy zbliżają się kolejne daty, kolejna piątka na której przecież nie chcę się skupiać.

Tamto Imbolc było doznaniem w szerszym gronie i nie świeciło słońce. A śnieżny księżyc nie mroził, był przegranym.

Tamten rok był urodzajny dla ptaków i drzew. Był też dla ludzi. Z szerszej perspektywy. Z osobistej, wszystko zmienia swój punkt przyłożenia.

Czym jest teraz, czym jest przeszłość? Kolejne naiwne pytanie się czym jest czas. Czy sen jest jawą w innej równoległej płaszczyźnie? Czym jest istnienie? Czemu po śmierci nadal mnie odwiedzasz? Czy to coś, na czym powinnam się skupiać? Czy może po prostu, mamy tęsknić?

Straciłam kiedyś wenę. Straciłam dar pisania, malowania, przepływów. Czasem mówiłam sobie, pewnie nigdy go nie miałam.

Teraz, po kolejnym razie, tamy które sama zbudowałam, otworzyły się. Wszystko jak rwący strumień.

Piszę. Maluję.

Przetrwałam i nie ma już nie wiem, nie ma chcę a nie mogę.

Choć nie. Nie wiem nadal zbyt wiele.

W dni wracam do codzienności. Biegam i załatwiam swoje sprawy, biegam po lekarzach, bankach, urzędach Umawiam chorego po obrzędach na mrozie Męża do lekarza, bo robię to przecież stokroć lepiej.

O poranku po nocy Śnieżnej Pełni w Znaku Lwa ogarniam mieszkanie, dopadając do rozmów na fejsie, smsując z paroma osobami. Codzienność.

Ogarniam mieszkanie, szykuję syropki, śniadanie.

Wszystko przy lecącej w tle muzyce.

Słucham namiętnie ostatnio Foo Fighters. Zawsze ich kochałam. Pełni życia. Nastrajają energią do działania. Frido, ogarnij swoje życie, zdaje się mi krzyczeć w "Best of you" Dave Grohl. Ogarnij i nie przestawaj.

Każdej zbliżającej się piątki staraj się nie myśleć, a działaj. Skup się na życiu. Skup się na przetrwaniu. Skup się na szczęściu, bo tak, dzisiaj też jestem szczęśliwa, po tym, jak dotknęłam zimnego strumienia i ujrzałam, co czeka mnie w tym roku.

Jestem szczęśliwa tylko mam parę daleko ciągnących się myśli. Ale ta muzyka od rana sprowadza na ziemię, tam, gdzie dzisiaj moje miejsce.

Bo właśnie. Dave Grohl.

Podziwiam zawsze tego człowieka w jakiś sposób i go uwielbiam. Chętnie z takim przeszłabym się na piwo. Tak przynajmniej sądzę, choć, nigdy nie ma pewności. To co robi na scenie, co widać zresztą na koncercie w Wembley. Zaraża tym, co pełne energii życia. Pozytywnie. Niesamowicie.

Kiedyś specjalnie nie słuchałam Foo Fighters. Byli, bo byli.

Od trzech lat się w nich wgłębiam. W sumie-zaczęło się od obejrzenia "The Pick of Destiny" razem z chłopakami, gdzie wokalista, Dave Grohl gra szatana i wymiata wręcz na bębnach, gitarze i niesamowicie śpiewa. Facet musi mieć niesamowite poczucie humoru i dystans, skoro zgodził się wystąpić z Tenacious D w ich filmie pomyślałam. Widać to zresztą na scenie, na koncertach.

No tak, słuchasz, słuchasz i się wkręcasz. A potem nieraz, zaczynasz myśleć, zastanawiać się.

Może to dziwne, że tak zachwycam się Grohlem. Dla wielu na pewno, bo dla nich Grohl skończył się gdy umarł Kurt Cobain i Nirvana. I właśnie tu nasuwa mi się pewna myśl.

Zastanowiło mnie swojego czasu, jak Foo Figthers i Dave Grohl postrzegany jest przez fanów Nirwany. Czy to jakby całkiem osobny rozdział? Muzycznie na pewno. Ale jak postrzega się jego postać. Oczywiście, kiedy mówią o Nirvanie nikt nie mówi o Grohlu, tylko o Cobainie. A było tam 3 muzyków. I gdy tak słucham Foo Figthers zdaje mi się, że nie tylko jedna osobą tam miała niesamowitą charyzmę. Najlepszy perkusista świata pan Grohl chyba miał wiele do powiedzenia. Ale często mówiąc o zespołach, muzyce, zapominamy o reszcie muzyków, skupiają się na jednym. Mówiąc o Doorsach mówimy o Morrisonie, choć "Ligth my fire" wcale nie jest jego dziełem o czym niewielu wie. Choć i jego twórca już nie żyje.

.Mówiąc o Nirwanie mówimy o Cobaine.

Czasem-tak jakby to śmierć ludzi gloryfikowała. Czyniła bohaterami.

Nie od dzisiaj mówi się, że o zmarłych się źle nie mówi, co zawsze było dla mnie bzdurą. Nieraz nie można dokończyć z nimi pewnych spraw i trzeba im wybaczyć. Ale nieraz nie można nad wyraz rozgrzeszać. Choćby- ja wcale nie rozgrzeszam swojego ojca.

Co umarło, to umarło. Śmierć w piach, kości w pył.

Nie można kości wybielić nad wyraz. Nieraz to je niszczy.

Jeśli idzie o Nirwanę jednak dalej- dla mnie bohaterem będzie raczej Dave Grohl.

Nie chodzi mi o muzykę. Ale o to, co było później. Wyobraźcie sobie, że ktoś, z kim tworzycie zabija się i w pewien sposób- niszczy waszą karierę. A chcecie przecież grać! I co robicie? Nie usuwacie się w cień, nie zostajecie muzykiem sesyjnym tylko tworzycie jedną z najpopularniejszych kapel rockowych ostatnich lat. Kapelę całkiem oderwaną i nadal potraficie być zabawnym, medialnym gościem (widzieliście Grohl przebranego za kowboja pod prysznicem?) który ma niesamowity kontakt z publicznością.

Może nie porywają już nastolatków depresyjnym klimatem, bo tego kto to wprowadzał już nie ma ale żyją dalej.

I co więcej- pokazują, że muzyka to nie tylko przemyślenia, wielkie i głębokie- choć to w muzyce kocham- nie tylko emocje które maja rozrywać na kawałki-czego i ja często w muzyce potrzebuję, co widać choćby w moim uwielbieniu do Nine Inch Nails czy w muzyce Mansona- ale muzyka i granie to cudowna zabawa i rozrywka. To radość. Tworzenie jej. Po prostu, jak widzę tego kolesia na scenie aż mnie zaraża energią.

Mówi mi o przetrwaniu. I to nie o przetrwaniu w smutku i ciszy. A przetrwaniu, w którym napierdala się dalej życie. Rozpierdala niesamowicie pozytywnie nieraz.

Napierdalać życie.

Tak. Myślimy o tych, którzy odeszli. Jest nam ich żal, za nimi tęsknimy. Myślimy o kościach rozsypujących się w proch. A tak naprawdę, łatwiej jest umrzeć, niż żyć.

Żyć i zostać nieraz samemu.

Żyć i po prostu przetrwać.

Zresztą, nie tylko ja to twierdzę. Jak pisał Herbert w „Trenie Fortynbrasa”, jednym z ukochanych wierszy też tego, który odszedł :

„Tak czy owak musiałeś zginąć Hamlecie nie byłeś do życia

wierzyłeś w kryształowe pojęcia a nie glinę ludzką

żyłeś ciągłymi skurczami jak we śnie łowiłeś chimery

łapczywie gryzłeś powietrze i natychmiast wymiotowałeś

nie umiałeś żadnej ludzkiej rzeczy nawet oddychać nie umiałeś

(....)

Teraz masz spokój Hamlecie zrobiłeś co do ciebie należało

i masz spokój Reszta nie jest milczeniem ale należy do mnie

wybrałeś część łatwiejszą efektywny sztych

lecz czymże jest śmierć bohaterska wobec wiecznego czuwania

z zimnym jabłkiem w dłoni na wysokim krześle

z widokiem na mrowisko i tarczę zegara

Żegnaj książę czeka na mnie projekt kanalizacji

i dekret w sprawie prostytutek i żebraków

muszę także obmyślić lepszy system więzień

gdyż jak zauważyłeś słusznie Dania jest więzieniem

Odchodzę do moich spraw Dziś w nocy urodzi się

Gwiazda Hamlet Nigdy się nie spotkamy

To co po mnie zostanie nie będzie przedmiotem tragedii”

Część łatwiejszą, efektowny sztych.

Nieraz mam wrażenie, że łatwiej niektórym odejść, niż trwać i działać. Nie bagatelizuję tu samobójstwa, każdy samobójca ma powody- ale może za bardzo gloryfikujemy tragedię nie doceniając tych, co zostają.

Trzeba tęsknić, kochać swoich zmarłych. Trzeba o nich pamiętać, bo pamięć sprawia że żyją. Ale nieraz...

...nieraz mam wrażenie, że łatwiej opłakiwać i roztkliwiać się nie docenić nieraz to, co ktoś robi. Robi też dla nas. To, że nadal żyje.

Skupmy się nieraz na żyjących bo my nadal, jesteśmy po jednej stronie.

Oddychamy. Nasze nerki filtrują krew. Naszą głowę rozsadzają myśli.

Tak może musi nieraz być w tym świecie.

My jesteśmy po stronie życia i musimy się tu wspierać.

Żałuję, że Ciechowski już nie stworzy żadnej muzyki. Szymborska nie napisze kolejnego wiersza. Doceniam to co zostawili.

Doceniam czyjeś dzieła i akceptuję śmierć ale gloryfikowanie kogoś dlatego, że nie żyje? Nie mówię że tak jest zawsze ale spójrzcie-czy nasza kultura nie „jedzie” na tragedii? Kto zachwycał się Amy Winehouse czy pamiętał o Michaelu Jacksonie dopóki nie kopnęli w kalendarz mówiąc brzydko? Niewielu. Teraz każdy nagle kocha ich muzykę. Wielki boom na śmierć.

Żywych można oczerniać. Martwym wybiela się kości aż nie pękną z trzaskiem i stawia nieraz pomniki, które przesłaniają świat.

"Masz koszulkę z Kurtem

I nawet ci do twarzy

Nawet ci do twarzy z trupem

Poproś go niech ci dziś powie chociaż słowo"- jak śpiewał Grabaż z Pidżamą przed laty.

Osobiście dziś wolę żywego Maynarda, Manosna, na którego koncercie już byłam, Grohla, Reznora, Tori Amos, PJ Hervey i nazwę ich wielkimi muzykami (choć mam wrażenie ze Manson zniża trochę lot ale to bardzo subiektywne) nawet pomimo tego, że żyją. I ciągle mogą coś spieprzyć.

Niektórzy z nich przetrwali. Żyją.

Kocham swoich zmarłych, ale dziś wybieram życie.

Skupiam się na żyjących. Tych dalekich i tych bliskich, którzy obok nieraz nie dają rady, nieraz płaczą. Są słabi, bo nie są wspomnieniem, nie są pomnikami. Ale są też przez to niesamowicie silni.

Dziś wybieram życie i nie tylko tego, który muzycznie, w odległości od mojego świata przetrwał.

Dziś wybieram życie i tych, których tragedie i śmierć okaleczyły jako i mnie. Ale tych, którzy przetrwali właśnie. Też przetrwali pewne rzeczy razem ze mną.

Myślę o jutrzejszym dniu, o feralnej piątce, przy której będę świętować urodziny tej, która przeżyła. Przeżyła razem ze mną nie jedną śmierć, a potem kolejną. I niejedną mniejszą lub większą tragedię. Myślę o tej, która tego dnia, dnia naznaczonego pewnie jeszcze przez wiele miesięcy a może lat owym piętnem, będzie po prostu żyła, zda kolejny egzamin w sesji, za który ja trzymam kciuki.

Myślę o dziewczynie ze szczupłymi nadgarstkami, która teraz jest daleko ale stała mi się bliska. Myślę o pewnej blondynce, która też straciła część serca.

Myślę o tych wszystkich ludziach, którym odebrano coś, ale którzy przetrwali. Myślę o ludziach, do których zbliżyłam się przez cudzą śmierć. Ta jednak scala to, co zostało. Nie rozbija, jeśli po prostu my sami nie pozwolimy się rozbić.

Patrzę na swojego Męża, teraz chorego, leżącego w łóżku i marudzącego. Myślę o tym, jak znów, wszystko przetrwaliśmy razem i o tym, co jeszcze pewnie nieraz nas dotknie, jak jedną osobę.

Myślę o wszystkich przyjaciołach, o każdym kto przeżył piątkę albo i inne dni. Każdego coś przecież dotknęło w życiu. Nikt nie jest bez rany.

Myślę o rodzinie której odebrano najwięcej i podejmuję decyzję, że jednak tam się udam, w sobotę, choć sama boję się ich przetrwania, tego domu i wspomnień. Dzwonię do siostry tego który odszedł i umawiam się z nią po prostu, jak przed. Jakby nigdy nic.

Bo i ja przecież przetrwałam. Więc muszę skupić się na żywych, na tych co oddychają i których nerki filtrują. Muszę ich dalej kochać, choć nie zawsze to jest łatwe, bo oni nadal popełniają błędy, nadal mogą coś spieprzyć. Ale to nic. Jesteśmy po tej samej stronie.

Temu co umarło, trzeba pozwolić umrzeć.

Temu co żyje, trzeba nieraz pomóc żyć.

Odpalam więc znów pana Grohla z cudownymi Foo Fighters i dalej biorę się za robotę. W feralnym roku dla ptasich gniazd, w dobrym roku dla much. W kolejnym cyklu, który przeżyłam, kolejnym, który rozpoczynam. Kręgu przypływów i odpływów, śmierci i życia.

Uczę się znowu chodzić

Wierzę że czekałem wystarczająco długo

Uczę się znowu mówić

Czy nie widzisz, że czekałem wystarczająco długo?