O zimnej furii i bestii, którą od czasu do czasu jednak trzeba nakarmić.

-No i coś ty najlepszego odjebała kurwa mać?- mówię do swojego skacowanego odbicia w lustrze. Przekrwione oczy, spierzchnięte wargi.

Podchodzę bliżej, patrzę na lekko opuchnięty ślad od uderzenia na policzku.

-Nie zrobiłaś niczego, czego ja bym nie zrobił- słyszę w głowie głos przyjaciela, nie ten miękki, nie Królika. Vincenta. Lekko ochrypły, niski i męski.

No tak. Nie zrobiłam niczego innego niż ty byś nie zrobił. Bo ty też ją kochałeś. Jak wariat tylko potrafi, mówię sama sobie.

I znowu jedna część mnie żałuje i się kaja. A druga jest z siebie dumna i powtórzyłaby to z przyjemnością.

O poranku byłam podekscytowana, kupując jeszcze jej dodatkowy prezent. Obraz, malowana z pietyzmem tyle nocy kobieta wilczyca i kobieta szkielet, tak dal niej symboliczne. I książka z baśniami afrykańskimi, na pewno się ucieszy, myślałam sobie zadowolona. Myślałam o tym, jak jej impreza urodzinowa poprawi jej humor.

Z każdą godziną, gdy się zbliżał przewidziany termin rezerwacji w barze, było coraz gorzej.

Kolejne zapłakane telefony.

Bo On zranił, bo skrzywdził.

Bo On zdradził, przespał się z inną i nawet chce być teraz w otwartym związku.

Bo On jest chory, ma depresję i o wszystko obwinia ją.

Bo Ona nie może go zostawić, załatwiła mu nawet na szybko wizytę u psychiatry.

A Ona go tak kocha przecież.

Z każdą godziną coraz większy wkurw którego Mąż był bezpośrednim świadkiem a Redcar przez smsy. Musiałam i ja się wygadać. Najchętniej wzięłabym jego długie blond kudły i wytargała, przeciągając twarzą po ścianie, po prostu rozsmarowując na jakimś surowym betonie. Nie wiedziałam, jak potem blisko swojej złośliwej fantazji będę.

Ale jeszcze wtedy nie dopadła mnie zima furia, choć Mąż, który nie mógł iść ze mną na tą imprezę przez wysoką gorączkę i chorobę po prostu, patrzył już na mnie podejrzliwie. On jest jedną z niewielu osób, która kocha moją zimną furię. Kocha ją obserwować.

-Mogę tak iść?- zapytałam go, gdy już byłam gotowa, wyszykowana. Mocny makijaż, czarne wręcz powieki, grube kreski dookoła oczu. Krótka spódniczka w kratę, glany. Dawne przyzwyczajenia byłego punka. Glany jako niezbędnik.

-Rżnąłbym.- odpowiedział ze śmiechem i tylko zabronił mi ubrać krawat. Żeby mnie czasem po drodze nie zgwałcili, jak to śmiał się dalej.

Gdy przyszła pod pręgież, pod którym zwyczajowo się umówiłyśmy wcześniej, niż z innymi ludźmi w barze żeby jeszcze pogadać, była pogodna. Jak zawsze. Do pewnego momentu silna, choć czuje ból. Albo dobra aktorka.

Czas na piwo, rzuciłam po prostu, gdy skończyłyśmy i weszłyśmy do baru, gdzie czekała jedna jej znajoma.

Piwo za piwem, czas szybko mijał. Miło. Bałam się, że znowu przesiedzimy kolejne jej urodziny w kiblu, płacząc i rzygając. To jakieś chore urodzinowe fatum, wtedy, od razu po śmierci Vincenta w sierpniu. A tu idealna zabawa. Rozmowy z jej znajomymi, całą aktorską i artystyczną bohemą, wymiana zdań na temat jakoś poszczególnych farb i pędzli.

O tak, mi też marzy się prawdziwy kobaltowy błękit!

Kolejne papierosy w palarni, nawet ona pali, chociaż na co dzień dymu nie może znieść.

-Zawsze cię demoralizuję przecież!- śmieję się. No tak. To po piciu ze mną rzygała na przystankach i ze mną zapaliła pierwszego w życiu papierosa.

Zresztą. Nie tylko ona. Trudno mi nieraz zliczyć ilu ludzi sprowokowałam do picia i palenia. Ilu ludzi wciągałam w ciała bez odbić w lustra. I ją. I moją młodszą przyszywaną siostrę, przecież miała 14 lat gdy pierwszy raz się upiła, ze mną. Czasem zastanawiam się, czy nie jestem w tej kwestii toksyczna. Ale ludzie jednak tego chcą. Pewnego...zdemoralizowania. A ja im to daję.

Ludzie czasem chcą kobiety która zaczęła pić w wieku 12 lat, palić w wieku 10 a 15 nałogowo, ćpała chyba wszystko, uprawiała chyba wszędzie seks. Pierdoli konwenans. Ich to kręci, cudze życie. Mnie to bawi.

Ale imprezujemy dalej. W końcu w palarni ona siada mi na kolanach, zaczynamy rozmawiać i o nim. Zbiera się na łzy, jest blisko, po tych paru piwach, już nadchodzi fala histerii, widzę to, znam ją. Myślę przelotnie, kurwa w tym barze jest tylko jedna łazienka, chujowo jak ją zablokujemy.

Ale Marta mówi pamiętaj o makijażu, zmienia temat, jakoś wszystko odchodzi w czasie.

Znowu śmiech. Jest dobrze.

Podrywam dziewczynę która wygląda jak Ygritte z Gry o tron i zastanawiam się, jak wygląda nago. Myślę o tym, czy nie przyprowadzić zdobyczy do naszego wspólnego łóżka. Mężowi tez by się na pewno spodobała.

Wszystko dobrze. Aż nie zjawia się On. Z Tą Drugą, tą, którą się przespał i zdradził i zranił.

Ta Druga nie wiedziała nawet o tej Pierwszej. To dla niej szok. Po jednym piwie wychodzi.

Schodzimy na ćmika, parę osób, parę kobiet, On schodzi z nami. Próbuje z Nią rozmawiać, oskarża, tłumaczy się, rozgrzesza. Obiecuje, że pójdzie do psychiatry.

Bogowie. Ona przez jego chorobę widzi w nim Vincenta. Tylko tyle. Tylko tyle kurwa- przechodzi mi przez myśl.

Widzi mnie w nim? Super. Ale ja bym czegoś takiego jej nigdy nie zrobił. Ja ją kochałem. I choroba to żadne wytłumaczenie. Sama mi to mówiłaś- ten ochrypły, kochany głos. Głos silnego mężczyzny, który w ostatnim roku swojego życia odnalazł miłość. I pozwolił sobie kochać i przez miłość zadać cierpienie.

On próbuje z Nią rozmawiać, zaczyna ją szarpać.

We mnie rodzi się powoli furia. A kiedy ona atakuje, nie krzyczę, nie szarpię się jak zwierzę. Jestem niebywale spokojna, jak drapieżnik na polowaniu, gdy namierzył swoją ofiarę. Wyjątkowy spokój, tylko trzęsą mi się ręce. To jedyna oznaka, którą idealnie rozpoznaje tylko mój Mąż, który moją furię kocha obserwować.

Zimna furia. Wszystko widzę wyraźniej, obrazy zwalniają, każdy szczegół jest istotny. I nie ma tu żadnej myśli. Umysł się wyłącza, działa instynkt. Nic więcej. Pierwotna agresja.

Pierwotna agresja którą kochał też Vincent, który uwielbiał moje dawne bójki w barach i na ulicach. Pierwotna złość, czysty gniew, którego nie znosił i bał się wręcz Królik.

Widzę jak ją szarpie. Biorę łyk piwa, przybliżam się, gotowa do skoku w próżnię. Gotowa oddać się instynktom.

Nie mam odbicia, słyszę w tle ukochaną piosenkę Mansona, co mnie jeszcze napędza.

O tak. Nie mam odbicia. Nie ma mnie.

Biorę go za ramiona, po prostu próbuję odciągnąć te wychudłe 190 cm od Niej. Niech ją zostawi. Nikt nie ma prawa ranić tych, których i ja kocham. Moja złota zasada "ja się nie wpierdalam" przestaje istnieć.

Odciągam jego, pijanego...a on daje mi w twarz. Otwartą ręką. Jak kobieta.

Coś zaczyna mnie bawić, mimo bólu policzka. Otwarta ręka, ale ma siłę.

Coś mnie bawi, a coś we mnie nie istnieje. Wypełnia mnie stary, dobrze znany schemat. Nie mam odbicia. Nie ma mnie. Jest zimna furia.

Nikt nie ma prawa ranić tych, których kocham. Nikt nie ma prawa podnieść na mnie ręki. Żaden mężczyzna. I do tego bije jak baba.

Stary schemat. To, czego nauczył mnie Mąż.

Porządne kopnięcie w piszczel. On zwija się, schyla, odruchowo.

Podnoszę kolano i jednocześnie biorę te blond kudły w garść i uderzam jego twarzą o swoją nogę. Czuję zęby, czuję, jak rozwalają mi się rajstopy.

To nic. Poprawiam. Jeszcze raz, o stolik. Niech się kurwa ogarnie. I nauczy bić.

Czuję zapach krwi. Słyszę pisk za plecami. Jednej dziewczyny, drugiej.

Puszczam go, pada na ziemię, zwija się i płacze, że złamałam mu nogę.

Moja zimna furia została nakarmiona. Stoję pośrodku i po prostu, odpalam papierosa, spokojnie biorę łyk piwa.

On broczy krwią jak świnia, Ona klęka przy nim, uspokaja, pociesza.

Chce mi się śmiać, jeszcze nie przyszedł wstyd. Bo ten zawsze gdzieś wychodzi w końcu zza instynktu. W końcu ta ponoć dobra, miła, sympatyczna przychodzi.

Czuję dwie siebie. Tą agresywną, zimną, psychopatkę, morderczynię. I tą łagodną, uśmiechniętą.

Są mnie dwie, zawarte w jednym symbolu, w jednym ciele.

Każdą czasem jak widać trzeba nakarmić.

Dociera do mnie, że to chyba koniec imprezy. Choć, może nie ja ją popsułam. Ja tylko właśnie doprowadziłam do nieuchronnego końca.

Wracam do domu, ona idzie z nim do pobliskiego szpitala, na prześwietlenie, bo jęczy stale, że mu nogę złamałam.

-Tylko obiłam ci piszczel, pizdo- rzucam jeszcze w jego stronę ,zaciągając się papierosem.

Vincent śmieje się w mojej głowie. Wracam do domu, piszę jeszcze do Redcar, wiem że nie śpi a muszę się tym podzielić. Po prostu muszę, zimno zastąpił ogień emocji, o których trzeba mówić. Wracam do domu, pić dalej, uprawiać dziki seks z chorym Mężem, palić kolejne papierosy.

Mam ochotę jeszcze kogoś uderzyć. Furia minęła, ale karmi się instynkt, bestia obudzona raz a porządnie.

Nie mam odbicia w oknach wystawowych.

Należało mu się. Wiem, że mu się należało. Ale wiem, że siła wcale nie jest rozwiązaniem.

Część mnie wie.

Wiem, że nie powinnam się wpierdalać. Ale nieraz nie umiem.

Dostaję smsy od Niej, pisze, że nie ma złamanej nogi. I mają mu założyć 3 szwy koło wargi.

Tak, nie będzie wyglądał jak blond pizda wreszcie, dobre podsumowanie. Męski rys kogoś, kto mężczyzną nie potrafi być. Nie dlatego, że nie umie się bić. To nie ma znaczenia. A dlatego, że nie potrafi dać kobiecie oparcia, gdy i ona go potrzebuje. Dlatego, że szuka kochanki, która będzie zarazem mamusią.

Jestem w domu, pijemy z Mężem piwo. Gdy tylko weszłam, już wiedział, że narozrabiałam. Zniszczone rajstopy, krew, znajome drganie moich dłoni i ten rodzaj spojrzenia. Rozmazany makijaż, w którym naprawdę zaczynam wyglądać jak Szop Pracz. Nie sympatycznie, a żałośnie.

Wiedział, że narozrabiałam, ale on wcale tak nie uważa. Należało się tamtemu.

Brawo Szopku, jestem z ciebie dumny., śmieje się jeszcze. On akceptuje moją furię, moją czarną naturę. Mój brak odbicia.

Potrafi zrozumieć. Potrafi to nakarmić albo ukoić, w zależności od potrzeb.

Kochamy się przy muzyce Mansona, tak jak lubię, ostrzej, perwersyjniej niż zazwyczaj. Druga natura się karmi. Chce czuć ból i ból zadawać. Właśnie tak. Uwielbia mnie taką. Gdy budzę swoją pierwotną, dziką naturę drapieżnika.

Budzę się skacowana. Składam fragmenty wieczoru w całość.

Jedna część mnie jest z siebie dumna, druga jest zdruzgotana. Mimo wszystko wygrywa bardziej uśmiech, gdy wychodzę z pokoju do łazienki i patrzę na swoje niezawodne glany, gdy widzę w odbiciu które odzyskałam ślad dłoni na policzku.

Nie cofnęłabym niczego. Martwię się tylko o Nią, jak to wszystko na Nią wpłynie, jak to wpłynie na nas. Kiedyś poszłaby wypłakać się do Kordiana. Teraz- do kogo?

Dostaję smsa, jednego, drugiego.

Jeden właśnie od Niej. Poszła potem jeszcze z Martą do klubu. Odreagowała też po swojemu. Upojna noc z jakimś obcokrajowcem. Chyba Hiszpanem.

Ćwiczysz hiszpański przed wyjazdem do Barcelony czy było tylko na hiszpana?- śmieję się smsem

Ona wie, że to koniec. Że to nie ma sensu. Że kocha, ale musi się wyleczyć, bo i miłość potrafi być chorobą.

Nie zostawi go, ale nie będzie z nim. Zaprowadzi go do psychologa. Postara się, żeby się nie zabił. Żeby odzyskał choć fragment umysłu. Ale nic więcej.

Wie, że nie może szukać tamtego, którego kochała wcześniej w innym cierpieniu, w bólu, toksycznym bagnie.

Nie doceniłam jej, cholera, jej siły po spazmach płaczu. Wcale nie muszę jej chronić, sama sobie da radę. Cieszę się. Każda z nas tej nocy nakarmiła jeden ze swoich instynktów. Ja swoją zimną furię, nie miałam odbicia. Ona stała się łowcą seksualnego kwiatu, w czym jest doskonała, stała się łowcą, co z tego, że broczyła krwią.

Zadziałało.

Ani jedno, ani drugie zdrowe. Ani jedno, ani drugie rozsądne. A jednak.

Czasem myślę, że musimy choć częściowo nakarmić swoje bestie i swoje demony. Nie doprowadzić się na skraj przepaści, a jednak...

Każdy w nas nosi w sobie dobro i zło. Dwa względne pojęcia. Wolę mówić, że każdy z nas nosi w sobie instynkt życia i instynkt destrukcji, idąc za Freudem. Nie da się być tylko po jednej stronie. To byłoby...nieludzkie.

Nie da się być stale w porządku, albo po prostu "w porządku" w kanonach narzuconych społecznie. Przynajmniej, ja wiecznie nie umiem. Jestem drapieżcą. Jestem niedźwiedziem, wilkiem w owczej skórze. Jestem pierwotnym instynktem, kocham zapach krwi, śmierć i rozkład. I tak naprawdę, nie mam zamiaru się tego wstydzić. Już nie.

To zrani ciebie

Gorzej niż mnie

Jestem słaby, 7 dni, jestem słaby

Nie uciekaj ode mnie

Nie będę trudził się z odliczaniem

Raz, dwa, trzy...

Nie wiem którego siebie kocham

Nie mam odbicia

Ty

Nie chcesz nawet wiedzieć

Co zamierzam ci zrobić