O przedwczesnych burzach i siostrze ropusze, czyli o niepokoju, który gości pod sercem i nie można się go pozbyć.

Niepokój.

Dopada w umyśle, gromadzi się w klatce z żeber. Nienazwany, nieokreślony. "Coś wisi w powietrzu". Stare znaki mówiące o nieurodzaju, złe sny, drganie przestrzeni.

W nocy budzę się raz po raz. Już nie przez kaszel mojego Męża. Może ten cały lęk, całkiem irracjonalny dopadł mnie dlatego, że przez dwa dni panikowałam, że mój ukochany ma zapalenie płuc i zabiorą mi go do szpitala? Wczoraj uspokoił mnie lekarz, ale niepokoje odchodzą wolniej, gdy spada kamień z serca, nie znaczy przecież, że cała trucizna wysączyła się już z żył. Może to wszystko po prostu stres związany z chorobami, planami na przyszłość, zawaleniem się trochę świata? Może po prostu moje serce nie umie się uspokoić, gdy wszystko odradza się w preludium wiosny, bo przecież, tą już czuć?

Już przecież chłonęłam jej zapach, gdy spadł w niedzielę deszcz, a ja wracałam ze szkoły, do której musiałam się udać, żeby podpisać papiery związane z egzaminem końcowym i prawem do wykonywania zawodu. Wtedy wszystko grało w duszy.

Gdy wróciłam do domu, tyle dobrych informacji. Jedno zaproszenie na ślub, drugie. Znajomi spodziewający się dziecka, nowe, piękne życie. Młodej udało się dostać stypendium zagraniczne, pojedzie na rok na Białoruś. Będę tęsknić, ale cieszę się, że spełnia marzenia. A potem, w końcu pojedziemy kiedyś razem do Stambułu.

Dobre myśli, które zjadały w tą niedzielę lęki o Męża, który kaszlał niemiłosiernie. Jednak w życiu przychodzą i dobre i złe informacje.

Potem płacz Cat, bo jej druga babcia w tym roku umiera. Nie dają jej więcej jak tydzień. Znowu podły rak. Kolejna historia w rodzinie innej Kaśki, która wiąże się ze smutkiem i śmiercią.

Cykl życia, znów można rzec. Ktoś się rodzi, ktoś umiera. Zasiane zboże wypuszcza kiełki, żeby potem można było je żnąć. Informacje o cudzym szczęściu i cudzym smutku, cierpieniu, przepływają przez moje żyły. Jak rzeki, jak potoki.

Ostatnio dużo się dzieje. To jak rozmarzające lodowce, zasilające górskie potoki. Ktoś się rodzi, ktoś umiera, ktoś się zakochuje, ktoś kogoś traci. A ja stanęłam w miejscu i obserwuję, nie zwracając uwagi na biegnący szaleńczo, tylko pozornie istniejący czas.

A w moim sercu narodził się niepokój. Z całej tej jaskrawości, z całego tego ruchu i jednoczesnego zastoju. Coś wisi w powietrzu. Coś uwiera jak okruch szkła w stopie, który nie krwawi, nie jątrzy się, a nie pozwala równo i radośnie stąpać po leśnym dukcie.

Coś jest nie tak. A ja tak bardzo nie wiem co.

Poniedziałek przychodzi i zdejmuje właśnie kamień z serca, dzięki decyzji lekarza, nie, to nie zapalenie płuc. Poniedziałek przynosi deszcz, wiatr...i burze. Okazyjne słońce zza chmur. Pierwsze dziwaczne tęcze.

Nie było zimy. Wiosna ma niejasne znaki.

U innych ponoć spadł nawet grad. U niektórych burza przyniosła błyski i grzmoty. U mnie za oknem jeden pojedynczy nocny błysk, jeden pomruk marcowego nieba.

-Niedobrze- słyszę w głowie głos babci, słyszę w swojej krwi jej szept gdy dowiaduję się o tym, że gdzieś już zagrzmiało, gdzieś już niebo przeszył piorun- niedobrze, gdy błyska się na nierozkwitniętych pąkach.

Niedobrze, bo przychodzi nieurodzaj. Niedobrze, bo przypominam sobie, że 2 lutego, w Imbolc, świeciło jaskrawe słońce. Wiele ptaków umrze, a przecież ( ty też tak mówiłeś ) nie ma smutniejszego widoku niż martwe ptaki. Te, którym odcięto skrzydła, te, których kruche kości bieleją pod masą białych larw much. O tak, te w tym roku będą miały uciechę, choć pewnie wielu ludzi nawet tego nie zauważy.

Nie widzimy klęski i zwycięstwa śmierci w danym czasie, póki nie jest jaskrawa. Póki nas bezpośrednio nie dotyczy.

A co, jeśli w tym roku wybrzmi chórem potężnych głosów?

Pąki i zalążki widziały błysk, to je spopiela, mówił też Alex. Kochany, niebezpieczny Alex. Chciałabym móc teraz z nim o tym porozmawiać, o tym niepokoju, ale mi nie wolno. Dawno temu przestaliśmy rozmawiać i nie można do tego wrócić. Gdy Mistrz przestaje być Mistrzem, gdy to uczeń go porzuca, nie wchodzi na tą samą drogę. Słyszy nadal jednak jego głos. Tego, który mówił o znakach najwięcej i otworzył pewne drzwi. Drzwi, które ma w sobie nas każdy. Powinno się samemu, a nie tak brutalnie...jednak nieraz tęsknię. Gdy czuję niepokój i go nie rozumiem. Ale jestem dorosła. Sama widzę i rozumiem już znaki, wyczuwam w powietrzu przesyconym mrozem albo ozonem symbole. Wyczuwam podziemne nurty we własnej krwi. Muszę radzić sobie sama. Nie ma już mistrzów, nie ma mentorów.

Czas być nim samemu dla siebie, ten czas już dawno nastał.

Ten rok nie będzie dobry dla ziół, wielu nie będzie można zebrać, bo i tak nie będą w stanie leczyć. Nie będę w stanie leczyć ciała ani odganiać duchów. Ten rok przyniesie puste gniazda i martwe owoce lędźwi. Ale to nic.

To nic, jeśli następny rok zatoczy cykl i będzie kwitł, będzie przynosił płodność. To naturalne. To jak Kora w podziemiach, gdy z nich wychodzi, Demeter nie cieszy się za każdym razem tak samo. Nie zawsze matka wita córkę tym samym koszem darów. To nic.

Ale niepokój pod sercem rośnie.

Przypominam sobie w wcześniej, a potem w jednej z rozmów o ropuchach. O moich siostrach. Niejasny obraz z głębi trzewi.

Mówię nawet o tym głośno, piszę o tym nawet. Bo jak mawiała moja babcia, jak obraz zrodzi ci się w głowie a o nim nie powiesz, albo nie spluniesz, to spełni się, los lubi płatać figle. Lasy lubią płonąć nawet, gdy ściółka mokra albo...gdy tobie tak się wydaje.

Pamiętam, jak kiedyś sama śmiałam się z tego przesądu.

Z tego, jak moja mama panikowała, gdy przy progu siedziała ropucha. Ja przecież zawsze je kochałam. Przytulałam do policzków, odgrzebywałam wiosną z ziemi. Lizałam ich śliską, zimną skórę, całowałam ich pory i narośla. Szeptałam do ich niewidzialnych uszu, gdy towarzyszyły mi w wędrówkach na bagnach.

A potem, gdy znalazłam ropuchę w wannie, w czerwcu, zmarł mój ojciec. Śmierć, która mnie za bardzo nie obeszła. Mama przypomniała mi, że przecież, gdy babcia umierała w kwietniu, gdy miałam 10 lat, w całym domu, pod jej łóżkiem, pod wanną, w kuchni zjawiały się ropuchy. Świeżo co obudzone, mająca na sobie tłustą ziemię. Leniwie patrzące wąskimi szparami oczu.

Tak, przecież to też mi mówiła.

Czasem, gdy ktoś umiera, przychodzą do jego domu ropuchy i żaby. Nie wiem czemu. Po prostu się zjawiają i czekają.

Mąż twierdził, że przychodzą i czekają tylko na czarownice, najlepiej te z bagien. Jak ja. W jego domu nigdy nie było ropuch.

Nie mogę więc spać, budzę się o 6 rano, przechodzę ze snu do snu, w końcu budzę się, gdy spoglądam w tamte oczy. Zostaje mi szept zmarłego w uszach, szept zmarłego, że mam uważać. Jego czarne oczy zmieniają się w oczy ropuchy, jego smukłe palce stają się ropuszymi palcami. Brat zmienia się w siostrę. Zły omen.

Nie wiem, czy to mój poprzedni niepokój nie wysączył się jeszcze z żył i jak podły jad zatruwa myśli i serce....czy to powietrze naprawdę tak pachnie. Czy świat znowu chce mi coś powiedzieć. Czy przynosi za wczesne burze, czy przynosi nieurodzaj też dla mnie. Czy i ja będę jak puste gniazda i roje białych larw oskrobujących życie do równie białych kości?

Wstaję więc o 6, nie budzę Męża. Gdy wstał, włącza radio.

W jego domu nie było ropuch. W jego domu była jedna piosenka, podłe skojarzenie. Stara, pozytywna melodia. "Downtown" Petuli Clark, amerykański złoty uśmiech. Kojarzy mu się ze śmiercią jego babci, w dni jej agonii słyszał ją w tylu miejscach.

When you'r alone

And life is making you lonely

You can always gone Downtown

Rozbrzmiewa wesoło w radiu. Przecież nie powinno tam jej być, to nie taka stacja, to nie...

Widzę jego oczy. Rozszerzone, pełne zdziwionego przerażenia w pierwszym momencie. Po prostu wyłącza radio, nic nie mówiąc.

Moje serce podskakuje do gardła. Ta wesoła melodia staje się upiorna. Ta, która powinna podnosić na duchu jest jak absurdalne tło wszystkich horrorów.

Właśnie dzisiaj, dlaczego zabrzmiała właśnie dzisiaj?

Zjadamy śniadanie, włączamy serial, gdy już zjedliśmy. Tam też ta piosenka. Co jest do cholery, co jest do kurwy nędzy? Czy ja wariuję, czy znowu chcę widzieć za dużo?

Mój niepokój narasta. Mapa mojej duszy jest jak pogodne niebo, które nagle zostaje przesłonięte czernią burzowych chmur.

Za wcześnie na moim niebie na kolejną burzę, myślę absurdalnie. Za wcześnie, nie mam jeszcze siły na kolejną, nie po tamtej....

Po tamtej, przed którą też przecież widziałaś, słyszałaś, czułaś a nie chciałaś wierzyć, przy Samhain, gdy w ogniu też widziałaś...

To nie ty decydujesz, kiedy przychodzi burza, słyszę ten głos, widzę te ostre rysy. Alex.

Tak, to nie ja. Ja mogę tylko przyjmować. Nie powstrzymam błysków i piorunów, nie powstrzymam gradu, nie powstrzymam nieszczęścia. Ja tylko przetrwam, jak samotna jabłoń na środku pola. Ja przetrwam...a co jeśli padnę, jeśli to piorun uderzy we mnie? Mogę mieć tylko nadzieję, na tęczę po burzy na kolejne słońce.

Mogę tylko czasem wyjść naprzeciw...

Ale nie odwrócisz nigdy ruchu.

Niepokój narasta.

Wychodzę na zakupy, po zakupy na obiad Och, cholera, jakbym zapaliła! Nie palę od kiedy zachorowałam, chwila przerwy dla moich ust jako popielniczki. Idę przez park, żeby ochłonąć, porozmawiać z drzewami. Jestem zamknięta w mieście, ale i w nim są drzewa.

Śpiewają pierwsze wiosenne ptaki. Spod ziemi wychodzą...ropuchy.

Przez moment mam wrażenie, że dostaję do głowy.

Myślę o nadchodzącej pełni. 5 marca, 5 miesiąca która stała się kolejną ważną datą. Myślę o tym, że będę musiała się wtedy uspokoić, chyba że...

Módl się zawsze, żeby marcu pełnia nie miała różowej poświaty, mamy wtedy przejebane- znów głos Alexa. Dawno tyle o nim nie myślałam. Dawno tak bardzo go nie słyszałam.

Różowy księżyc należy do kwietnia, ten....

Okaże się.

Nadal niepokój. Dzwonię najpierw do teściów, czy wszystko u nich w porządku, piszę smsa do Cat, jak się trzyma.

Dzwonię do mamy, niby od niechcenia. Wiem, że jest u niej teraz moja starsza siostra, wiem, że jej trzyletni syn jest chory, złapał jakiegoś wirusa i trochę panikowała.

Mama ma dziwny głos.

Próbuję dowiedzieć się, co się stało. Przebiega mi przez głowę myśl, że coś z Małym.

-Dzwoniła ciocia L. w sumie, Justyna miała wypadek....

Moja kuzynka, Justyna. Ta, z którą spędziłam sporą część wakacji każdego roku, gdy byłyśmy dziećmi, gdy nie zaczęły nam jeszcze rosnąć piersi, włosy łonowe. Nasze drogi rozeszły się, gdy stawałyśmy się z kobietami, choć to z nią, starszą ode mnie o 3 lata, podrywałam po raz pierwszy facetów na plaży. Justyna, z którą słuchałam kiedyś mądrości babci, która nie lubiła potem zbierać ziół i nie wierzyła w nic, gdy tylko zaczęła dorastać .Justyna, która mieszka na południu Włoch, ma 2 synów i całkiem fajne życie.

Jest w szpitalu, nie wiadomo czy przeżyje.

Chwila ciemności przed oczami...

Ale...czy to o to chodziło? Czy to właśnie to chciała mi powiedzieć siostra ropucha, czy to właśnie to...? Niepokój nie odpuszcza. Ani trochę, tylko dalej się wzmaga.

Nie mogę znaleźć sobie miejsca w domu, każdego pytam się, czy wszystko w porządku. Każdego, który dla mnie coś znaczy, każdego, o kim myślę i pojawia się dziwne uczucie w tym momencie. Mam wrażenie, że to wcale nie koniec. Mam wrażenie, że radosne słońce poranka wcale nie mówi o uśmiechu. Mam wrażenie, że śpiew o wędrówce do Downtown, śpiew o tym, że nie wolno dać osaczyć się problemom jest kpiną skierowaną w moją stronę. W naszą stronę. Jest złośliwą ironią, jak kiedyś już.

Coś wisi w powietrzu. Coś się dzieje.

Preludium wiosny nie mówi mi tylko o życiu, słońcu i radości. Nie mówi mi tylko o odradzaniu, białych jagniętach Nie mówi o obietnicach kwiatów.

Może to moja wina, może to dlatego, że nowy rok wcale nie przyniósł zakończeń tego, co było w poprzednim. Może to moje własne stresy, strach o przyszłość, strach o tych, których kocham. Może to drzazgi straty i tęsknoty....

Ale przywykłam do tego, że świata trzeba też słuchać. Że jedne zdarzenia splatają się w inne. Przywykłam do słuchania swojej intuicji, dla wielu wariackiego wręcz czytania znaków i symboli.

Moja intuicja szarpie duszą, świat chce mi coś powiedzieć. Znów zwraca się snami, znów ma swoich posłańców. Może to nic takiego w perspektywie mojego życia. Może nic nie stanie się dosłownie. Nie w tym świecie, nie pęknie żadna tama. Może nie powinnam się na tym skupiać, na tym, jak jaskrawo przemija życie i jak jaskrawo się odradza.

Jak śmierć znów idzie ręka w rękę z płodnością.

Może nie powinnam doszukiwać się większego sensu ale...

Mam ochotę wyjechać. W pewne miejsca, na swoje bagna i do swojej prywatnej świątyni natury, albo pojechać do trzech wielkich dębów. Mam ochotę wyjechać i znaleźć odpowiedzi. Jeśli niepokój nie ustanie, właśnie to będzie mi potrzebne. Spokojna modlitwa właśnie w którymś z miejsc, gdzie świat mówi do mnie prościej. Spokojna medytacja, zjednoczenie szumu krwi z moich żył z sokami drzew i szumem wody pod naskórkiem ciemnej, wcale nie zamarzniętej ziemi.

Może to minie samo z siebie. Może przyszło już wszystko, cała jaskrawość a ja tylko wyczuwam to co było i to, co mnie nie dotyczy. Może wszystko minie. Ukoi się, uspokoi, może chodziło o te parę spraw co już przeszły i zostawiły po sobie tylko jad we krwi.

Ale jeśli nic nie pomoże, jeśli pełnia nie przyniesie dobrej energii jak to zwykła robić w moim świecie, wcale nie mogę oddać się szumowi miasta. On nie koi problemów, Petula Clark kłamie. Takich jak ja miasto nie żywi. W nim nie ma odpowiedzi. A i żadnych przeczuć i problemów, głosu ze środka nie można zagłuszać. Nauczyłam się już tego sama. Nawet bez Alexa.

Gorzej tylko, jeśli prawdziwa burza przyjdzie pierwsza a ja będę dalej, jak kruche drzewo, samotne na polu. Te nie przeżywają nigdy uderzenia pioruna, a i wszystkie kozy kochają na nie skakać.