O Zającu i Niedźwiedziu spotkanym w lesie nieświadomym, czyli o potędze snów parę słów.

Noce tego weekendu przyniosły znów śpiew i wędrówki po mieście, a nie dały ukojenia w śnie. Przyjazd dobrego znajomego , którego przed laty poznałam właśnie na blogu, przyniósł same dobre rzeczy dla duszy i umysłu. Ale zmęczył trochę ciało.

Zmęczona brakiem snu padłam po południu na kanapie, po tym jak odprowadziłam go z Mężem na pociąg.

Czułam cały czas swoje ciało, czułam, że sen to sen. A jednak obudziłam się z krzykiem i krwią cieknącą z nosa.

Starzy ludzie mówili „sen mara, bóg wiara, nie masz się co bać snów.” Ale moi bogowie rozmawiają z ludźmi przez sny, wierzę głęboko w podświadomość i ich znaczenie. Zresztą, jak nie wierzyć, skoro widziałam i sama odczułam przez sny niejedno? Skoro widziałam rzeczy, które zdarzyć się dopiero mają? Skoro widziałam lądy i krainy, które istnieją, ale nie w naszym aspekcie istnienia?

Frida nie uważa się za senną wieszczkę bynajmniej. Dlatego nigdy nie przejmowała się aż tak swoimi snami, jako czarownica zawsze musiała grzebać w mistyce czy swojej podświadomości w inny sposób. Ale są sny, wobec których nie można przejść obojętnie. Jak ten, budzący krwawym krzykiem.

Jesteś Frido w lesie. Spacerujesz, tak, to twój las. Nagle dopada cię niesamowita cisza. W mroku, cieniu rzucanym przez liście widzisz nagle ścieżkę. Nigdy nie bałaś się lasu, las to twój dom, dom wiedźmy. Jak można bać się w swoim domu? Wychodzisz na nią. Zając, a może dziki królik. Urocze stworzenie, biegnie w twoją stronę. Cieszysz się, cisza została przełamana. Nagle wybiega niedźwiedź. Niedźwiedź to twoje duchowe zwierzę ale ten..ten jest czarny. To nie ten, którego nosisz w sobie zawsze. Co więc tu robi?

Nie masz czasu się zastanowić, gdy widzisz, jak obcy niedźwiedź rzuca się na zająca, zabija go. Widzisz krew, słyszysz pisk. Czujesz na swojej skórze zimno wiatru, las przeszywa ciszę.

Las płacze. Niedźwiedź spogląda ci w oczy, uciekasz. Nie możesz biec, unosisz się do góry. Wznosisz na wietrze. Po wielu upadkach wracasz na ziemię, boleśnie, możesz biec. Uciekłaś do miasta. Maleńkiej osady na skraju lasu. Jak średniowieczne wioseczki. Jak z teledysku Rosenrot Rammsteina. Ludzie już wiedzą, wiedzą co się stało. Tylko to nie niedźwiedź mówią, to bestia. Trzeba ją zamordować zanim zabije innych! Ludzie zaczynają truć wodę, wiedźma chce ich powstrzymać.

Rzucają ją na ziemię, jeden z mężczyzn chce ją zgwałcić. Ma oczy człowieka który był przyjacielem mojego kata, mojego ojca gdy byłam dzieckiem. Śmierdzi potem i niemytym ciałem. Jego zęby są zepsute. Frida woła swojego kochanka, woła jego imieniem., ale go nie ma, nigdzie go nie ma.

Paznokcie zdzierają brudny naskórek, czarownicy zbiera się na wymioty. Inni ludzie patrzą, nic nie mówią. Cisza. Frida musi poradzić sobie sama. Z przypływie paniki odrywa szczękę swojemu oprawcy. On krwawi. Frida podnosi się, ucieka. Do lasu. Woli las i bestię niż ludzi. Po drodze wymiotuje śluzem i zębami. Nie może przestać. Wymiotuje milionami zepsutych zębów.

Budzi się więc z krzykiem.

Frida wierzy snom. Frida wierzy czasem, że w snach chce sama sobie coś powiedzieć. Albo mówią jej bogowie. Wiecie, pewne rzeczy są niezmienne. Pewne symbole i Frida w to wierzy, zawsze wierzyła. I nigdy się jeszcze nie pomyliła co do snów. Dla wielu to bzdura ale…skoro w moim życiu się sprawdza, nie będę słuchać cudzego gadania. Zresztą, kiedy słucham? Pewnie nie byłabym czarownicą i nie kochałabym tak mocno, gdybym słuchała. Już mniejsza o to.

Zatem uwierzymy symbolom? Tym, które zna Frida?

Las symbolizuje nieświadomość tym razem, to nie świadome miejsce, w które zawsze podąża w medytacji. Łączy się go z wiedzą tajemną, jak mówiłam, las jest domem czarownicy. Chroni niczym matka. Las jest jednocześnie ciemnością, głęboką plątaniną dla każdego, kto pragnie i boi się objawień. Jak widzicie, las jest Fridzie przychylny. To, że po nim spacerujemy, symbolizuje poszukiwanie i pragnienia. Ale w lesie można właśnie spotkać siebie. Swoje prymitywne instynkty. Swoje, albo tego, kto chce do naszego lasu wejść. To co widzimy w lesie, zwierzęta czy ludzie, informuje nas o naszych „sojuszach” i „wojnach” które naznaczą nas na zawsze.

Zatem spotkałam zająca i niedźwiedzia. Zając uosabia łagodność i pewną naiwną niedojrzałość, która poszukuje. To symbol wysiłku, który zdobywa mądrość. Zając został zabity przez niedźwiedzia. Niedźwiedź jest jego przeciwieństwem, wiecie? Dla wielu jest najbardziej mrocznym zwierzęcym symbolem. Choć jest przecież totemem, zwierzęciem duchowym Fridy to jednak...jednak tym razem nie jest jej przewodnikiem w lesie. Wręcz przeciwnie. Jest niebezpiecznym aspektem nieświadomego życia, destrukcyjnością, to wrażliwość potworna, przerażająca, mordercza. Nic nie przedstawia, jak już mówiłam, równie okrutnej i agresywnej siły w nas drzemiącej. Jego instynktowna motywacja płynie z ciemnych sił ( och, dlatego Frida jest kim jest, jeśli już musicie wiedzieć..). Wynurza się z cienia, jest fazą ewolucji w każdym z nas.

Czasem niedźwiedź symbolizuje ukrytą wojnę- kogoś, kto ci ją wypowiada. Czy Frida wypowiedziała wojnę sama sobie?

Miasto do którego Frida uciekała, jest centrum duchowym człowieka. Mam uciekać przed swoją poukładaną duszą? Z lasu do miasta i z powrotem-w las. Paniczna ucieczka z jednego w drugie? Gwałt ukazuje nam uczucia, których nie chcemy. Miłość do kogoś, kogo nie chcemy znać lub kogo utraty się boimy. Gwałcimy sami siebie. Może i ja gwałcę siebie pewna troską a może pewną stratą, nadal gwałcę swój własny spokój? A szczęka w życiu onirycznym odnosi się do tych, których kochamy. Kto jest dla nas ważny. To rodzice, przyjaciele, kochankowie.

Zęby, obok lasu są chyba najbogatszym symbolem. Te zepsute to sytuacja, uczucie, którego należy się pozbyć. Cóż...ja nimi wręcz wymiotowałam prawda? Znów uciekając do nieświadomości.

Biorą pod uwagę ostatnią sytuację, moje niedawne pożegnanie, wyrywanie zębów uczuć ze mnie przez bliską śmierć, moją naturę bestii której nieraz nie umiem okiełznać- biorąc pod uwagę to wszystko nietrudno jest sen rozszyfrować. Nie chcę teraz kochać, bo będzie boleć. Nie chcę go żegnać, więc moja dusza chce już teraz zwymiotować to uczucie, które mnie gwałci. Boimy się bólu, tak, Frida też się go boi. Ale nie będzie przed nim uciekać. Choć jak zawsze mogę się mylić. Nawet ja, rozmawiając z samą sobą snami mogę zgubić klucz do zamka. Mogę nie znaleźć zapisanego w moim ciele szyfru.

Można to wszystko złożyć sobie w całość. Można się nie bawić w interpretacje i powiedzieć sobie co tam, to tylko sny. Ale mnie moje sny jeszcze nie zawiodły. Może to moja wiara, moja praktyka dla wielu nie do uwierzenia, magiczna. Może to moja rozbudowana podświadomość która mimo wszystko sięga do starych archetypów, pierwotnej symboliki.

Cóż, panie Jung, może się pan nie mylił. Może jakimś cudem, choć każdy z nas jest odrębną istotą, odrębnym zestawem genów, odrębnym mózgiem zamkniętym w kopule z czaszki, osobną duszą- może wszystkich nas łączy jeden wielki strumień świadomości w którym stale dryfujemy. Może, jak napisał i zaśpiewał James Maynard Keenan, nauczę się w nim pływać. Zawsze chciałam pływać, choć boję się wody (tak naprawdę, jeśli mówimy o czynności fizycznej- Frida pływać nie umie). Może nie należy się bać spotkania z szaleństwem, które zamieszkuje każdego z nas, choć na swój sposób. Może w snach widzimy prawdę o sobie? Może to najlepszy sposób na dotarcie do siebie? Świadomie śnienie, zapamiętywanie snów…mnie to póki co daleko zaprowadziło i nie żałuję. Może warto zgłębić archetypy, może warto poznać dwa wymiary snu, pierwiastki kobiece i męskie, umieć poznać czy sen jest symbolicznym. Może w ten sposób czasem można wyprzedzić swój ruch. Wiecie, że mi się udało? Udało mi się już dzięki snom przygotować na parę zdarzeń. Uzbroić.

Bo powiedz mi mój czytelniku, czym jest sen? Odpoczynkiem mózgu, ciała? Ten nigdy nie odpoczywa. Ten tylko przenosi przeskoki impulsów na inne obszary. Dlaczego tydzień bez snu cię zabije? Dlaczego po 3 dobach bez snu owa jawa miesza się ze snem i nic nie jest rzeczywiste? Przeżyliście coś takiego? Bo ja tak. Niesamowite, ale nikomu nie życzę. Tego uczucia nachodzącego szaleństwa, jakby wszystkie otwory twojego ciała nagle stały się szeroko otwartymi bramami i nie wiesz, czy szept jest szeptem czy istnieje tylko w twojej głowie. A może to wszystko jest tak samo rzeczywiste i się dzieje, a jawa jest snem? Snem, którego kurczowo się trzymamy.

Może wiedziemy inne życia. A może codziennie budzimy się kimś innym. Może sen to taka sama rzeczywistość, ale zapominamy o niej, jak w snach-zapominamy jawy. I nieprawdą jest, że w śnie nie czujesz bólu. Ja go zawsze czuję. Więc może sen jest jawą albo drugim życiem, które widzimy, gdy zamykamy fizyczne oczy. Tam wtedy się otwierają. Nie zastanawiałeś się nad tym nigdy, mój drogi czytelniku? Ja od zawsze. Może dlatego, że sny zawsze były dla mnie ważne i jako dziecko mieszałam je z rzeczywistością. Dziś widzę granicę, ale jest ona nadal cienka. Bo zauważyłam, jak tamto życie, senne, wpływa na to obecne. Na jawie. Jawa jest snem. Sen jest jawą. Sen mara, bóg wiara? Dobre sobie.

Bogowie, jakkolwiek ich nie nazwiesz, zawsze przemawiali snami. Aborygeni wiedzieli to od dawna. Bo może tylko wtedy oczy masz na tyle zamknięte, by widzieć. Może wtedy tylko tak naprawdę słyszysz.

Archaiczna pamięć zawarta w każdym z nas, która łączy się z innym światem? Dlaczego nie, skoro dla wielu nawet indywidualnie przetrawiony w zwojach niedźwiedź będzie nadal drapieżnikiem. A zając ofiarą. Może miał pan rację panie Jung. I może dzięki snom możemy nauczyć się też pływać. I choć nieraz się boję, wstanę i podejmę trud tej podróży, tej nauki.

Może to dla wielu brednie. Nie spodziewam się że jest inaczej. Ale przecież Frida słucha siebie. Nie przejmuje się stukaniem w czoło i mówieniem wariatka. We wszystkich w nas szaleństwo, Ja ze swojego zdaję sobie sprawę i cóż. Mam własne podróże do odbycia, własne bagaże. Podróże sama w sobie, w swojej duszy. Niebezpieczeństwo? Zawsze istnieje. Ale wierzę, że sama siebie ostrzegę. Wygrzebię coś ze strumienia wspólnej świadomości. Wygrzebię z siebie.

Jestem w końcu wiedźmą.

Ciekawe, co przyśni mi się dziś. Dziś, gdy wracam na swoje bagna...bo widzicie, teraz będę tutaj trochę rzadziej. Mam u siebie parę spraw do załatwienia i tylko w weekendy będę mogła zaglądać na bloga. Mam nadzieję, że się za bardzo nie stęsknicie, w końcu, jeszcze nawet nie zdążyliście do mnie przywyknąć, prawda?:)