O tym, że "jeśli niebo ma pęknąć, to musi być droga powrotna do miłości i tylko do niej", czyli o mieszaniu poezji i prozy w uczuciach każdego dnia.

Dzisiejszy dzień spędziliśmy we dwoje, całkiem we dwoje. Aż śmieszne, ale najlepszą zabawą było dla nas wspólne sprzątanie, gotowanie, podczas którego prawie spaliliśmy obiad w przerwie na namiętność na stole. Tego potrzebowałam po naszym chwilowym rozstaniu, na te parę dni. Takiego czasu. Spokojnego, bez szarpania, znajomych, imprez nawet, bo czasem trzeba po prostu być we dwoje. Takie wspólnego gotowanie i oglądanie filmów. Robienie śniadania rano dla dwojga. To pewne ciepło, które napędza na początku tej jakże trudnej po jesieni zimy. Spokojne ciepło prozy.

Prozy, nie poezji. Jak to, zapytacie? Miłość to poezja przecież.

Nie. Dla mnie to proza, najpiękniejsza proza. Swojego czasu właśnie tak o swojej miłości pisałam, pewien tekst, napisany jako jeden z niewielu od długiego czasu. Do zbiorów "Love Letters", które w lutym wydawali Królik z Fredsem :

To stało się tak nagle. Zabrakło na Ciebie poezji. Stało się jej tak żałośnie mało. Ta miłość pożerała poezję, wsysała ją jak odkorkowana wanna wodę, jak trąba powietrzna dachy domów. Tak łapczywie wchłaniała wersy, że pewnego dnia nie było już ani jednej metafory, która mogłaby opisać to uczucie. Wtedy zabrałam się za prozę.

Tak właśnie to pamiętam. Z dnia na dzień stawałeś się prozą, najpiękniejszą prozą życia jaką kiedykolwiek zaznałam. Kiedy jeszcze nie umieliśmy tego nazwać, kiedy rodziło się samo przez się, w nas i poza nami, poza naszą świadomością, poza wolą, właśnie wtedy kiedy stawało się i rodziło, takie niedojrzałe, niepewne, wtedy uświadomiliśmy sobie że wrośliśmy w siebie i to my nawzajem w sobie tak mościmy się niecierpliwie, szykujemy miejsce. Do dziś nie wiem którędy we mnie wszedłeś, gdzie znalazłeś ten drobny przesmyk, wyrwę w murze którą dożylnie podawałeś mi coraz więcej ciepła, by płynęło do serca, obijało się komorami, wypełniało płuca urwanym oddechem i mąciło w głowie. Mówiłeś, że to przez piwo, że coś do niego dolewają, a to Ty dolewałeś i to właśnie kiedy patrzyłam, w oczy mi prosto dolewałeś, serce napełniałeś i wlewałeś w drżące dłonie. Może właśnie tędy wszedłeś- oczami próbującymi odgadnąć jaki kolor tęczówek na dziś, może nosem narkotycznie wciągającym z dymu papierosowego Twój zapach, ustami które gryzłam śniąc o Tobie, uchem jednym, bądź drugim które słyszało już tylko Twój głos, może wszedłeś do mnie dłońmi, prześlizgnąłeś się między splecionymi palcami, wszedłeś między płytkę paznokcia a zielony lakier i nie można Cię było już zmyć. Nie wiem którędy, ale pojawiłeś się tak mocno, że piosenki, księżyc, gwiazdy, piwo, bilety, zeszyty, sukienki... że wszystko stawało się Tobą.

A kiedy już się urodziło i stało, kiedy porwało nas bez reszty, rozszarpało i skleiło mieszając Twoje urywki z moimi, wtedy właśnie zabrakło poezji. A może i sami skazaliśmy ją na banicję. Bo poezją pisze się te ostatnie listy i kradnie pocałunki, z poezją można upadać wzniośle i łzy wylewać tak czyste, że makijaż się zmywa. Zamieniliśmy poezję na prozę. Bo nasza proza pachnie kawą i spokojem. Dopada nas rano słońcem i przebudzeniem powolnym, przeciąganiem się, strzelaniem kości, ziewaniem. Smakuje jesienią, śmiechem i problemami. Nie kończy się urwanym wersem. Nie pisze mi Ciebie metaforą.

Ostatnio zdarza nam się obserwować pewną świeżo upieczoną parę, naszego współlokatora i moją znajomą ze szkoły. Tak jakoś, jako kolejni ludzie, zeszli się przez nas. Nie to, że ich swataliśmy, ale po prostu, poznali się dzięki nam.

Nieraz bywamy złośliwi. Zresztą, oboje i ja i Mąż nieraz tryskamy nadmiarem ironii, a we dwójkę tworzymy nieraz prawdziwą lożę szyderców, którą trudno niektórym aż znieść.

-Ej, Basia, a pamiętasz, jak miałaś te 16 lat i zamykałaś się po ciemku w pokoju i macałaś z facetem?- żartował sobie Mąż, gdy do naszego współlokatora przyszła właśnie Natalia.

Och, pamiętam. I za nic bym do tego nie wróciła.

Świeżo zakochana jest też moja Kaśka, o czym już mówiłam w jednym z wpisów. Jakże ta kobieta szczebiocze! Miło aż się na nią patrzy, wylewa się z niej euforia, chodzi rozpromieniona, oczy jej błyszczą. Mam nadzieję, że trafiła wreszcie na odpowiedniego partnera, zresztą, wszystko na to wskazuje. I naprawdę, wszystko cudnie, cieszę się jej szczęściem ale…wiecie, że nieraz to bywa irytujące? Nie zrozumcie mnie źle- wiem, że robiłam to samo. Ale dla otoczenia to nieraz bywa zabawnie drażniące, „bo on to, bo tamto, bo taki wspaniały!”. Cholera, doszłam do wniosku, że robiłam to samo. Gadałam o moim Mężu pewnie na prawo i lewo, gdy tylko się zeszliśmy, jestem pewna, choć nawet tego sobie wielce nie przypominam. Jednak, co gorsza, gdy ktoś mnie teraz zapyta o niego…robię nadal to samo.

Cóż, czasem wpycha się komuś swoje uczucia do gardła. I to wspaniałe, gdy ktoś się dzieli tak swoją euforią, genialnie się na to patrzy ale nieraz może z pewnym przymrużeniem oka. I nie, nie jestem tu wcale złośliwa. Sama pamiętam swoje euforie w poprzednich związkach smarkuli....tak samo jak pamiętam kurwienie po miesiącu, jaki to palant i jak się z tym i owym nudzę! Taką miałam naturę, póki nie ugłaskał mnie mój Mąż- szybko się nudziłam. Szybko ekscytowałam i uciekałam. Wiem, że podobnie ma Kaśka więc...to nie jest nawet złośliwość. To realne patrzenie, patrzenie prozy na poezję.

Uważa się w pewien sposób, że pierwsze 3 miesiące związku, zakochania są najwspanialsze. Potem przywykamy chemicznie, stajemy się coraz mniej naćpani i bum!- czasem zderzamy się z rzeczywistością. Wielu mówi, że tęskni za tym okresem pierwszych miesięcy, pierwszego roku. Tak patrząc na Kaśkę, siebie z przeszłości i parę innych znajomych, sama się nad tym zastanowiłam. Czy ja tęsknię, będąc z Mężem, co prawda tylko niewiele ponad 6 lat (bo w perspektywie życia to mało), czy tęsknię za tym szalony okresem euforii, pierwszego dotyku? Czy kuje mnie to w jakiś sposób, uwiera, że obok sms-ów typu „ kocham cię jak wariat i nie mogę bez ciebie żyć”, "bez ciebie moje życie byłoby cholernie puste, wiem to jeszcze bardziej, gdy nie ma ciebie obok (to z ostatnich dni)" czasem dostaję wiadomość „aha, kup jeszcze srajtaśmę, bo się skończyła”?

Zastanowiłam się nad tym poważnie- między innymi, dlatego pewnie, że w okresie grudnia i spada mi libido ( zamiast paru razy dziennie starcza mi raz, no ludzie!) i atmosfera w mojej duszy jest jakaś, nie owijając w bawełnę, jest obecnie chujowa momentami. A tutaj lata mi rozszczebiotana Kaśka mimo tego co się stało, feromony współlokatora powodują, że jedna z naszych kotek stale ma ruję ( i nie, to nie jest żart, mamy kota ludziofila).

Zanalizowałam to porządnie. Czy te pierwsze miesiące jakoś nam uciekły? Myślałam parę dni o tym, będąc też w rozłące, odrywając się od statystyki. I powiem już teraz pewnie- nie. Nie zamieniałabym tego, co mamy na to, co było wtedy. I te miesiące nam nie uciekły. One stale są w nas, tylko- wkomponowane w resztę, którą zbudowaliśmy.

Rozmawiałam o tym z Mężem nawet –wiecie, co mi powiedział? Że te pierwsze 3 miesiące, a nawet więcej czasem bycia ze sobą, są najgłupsze i najokropniejsze. Zdziwiło mnie to. Bo każdy stale mówi, że to cudowne, ta rozkosz i motyle w brzuchu. Co więc jest nie tak?

Ano, Mąż ma cholera jak zawsze, ostatecznie jakąś tam rację.

Te pierwsze miesiące są najgorsze, bo najwięcej udajemy. Może coś w tym jest, może te pierwsze razy ze sobą, pierwsze spotkania, randki, nawet jeśli zaczynają się od pójścia razem do wyra (zdarza się, czyż nie?) to miesiące genialnego teatru, na który nieustannie się nabieramy. Często ona nie puszcza bąków i ZAWSZE ma orgazm pochwowy, a on nie mówi, że tak naprawdę ma fetysz stóp i czasem płacze na filmach. Nie mówię, że ludzie na początku związku kłamią, bynajmniej. Oni często sami w to wierzą. Chociaż ja od początku bekałam jak krowa na pastwisku, ale to wynika z specyfiki chyba, w jaki sposób ja i Mąż się zeszliśmy, a nie jest to normalna historia. Wynika to też ze specyfiki naszych popieprzonych charakterów i kumpelstwa tak naprawdę, bo jesteśmy też dla siebie wspaniałymi kumplami, którzy we dwójkę upijają się tanim piwem na kanapie oglądając durne horrory ( co mamy dzisiaj w planie zresztą).

Ale często na początku zawsze są kwiaty a ona zawsze ma wydepilowane nogi. Gdy zamieszkają razem, okazuje się, że on codziennie z pracy nie będzie przynosił bukietu, za to rozrzuca skarpetki, a ona tak naprawdę brwi ma regulowane i chodzi w ciepłym dresie. Co więcej, nie zawsze ma ochotę na seks. Ani ona, ani on- szok, co? Te pierwsze miesiące to czasem teatrzyk, toki, które mają swoje genialne strony. Ale szczerze- mi osobiście nie chciało by się do nich wracać. Naprawdę. Może jestem za leniwa na stan zakochania a może...po prostu kocham. Bo to kolosalna różnica.

Czy nie lepiej po prostu owe uwodzenie zawrzeć w tej prozie życia nieumytej zawsze podłogi (i Mąż i ja jesteśmy strasznymi bałaganiarzami…)? Szczerze- lubię gdy nadal mój mąż mnie adoruje jak w pierwszych miesiącach. Ale nie musi tego robić non stop, szanuję, gdy powie „chcę sobie pograć w Skyrima (chociaż wczoraj ten szacunek mi nie wyszedł gdy rzuciłam się mu do rozporka)” i posiedzi przed kompem w samych gaciach. Szczerze- to powoduje ten dziwny rodzaj czułości. Dokładnie, czułości. Nawet bąki potrafią rozczulać, gdy są śmierdzące, ale on z wielką przekorą w oczach powie "ale ja pierdzę pod kołdrą, żeby było ci cieplej!".

Nie chciałabym wracać do tych pierwszych miesięcy, bo chociaż jest tam pożądanie, wielkie emocje, czasem szarpanie, które można mieć i po latach- trudno mówić tam o tej specyficznej czułości, miłości, która cechuje związki z dłuższym stażem. Znacie wiersz T. Jastrunia „Przytul się do mnie”?

Jesteśmy tacy delikatni

Aż strach

Oczy z niebem i łąką

Chroni powieka z bibułki

Nóż wchodzi w brzuch

Łatwiej niż w chleb

A krew

Przy nieostrożnym ruchu kierownicy

Wyfruwa jak spłoszony ptak

Nasza płeć

Meduza wyrzucona na brzeg

Tylko przez chwilę wilgotna

Wszystko w nas

Jest bardziej kwestią czasu

Niż w przypadku cegieł

A nawet kruchego szkła

Kamień posiada nad nami

Druzgocącą przewagę

Więc przytul się do mnie

Tylko czułość idzie do nieba

Osobiście-uwielbiam go ( swoją drogą poznałam ten wiersz dzięki temu, kto czułość najbardziej cenił i cóż...jego naprawdę poszła do nieba. A raczej została wśród ludzi, którzy niebo mogą stanowić).

W każdym razie wiersz uwielbiam, ale tak naprawdę zrozumiałam go dopiero po paru latach bycia z kimś, kogo naprawdę kocham.

Miłość ma wiele obliczy. Poeci i muzycy zawsze stawiali na to narowiste, te, którymi pisze się właśnie wiersze. Ale jak napisałam jakiś czas temu,dla mnie i dla Męża zabrakło poezji.

I ja nadal to podtrzymuję. Miłość jest wspaniała, nieraz rani- ale najbardziej smakuje w pełni, po latach. Nie jesteśmy ze sobą długo- trochę ponad 6 lat, a to tyle, co nic. Mieszkamy ze sobą od 5. I doceniam te wszystkie zmiany, które w nas zaszły.

Te pierwsze 3 miesiące były poezją. Ale proza smakuje lepiej. Z dniem ,gdy coraz bardziej znasz tego człowieka, zdejmuje maski ,bo zaczyna ci ufać. Chociaż zawsze mówimy, że ufamy, od początku, to jednak tkwi w nas wszystkich małe spłoszone zwierzę. Nie oswoisz go w drugim człowieku randką, dobrym seksem czy kolacją. Oswoisz go czasem, pielęgnacją, umiejętnością pokazania łez, pokazania, że zależy. Zwierzę oswaja się powoli, a nie przekupuje. Bo czy przekupstwo pięknych słów jest coś warte? To, jak się do tego zabraliśmy, widać dopiero po czasie. I myślę, że nam to oswajanie idzie dobrze. Mnie w nim i jego we mnie.

Po latach nawet seks jest lepszy. Dużo osób może to zdziwi, ale po latach nie wpada się w rutynę, jeśli się tego nie chce, wręcz przeciwnie. Znając swoje ciała, to, co lubimy, czy nie powinno wzbierać w na coraz większe pożądanie? Nie jest już zawsze dzikie, choć nieraz może chce się zedrzeć po prostu ubranie albo nachodzi na seks w dziwnym miejscu…ale pełne jest też już umiejętności i czułości. A w seksie jak w niczym innym chodzi nie o ilość a o jakość. Poza tym, po latach umie się o nim rozmawiać. Owszem, seks pierwszych miesięcy może wydawać się namiętniejszy ale- ja tak nie powiem. Ja zawsze miałam wrażenie że to seks niezdarnych dzieci, a kobiety myślą za dużo o tym, co powinny a czego nie. Potem bariery puszczają, czyż nie?

I gdy tak patrzę na pewne dopiero co zakochane pary, cieszę się ich szczęściem, ale w pewien sposób, podświadomie, nie chcąc nikogo krzywdzić, czasem patrzę na to z przymrużeniem oka. Bo wiem, jakie euforie ja sama zawsze miałam. W jaką euforię wpadłam gdy wpadłam przy Mężu, wpadłam po uszy. Każdy kiedyś zaczynał i każdemu życzę takiego szczęścia i w pewien sposób wytrwałości, jaką my jednak mamy.

Bo wiem już po tylu latach, choć dużo to będzie 20,co najmniej, że kocham. Czasem pojawiła się na chwilę myśl- zimą- czy to nie jest tylko przyzwyczajenie? Ale ta myśl jak szybko się pojawiała, tak znikała. Tak samo moje myśli „czy ja się mu jeszcze podobam?” i jego podobne do moich. Momenty po kryzysach, bo te każda para ma przecież. Ale cieszę się z tej cholernej pewności, którą posiadam. Bo choć w życiu nic nie jest pewne- stąpam po twardym gruncie. Jego i mojej miłości.

Miłość ma wiele obliczy, ale w pełni nazwę ją dopiero teraz. W tej prozie, z tym powolnym trzaskaniem kości, z tym, że powoli już nawet teraz widzimy upływający czas- on łysieje, ja mam problemy z hormonami i tyję, widzimy ten czas- i zakochujemy się w sobie każdego dnia. Pomimo że jest zima, pomimo, że mam czasem swoje dziwne myśli nieraz, myśli potraumatyczne, jak zawsze wychodzące ze mnie wieczorami, wychodzące nieraz dogryzaniem, złośliwością i wybuchami gniewu. A on to rozumie. I kocha, kocha, kocha.

To cudowne smakowanie każdego dnia razem, nawet gdy jest gorzki. To dzielenie radości i trosk, tak po prostu, z własnej woli. Z własnej miłości, nie tej szarpanej, ale wciąż takiej, o której Frida może pisać wiersze.

Wiecie, co nas oboje najbardziej wzrusza?

Historia Carla i Ellie, znacie ją może? Ta z filmu "Odlot".

Mój mąż wyznał mi swojego czasu, że nie marzy o niczym innym, jak się ze mną zestarzeć i mieć te dwa fotele, jak właśnie owi państwo z owej bajki. Bo my mamy swój bajkę. Bajkę, wbrew gatunkowi, pisaną prozą.

I chociaż można mówić, że nie ma rzeczy wiecznych- bo w wieczne nawet ja nie wierze- to wierzę, że są rzeczy dłuższe niż ludzkie życie. I to może być miłość. Też nasza. I także-wasza. Kiedyś. Może zaczynająca się teraz, może trwająca, prowadząca do tych dwóch foteli i wielkiej samotności, gdy któreś odejdzie jako pierwsze.

Wiecie, jaki jest wyraz najcudowniejszej miłości? Opieka nad drugim gdy tego potrzebuje i pozwolenie odejść, gdy jest na to pora.

Ostatnio taką miłość mam okazję oglądać.

W miejscu, w którym mam praktyki jest pewna pani, mająca 87 lat, chora na zaawansowanego Altzeimera. Co dzień przychodzi do niej jej mąż. Sam chorując, nie był w stanie żyć z nią w ich własnym mieszkaniu. Nie przewinąłby jej pampersa, nie wsadziłby do wanny. To, że ona tam jest, to smutna konieczność. Ale on przychodzi codziennie, do tej niewstającej, niby nic nie rozumiejącej ptaszyny. Przychodzi i czule głaszcze ją po twarzy. Opowiada każdy dzień. Karmi, gdy tylko może. Mówi do niej, a jej oczy błyszczą, gasną gdy odchodzi, gdy musi wracać do siebie, bo kręgosłup nie pozwala, bo koniec godzin odwiedzin. To smutne, ale zarazem piękne. To jest miejsce, to momenty, gdy widać miłość, nie zakochanie. Gdy wygrywa proza, a nie poezja. A raczej...trwają razem. Bo wbrew pozorom, niczym się nie różnią. Jeno się uzupełniają.

Czasem trzeba też pozwolić odejść poezji, prozie i żyć dalej- bo ta druga strona by tego chciała. Wyraz najwspanialszego uczucia i siły z niego czerpanej.

Nie bójmy się zakochać, bo chociaż te pierwsze miesiące to teatr, choć w pewnym momencie będziemy cierpieć- czy ktoś złamie nam serce, czy ktoś umrze a my zostaniemy sami, to warto przeżyć najcudowniejszą przygodę życia. Z kimś, kto jest tego wart. Kogo po prostu kochamy- i odczuwamy jak siebie samego.

Tak. Kochać. Chyba jedna z najpiękniejszych rzeczy, jaka może nas spotkać w życiu.