O uszach odmrażanych sobie na złość i pięciu czerwonych rybkach, które nie muszą spełniać życzeń, bo te spełnić możemy sobie i innym sami, po prostu będąc

"Nawet, kurwa, chorować sobie spokojnie nie można, bo ktoś musi być lepszy i czuć się gorzej" przemknęła mi przez głowę straszna, kolejna wredna myśl, kiedy to oczywiście oboje z Mężem się rozchorowaliśmy pod wieczór.

"Nie no kurwa, teraz to jak zawsze wyjdzie, ja będę latać koło niego a herbatę to muszę zrobić sama" marudziłam w swojej głowie i trzaskałam wszystkimi sprzętami na około w kuchni po zmywaniu. Tak naprawdę, to na tych talerzach serio chciałam się wyżyć.

Święta, choć męczące nas przez jeżdżenie od jednej rodziny do drugiej, były wspaniałe. Przypomniały nam się noce przy kominku, gorąco bijące od wesoło strzelającego ognia, przypomniały nam się same dobre rzeczy ( choć wiele było tez złych). Czas śmiechu, rozmów, dobrego jedzenia, jak to dla wielu. Euforia pierwszego śniegu, radość z rzucenia w Męża pierwszą, lichą śnieżką, którą ulepiłam cudem przy takiej ilości białego puchu, ale jednak. Łapanie białych płatków na język, bo tak śmiesznie szczypią.

A potem wróciliśmy do swojego domu do Poznania, zmęczeni ale weseli. Zmrożeniu po kolejnej podróży pociągiem, w którym o ogrzewaniu można pomarzyć. Rozradowani.

Życie to sinusoida, jak wiecznie mi powtarzano, powtarzano to, co sama doskonale wiem. Więc po moim przepełnieniu światłem przyszło wielkie bum.

Jedna rozmowa, parę smsów mówiących o cudzym żalu. Mówię słowa pocieszenia, w które sama chce wierzyć, w które wierzę, przecież wierzę! Ale dopada znów jakiś cień, przyczepia się za plecami i rośnie, rośnie, zaczynając tworzyć wielki ciężar.

Chcę się napić i to robię, nie mogę skupić się na filmie, więc rozmawiam z kimś, na kogo być może chce przerzucić może i ja swój żal, tak przypadkiem, ale nawet nie potrafię.

Kolejny dzień, wspaniały mróz, wspaniałe słońce, biały puch. Słońce świeci na niebie, w środku chowa się za chmurami.

Wizyta w domu, w którym stracono najwięcej, wizyta dopiero teraz, po świętach, bo chyba wcześniej nie miałam odwagi. Po prostu, stałam się tchórzem, moje serce jest za słabe nieraz, nieraz próbuje przespać, uciec, zapomnieć. Zapomnieć się nie da.

Kolejna próba wlania w cudze serce otuchy. Słowa pocieszenia, gesty, które płyną z serca. Ale czy można pocieszyć kogoś naprawdę, gdy własna wiara zaczyna się chwiać? Ocieram łzy tej, która zawsze najwięcej płacze, tej, z którą słów było zawsze najwięcej, tarmoszę czerwone włosy, podcieram zapuchnięty nos. Przetrwaliście już tyle, przetrwacie dalej, mówię, nie chcąc wątpić, mówię. Zresztą, mówić niewiele muszę, starczy że słucham.

Słowa płyną, płyną, pociąganie nosem, wszystko wsiąka we mnie. Cudzy ból tym razem mnie wypełnia, zamieszkał na dobre, znalazł sobie wyrwę w sercu i rozgościł się, mieszając z własnym. Piękna historia miłosna cierpienia, zamieszkali w moim sercu, wzięli ślub i chcieli żyć wiecznie- myślę sobie po wyjściu z tamtego domu.

Wracamy do domu, czujemy się coraz gorzej. Zabawy na mrozie jednak nie były takie niewinne. Mnie dopadają moje słynne już zatoki, zapchane jak kiepsko udrażniane rury w starym domu, jego katara i kaszel, jak zawsze. Jak zawsze drżę na myśl o tym, że dostanie po raz kolejny zapalenia płuc. Sama czuję się źle, ale parzę kolejne herbaty, szukam ziół które zbierałam latem, otulam kołdrą.

Słucham marudzenia chorego mężczyzny, który przecież każdą grypę przeżywa jak dżumę, sama pokasłując.

Komu ja opowiem, jak źle się czuję?

Przed snem jeszcze słyszę, że przecież jutro jeszcze trzeba iść po rybki do akwarium bo umówiliśmy się z tym panem, słyszę pójdziesz sama, bo ja się tak źle czuję, bo przecież nie mogę być chory do pracy, bo ty możesz a ja nie...

W nocy nie mogę spać, co chwilę mając zapchany nos, wiercę się, w końcu o 4 nad ranem wstaję i idę do kuchni, zaparzam sobie herbatę, ale stopy mi marzną, a co tam, niech marzną. Myślę jak małe dziecko, myślę złośliwie. "Na złość mamie odmrożę sobie uszy i nie założę czapki" jak to moja babcia powtarzała, tak, na złość mamie...zapominam tej nocy, że cała nasza złość obraca się przeciwko nam.

Przytulam kota który się gdzieś zaplątał, sączę herbatę, powiększam stos wysmarkanych chusteczek. Słyszę kaszlenie Męża za drzwiami. Z reguły to jemu marudzę, z nim się dzielę wszystkim, ale...ile można?

Chcę komuś pomarudzić, mam w sobie dużo egocentrycznego dziecka, które lubi mówić o tym, jak mu źle, użalać się nad sobą. Ale nie tym razem. Obracam w palcach nowy telefon, widzę listę numerów, na żaden nie będę dzwonić, choć wiem, mogłabym przecież, tyle imion, tyle nazwisk, tyle ksywek i wiele z nich by nawet w nocy zebrało tyłek i rozmawiało ze mną do 8 rano aż nie usnę, albo przyniosłoby jutro zakupy, tyle imion z których tyle poszłoby za mnie po te cholerne rybki do akwarium. Ale nie chcę.

Na złość mamie odmrożę sobie uszy, pójdę jutro z rana, w mroźnej zawiei. Chcę płakać, chcę się użalać, mówić sobie o "jaka to jestem z tym wszystkim sama". Mówić sobie o tym, jak to ja muszę słuchać, a swój żal ja zamykam w sobie. Mówić sobie o tym, że to mi źle, a nikt i mnie nie przytuli.

Och, ale z ciebie cierpiętnica!- słyszę w głowie autoironię.

A jeb się. - mówię na głos sama do siebie i wracam do łóżka. Próbuję wtulić się w plecy Męża, ale ten rzuca się jak pchła na łańcuchu tej nocy, jak to chory człowiek, który z trudem oddycha.

Nawet to mnie wkurza, choć wiem, to nie jego wina.

Wstaję rano z głową wielką, napuchniętymi oczami, zatkanym nosem. Ale wstaję, jem szybkie śniadanie, ubieram się jako-tako, byle żeby ciepło, nie musi być ładnie. Wychodzę na ulicę.

Słońce takie piękne, niebo tak cudownie niebieskie! Niektórzy ludzie przemykają z psami na smyczach. Ale ja idę klnąc pod nosem, kopię jakąś przypadkową puszkę.

Dostaję sms od przyjaciółki, nawet nie chce mi się odpisać, chuj mnie że się pokłóciliście, chuj mnie jego depresja, chuj mnie cały kosmos, cały wszechświat, niech się wali, bo ja też cierpię, chociaż, co ty możesz wiedzieć, nawet ci nie powiedziałam.

Cholerna bohaterka a tak naprawdę czarny charakter wiecznie, cierpiętnica, małe dziecko, na złość mamie odmrozi sobie uszy.

Docieram do kamienicy spod wskazanego adresu. Patrzę w górę, na rzeźbione na fasadzie diabły, szukam domofonu, okazuje się, że nie działa. Ale główne, potężne drewniane drzwi, wyglądające jakby miały 100 lat, są otwarte. Wślizguję się na kamieniczną klatkę, nie wiem czemu, ale uśmiecham się widząc dwóch bezdomnych panów, którzy robią sobie kanapki na tej klatce właśnie, Oni uśmiechają się do mnie, gdy dochodzę do schodów.

Słyszę ich poranny szczebiot. "Nawet oni mają z kim porozmawiać" - myślę absurdalnie jeszcze, zazdrośnie wręcz, bo dużo mam w sobie jeszcze tego dziecka właśnie, tego co na złość mamie odmraża sobie uszy, słońce go nie wygoniło jeszcze. Ale uśmiecham się, gdzieś budzi się inna część mnie, gdzieś cień na plecach, ciężar zaczyna czuć niepokój.

Wspinam się po pięknych rzeźbionych schodach, 3 piętro, tak samo jak u mnie. Mieszkania nie są oznaczone, stoję bezradnie, aż na końcu korytarza uchylają się powoli, ostrożnie drzwi.

-Pani do mnie, prawda?- słyszę cichy, nieśmiały głos.

-Po rybki?- odpowiadam absurdalnie, zaskoczona, pytaniem na pytanie.

-Tak, to pani. Proszę, proszę!- mówi półgłosem, otwierając szerzej drzwi.

Drobny staruszek, niższy niż ja ( choć, może to nietrudne przy moich 176 cm wzrostu, dużo jak na kobietę ponoć), chudziutki, siwy, z pożółkłą tylko brodą, pewnie od ćmików, myślę gdzieś obok głównego strumienia myśli. Jasnoniebieskie oczy za okularami, to to, co widzę najbardziej, to to, co przyciąga, co hipnotyzuje. Oczy małego chłopca w starym, zniszczonym już, przygarbionym ciele, to rzuca się od razu. To prawda, która bije oczywistością.

Wchodzę do małego mieszkanka, w którym panuje półmrok. Ciepło, wilgotno.

-Proszę, proszę!- aż z przesadną emfazą rzuca się ku mnie staruszek. - Niech pani zdejmie kurtkę!

Zaskoczona zdejmuję, choć nie wiem po co, przecież ja tylko na chwilę, złowić parę mieczyków do słoika i zanieść do domu, gdzie zakopię się w kołdrę, tworząc istne burrito nieszczęścia.

-Chce pani herbatę? Wygląda pani na zmarzniętą. Zrobię pani!- mówi, szybko udając się do innego pomieszczenia, pewnie kuchni, nie zważając na moje nie chcenie właśnie.

Myślę o tych wszystkich psychopatach, a co jeśli niepozorny staruszek tak naprawdę do echo Bundy'ego, w świetle ostatnich zdarzeń nic mnie nie dziwie, co jak mi do herbaty coś dosypie. Po chwili myśli zmieniają bieg, gdy czekam na tą cholerna herbatę, myślę o tym, że może Pan zbyt beztrosko wpuszcza obcych do domu, niby z ogłoszenia, niby po rybki, ale jak taka kruszyna sama się obroni, jak ktoś będzie chciał zrobić mu krzywdę?

Dziwne myśli, najpierw o mojej krzywdzie, potem o jego, gdy czekam na lekko zabarwiony na brązowo wrzątek, który mi potem przynosi w szklance z cienkiego szkła. Nie znoszę takich szklanek.

Zamiast odławiać ryby, siadam z nim przy stole, naprzeciwko akwarium. Cisza zalega trochę między nami. W pewnym momencie, sama nie wiem jak, dlaczego, w połowie herbaty, zaczynam mówić o tym, że w sumie nie wiedziałam czy przyjdę, bo przecież jestem przeziębiona, że wręcz o tym zapomniałam, bo tyle na głowie ostatnio i tyle dziwnych rzeczy się dzieje, nie wgłębiając się w szczegóły.

-Ale cieszę się, że pani przyszła. - mówi uśmiechnięty staruszek. Znów zapada cisza, wpatrujemy się w wielkie akwarium naprzeciwko.

Teraz widzę że te oczy są oczami dziecka, ale łaknącego rozmowy. Drugiego człowieka. Serca naprawdę mi się ściska. Och. Samotność. Prawdziwa samotność.

Nie moja wyimaginowana, nie moje odmrażanie sobie uszu na złość mamie.

-W sumie ja przyszłam po mieczyki, ale widzę, że pan ma o wiele więcej pięknych ryb- zagajam na nowo, gdy herbata już prawie się kończy i dolewam sobie nową porcję z wyszczerbionego imbryczka.

Oczy się rozświetlają, zaczyna mówić, mówić, mówić. O skalarach i o tym, że niedługo nowy miot, o gurami które budują piankowe gniazda, o tym, że może gdybyśmy z mężem chcieli, to za parę tygodni będą do sprzedaży. Mówi o swojej pasji, jasnoniebieskie oczy małego chłopca żarzą się tym ogniem, który właśnie pojawia się w oczach chłopców gdy mówią o samolotach i grach, gdy mówią o piłce i kolejnej naprawie pierwszego motoru. Mówi o tym, jakie ryby miał kiedyś, o tym, jakie jeszcze mieć planuje, rozmowa o roślinach, ślimakach, krewetkach, o tym że może kiedyś, z emerytury będzie go stać na morskie akwarium, może jakimś cudem, choć na prąd od filtrów, grzałek i pompek powietrza ledwie teraz starcza, ale może kiedyś, może za parę lat...

Choć czy tych lat zostało mu dużo?- znów, zastanawiam się, jak to ja, po cichu. Ale uśmiecham się, widzą ten żar w błękitnych oczętach, pijąc niedobrą herbatę.

Pan pasjonat, pan, który o 9 rano w niedzielę jest całkiem sam. Nie wiem czy jakaś żona, czy jakieś dzieci, nie pytam, pytam tylko o ryby, o ryby, które, choć same nie mówią tak, byśmy je mogli słyszeć, pewnie zza szyby przyjmują setki historii, historii mówionych ustami, historii które można zobaczyć w błękitnych oczach.

"Błękitne jak woda na plażach na południu" przemyka mi kolejna myśl, gdzieś obok głównego strumienia. To dobra myśl. Wyobrażam sobie staruszka na plaży, a ryby pływają koło jego nóg, błękitne gurami i czarne skalary, dookoła kostek. Taki przedsionek nieba.

Uśmiecham się do własnej myśli, uśmiecham się do staruszka. Minęła już godzina, ale mam ochotę na kolejną herbatę. Nie muszę nic mówić, sam mi dolewa, widzę, że chce zatrzymać mnie jeszcze na chwilę, chce opowiedzieć, a ja chcę słuchać, słuchać, słuchać.

Zapominam o słowach z nocy, które chciałam w sobie zamknąć, o tym, że czułam się sama. To znika, to się rozmywa, w kolejnej rozmowie o odmianie barwnej tuxedo mieczyków. To nie ma znaczenia. Cieszę się, że mogę słyszeć, a nie tylko mówić.

W Mozambiku istnieje pewne powiedzenie, że człowiek ma dwoje uszu i jedne usta dlatego, by dwa raz więcej słuchać, niż mówić. I gdybyśmy wszyscy to respektowali, ten świat byłby cudniejszym miejscem, bo nie chodzi tylko o słuchanie słów, a wszystkiego, co właśnie mówi i wszechświat, widzenie wszystkich znaków, jakie on daje.

Chcę więc słuchać starszego pana, jeszcze przez chwilę, bo mam dwoje uszu, bo nie mogę znów zapomnieć, że właśnie świata trzeba słuchać, o czym pewnie jeszcze kiedyś napiszę.

Słucham i uśmiecham się, gdy odławia mi wreszcie młode rybki, kilka barwnych, zwinnych sztuk.

Spędziłam tam dwie godziny, wreszcie wychodzę, mówiąc że wrócę.

Bo wrócę po krewetki niedługo, na pewno, wrócę też po kolejną historię, nie historię życia o której paplamy i paplamy na co dzień, a po historię z podwodnego świata, mówiącą o miłości dwóch czarnych ryb, mówiącą u cudzie ognia wśród chłodu, o podmorskich ogrodach.

Wrócę po kolejną część historii człowieka, który nie musi mówić o niej bezpośrednio. Wrócę po inny świat, bo każde zderzenie z drugim człowiekiem to zderzenie z obcym światem. Widzimy to tylko przy światach odległych, czasem jesteśmy za blisko ale...

Wychodzę z mieszkania, macham na do widzenia bezdomnym na klatce, którzy nadal tam są, wychodzę na mróz, nic że zatoki zapchane i żaden płyn do udrażniania rur przez najbliższe dni nie pomoże. Nie wiem czemu ale uśmiecham się, gdybym mogła to podskakiwałabym w cieniu wysokich kamienic, ale nie mogę, bo przecież pod sercem, pod kurtką mam słoik z rybkami, z najdelikatniejszymi dziećmi staruszka, dziećmi z innego świata, którego ja nie zrozumiem jak rozumie on. Ale mogę się od niego nauczyć.

Cholera, od każdego mogę się nauczyć, mam dwoje uszu po to.

Zakładam na nie czapkę, żeby nie odmrozić sobie uszu. Na złość mamie. A raczej na złość sobie. Bogowie moi, jaka ja byłam głupia! Jaka ślepa, jaka idiotka. Jaka byłam znów, przez chwilę...zmęczona. Ale to nic. To nic, bo już dziecko dostało prezent od świata, wcale nie rybki, a historię, a radość prawdziwą błękitnych oczu nad za słabą herbatą.

Żal gdzieś znika, cień gdzieś zaczyna się odsuwać.

Wyciągam telefon, dzwonię do przyjaciółki, słucham co ma mi do powiedzenia, słucham jej kolejnej łzami zaprawionej historii, czuję jej ból, ale ten nie miesza się z moim, bo moje małżeństwo cierpienia pod sercem zawiązane wczoraj, mojego i cudzego cierpienia, tamtego pustego domu, gdzieś sobie to małżeństwo poszło, gdzieś umarło na chwilę. Czuję jej ból, mojej kochanej przecież kobiety, ale nie mogę mu się poddać, mówię, że wszystko będzie dobrze, mówię, żeby wpadła po południu na kawę jeśli nie boi się zarazić, chcę ją przytulić, chcę wytarmosić, nakarmić porządnym obiadem o tak najlepiej wyrażam nieraz miłość, karmiąc, chcę otulić kocykiem mojej fali czułości, chcę być, bo być dla drugiego człowieka, tak po prostu bywa najważniejsze i nieraz za niego wierzyć.

Potem dzwonię do Idy, żeby powiedzieć, że piękny dzień i niech się uśmiechnie i żeby jednak wpadła do nas na Sylwestra, a nawet wzięła Młodą, w razie czego będziemy uważać, żeby za dużo nie wypiła. Śmiech na końcu rozmowy, śmiech mimo wszystko.

Stąd bierze się nasza wiara, myślę gdy chowam telefon już do kieszeni, stąd właśnie, że możemy ją dzielić. A każdy z nas, każda samotność, chce by przed śmiercią wysłuchano jej historii, mamy dwoje uszu, ja mam dwoje uszu, więc będę słuchać, a świat przecież słucha mnie. Potok dobrych myśli, uśmiecham się do słońca, słyszę jak woda pod kurtką lekko chlupocze.

Idę w kierunku swojego domu i tego przecież, którego najbardziej kocham.

Wszyscy jesteśmy powiązani, myślę, nasz ból się dzieli, ale nasza radość mnoży, jak znowu wczoraj mogłam być taka ślepa, jak mogłam robić z siebie zadufane dziecko w środku, śmieszną cierpiętnicę, żal się dzieli, ale radość mnoży, daj trochę radości, daj trochę uwagi, a sama ją otrzymasz. Myślę o staruszku dzielącym się radością swojej pasji, myślę o staruszku mnożącym we mnie swoje dobre uczucia i myślę o jego samotności, bo na pewno jest samotny, samotnych naprawdę ludzi łatwo rozpoznać.

Myślę, jak przez moment nawet samotność łatwo rozjaśnić.

Myślę, jak mogłam być głupia złorzecząc, mówiąc sobie w nocy nie masz do kogo zadzwonić, jak masz tylu dobrych ludzi dookoła.

Błyski światła, błyski tego co dobre.

Chcę biec wręcz do tego którego kocham, przypominam sobie, że lodówka pusta, nic na obiad wpadam jak burza do jednego z otwartych sklepów i kupuję, kurę na rosół, bo musimy wyzdrowieć, a rosół to odwieczne gusło, bo gotowany z miłością na pewno stawia na nogi.

Wpadam jak burza do mieszkania, widzę tą zasmarkaną, zapuchniętą twarz, którą przecież tak kocham. Odkładam kurę na stół, rybki wpuszczam do akwarium, niech zamieszka to część z historii staruszka. Niech mi przypominają, niech żyją, w podwodnym pięknym ogrodzie!

Widzę zapuchniętą zasmarkaną twarz, słyszę kasłanie, biegnę zrobić herbaty, gdy czekam aż woda się zagotuję wciskam się na łóżko, przytulam, taka cała ubrana, taka trochę przemrożona i przytulam się do męża.

-Jak się czujesz, kochanie?- pytam, chcą słyszeć, wiedzieć, chcą naprawdę usłyszeć każdy żal i na ten żal przyłożyć plasterek mojej miłości, czułości, bo ta zawsze najlepiej przede wszystkim leczy.

-Jak wróciłaś to mi lepiej...-mamrocze mi nad uchem słabym głosem.

Och. Serce się raduje.

Przypominam sobie, że jedną w najważniejszych rzeczy jest to, by ktoś wysłuchał naszej historii, zanim umrzemy, chcemy dopowiedzieć ją komuś do końca. Ale ważniejsze nieraz to czuć się potrzebnym być tym, komu ktoś historię chce opowiedzieć. To buduje największą radość pod sercem i przegania każdy cień.

Myślę o tym, gdy bulgocze właśnie wesoło rosół, ten, który powinien być gotowany przez 3 godziny, żeby był naprawdę dobry. A potem podam go temu, który smarka i mówi że umiera, choć ja czuję się to samo, a potem ten zrobi mi herbatę, zaskakując, że jednak chodzi nie odbijając się od ścian. A słońce uśmiecha się wesoło zza okna, a koty się tulą do stóp jak małe grzejniczki, a rybki wesoło pływają i cieszą się, być może, z nowego domu. 5 czerwonych rybek, które choć nie złote, spełniają życzenia, całkiem inne niż te z bajek które opowiadani nam gdy byliśmy dziećmi. Te są z mojej bajki. 

Będę musiała potem opowiedzieć o tym staruszkowi, choć, już opowiedziałam wam.

Ale słyszałam też, że nie ma znaczenia, ile razy opowiemy daną historię. A jak i co chcemy nią przekazać.

Ja dzisiaj znów chcę przekazać trochę swojej radości, trochę ciepła w tym mrozie. Bo życie jest ciepłem, jeśli tylko nie poddajemy się okazyjnym wichrom.  

Więc sądzisz że powinienem ulec 

Tej przesuwającej się granicy

I zasiać strach po moim przebudzeniu?

Czy powinienem wznieść głowę wysoko

I pozostawić za sobą ból i wspomnienia

Pozostawić za mną to czyste, chłodne powietrze?

Więc nie pozwól, by świat cię zniszczył

Nie wszyscy są tak pojebani i zimni

Pamiętaj p[o co tu jesteś

I dopóki żyjesz

Doświadczaj ciepła, zanim się zestarzejesz.