O tym, że góry mnie wzywają, a ja muszę iść.

Dziś obudziłam się w doskonałym nastroju. Łagodne światło świtu dosięgające wnętrza naszego mieszkania w kamienicy, łagodnie przelewające się na zagraconej podłodze, sprawiło, że od razu się uśmiechnęłam.

To piątek, doskonały piątek.

Może był taki dlatego, że wreszcie, jakimś cudem, miałam w tym tygodniu dobre sny. Dobre sny, w których nie było łez i krwi, zatrzymanych serc i oddechów, krzyków i paniki.

Może dlatego, że Babcia Księżyc zaczynała tej nocy rosnąć, była pięknie widoczna na nagim, bezchmurnym niebem i napełniła mnie swoim światłem, obiecując, obiecując piękno, które niebawem ujrzę.

Może dlatego, że wiedziałam, iż pewne sprawy zostaną dopięte na ostatni guzik. Dlatego, że wczoraj zwolniłam się z poprzedniej pracy i jak zwykle towarzyszyły mi łzy, gdy odchodziłam, ale, przecież, to miłe łzy, gdy człowiek sobie tak pomyśli. Może dlatego, że na wizycie u lekarza pracy nie wyszło nic dziwnego w badaniach, tylko te moje podwyższone leukocyty z którymi muszę udać się od hematologa wreszcie, ale nie bardziej podwyższone niż ostatnio. Kamień z serca, bo jednak mi się nie pogarsza, kamień z serca, bo dostałam wreszcie zaświadczenie o zdolności do pracy, z którym od razu pobiegłam do Domu Opieki Społecznej. Załatwiłam, co miałam, dowiedziałam się, kiedy będę miała pierwszy dyżur. Dowiedziałam się, co czeka mnie po powrocie....właśnie, po powrocie.

Załatwiałam wszystko biegałam, do banku, na pewne zakupy, z zachwytem wybierałam na Rynku Jeżyckim najładniejsze bakłażany żeby zapiec je z makaronem i sercem dla tych, których kocham. Myślałam o cieple w chłodzie wieczora, który nastanie, myślałam o tych, których kocham ale...

...czułam też ten zew w sercu.

To rozkoszne podniecenie, gdy załatwia się wszystko po kolei, żeby wyjechać. Ten zew, gdy wzywa wędrówka, ten zew, gdy wzywają po prostu...góry. Może nie nasze wymarzone w tym roku Bieszczady, może nie ukochane wysokie szczyty Tatr mojego Męża, ale cudowne, magiczne Sudety. Magiczne w wielu opowieściach o złocie, ukrytych skarbach, magiczne w obecności mimo wszystko dzikości, magicznych Kruczych Skał i wodospadów. Magiczne, pełne odosobnienia, ale i śpiewu przy ogniskach w schronisku, pełne klimatu w schronisku Samotnia, w którym to przecież...jest się nieraz samemu, ale nie samotnemu, wbrew nazwie.

Ten dzień zaczął się dobrze, bo wreszcie poczułam ten zew.

Zew podróży w miejsca, które tak kocham, niezależnie, czy są wysokie i nagie, bezdrzewne, czylekko zaokrąglone jak piersi młodych kobiet, wznoszące się nad horyzontem ciała Matki Ziemi. Zew gór.

The Mountains are calling, and i must go.

Ileż razy chciałoby się tak w życiu po prostu powiedzieć?! Ile razy w życiu, rzucić wszystko, jechać nie tylko w Bieszczady, ale wrócić do Gruzji, pojechać w góry Fogarskie wreszcie, co planujemy zrobić w przeciągu 2-3 lat na pewno, pojechać w Alpy...uciec. Uciec od tego wszystkiego. Uciec, wcale nie uciekając, wcale nie uciekając, tylko dogłębnie poznając siebie...i poznając nieraz prawdę o sobie, w obliczu wysiłku, zagrożenia i ostatecznego, najwyższego piękna widzianego ze szczytu.

To ostatnie tą ucieczkę na szczyt by nie uciekać już przed niczym, by czuć wreszcie prawdziwie, zrozumie tylko ten, kto był w górach. To i wiele innych rzeczy. To, jak wolnym i realnym w tej wolności, osobnym ale nie samotnym, można poczuć się dopiero na szczycie, po wielu godzinach zmagań. To, jak można poczuć...że się żyje.

To, jak bardzo człowiek czuje się samodzielny i jak wielkie braterstwo czuje się z tymi, których się kocha, z przypadkowymi ludźmi czuje się więź nawet, gdy wędruje się ręka w rękę, gdzie ślizga się na kamieniach, to, jak można poczuć się samemu, ale nie samotnym, zrozumie tylko ten, kto wspinał się na szczyt. Sam czy z przyjacielem, kochankiem, przypadkowym człowiekiem spotkanym na szlaku. To zrozumie tylko ten, kogo wzywają góry.

Nigdzie indziej człowiek tak bardzo nie czuje życia, które pulsuje, drży, krwawi nieraz obdartymi stopami na górskim szczycie. Nigdzie według mnie człowiek nie widzi takiego piękna. Widzi? Nie, to złe słowo. Widzieć można wszędzie. Ale tylko w górach, tylko w górach, idąc i idąc nieprzerwanie...piękno się czuje. Czuje aż do szpiku kości, czuje w każdym atomie rześkiego tlenu który dopada do płuc, łączy się krwią i krąży, krąży tak szybko, bo przecież, nieraz tak go mało!

Tylko ten, kto wspiął się na szczyt, kto prawie zginął po drodze, musiał stać się kozicą może zrozumieć, jak to jest być wolnym. Tylko ten zrozumie, jak góry wzywają. Tylko ten zrozumie to wycie, wycie serca i tłuczenie się w klatce żeber. Bo ludzkie serce chce być wolne...a nieraz tylko górski szczyt może to sprawić.

Cały rok tęsknię za górami. Wyrywam się z miasta, wyrywam na parę dni z moim Mężem, by wreszcie wędrować. Może nie wśród chmur aż tak wysoko jak w zeszłym roku czy dwa lata temu, może nie ta boleśnie, kalecząc dłonie, gdy zapomniało się rękawic a trzeba trzymać się gołych skał...ale podobnie pięknie. W jesiennym już lesie, pod bacznym wzrokiem jeleni i sokołów. Cały rok tęsknię za górami, przez to wszystko co nas spotkało tęsknię chyba tym bardziej...a teraz znów, znów czuję zew. I próbuję powiedzieć wam o niewypowiedzialnym, próbuję, jednak zmieniam się w niedźwiedzia którym jestem i nie znajduję już słów. Mogę powiedzieć więc tylko o ekscytacji, drżeniu każdego mięśnia, mogę powiedzieć tylko o tym, jak wzrosnę wysoko sama w sobie, wchodząc, wchodząc, wchodząc i prawie tracąc oddech, żeby tam go zdobyć. Ten prawdziwy.

Mówi się nieraz, że ludzi można podzielić na tych, co kochają ocean lub morze i na tych, co kochają góry. Takie powiedzenie jest typowo Polskie, jak słyszałam ale...coś w tym jest. Sama kocham i morze, ale jeśli mam wybierać...wybiorę góry. Dwa skrajne żywioły, jeden każe ci wspinać się godzinami, pokonywać siebie, drugi dokonuje tego samego, ściągając nieraz w dół. Oba bywają tak samo niezrozumiałe. Oba bywają lekceważone.

A ja często nienawidzę tego lekceważenia, choć, wobec gór jest ono bardziej oczywiste.

Powiedz mi, że byłeś w górach w Tatrach i przywieź mi tylko bilety w wjazdu na Gubałówkę albo zdjęcia Giewontu z miasta. Byłeś w górach, widziałeś szczyt, ale nie oddychałeś nim. Powiedz mi, że byłeś w Bieszczadach i widziałeś tylko zalew Soliński i siedziałeś w hotelu, bo tam tak pada!

Lepiej nie mów mi nic.

Morze łatwiej lekceważyć, spacerując jego brzegiem, ale zapytaj się rybaka w jego łodzi, rybaka z krańców świata, jakim żywiołem jest ocean. Zapytaj marynarza i nigdy nie odpalaj przy nim papierosa od świeczki, bo tak wielu zginęło na morzu.

Tak wielu zginęło w górach.

Gdy wchodzisz na szczyt, wreszcie to rozumiesz. Gdy nurkujesz na dno albo widzisz sztorm. Widzisz, jak pokonujesz siebie, jak przekraczasz granice....

Mówi się, że ludzi dzieli się na tych, co kochają morze i z nim się rozumieją i na tych, co kochają góry. Ja powiem raczej, że ludzi dzieli się na tych, co dotykają tylko naskórka wszechświata i nie zmagają się z życiem i na tych, którzy wędrują, dokopując się do najgłębiej skrywanych tajemnic, na tych, co czują świat i pływają w jego krwioobiegu, nieraz boleśnie rozcinając przy tym swój.

A to rozumiesz w pełni dopiero w górach.

Rozumiesz, że są ludzie, którzy leżą na brzegach i nie zmagają się z oceanem, którzy zostają w miastach u podnóża szczytu, zamiast wspinać się i wspinać i wspinać...

Są ci, którzy żyją z dnia na dzień i tak wyglądają ich podróże. I nic w tym złego, każdy po prostu wybiera. Choć z tymi nieraz tak trudno mi się dogadać.

Są też jednak ci, którzy idą tak daleko, jak nogi poniosą, żyją z dnia na dzień, bo muszą, ale gdy poczują zew...przeobrażają się. Są tacy, którzy cały czas słyszą ten krzyk, ale są tacy, którzy jak szarańcza, bo przez długi czas nie mogą się wyzwolić, tłamsi ich życie, ale gdy zaczną swą wędrówkę...nie mogą przestać.

Są tacy, którzy muszą wędrować, w swoich głowach, dotykając coraz więcej i więcej, nie odpuszczają, konfrontują się z rzeczywistością. I nie ma znaczenia, czy wolą morze czy góry, ale poznasz ich po tym, gdy w końcu mogą wyruszyć. Bo nie będą tylko leżeć i dotykać powierzchni, oni wejdą do lasu, oni wejdą na szczyt, oni będą walczyć z oceanem i zejdą do głębi jego ciemnych trzewi, do samego centrum jego zimnego brzucha.

To ci, którzy idą i znajdują w drodze dopiero spokój. W tym, jakie myśli przychodzą, gdy krew szybciej krąży. To ci, co stawiają wszystko na jedną kartę, mówią, że nic im nie może się stać, gdy przeskakują nad przepaścią i tam dopiero rozumieją, że ci, których się kochało wcale nie odeszli. To ci, którzy rozumieją zew.

I to wszystko zaczynasz rozumieć dopiero na górskim szczycie albo w głębi oceanu. Dla mnie tym miejscem będzie zawsze górski szczyt, nie dogaduję się z wodą, nie z taką, nie tamtą ale...

Niektóre rzeczy zrozumieją tylko ci, którzy wędrują w górach. Tylko ci, którzy po wielu godzinach wędrówki wreszcie zrzucą plecak albo staną nad przepaścią w chmurach. Ci, którzy widzieli kozice i podziwiali pikujące w dół orły. Ci, którzy przemierzyli wiele kilometrów, nie spotykając człowieka oprócz tego, z którym zdecydowali się wędrować. To zrozumieją tylko ci, którzy prawie zamarzli, skręcili kark na oblodzonym szczycie w środku lata. Ci, którzy potrafią respektować potęgę i czuć, chłonąć, wreszcie oddychać tak zimnym, jedynym w swoim rodzaju powietrzem. Niektóre rzeczy zrozumieją tylko ci, którzy pili z górskich strumieni i padali, nie mogąc ruszyć żadną kończyną, gdy wreszcie po wielu godzinach udało im się wygrać z kamienistym szlakiem. Niektóre rzeczy zrozumieją ci, którzy poranili o głazy stopy i którzy ratowali tylko modlitwami szeptanymi cicho w sercu swoje życia podczas górskiej burzy.

Niektóre rzeczy zrozumieją tylko ci, którzy stali pod czystym górskim, na którym ginęły spadające gwiazdy, tylko ci, którzy wyciągali wtedy ręce, bo wydawało się, że naprawdę stoi się bliżej nieba.

To zrozumieją tylko ci, którzy byli w niebie górskiego szczytu. Bo byli w nim naprawdę.

Niektóre rzeczy zrozumieją tylko ci i im nie muszę o tym mówić. Innym nie wytłumaczę czym są góry żadnymi słowami. Bo i one nie mówią do nas tym językiem, do którego przywykliśmy w swoich miastach. One mówią do nas wysiłkiem i pięknem, dzikością i jedynym swojego rodzaju smakiem wody ze strumienia. Zrozumie to tylko ten, kto z nimi rozmawiał.

Jeśli jeszcze nie próbowałeś...może najwyższa pora?

Więc góry mnie wzywają, a ja muszę iść.

Jutro spakujemy swoje plecki, zaimpregnujemy najlepsze na takie wędrówki buty, buty które nieraz ratowały życie, jutro zjemy ostatni posiłek w domu, ostatni posiłek, bo przecież każdy przed wędrówką jest ostatni, przed tym, co znów góry, nawet te niskie, zmienią w człowieku. Co zmieni wędrówka, bo ta zawsze nas zmienia, nawet, jeśli nie widać tego od razu.

Więc góry mnie wzywają, a ja muszę iść.

W niedzielę wsiądę w pociąg, dośnię ostatnie miejsce sny. W niedzielę powitam idealną, krwawą Babcię Księżyc w pełni na niebie, w niedzielę będę bliżej nieba, gdy w czasie krwawej pełni będzie zaćmienie księżyca i może, znów będę w niebie, tym razem nie łapiąc gwiazd, tylko kochając tego, który będzie ze mną i śpiewając mu swoje dzikie, kobiece pieśni.

Więc góry mnie wzywają, a ja muszę iść.

Tam, gdzie wielu nie dostrzega blasku, rozglądając się i węsząc życie tam, gdzie wielu też po prostu idzie. Tam, gdzie będę dostrzegać zieleń w swoim oku, zamroczonym nieraz ze zmęczenia po wielokilometrowych trasach. Tam, gdzie w miejscach, gdzie śpimy, ludzie są całkiem inni, prości i ciepli, przytulni jak ich domy ogrzewane bukowym drewnem. Tam, gdzie będę spać tylko jedną noc i poznam znów, wielu jednorazowych przyjaciół, bo tacy są najprawdziwsi w górach, gdzie jeden zawsze pomaga drugiemu..

Więc góry mnie wzywają, a ja muszę iść.

Muszę iść, by wreszcie, po całym roku oczyścić się w szumie górskiego strumienia, by odczuć że żyję, gdy wejdę tak wysoko, mimo że sądziłam już w tym roku tyle razy, że umieram. Poczuć, że żyję, bo coś we mnie umarło, ale wiem, że w górach narodzi się na nowo. Poczuć, że złe oko wcale nie dosięga, póki wędrujesz, póki idziesz, idziesz, idziesz...Kolejna rzecz, którą zrozumie tylko ten, który wędrował na szczytach.

Więc góry mnie wzywają, a ja muszę iść.

Wracam za tydzień. A może nigdy?

A na koniec coś, co wyraża wszystko, gdy to się obejrzy. Ukochany kawałek mojego Męża, który...czuje zew gór i wędrówki jeszcze bardziej niż ja. Jeśli nie rozumiesz górskiego szczytu i wędrówki..cóż. To chociaż namiastka.