O kolejnej jesiennej śmierci i kolejnych pożegnaniach w mojej głowie, czyli o trudnej wędrówce w tęsknotach podczas pisania własnego życia.

I choć niedziela była tak pięknym dniem, choć w zoo z Red bawiłyśmy się przednio, popołudnie przyniosło przedsmak łez. Znów miałam dziwne, nieukierunkowane poczucie winy i stan przed chęcią płaczu, który próbowałam usprawiedliwić tęsknotą za swoim Mężem, z którym może i mieszkam, ale stale się mijamy przez pracę. Cały wieczór próbowałam sobie poprawić oglądaniem zdjęć z gór, w które jedziemy w niedzielę i piwem, gdy Mąż już wrócił. I już było lepiej, już było spokojnie, ale przyszły kolejne złe sny, sny z moim ojcem i sny z cudzą śmiercią. Sny niespokojne i takie, z których dobrze było przebudzić się w poniedziałkowy poranek. Choć, ten wcale też nie zachęcał.

„Jesoo, jak ponuro” napisałam tylko do Red, gdy szykowałam się do wyjścia. Dzień marudy, jak to określiłam, choć nie zawsze przecież taka pogoda mi przeszkadza w porannym wstawaniu. Ale w tym poniedziałku od razu coś nie grało, tak samo jak dziwnie pobolewał mnie nawet ząb i nie chciało się za bardzo jeść. Smutek, przerażający smutek wlał się w serce, chociaż próbowałam z nim walczyć, myśląc o wieczorze, o kołdrze, gorącej herbacie i kolejnym powtarzanym przez nas anime, które tak bardzo kocham. Byle do wieczora, mówiłam sobie i nawet rozpogodziłam się trochę w tramwaju, choć po męczącej nocy nadal chciało mi się spać. Ot, może poniedziałek jak poniedziałek, tylko jeden z pierwszych jesiennych, więc może po prostu trudniej go przetrwać?

Dziwny poranek, w którym nawet pomyliłam datę swojego święta, uciekło mi nawet, jaki jest dzień i to, gdzie żyję, przez co byłam na siebie aż zła. Ale po prostu, poniedziałek.

I wszystko toczyło się w porządku, wszystko szło po prostu swoim rytmem, aż do tej wiadomości. „W środę Radek ma pogrzeb”. Jaki, kurwa, pogrzeb? Jaki pogrzeb? Ale jak to, to nie były żarty, pomyślałam z pewną paniką, gdy nagle, jak przy błysku pioruna przypomniałam sobie wiadomość M. na naszej grupowej tablicy. Postawiony znicz, ten cholerny internetowy znicz, który wkurwiał mnie miliony razy u ludzi i napis „Radek, na zawsze pozostaniesz w naszej pamięci”. Wtedy myślałam, że to tylko żarty, że po prostu chłopaki ze szkoły znowu się spili i upamiętniają tak wyjątkowego kaca...wtedy myślałam, że to żart. Żart, który okazał się prawdą. Radek, mój kumpel ze szkoły, nie żyje. Facet, który miał 22 lata i z którym jeszcze niedawno chodziłam na piwo.

Byłam w szoku. Poczułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Mówi się, że śmierć jest równa dla każdego i to cholerna prawda. Jednak, gdy dotyka kogoś, kto nie choruje, kto jest młody, spotyka się z większym niedowierzaniem. Śmierć jest równa dla tych, co umierają, a jednak tak różna w odczuciach dla tych, którzy zostają. Poczułam niedowierzanie, szok, złość. Złość, bo to nie był ktoś, kogo znałam za blisko ale...

Radek ma pogrzeb w środę, pomyślałam i wybiegłam do łazienki prawie płacząc. W środę. W pierwszy dzień jesieni, w moje święto, w Mabon. Jesień, cholerna jesień, pomyślałam ze złością i prawie się popłakałam. A już cię lubiłam, do cholery, zaciskałam zęby w łazience, aż nie weszła Asia z pracy. Ta, która zawsze wyczuwa ludzkie nastroje i z którą tak dobrze mi się rozmawia. Widziała, że coś jest nie tak.

-Bo mi kurwa, zawsze ktoś na jesień umiera.

Wtedy tak pomyślałam i prawie to wykrzyczałam w naszej małej łazience. I nie chodziło o Radka. Od razu pomyślałam o 2012 roku, kiedy w połowie sierpnia, gdy czuć już było jesień, zmarł Vince, o zeszłym roku i mrocznym choć świetlistym październiku, gdy Królik...Wtedy tak pomyślałam, stworzyłam sobie tą sierpniowo- listopadową klamrę, jakby przeczucie jesieni w noc spadających gwiazd i przeczucie zimy w listopadowe noce składały się na jedno, na jedno, które tak boleśnie wbija sztylet w serce, na jedno, którego trzeba się bać...

Asia jak zawsze spojrzała na mnie trzeźwo.

-Nie popadaj w cholerny fatalizm.

Fatalizm. Tak, ma rację, fatalizm. Może nieraz to przyciągamy, choć przecież w tym roku starałam się o tym nie myśleć ale może też i czasem staramy się o tym nie myśleć aż za bardzo, tak że los staje się przekorny i chce nam przypominać, tak jak zresztą pisałam o tym Carrie, jadąc już tramwajem?

Wróciłam do domu, myśląc o jego śmierci, o człowieku, którego za bardzo nie znałam, ale z którym lubiłam wygłupiać się na zajęciach. O człowieku, o którym myślałam raczej w ten sposób, jak o przemijającej historii, epizodzie, o którym więcej nie usłyszę, jak o kolejnej przelotnej, choć miłej znajomości, jakie w życiu miewamy. I wolałabym nie usłyszeć, niż usłyszeć w ten sposób. Nieraz milczenie jest lepsze, jest złotem. Brak wieści to też wieści, jak mawiają, bo to znaczy, że nie ma tych złych. Bogowie, jaka to była cholerna prawda !

Czekałam tylko na to, aż Mąż wróci z pracy, nie chciałam nawet od razu widzieć Red która przyszłaby jak zawsze na obiad, tylko jego, w niego się wtulić, jego zapytać, jak sądzi, czy powinnam iść na pogrzeb, czy...

Zadzwoniłam do niego, gdy tylko skończył pracę, jeszcze był na piwie z kumplem, miał być później ale...wiedział już, że jest nie tak, że nie jest w porządku, wrócił, utulił. 10 minut, które sprawiło, że poczułam że żyję, że mogę wzywać Red na obiad, że nie chce mi się płakać, bo przecież wieczór przed nami, wieczór, na który tak czekałam.

Więc odepchnęłam wszystkie myśli i na imię Vincent i wzmianki o Króliku w anime reagowałam trochę drżeniem, takim, którego nikt nie zauważył, bo przecież kocham ten serial i nie chodzi wcale o skojarzenia, nigdy w nim akurat się ich nie bałam, na pewno nie Vincenta Law, teraz nie boję się i Królika. Odepchnęłam wszystkie myśli, wzięłam głęboki oddech i poszłam dalej, jak to mam w zwyczaju, aż do nocy.

Aż do nocy, bo myśli, którym nie daje się dojść do głosu za dnia, odzywają się w snach. W snach ciężkich i bolesnych, tak bardzo, że człowiek budzi się zalany łzami. Bo źródło bólu musi gdzieś wybić, woda znajdzie ujście w nawet najbardziej szczelnym pancerzu, woda spływa po policzkach aż spływają i nasze maski. Obudziłam się więc o 4 nad ranem, zalana łzami, zaciągająca powietrze i wypuszczająca je z histerycznym szlochem. Obudziłam Męża, który tylko przytulał, gładził ciało i szeptał uspokajające słowa, który wiedział, że tym razem nie namiętność jest lekarstwem i odpychał moje próby jej obudzenia. Bo nie ma ucieczki, jest tylko ponowny sen i ten przyszedł, po czasie też przyszedł, aż do dźwięku budzika o 7 nad ranem i pięknego świtu. Znów, jakby noc nie istniała, jakby sny były przewidzeniem, bo życie czeka. Bo czekają badania do nowej pracy, bo czeka mnie kolejny dzień w monotonnej pracy.

Wstałam więc, pocałowałam Męża i obudziłam go prawdziwym szczebiotem, na który patrzył ze swoim przekąsem, znając mnie, znając moje maski i tylko przeczekując. Wiedząc, że coś w środku pęknie albo się pozbiera, czekając na reakcję. Wstałam i napisałam do Red, że dzień piękny, mówiąc potem, że trzeba dać mu szansę. Trzeba dać mu szansę, jak każdemu kolejnemu.

Z dziwnym więc chyba po nocy uśmiechem poszłam na badania, oddałam krew, zrobiłam prześwietlenie płuc, zbadałam oczy.

Gdy wyszłam z przychodni około 10, zobaczyłam na ławce staruszkę, która doprawdy wyglądała blado. Siedziała sama na dziedzińcu, tylko ona i ja, ja, myśląca wreszcie o śniadaniu które mogłabym zjeść i ona. Zaniepokoiłam się, może potrzebowała pomocy podeszłam więc do niej i zapytałam, co się dzieje, czy kogoś zawołać.

-Nie, skarbie- powiedziała, podnosząc uśmiechnięte, czarne oczy- to serce, choruję na serce, zaraz przejdzie, wiem, bo zawsze tak mam, idę na badania zaraz.

Jedna błahostka, a w oczach stanęły mi łzy. Jesień i śmierć, jesień i chore serca. A jutro Mabon, jak mam świętować jesieni przyjście do cholery?

Miałam iść do pracy, a nie mogłam. Miałam iść do pracy, dzwonić do kolejnych ludzi, a nie potrafiłam. Podjęłam więc decyzję, własną decyzję, w której nikt nie mógł mi towarzyszyć. Napisałam do paru osób, z którymi prawie zawsze jestem w kontakcie, że znikam, że będę na parę godzin.

Dać mu szansę, temu pięknemu dniu...może dać ją sobie?

Może trzeba dać sobie szansę, a taki dzień musi nadejść, dzień, gdy człowiek coś zamyka. I zrozumienie przychodzi po czasie.

Cały czas myślałam o tym, czy iść na ten jutrzejszy pogrzeb. Cały czas ta myśl, czy powinnam, iść na pogrzeb człowieka, którego prawie nie znałam. Tym bardziej...że nienawidzę pogrzebów. Nienawidzę chyba jak wielu z nas, ale nie chodzę na nie, by się pożegnać. Ja żegnam się inaczej, żegnam się wierszem i piwem, żegnam się rytuałem i myślą. Żegnam się w innych miejscach, żegnam się...

Nie potrafię w tłumie. Tym bardziej, że śmierć nabiera dla mnie znaczenia po czasie. Już Red mówiłam, że nie potrafię płakać od razu. Nie płakałam od razu, gdy miałam 10 lat i gdy zmarła moja babcia. Jedyne łzy jakie uroniłam, były łzami strachu...bałam się, że to dziwne, że nie płaczę. Bałam się, że znów będę inna, że mama będzie mieć pretensje, siostra. Płakałam tylko dlatego. Prawdziwe łzy tęsknoty przyszły potem, rok później, gdy było lat i gdy nie miał mi kto tłumaczyć pewnych nazw i znaczeń. Gdy nie miałam komu zrobić laurki.

Nie płakałam, gdy umarł Vincent. Zrobiłam, co miałam. Zajęłam się zwłokami, pustą skorupą bez tchu, spojrzałam w jej oczy. Zmyłam krew z podłogi i mebli. Nie płakałam szorując drewniany parkiet. Nie płakałam, załatwiając kolejne formalności. Łzy przyszły po czasie, gdy zatęskniłam już w pełni, gdy poznałam Cat i piłam z nią wina prawie wypadając z 10 piętra bloku w którym wtedy mieszkałam, płakałam gdy recytowaliśmy dla niego wiersze z Królikiem, płakałam nad brzegiem Rusałki, gdy nie było już nic do powiedzenia i gdy szarpaliśmy się z Królikiem w jeziorze.

Nie płakałam, gdy zmarł Królik. Byłam w szoku, poleciało parę łez, ale nie czułam ich. Wzięłam się za telefony, które paru z was zapewne pamięta. Wysłałam maile, porządkowałam jego sprawy. Nie płakałam, idąc do jego domu i sprzątając razem z jego Rudą siostrą, zabierając rzeczy, które to ja mam przekazać ludziom. Nie płakałam rozdając listy. Płakałam gdy przyszły olejne zimne noce, płakałam znów z Cat i Mężem, płakałam wiele razy sama, gdy w pełni tęsknota zatrzasnęła na mnie swoje ramiona w tym roku.

Nigdy nie płaczę od razu. Zawsze dociera do mnie brak, może to cholerna reakcja obronna, to, że muszę się czymś zająć. A może śmierć przechodzi obok i dopiero z czasem, gdy obejmuje moje serce, zaczynam czuć chłód, serce lodowacieje, a oczy topnieją. Dopiero po czasie rozumiem brak, po czasie tęsknotę. Coś uderza mnie w twarz, ale to jak z każdym moim złamaniem. Za każdym razem, gdy złamałam rękę, nie płakałam. Zaciskałam zęby, pozwoliłam na parę łez, na jęk, ale nie płakałam, udając silną. Dopiero gdy kości się zrastały, czułam ich ból i pozwalałam sobie na płacz i marudzenie, na leki przeciwbólowe. Parę dni. Nie w momencie, gdy kość trzaska.

Gdy pęka mi serce, nie płaczę również. Dopiero gdy się zrasta i rozumie, co straciło, dopiero gdy tkanka tworzy martwe nieraz blizny, płaczę nad sobą. Czuję samotność.

Prawie pozwoliłam sobie na łzy, gdy zmarł Radek, gdy dowiedziałam się o tym cholernym pogrzebie. Prawie. I zrobiło mi się głupio, bo wiedziałam, od razu wiedziałam, że to nie o niego chodzi. Zupełnie nie o niego i nie o jego pogrzeb. To potworne, to okropne, przeżywać cudzą śmierć tylko przez inną, która już dotarła do świadomości, która rozszarpała serce i życie, zostawiając tak cholerne zgliszcza. To potworne i samolubne.

Zrozumiałam, że nie mogę iść jutro na cmentarz, na TEN cmentarz na pogrzeb. Nie płakałabym tam, a może płakałabym...bo nie byłam na zupełnie innym pogrzebie, pogrzebie w listopadzie, którego nie było.

I tak zrozumiałam, co mam zrobić z tym dniem.

Pamiętam, jak żegnałam się z Vincentem. Bo to nadal otwarta rana, to nadal rzecz, która boli, przez którą płacze się po nocach. To twarz, która już się zaciera, ale to głos, który zawsze brzmi w głowie. I pamiętam ten wrzesień, w którym to nie poszłam na zajęcia, tylko pod jego dom, pod TAMTO mieszkanie, w którym tyle się działo. Tamto mieszkanie, które stoi puste i czeka na jego syna. Pamiętam, jak uwiesiłam się na klamce i zapłakałam paroma łzami, tylko paroma. A potem poczułam się lekka. Bo każdy musi coś zamknąć. Zamknąć jakiś rozdział, nawet po czasie, zamknąć kolejny etap, by wreszcie zamknąć i książkę. Wiem to, tak bardzo wiem, a mimo to...

Czasem coś musi w nas uderzyć, byśmy znowu zrozumieli.

Jakiś czas temu Red napisała mi, że chce iść na cmentarz. Na cmentarz, na którym wcale nie ma jego ciała, ale jest grób jego matki. Jej grób, a na nim tabliczka, tabliczka ze śmiesznym trochę może napisem, z imieniem, przezwiskiem i nazwiskiem, a nie tylko nazwiskiem. Tak, jakby w tej rodzinie każde przezwisko było ważniejsze, niż imiona, niż nazwiska, bo są ich własne. Jakiś czas temu napisała, a ja się zgodziłam, zgodziłam, wiedząc, że sama chyba tam nie wejdę, nie tak łatwo i nie od razu. Bo ja nienawidzę cmentarzy, nienawidzę grobów, ja się tam nie żegnam, ja mam swoje miejsca.

Oni swoich nie mieli, musi starczyć cmentarz i ten pusty grób, cudzy grób tak naprawdę. Być może, żeby zamknąć rozdział, żeby iść dalej, tej jesieni, kiedy to już prawie rok, przecież prawie rok...

Ten cmentarz, ten, na którym jutro ma być pogrzeb Radka, nie mógł mi wyjść z głowy. Ten, na którym ona chciała się pożegnać w kolejny ze sposobów, a w który ja bym nie mogła, nie potrafiła, w sposób, który być może by mnie złamał, zanim...

Tak, trzeba dać sobie szansę. Ale najpierw do szansy trzeba dojrzeć. Może dojrzałam. Zamknęłam pewien rozdział, choć, nie zamknęłam książki, nie zamknę jej, bo stale pamiętam, bo wiem, że jesteśmy tu na chwilę, ale w sercach pamiętamy na zawsze.

Wyszłam z przychodni, napisałam że znikam, że mnie nie ma, nie ma dla świata. Jestem ja i moje myśli, ja i miejsca, ja i inni zupełnie ludzie. Rozdział, który muszę dopisać. Kolejny etap, nic więcej, etap, żebym to ja mogła być silna i zabrać ją na cmentarz. Żebym mogła wspominać. I przeżywać kolejne, nieuniknione śmierci takie, jakimi są. A nie przez inne, dawniejsze zdarzenia. Żebym mogła oddać cześć nawet i tym, których nie znałam tak bardzo.

Nie poszłam zatem do pracy.

Najpierw szpital. Ten szpital, który jest tak blisko, który odwiedzałam przecież po twojej śmierci, który mijałam, ale nie nadawałam temu znaczenia. Ten szpital, który ostatnio przewija się przez wszystkie dni, zdarzenia.

Weszłam do niego swobodnie. Weszłam ostrożnie już na ten oddział, na którym zmarłeś. Zobaczyłam znajome przecież twarze. Pielęgniarki, która walczyła z tobą i nazywała cię młodym źrebakiem. Zachciało mi się płakać, na wspomnienie twojego śmiechu na tych salach, ale i tego bólu, cierpienia i strachu, który też ukrywałeś przed wszystkimi tak naprawdę, póki wytrzymywałeś. Ale to nie czas na łzy. To nie to miejsce.

Wyszłam więc z niego, stanęłam na dziedzińcu. Zebrałam dwa płaskie kasztany i schowałam do kieszeni polaru. „Te płaskie są idealne na podstawki do całej reszty figurki!”, instrukcja sprzed paru lat, instrukcja, którą znałam.

Potem stopy już same prowadzą. Twoje ukochane jezioro, Rusałka, dookoła której zawsze biegłeś. I to nasze miejsce. To jedno drzewo, pod którym nie siadam z nikim innym, chyba że z Mężem, bo to co innego, to coś, co moja pamięć wybacza. Nasze ulubione drzewo, na którym piliśmy piwo i opowiadaliśmy historie. Brzeg, na którym wspominaliśmy tyle razy Vincenta. Brzeg, na którym wspomniałam ciebie.

Dookoła Rusałki nie było wielu ludzi. W końcu to nie weekend, w końcu to nie idealna pogoda. Usiadłam więc i otworzyłam piwo. Usiadłam i pijąc piwo za ostatnie 3 złote, które miałam, czekając na wypłatę, wypiłam za ciebie piwo nucąc jeden z twoich utworów, ten, który zapamiętałam. I zapłakałam. Tym razem nuciłam, piłam i płakałam lekko i cicho...wreszcie sama. Bo przecież zawsze prawie wspominam z kimś. Zawsze słucham też cudzych wspomnień, cudzego bólu, tęsknoty, na swoją się zamykając.

A ten dzień był dla mnie. Dla nas. Tak jak to miejsce.

Nikt, kto mnie zauważył, nie zwracał na mnie uwagi. Jakbym była niewidzialna. Dopiłam w spokoju piwo, otarłam oczy i wstałam. A nogi prowadziły dalej. Do miejsca, którego najbardziej się bałam. Do twojego domu.

Stanęłam przed bramą i stałam tak i stałam. Czekając, myśląc. Miałam wrażenie, że trwało to wieki, a trwało może najwyżej 10 minut, kiedy otworzyłam furtkę i stanęłam już przed drzwiami. Otworzyła mi babcia i przemknęła mi myśl, że to może jedyna babcia, jaką mam. Tak samo dziadek.

Tylko oni byli w domu. Ruda na zajęciach na uczelni, Młody w szkole, Młoda tak samo...tylko oni, cisza i bicie w niej starego zegara, jakieś stare radio i jazz, którego moje niewprawne ucho nie rozpozna. I gdy ktoś mnie zapyta, o czym rozmawialiśmy, nie odpowiem. Nie wiem. Po prostu nie wiem. Za dużo emocji, tylko ich twarze, ta twarz, którą rozpoznałam na początku września w tramwaju. Tylko śmiech i moje emocje. Moje rozedrganie.

Przyszłam się pożegnać, prawie mi się wyrwało. Nie wiem, czy kiedykolwiek odwiedzę ten dom jeszcze. Sama nie wiem. Sama nie wiem, czy potrafię, ale wiem, że przełamałam się. Nie zostałam na obiedzie, wypiłam tylko jedną herbatę, co zostało przywitane z wielkim zdziwieniem, bo przecież herbatę piję na litry.

Wyszłam szybko. Jedna herbata, której wypicia bałam się jak wypicia wody morskiej. Ale ona miała smak miodu i zapach zbieranych latem mimo wszystko ziół. I wcale od niej nie mdliło.

I wtedy rozpłakałam się na dobre. Gdy odeszłam od domu, stanęłam na ulicy i zapłakałam na dobre. I znów myślałam, że to cała wieczność, a to tylko chwila. Nawet gdy rozumiem, nie płacze długo. To we mnie oboje ceniliście, prawda? I Królik i Vincent. To, że nie brakuje mi łez ale...szybko przestaję ich potrzebować jako doraźnego lekarstwa.

Poszłam jeszcze na krótki spacer. Miałam ochotę na jeszcze jedno piwo, na papierosa, ale miało być tylko jedno i może lepiej, że nie było mnie na nic stać. I spokojnie wróciłam do domu. Zjadłam obiad, skuliłam się pod kołdrą i...poczułam ulgę. Taką, jak czuję teraz pisząc te słowa. Nieopisaną, dziwną ulgę, ulgę wobec tego, co było i tego, co nadejdzie.

Każdy człowiek musi w końcu zamykać pewne rozdziały. Musi dopuścić do siebie dni, gdy będzie się żegnał. Musi widzieć cudzą śmierć inaczej, niż tylko przez tych, co już odeszli.

I pomyślałam sobie, że teraz już będę mogła stanąć nad tamtym grobem, na tamtym cmentarzu, może kupimy ładny wrzos, bo nie tylko mi wrzosy się należą ale...

Może nie ja tam będę tak naprawdę, bo to nie moje miejsce. Może cudze łzy będą konieczne i cudza samotność, stanę z boku, bo samotność i samodzielne mierzenie się bywa w tym wszystkim najważniejsze.

Wiem, że nie pójdę jutro na pogrzeb. Nie mogłabym, nienawidzę pogrzebów, nie umiem na nich płakać, nie zapłaczę na pogrzebie kogoś, kogo prawie nie znałam.

Nie pójdę na pogrzeb, bo nawet nie mieliśmy wspólnych miejsc. Parę wspomnień, epizodów. I jak za parę wspomnień, wypiję po prostu piwo. Za kolejną śmierć kolejnej jesieni. Za kolejne zderzenia i zdarzenia, które nie zostawiają ran, ale zadrapania przez rany wcześniejsze. Wypiję za człowieka, bo tak tylko chyba umiem się żegnać...jeśli nie kochałam.

Jeśli kochałam, żegnam się latami. Żegnam się pamiętając, bo tych, których nie kochamy, tak trudno zapamiętać. Znów, liczy się tylko miłość, miałeś rację Króliku.

A ja kochałam. Więc powiem to, co ty mówiłeś. Dobrze jest tęsknić, bo to pamiątka po miłości. Prawdziwie tęsknić, nieraz o tym nie mówiąc. Prawdziwie czuć wyrwę w sercu, nie tylko podczas listopada i zderzeń, wyrwę, która jedna nie przeszkadza żyć. Prawdziwie zderzać się, czując, oddychając, żegnając i pamiętając. I nadal kochając i nie bojąc się.

Kochając, bo to nie zmarli potrzebują naszej miłości...ale my jej potrzebujemy. To nie zmarli potrzebują naszej pamięci, ale my jej potrzebujemy.

I kolejnych rozdziałów. To my potrzebujemy świadomości, że my kochaliśmy i że oni nas kochali, że byliśmy dla nich ważni, nie przypadkowi, jak pogrzeby osób, o których myślało się, że się więcej nie usłyszy. To bolesne, ale i piękne. I nie można tego odrzucać.

Trzeba pamiętać, ale i iść naprzód, znów, cholernie, po bolesnych, piekących łzach, że świadomością, że trzeba będzie się jeszcze przełamywać, przychodzić do domów na herbaty, rozmawiać o cudzym żalu, odwiedzać inne miejsca pamięci, ale iść do przodu. Pamiętając, kochając, tęskniąc.

Jutro pierwszy dzień jesieni. A ja znów przywitam ją z otwartymi ramionami i wyszepczę, że przyjmuję wszystko. Tak jak już przyjęłam, jak zniosłam i opłakałam. Jesień, która pisze mi nowe rozdziały, pamiętając o miłości, o niej i tylko o niej.

I nie chcę stale o tym pisać, nie chcę stale mówić, jakby tylko to liczyło się podczas pierwszej jesieni tuż po, podczas pierwszej rocznicy...to za nami.

Chcę iść do przodu, cały czas, żyć.

A więcej...więcej chyba nie trzeba.

Moje życie było wspaniałe i

Potrzebuję twojej miłości

Potrzebuję twoich spacerów

Cały dzień i całą noc

Pamiętaj mnie

Nigdy nie zapominaj o mnie, dziecko

Jesteśmy tutaj tylko na chwilę

Proszę, proszę...pamiętaj mnie.