O tym, że miłość najlepiej ogrzewa, miłość w różnym kształcie, czyli nominacja dobrych myśli

Czekając z niecierpliwością na Redcar, aż wyjdzie z chłodnej kamienicy, siedząc w cieniu rachitycznych drzew na ulicy Dąbrowskiego, grzebałam w telefonie. Rzadko używam w nim internetu, bo chodzi jak chodzi, zacina się jak zacina diabelnie, ale nudziłam się już potwornie. Weszłam na blogi, bo czasem można i z telefonu coś poczytać. Zajrzałam do Asika. Oho, znowu „dobre myśli”. I kolejna nominacja.

I o czym ja mam napisać?- przemknęło mi przez głowę- Przecież o najważniejszym już powiedziałam jakiś czas temu.

Przelotna myśl o tamtych wspomnieniach, o tamtym staniu na dachu w środku nocy, o ślubie, o podróży. I nagle, jak fala, zjawiły się kolejne wspomnienia, kolejne myśli. Okazało się, że mam ich wręcz za dużo, bo przecież kto jak kto, ale ja mam cholernie dobre i barwne życie, chociaż przeplatane złym i niedobrym, jak to nazywaliśmy. Co z tego. Wspomnień aż za dużo, nawet na to, by trzymać się Asikowych reguł ( cóż, nigdy nie byłam dobra w ustalanych odgórnie zasadach). Jedno mi ukradziono i będę musiała się powtarzać, że tak to nazwę, choć mogłabym wybrać inne. Ale to też jest istotne. Także, nie przedłużając, zaczynajmy. Powrót do dawnych i odległych, powrót do bliskich i namacalnych jeszcze całkiem. Powrót do martwych i zwrot ku żywym, każdy z uśmiechem i jeszcze większą po latach miłością. Czułością. Dobrą tęsknotą za tym co było.

Nie będzie więc tu żadnego porządku, żadnej chronologii, żadnej konsekwencji, jak to zwykle u mnie. Będą błyski. Jak to w lipcu, błyski pięknego żywiołu, tym razem żywiołu zwanego życiem.

To będą historie znów, pełne miłości. Różnego rodzaju.

Zacznijmy więc od miłości najpełniejszej i od dosłownego błysku burzy. Lipiec 2012.

Upał doskwiera wszystkim stworzeniom. Moim kwiatom w doniczkach nie pomogła nawet reanimacja zimną wodą. W mieszkaniu na 10 piętrze swojego brzydkiego, po PRL-owskiego bloku siedzimy sami, we dwoje. Siedzimy nago, pijąc zimne piwo i robiąc sobie maraton Władcy Pierścieni po raz setny chyba. Oboje mamy wolne, wiemy, że jest piękna pogoda, ale dopadł nas jakiś marazm. Na 10 piętrze, uwięzieni chwilowo w mieście przez nieistotne a jednak tak ważne niuanse szukamy zajęcia. Szukamy siebie, choć nawet się nie dotykamy, nasze ciała lepią się od potu, są dziwnie wymięte upałem i zniechęceniem. Popijamy więc piwo i patrzymy na kolejne wyczyny Aragorna, zachwycamy się bitwą o Śródziemie po raz kolejny w swoim życiu.

I nagle zrywa się wiatr. Wiatr, który sprawia wrażenie, jakby miał rozłamać nasz blok na pół. Wiatr łamiący gałęzie. Niebo z rozpromienionego słońcem w ciągu paru minut zmienia się w granatowoczarne. Ptaki milkną, a mnie przechodzi dreszcz. Ten cudowny dreszcz wzdłuż kręgosłupa, który każe wstać i podejść do szeroko otwartego okna. Dreszcz który zwiastuje rozkosz, dreszcz który niepokoi, mówi o strachu, tym słodkim strachu, w którym kryje się śmiech wariata.

Rozlega się grzmot. Na niebie majaczy blask błyskawicy, który razi moje oczy. Mój Mąż, jeszcze wtedy nie mąż, podchodzi do mnie, stojącej w oknie na 10 piętrze.

Z granatowych chmur spływa ściana deszczu.

Patrzymy sobie porozumiewawczo w oczy. Nic nie trzeba mówić. To zew, to ta burza, zmiana, wzywa nas, wyrywa z naszego środka pragnienie by biec i się nie zatrzymywać. Biec jak dzikie koty, jak swobodne młode konie.

Szybko narzucamy coś na grzbiet, zapominam majtek, biorę pierwszą lepszą sukienkę, on zakłada pierwsze lepsze spodnie. Wybiegamy z mieszkania, zamykamy drzwi w pośpiechu. Nie czekamy na windę, za długo, za długo! Zbiegamy po schodach, z 10 piętra pokonujemy je tak szybko, jak się da. Wybiegamy na deszcz. Wybiegamy na żywioł, który przenika do szpiku kości, dotyka zakończeń wrażliwych nerwów. Wybiegamy na deszcz, który chłodzi rozpalone ciała, choć sam jest ciepły.

Całujemy się pod blokiem, zapamiętale, jakby świat miał się za chwilę skończyć.

Burza trwa w najlepsze. Co dalej? Nie wrócimy do mieszkania. Nie chcemy. Chcemy biec.

Biegniemy więc w deszczu, trzymając się za ręce. Nie mamy celu. Niech nogi nas poniosą, przed siebie. Tak po prostu.

Deszcz zmoczył nas całkowicie. Sukienka oblepia moje ciało, widać, że nie mam bielizny. To nie szkodzi. Biegniemy przed siebie dalej. Śmiejemy się szaleńczo.

Chcemy łapać pioruny srebrne zygzaki, chcemy ściągać na siebie gromy, chcemy czuć deszcz w swoim krwioobiegu, chcemy oddychać ozonem!

Docieramy do jednego z poznańskich parków. Całujemy się co jakiś czas, dotykamy, łapiemy siebie, jakby wiatr mógł oderwać jedno od drugiego.

Wreszcie, gdy jesteśmy już nad jeziorem, przestaje padać. Nagle, tak samo jak zaczęło. Wychodzi ostre znów słońce, liście i woda której jeszcze nie wchłonęła ziemia zmienia się w parę, zmienia się w błyszczącą mgłę. Widzimy tęczę. Podwójną tęczę.

Z zachwytu oniemiejemy. Znów, nie trzeba nic mówić. Znów, on chwyta moją twarz w dłonie i nasze języki splatają się w tym szaleństwie. Prawie płaczemy ze wzruszenia.

Jesteśmy cały mokrzy, stopy mamy ubłocone. Nasze ciała parują w słońcu, krople zmieniają się w suchość skóry. Krople deszcze zmieniają się w pot.

To już. Po burzy. Po tym wyjątkowym dreszczu.

Odwracamy się na pięcie, chwytamy za ręce i wracamy do domu. Idziemy powoli i spokojnie, już nam się nie spieszy. Oddychamy równo, co jakiś czas patrzymy sobie w oczy. Niewiele mówimy, nie musimy.

Wracamy do domu, jedziemy już tym razem windą. Wchodzimy do mieszkania. Zdejmujemy ubrania, które zdążyły na nas wyschnąć. Kładziemy się na łóżku, dotykamy swoich ciał. Nasz oddech przyspiesza. Przyspiesza w poszukiwaniu kolejnego dreszczu.

To miłość intymna, miłość między dwojgiem ludzi, miłość, której nie rozumie się, póki się jej nie doświadczy. Tak po prostu.

Przejdźmy więc teraz do miłości znalezionej niespodziewanie po upadku i blasku w ciemnych oczach. Styczeń 2015.

Już jakiś czas próbowałyśmy się spotkać. Jedno przełożone spotkanie, teraz kolejne...Rzecz, której się bałam, w środku.

Coś drżało i mimo radosnego wyczekiwania z jednej strony, z drugiej zalewało smutkiem i niepokojem. Coś, co mówiło o tym, że wydarzenia powinny układać się inaczej. Coś, co mówiło o cudzych oczekiwaniach wobec mnie, oczekiwaniach z dwóch stron. Bo przecież ja jestem tą, co pamięta, tą, co była bliżej, tą, co wie. Tą, z której zrobiono posłańca. Jaskrawa myśl, czy tylko posłańcem nie powinnam zostać, którą ścierałam uparcie.

Chciałam przecież poznać. Chciałam dotknąć. Porozmawiać, bo miałam wrażenie, że tu się słowa nie zagubią. Szarpałam się więc trochę w środku, czekając na pociąg na peronie w mojej małej mieścinie. Niepokoiłam się, gdy szłam już w tamtym mieście, ważnym dla nas obu z różnych przyczyn przecież.

I wreszcie dotarłam. W zimnie, które wcale nie było zimnem prawdziwego stycznia, w swoim niepokoju, który w pierwszych minutach rozmowy zaczął topnieć jak śnieg, którego było za mało. Jak śnieg topniejący dopiero w marcu. Jak widać, nie było trzeba więcej czasu. Nie trzeba było wyższego słońca. Nieraz pojawia się iskra, iskra, która przeskakuje między spojrzeniami i już wiesz.

Bałam się tego spotkania, bo bałam się miliona pytań o tego trzeciego, który zmarł w listopadzie. Bałam się swojego płaczu albo muru, jaki stawiałam już między mną a innymi ludźmi, do których on mnie posłał. Bałam się, że będę musiała wyrzec parę drobnych kłamstw na pocieszenie, jak już wcześniej komuś innemu. Nic z tego.

Zimowe popołudnie szybko przeszło w wieczór. Okazało się, że nie musimy wcale mówić o jednym, o jednym człowieku który nas połączył i o zdarzeniu, przez które go nie ma. Okazało się, że między nami o wiele więcej słów i o wiele więcej wspólnego, niż mogłam przypuszczać. Ukłucie pod sercem. Wcale nie złe. Ukłucie pod sercem z powodu tych, co między mężczyzną a kobietą powodują motyle w brzuchu- ukłucie tego rodzaju, które między ludźmi buduje po prostu mosty porozumienia. Dziwne ukłucie, po paru piwach, przy pizzy w tandetnej dość knajpie.

W końcu idziemy na pkp, jedziemy do mnie. Otwieramy wino. Słowa płyną wartko, budują się kolejne mosty. Jeszcze tego do końca nie wiemy, ale budują się korzenie, splatają się, sięgają ku sobie w użyźnionej cudzą krwią glebie. Jedno piwo, drugie, wino. Aż za dużo śmiechu, prawie żadnych łez. Wiem, że nie miałam się czego bać. Teraz już wiem. Wyjątkowy, zimowy dzień, który zapoczątkował wszystko to, co potem. Kolejne zacieśnianie więzi. Kolejne rozmowy, o wszystkim po kolei, o tym co boli ale i o tym, co bawi.

Dzień, w którym nie trzeba było mówić że nie tego się spodziewano, wieczór, podczas którego można było tworzyć jak już dawno z nikim. Noc, podczas której spojrzenie ciemnych oczu ogrzewało, chude nadgarstki i zimne dłonie mogły zostać zamknięte w moich dłoniach, poranek, który obudził jedno ciepłe ciało koło drugiego.

Dzień i noc, które zapoczątkowały zupełnie nową miłość na zgliszczach innej. Miłość, której między sobą nie trzeba nawet nazywać i deklarować, bo po prostu jest i czuje się ją nawet w największych przytykach i marudzeniu podczas palenia kolejnych papierosów na balkonie. Tak po prostu.

Teraz rzecz o miłości współdzielonej po prostu między ludźmi pod blaskiem rozgwieżdżonego nieba i przy blasku ognia płonącego do białego rana. Sierpień 2013.

Długo nie mogliśmy zebrać się w sobie, długo nie mogliśmy się dogadać, kiedy w końcu się spotkać. To było cholernie pracowite i zabiegane lato. Moje dorywcze prace, dziwne godziny dyżurów w pracy Męża i Augiego, kolejne wyjazdy Królika żeby badać co tam rolnicy hodują na swoich polach. Ale w końcu ten weekend, ten dzień. W końcu Augi ma wolną chatę, rodzice wyjechali. Dom położony nad jeziorem, dom przepełniony kotami i jazgotem nie całkiem mądrego psa. Dom, do którego tak blisko do brzegu, by zrobić to wymarzone ognisko.

Nie jedziemy samochodem. W południe wsiadamy w trójkę, Mąż, Królik i ja do pachnącego spalinami autobusu. Jest duszno, jest gorąco. Czuję się, jakbym siedziała w saunie, mdli mnie, gdy jedziemy kolejne kilometry za Poznaniem. To tak blisko, a jednocześnie tak daleko. Zaczynam marudzić. Mówię, że ta podróż to był zły pomysł. Oni wcale mnie nie słuchają, nie czują się wcale lepiej.

W końcu docieramy i wysiadamy. Augi i jego dziewczyna czekają na nas na przystanku. Nie ma co iść do nich do domu. Nie ma sensu, jezioro czeka przecież. Kupujemy tylko piwo na drogę, zimne, prawie zmrożone, udało nam się dostać ostatnie w małym wiejskim sklepiku.

Trochę odchodzimy do siebie. Opowiadamy sobie anegdoty, dziwne historyjki po drodze, okrążając jezioro, śmiejemy się. Nogi już same nas prowadzą, piwo wypijane na kolejnych przystankach na mostkach trochę szumi w głowie. Boję się po raz pierwszy chyba w życiu, że spalę sobie skórę na ramionach. Ale to nic. Pachnie rozgrzana woda, pachnie igliwie, słychać tylko daleko pojedyncze śmiechy tych, którzy wrzucają się do wody. Rozluźniam się. Jest dobrze. Jestem tu, gdzie powinnam być, mimo swojego marudzenia, mimo fatalnego początku. Jestem tu gdzie powinnam z tymi, z którymi powinnam. Z tymi najbliższymi mi obecnie w życiu i z tymi troszkę tylko dalszymi, ale których uwielbiam. Jest ciepło, jest lato, chce mi się śpiewać. Lekko podpita zaczynam piosenkę, a reszta ją chwyta w przestrzeni. Zwłaszcza te dwa głębokie męskie głosy, ten niższy i trochę wyższy. Śpiewamy Red Hotów, których płyt słuchamy co roku latem. (Których płyt słucham i teraz namiętnie). Bo oni pasują najbardziej do tego klimatu. Drzemy się już, myląc słowa.

Dochodzi wieczór. Wpadamy tylko na chwilę do domu Augusta, jemy szybko obiad zrobiony przez mnie i przez jego dziewczynę. Tańczymy w kuchni popijając piwo, czekając, aż ugotuje się makaron. Zjadamy i pędzimy, bo wieczór czeka, bo obiecany blask ognia ma się przecież odbijać w naszych oczach.

Zbieramy w lesie drewno. Ile przy tym śmiechu, ile zabawy. Ile zabawy, gdy już zapada mrok a głupi Królik chce się zabawić w straszenie i chwyta mnie w lesie za kostkę, po czym obrywa grubą gałęzią przez łeb. Ile zabawy, kolejne piwa, wino otwarte i wylane. Kolejne opowieści, zabawne, słynne hasło „bułki” którego nie zrozumie się, póki nie usłyszy się, jak tą historię opowiada August. Rozmowy o świecie i o niczym ważnym. Śpiew, gdy w końcu Królik uderza w struny gitary. Śpiew, gdy dwóch basistów próbuje swoich sił na klasyku i nawet im to wychodzi. Opowieści z kolejnej podróży, z której wrócił. Nasze sierpniowe wspomnienia, sierpień, miesiąc radości, miłości ale i łez od zeszłego roku.

Przychodzi poranek. Dziewczyna Augusta podsypia mu na kolanach, mi też już kleją się oczy. Jesteśmy pijani, wpatrujemy się ostatkiem sił w gwiazdy, aż w końcu dociera i do nas blady świt. Każe iść do domu, położyć się na chwilę, zamknąć oczy, by uczcić następny wieczór.

Bierzemy szybki prysznic, po kolei, kładziemy się do łóżek. Ja wstaję pierwsza, z lekkim kacem. Schodzę na dół i widzę Królika, w połowie na kanapie, w połowie na ziemi, obłożonego wszystkimi kotami Augusta. Wchodzę do kuchni, sprzątam puszki, przygotowuję nam śniadanie z resztek wczorajszego dnia i myślę o tym, jak cudownie spędzimy ten kolejny dzień. Myślę o tym, choć jeszcze nie wiem, że do końca życia będę się śmiać z komizmu wyprawy chłopaków na rowerach do sklepu i ich kolejnego wypadku ( „No i co z tego że zaplątałem się w łańcuch? Odkażaj!”). Myślę o tym, choć jeszcze nie wiem, że powstaną kolejne historie- legendy opowiadane potem przy kolejnych piwach.

Weekend pełen blasku ognia i porozumienia, prostego, w zabawie i wzruszeniu pod gwiazdami. Weekend sierpniowy, oddający cześć temu, co potrzebne latem najbardziej. Wesoła kompania, wesoła wspólnota. Mrożona kawa, podpalone włosy na rękach i odgazowane piwo na kacu. Zapach jeziora i dymu zostawiony na ubraniu. Wesoła kompania i chwile, które nie wrócą. Chwile, dzięki którym chce się budować inne, kolejne. Przy blasku ognia. Może i jeszcze w tym roku.

To miłość łączona, którą czuje się w sobie i w świecie. Miłość między ludźmi, którzy niekoniecznie mówią sobie jakiekolwiek deklaracje, ale kochają ze sobą być, śmiać się i być razem idiotami. Tak po prostu.

Ostatnia opowieść, o miłości pełnej zrozumiałej tęsknoty, miłości rozumianej przez gwiazdy. Wrzesień 2012.

Siedzimy już we dwójkę, a nie w trójkę nad jeziorem. Popijamy wino. Mimo, że jest słodkie, nie ma takiego smaku. Mimo, że jest ciepło, nam jest zimno. Dominuje cisza, bo o czym mamy mówić? Wino, kobiety, śpiew. To już nie działa. To już nie pomaga. Nic nie pomaga, choć wydaje nam się, że tak wiele już zrobiliśmy. Emocje opadły i dopadły. Zbliża się jesień, czujemy pierwszy chłód, czujemy pierwszy ból odchodzenia. Ten dosłowny, ten dogłębny, co toczy żyły jak robak.

Tęsknimy. Nie pytamy dlaczego, nie pytamy po co. Kto wymyślił taki scenariusz. Wiemy, że nie uzyskamy żadnych odpowiedzi.

To było już miesiąc temu, tyle czasu, a tak mało. Tyle czasu a tak mało, to nie goi ran, ale i nie powoduje już, że czujesz je namacalnie, jakby dopiero rozszarpano ci serce.

Nie mówimy nic, bo nie ma o czym mówić. Gwiazdy spadły, jak w wierszach, jak w opowieściach. Gwiazda spadła i umarła.

Ja też jestem jak martwa. Ja, nikt inny, martwe w środku drzewo.

Siedzimy obok siebie i czuję w pewnym momencie, jak on zaczyna drżeć. Chude ciało drga i to mnie budzi. Wiem, że płacze bezgłośnie, zawsze po winie tak płacze, gdy dzieje się złe i niedobre. Budzę się i nadal nic nie mówię, po prostu go przytulam. Nadal jednak mam w sobie żywe miejsca.

On jednak wyrywa się z moich objęć, wyrywa się, bierze butelkę wina i zaczyna tańczyć. Zaczyna wirować pod niebem, przy jeziorze, aż boję się, że wpadnie do wody.

Emocje opadły, zostały tylko zgniłe, ale on wznieca kurz. Nie pozwala sobie nie czuć. Wskakuje do wody i pociąga mnie za sobą. Woda jest jeszcze ciepła, choć czuć już jesień. Wie, że nie umiem pływać, całe ubranie mam mokre, jestem zła. Ale on wciąga mnie do wody i zaczyna się śmiać. Nigdy nie był normalny, nigdy, zwłaszcza po winie, zwłaszcza, gdy życie znowu daje nam w twarz.

Trzyma mnie w wodzie przez chwilę, szamoczącą się. Jest chudy, ale jest cholernie silny. Ma najmocniejsze dłonie na świecie, dłonie muzyka. Ja szamoczę się, wrzeszczę, parskam...i w końcu płaczę. Płaczemy oboje i czujemy ulgę. Stoimy w wodzie po moje ramiona i łkamy, a woda zmienia się w wodę. Czujemy ulgę i patrzymy w gwiazdy, które zmieniły się od sierpnia, patrzymy w niebo, które już nie płacze blaskiem.

Chwila ciszy, a potem on zaczyna mówić. Właściwie szeptać. Opowiada mi swój sen, sen o wieczności i o spełnieniu. Dobry sen, który uspokaja. Mówi mi o blasku gwiazd, o wierzeniach innych ludów.

Tworzymy inną prawdę. Naszą własną. Tą, która zostanie nawet, gdy jego już nie będzie. Gdy on będzie w gwiazdach.

Patrzymy w gwiazdy, wygrzebujemy się z wody. Nie trzeba już nic mówić. Od dzisiaj niebo zmienia swój kształt. Od dzisiaj to w nim jest zaklęta wieczna miłość i już zawsze będzie. To właśnie miłość, która łączy na wieki. Miłość, która wymaga pamięci i która koi. Miłość która zmienia się w najwyższą czułość. Wtedy i teraz, także tego roku. Tak po prostu.

I to już koniec opowieści, wspomnień. To już koniec mowy o miłości, bo to ona mnie przepełnia.

To już koniec wydobywania wspomnień, choć mogłabym pisać i pisać. To już koniec tych, które może niekoniecznie wydają się wyjątkowe innym, może nawet niekoniecznie z pozoru szczęśliwe dla niektórych. Ale mnie przepełniają właśnie czułością i tym słodkim uczuciem, mi niosą zapach szczęścia, choć wcale nie mdły. Tym, w którym w tętnicach życia miesza się szczęście i łzy, rozkosz i ból. To te, które mają w sobie euforię ale i ulgę po złym i niedobrym. To te, które chcę i wam przekazać. I pokazać tym samym, że we wszystkim, zawsze, najważniejsza jest miłość. Wszędzie się znajdzie. W każdym życiu. I przepełnia je właśnie blaskiem. Tym, którego nie zapominają oczy.

Pozostaje mi tylko przekazać ideę nominacji dalej. Nie będę szaleć. Nominuję po prostu Sówkę, Still Lonely Soul, Anelise, Werę, Introwersję i Czerwoną Filiżankę. Napiszcie po prostu dobre wspomnienia. Chociaż jedno:)

A na koniec niech będą, oczywiście. Red Hoci moi ukochani. 

Nigdy w dobrym miejscu i o dobrym czasie

Profanacja to uśmiech na mojej twarzy

Miłość, którą stworzyłem jest kształtem mojej przestrzeni

Moja twarz.