O tym, że nie urodzę syna ani córki, czyli parę słów o presji rozmnażania w naszym społeczeństwie i braku szacunku wobec cudzych wyborów.

„Dobrze, mamo! Od dzisiaj cię słucham!”- takiego to smsa dostałam od Cat o poranku ( dla mnie też to był trudny, obolały poranek, swoją drogą), po wieczornej konsultacji, gdy męczyłam ją, żeby się ogarnęłam z kupieniem leków na alergię, po męczeniu jej, że bzdury robi i ma o siebie dbać.

Kilkaset kilometrów ode mnie, Cat tkwiąca w górach, a ja ciągle jej matkuję, pomyślałam z pewnym sarkazmem, trochę kpiąc z siebie. Zawsze matkuję. Westalka jedna się znalazła.

Nie tylko Cat przecież nieraz mówi do mnie mamo. Tak samo mówi do mnie mój współlokator, Beata dla której byłam „mamą od leczenia kaca”, czasem wielu innych znajomych. Nieraz słyszę to zdanie, „dobrze mamo!”, bo wielu ludziom, nie ukrywając, matkuję. Jestem nadopiekuńcza. Mma kocykowe instynkty, jak to mówi A. Ostatnio może słyszę to nawet aż za często. Jestem chodzącą apteką, ciocią dobrą radą ( i chociaż Białek do dzisiaj nazywa mnie ciocia Frida dobra rada, a nie mówi mi mamo), przynoszę kocyki właśnie zmarzniętym i kocham dla wszystkich gotować. Karmić, upijać, dzielić się papierosami. Przy moim stole zawsze znajdzie się dla kogoś miejsce, mam obsesję leczenia ludzi, potrafię być stanowcza albo czuła w miarę potrzeb, opatruję zranione kolanka i chucham i dmucham na strapionych,jestem kobietą z szerokim biodrem i wielkim cycem, matroną trochę czy też wiejską babą, która umie doić krowy to i własne cycki by wydoiła może...ta...zdawałoby się, idealny materiał na matkę.

Prędzej chyba matkę-patologię, zawsze odzywa się i ten jeszcze bardziej ironiczny, kpiący głosik w głowie. Matkę patologię, bo kto jak nie ja rozpijał nieletnią Deniz, kto jak nie ja uczył palić Cat, kto jak nie ja zawsze upije, zostawi kaca i urwany film? Zabawą też się lubię dzielić, a co! Nie zmienia to jednak faktu, że wielu ludzi mówi do mnie mamo. Może powinnam zamiast kapłanką Westy być kapłanką Dionizosa. Bachantką, mimo że nie rozrywam jednak ludzi na strzępy.

Mówią mi jednak mamo.

Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że dzieci nie chcę mieć. I wątpię, bym kiedykolwiek chciała. Musiałby się stać prawdziwy cud. Większy, niż objawienie w Lourdes i niepokalane poczęcie. Większy, bo pewnie nawet jakbym poczęła niepokalanie z cudu, zaraz szukałabym ginekologa, który nielegalnie mi ciążę usunie. Gorzej, jakby cud usunąć się nie dał, chociaż, niewielkie jest prawdopodobieństwo, że jakąkolwiek ciążę obecnie bym utrzymała. Idealnie się składa, prawda?

Tak między bogami a prawdą, teraz znów właśnie panikuję, że mogę być w ciąży. Panikuję, nawet wiedząc, że z donoszeniem ciąży miałabym problemy. W całym czerwcowym stresie niefortunnie dość przesunęłam datę swojej antykoncepcji o tydzień ( dla ciekawskich, nie biorę tabletek, stosuję inną drogę podawania hormonów) i czekam teraz na to, by zrobić test ciążowy tak, by był wiarygodny. Nienawidzę takiego czekania. Nienawidzę tej niepewności, którą przez swoje problemy hormonalne nieraz przeżywałam. Ryzyko jest naprawdę niewielkie, opcje, że zaszłam w ciążę są mniejsze niż statystyczne 10%, jednak gdy pojawia się choć na chwilę taka groźba...wzbiera we mnie fala strachu i myśl o tym, dlaczego do kurwy nędzy w Polsce tabletki wczesnoporonne są nielegalne.

Po prostu, nie chcę mieć dzieci.

Nie chcę być matką. Nie chcę mieć dzieci, żadnych, swoich czy adoptowanych nawet. I to nie jest chwilowy kaprys. To świadoma decyzja, którą podjęłam wiele lat temu z Mężem, zanim się jeszcze dowiedziałam, że prawdopodobieństwo, że ciążę utrzymam jest małe, przez swoje choroby. To nie tylko decyzja, ale i głęboko zakorzenione poczucie, płynące z głębi trzewi i głębi serca. Mogę matkować całemu światu. Mogę być „kocią mamką” jak nazywa mnie mój Mąż, gdy widzi, jak rozpływam się nad naszymi kotami i jak je rozpieszczam ( bo dzieci są dla ludzi którzy nie mogą mieć kota, jak to mawiamy). Nie chcę mieć dzieci. Nie chcę przeżywać porodu, nie chcę wychowywać, nie chcę przedłużać gatunku. Po prostu, nie mam takiej potrzeby. Dobrze mi tak, jak jest.

Nie chodzi tu nawet o to, że dzieci nie lubię. Nigdy nie zapomnę chyba miny Redcar, gdy na grillu wzięłam na kolana dziecko swojej koleżanki ze szkoły. Lubię dzieci, choć nie stadnie (stada dzieci jak wycieczki przedszkolne trochę mnie przerażają), lubię rozmawiać nieraz z tymi, co już budują pełne zdania. Kochałam wręcz mieć etat jako opiekunka syna Vincenta, dziecka tyle genialnego, co też trochę dziwnego, bo chorego na zespół Aspergera. Nierzadko rozmawiałam z dziećmi w szpitalach, zwłaszcza z dziećmi chorymi na nowotwory. Uwielbiam nieraz rozmowy z dziećmi i perspektywę ich patrzenia na świat, świeże, nieskażone umysły, w których nie ma jeszcze schematów.

Nawet lubię dzieci, choć nigdy niemowląt nie wezmę na ręce, bo boję się, że je skrzywdzę. Lubię nieraz nawet dzieci, choć nie zachwycam się nimi i nie rozklejam jakie są słodkie ( upaćkane kupą zwłaszcza) i ich płacz doprowadza mnie do szału. Potrafię być nawet cierpliwa w stosunku do nich...ale do pewnego momentu.

Mogę zajmować się cudzym dzieckiem, ale nie wyobrażam sobie, by mieć to dziecko na stałe. Na zawsze. Być za nie odpowiedzialnym.

Tak, boję się tej odpowiedzialności i nie czuję jednocześnie potrzeby, by próbować jej podołać. Boję się próby stworzenia nowego człowieka i po prostu nie czuję się bogiem. Nie chcę być kreatorem, choć wiem, do tego nie trzeba być doskonałym. Ale mam tą cholerną świadomość, że kształtowałabym razem z Mężem całkiem nową istotę, nie tylko fizycznie, z połączenia naszych gamet. Ale też i całkiem psychicznie i społecznie. Nie czuję się na tyle mądra, doskonała, by to uczynić i jednocześnie wiem, że nie uniknęłabym błędów. A nie chcę nikogo świadomie ranić. W pewien sposób patrzę tak na macierzyństwo czy rodzicielstwo. Jak na wielką odpowiedzialność, której nie chcę się podejmować.

Z jednej strony to więc właśnie świadomość mojej niedoskonałości. Z drugiej strony to być może świadomość mojego egocentryzmu i...lenistwa. Nie byłabym w stanie oddać komuś tak sporej części mojego życia. Nie chcę rezygnować z pewnych planów, z pewnego dekadenckiego jednak trybu, w który weszliśmy w życiu razem z Mężem. Lubimy nasze życie po prostu takie, jakim jest i nie chcemy go zmieniać, jego kształtu przez uzupełnianie go całkiem inną istotą. To nie dla nas. I nie mamy zamiaru ulegać pewnej presji.

Bo tak naprawdę, nieraz presja społeczna w naszej niechęci do posiadania potomstwa bywa strasznie uciążliwa i męcząca. Nieraz już, będąc po ślubie słyszeliśmy „a kiedy dzidziuś?”. Nieraz nawet znajomi, którzy sami dzieci nie planują śmiali się, że po przeprowadzce pewnie zrobimy dziecko na nowym domu. Nic z tego.

Można przez długi czas wzruszać ramionami i ignorować pewne pytania i prowokujące teksty, można ignorować zaczepki wielodzietnych rodzin, ale w pewnym momencie zaczyna to męczyć. Nasze społeczeństwo nie potrafi chyba nieraz zrozumieć, że nie każdy musi chcieć się rozmnażać, zwłaszcza bezmyślnie, tak samo jak nie potrafi zrozumieć, że kobiety nie wartościuje się przez to, ile razy jej macica miała w sobie dziecięcą zawartość. W pewnym momencie zaczyna to denerwować, zwłaszcza mnie, kobietę, której wmawia się, że jej prawdziwą rolą jest tylko rola matki, że tylko w ten sposób może się spełnić w życiu i być szczęśliwa.

No serio? Jakoś tego nie czuję. Ale właśnie przez to dla wielu nie jestem prawdziwą, kobiecą kobietą. Jakby częścią decydującą o mojej wartości miał być drugi człowiek którego wydalam przez swoje łono w bólach, jakby o tym, kim jestem i czego pragnę miała decydować tylko moja macica.

Straszne klapki na oczach i strasznie wąskie, schematyczne patrzenie.

Nie przeczę tutaj bynajmniej, że macierzyństwo jest świetną sprawą. Nie twierdzę że kobiety które siedzą w domu i wychowują dziecko są głupimi kurami domowymi, jak wiele zaciekłych innych kobiet, które kochają tak samo zakrzyczeć czyjś styl życia. Nie znoszę takiego patrzenia też tej strony, po której niby i ja jestem. Wręcz przeciwnie niż niektóre nie-matki, sądzę, że macierzyństwo to wspaniała sprawa, twierdzę, że może być genialną wręcz przygodą i sprawić, że życie staje się pełne. Tylko chodzi o to, czego poszczególny człowiek pragnie, czego w życiu potrzebuje.

To, czego pragnę ja i jak chcę żyć nie jest rzeczą predestynowaną tylko przez moją fizjologię i moje organy. Nie jest rzeczą o której jak w żelaznej regule mają decydować hormony czy pochwa która może zmienić się w kanał rodny. Jeśli ktoś pragnie dziecka, bierze się to z całkiem innych pragnień i potrzeb, nie tylko z jajeczkowania, choć na pewno to też zawsze ma swój udział. Ale to pragnienie pewnego stylu życia, pewnych zadań. Po prostu, to marzenie. A nie obowiązek każdego z nas, jeśli miałoby to uwierać. Przecież nic na siłę. A jednak, wiele rzeczy w społeczeństwie wpychane jest nam na siłę do gardła, choć tyle mówimy o wolności wyboru.

Jestem kobietą nie oznacza wcale, że muszę chcieć być matką. Jestem kobietą nie oznacza, że szczęście dadzą mi okropne bóle porodu i rok karmienia piersią. To piękna rzecz dla wielu innych kobiet. Nie musi być piękną wcale dla mnie w moim osobistym życiu, choć nieraz lubię nawet patrzeć na szczęśliwe matki i ojców. I co więcej, to, że sama nie chcę się rozmnażać, nie musi oznaczać, że jestem zimna i pozbawiona wszystkich uczuć. Bo to już raz usłyszałam gdy powiedziałam głośno, że nie chcę być matką. Nigdy przenigdy.

Często mam wrażenie, że gdy mówię że nie chcę dzieci, staję się dla wielu innych kobiet i mężczyzn, zwłaszcza dla nich o dziwo, towarem wybrakowanym. Tak jakbym nie umiała kochać w ogóle. Jakby moje serce jako kobiety nie mogło bić, nie nosząc dosłownie innego serca pod swoim.

Czasem nawet mówię o swoim innym wybrakowaniu, o tym, że przez choroby nie utrzymam ciąży i nie chcę się z tym szarpać. Wielu osobom zamyka to usta. To inna prawda, półprawda być może, ale bywam na tyle zmęczona tymi dyskusjami, że gdy ktoś wchodzi na ten teren i pyta, dlaczego nie chcę mieć dzieci, jakim cudem, albo co gorsza, mówi, że jeszcze do tego dorosnę, zamykam im tym usta. Wielu osobom robi się głupio. No tak, pewnie jest taka nieszczęśliwa że przez chorobę wmówiła sobie, że nie chce mieć dzieci. Dzieci nie chciałam mieć zanim zaczęłam chorować, ale nieraz nie muszą o tym wiedzieć. Czasem to daje mi po prostu spokój. Bo jedno wybrakowanie w oczach społeczeństwa powoduje agresję, ale inne powoduje litość i współczucie, staje się niewygodne, więc wszystko cichnie. A mi robi się tylko żal ludzi o zamkniętych na inność, jakoś ciasnych umysłach i oczach z tak wąskim polem widzenia. Tak wąskim, że nie widzą, że na swoim polu każdy może siać, co mu się podoba. Jedni mogą siać potomków i sadzić drzewa, inni niech sieją burzę. W tym świecie nigdy nic nie szło od linijki. A wielu ludzi takich linijek i ekierek pragnie. Cóż, może boją się, że jak ktoś inny może żyć w inny sposób, po swojemu, to nie znaczy, że oni dokonali jedynego słusznego wyboru?

Monopoliści jedynej słusznej prawdy to często bardzo smutni ludzie. Ale, to chyba trochę inny temat.

Żal mi tyko nieraz doprawdy kobiet, które chcą mieć dzieci, a naprawdę, całkowicie nie mogą ich posiadać. Te dopiero mają nieraz w życiu przerąbane. Gdy starają się usilnie, chcą zadowolić nie tylko siebie, ale i rodzinę i całe otoczenie. Bo wmówiono im, że nie tylko ich marzenia o dziecku są ważne i piękne, ale że trzeba podołać roli matki, żeby naprawdę mieć jakąś wartość. Żal mi kobiet, którym wmówiono, że idealne matki istnieją, wpadają w panikę gdy ich dziecko ma kolki, bo nic nie wygląda jak im społeczeństwo obiecywało. Żal mi też mężczyzn, tych o których mówią, że „strzelają ślepakami”, którzy nie mogą udowodnić swojej męskości. Bo niespełnione pragnienia to jedno. Społeczna presja i dokładnie jakiegoś wstydu tam gdzie go nie powinno być, społeczna presja sprawdzenia się w roli rozpłodowca i wartościowanie przez nią człowieka to kopanie leżącego. I to takie, które łamie wszystkie żebra i kruszy najtwardszych na miliony maleńkich kawałków.

Mam wrażenie, że sam temat posiadania dzieci przez kobiety głównie, a nie mężczyzn, jest ostatnio zresztą dość popularny. Dyskusję wywołał spot Fundacji Mamy i Taty, w którym spełniona na innych polach życia kobieta żałuje, że „nie zdążyła być mamą”. To odbiera jej całą radość życia. Osobiście strasznie bawię się przy wielu memach w internecie, osobiście bardzo bawi mnie nieudolność tego spotu i niespójności tego, co miał przekazać z tym, do czego doprowadził. Z jednej strony mnie to bawi, z drugiej jednak cieszy. Bo w końcu wiele osób zobaczyło, jak tendencyjnie patrzy się społecznie, nawet niechcący, może podświadomie na wartość kobiety W jaki sposób patrzy się na to, co powinna osiągnąć w życiu i kim przede wszystkim być. Matką, a nie po prostu sobą.

Jak zwykle oczywiście, w naszym kraju jest to dyskusja ( choć trochę ucichła) pełna jadu i braku szukania porozumienia jakby po obu stronach barykady. Stronach, bo przecież, jak zwykle nie widzi się tu człowieka, tylko szufladki, manekiny, które mają wykonać zadania, szufladki jałowości macicy a zarazem życia, a nie czyjeś pragnienie po prostu czegoś innego. Schemat, w którym kobieta nie ma prawa do decydowania o własnym życiu, w odrębności od bycia dla wielu...po prostu inkubatorem. Inaczej nieraz nie można tego nieraz nazwać. Z drugiej strony ci, którzy dzieci pragną, całej gromadki też spychani są na margines ciemnoty, która się płodzi jak bydło i nie myśli o tym, za co kupi kolejne sweterki. Jedni przeciwko drugim. I na co, po co? Czy nie można zrozumieć, że każdy po prostu właśnie decyduje o sobie, swoich marzeniach i pragnieniach? Każdy ma swój kawałek podłogi. A innym...nic przecież do tego.

Mam prawo nie chcieć dzieci i nadal być kobietą. Mój Mąż ma prawo nie spłodzić dzieci, nie sadzić drzewa ( chociaż już zasadził i to niejedno) i nadal być wspaniałym mężczyzną. Nie każdy to jednak rozumie i nas już, jako małżeństwo zaczyna nieraz to denerwować. Wpychanie w schemat, jakiś styl, którego my do szczęścia wcale nie potrzebujemy. Nie każdy chce mieć domek z ogródkiem. I dlaczego to nie ma być tak samo w porządku? Dlaczego ulegamy myśleniu, że skoro kobieta i mężczyzna chcą spędzić razem życie, to musi pojawić się choćby jeszcze jedna istota między nimi? Z miłości między ludźmi rodzi się wiele pięknych rzeczy. Nie tylko dzieci dosłownych, które krzyczą po nocach i nieraz nawet psują związki. Tak, jakby miłości nie starczało.

Nam naszej miłości wystarcza i nie potrzebujemy żadnych dodatków już teraz, nie takich na pewno. Starczy, że mamo mówią na mnie inny ludzie, których kocham i którymi się zajmuję. Których karmię, leczę, a nieraz i upijam. Którymi nie muszę zajmować się cały czas. I ci ludzie nie muszą mieć naszych genów, jego oczu i wzrostu i moich włosów. Nie musimy nadawać im imion, wybierać w urzędzie, bo miłość niejedno ma imię. Ja swojej nie muszę żadnych szukać, jako dodatków do życia, które po prostu już mam i lubię. Do życia, które przeżyję po swojemu. Niezależnie od tego, czego być może oczekuje ode mnie nieraz wielka masa, którą zwiemy społeczeństwem.

Wiem, że gdybym chciała, byłabym dobrą matką, tak naprawdę. Ale nie. Nie chcę. Chcieć to klucz. Ciekawe, ile osób tak naprawdę to rozumie? A ile znów powie mi, że muszę dojrzeć i dorosnąć? Wiem, że nigdy nie mówi się nigdy, ale na ten moment życia mam wielką, cholerną pewność. Swoją własną. I życie w swoich rękach.

Nie wiem czy chcę

Rozmnażać się

Nie wiem czy chcę ciąg dalszy swój mieć

Kocham cię najbardziej na świecie

Ale nie chcę mieć dzieci

Nie chcę być matką i co ty na to?

I co ty na to, nie będziesz tatą?

Z innych ciekawostek z życia, dzisiejszy poranek spędziłam na szpitalnym SORze spanikowana, że po wczorajszym brawurowym upadku ze schodów naszej cudownej kamienicy złamałam nogę, złamałam, gdy nie mogłam nią ruszyć i wiłam się z bólu gdy na niej stawałam przed wyjściem do pracy. Okazało się, że tylko jak zawsze skręciłam staw skokowy, troszkę mocniej niż zazwyczaj, naciągnęłam więzadła, ale ich nie pozrywałam znowu. Mam dwa tygodnie nie chodzić, nie obciążać, leżeć i śmierdzieć w tym upale. A takiego wała! Kto by usiedział w domu dwa tygodnie? Na pewno nie ja.