O tym, jak zmieniamy duszę i doznania w strumień bitów i bajtów, czyli dlaczego nie mam zdjęć ze ślubu i podróży na fejsie

Gdy weszłam na facebooka, sprawdzić czy ktoś może coś pisał, chciał ode mnie i w tym miejscu, poczułam pewne znużenie.

-No tak, kolejna fala zdjęć z Woodstocku- pomyślałam. Poczułam pewne znużenie, gdy wszystko przykryły powtarzające się zdjęcia z Woodstockowego pola. I nie zrozumcie mnie źle. To nie dlatego, że jestem przeciwna tej imprezie czy też dlatego, że zazdroszczę komukolwiek, kto tam był. Wręcz przeciwnie. Sama na Woodstocku byłam 7 razy w życiu, pamiętam jeszcze Żary i słynny koncert Die Toten Hosen, pamiętam jeszcze, gdy na tą imprezę nie jeździło się, bo po prostu jest fajna ale dlatego, że o coś w niej chodziło. Mniejsze tłumy i cholernie dużo radości. Nie twierdzę, że tak nie jest teraz. Nie mi oceniać, choć, z roku na rok, gdy jeździłam jeszcze na Woodstock, miałam wrażenie, że atmosfera tam cholernie się zmienia i „nie jest tak jak kiedyś”. Może faktycznie, to ta popularność i mnogość przypadkowych ludzi, którzy jadą zobaczyć „gwiazdy” ( kiedyś Owsiak zaklinał się, jeszcze w Żarach, że nigdy nie uczyni Wooda popularnym, hm). Może to i ja się zmieniłam, bo teraz wolę spokój gór i to za nimi tęsknię, za doznaniami bardziej duchowymi też, a nie za szaleństwem koncertów. Na tych złamałam już nos, skręcałam kostki na Woodzie i Jarocinie, straciłam prawie słuch i błędnik mając już 14 lat. Przeżyłam wszystkie najgorsze toi toie świata i noce dudniące od okrzyków ze scen. Teraz wolę namiot i zimny górki potok. Ciszę lasu i światła nie reflektorów, a światła gwiazd. Czekam w sierpniu na Perseidy, a nie na światła scen. Zmieniłam się i sama dobrze o tym wiem. I lubię te zmiany, właśnie te.

Więc Woodstock jest już dla innych, ale mnie osobiście Woodstock już zmęczył, swoje na nim przeżyłam i chyba daję przeżywać innym już. Swoje doznałam...właśnie, doznałam.

Doznałam i nigdy nie przywiozłam za dużo zdjęć. Zawsze tylko zbierałam te od znajomych. Doznałam, skupiłam się na tym, co tu i teraz, a jakoś nie za bardzo na zbieraniu pamiątek. Nieraz może i trochę pluję sobie w brodę, wiele zdjęć poginęło i nieraz może trochę trudniej się wspomina. Chociaż czy rzeczywiście? Gdy słyszę „Do what i Say” grupy Clawfinger, zawsze widzę Męża i Zielarza biegnących pod samą scenę w szalonym pogo. Gdy słyszę koncert Jelonka, wspominam to, jak chłopaki wylądowali na samym początku ściany śmierci. Orphan Hate przypomina mi złamany ząb ukochanego, a Beltane szalony koncert na małej scenie, w czasie którego podeptano moje bose stopy. Pamiętam smak chleba z pasztetem i zarabianie na piwo masażami w Pokojowej Wiosce Kryszny. Pamiętam aż za dużo, może pamiętam aż za dobrze. Walkę Katarzyny z szalonymi drzewami które chcą ją zabić, Karinę- Wieloryba i szalony pościg bostończyka który chciał się z kimś przespać. Wszystko zapisane w głowie. Może za parę lat to się zmieni, może wyparuje. Nie szkodzi. Sądzę, że zdjęcia by mi nie pomogły pamiętać tego najważniejszego i tak. Czasem wydobyć może coś na wierzch, owszem. Ale nie dałyby mi uczuć, które przynoszą wspomnienia.

Może mam dziwne podejście. Nie zbieram wielu pamiątek, nie zbieram rzutów kliszy na rzeczywistość. Choć nawet, to już nie klisza. Nie potrzebuję ich, a gdy jestem gdzieś...nie chcę marnować czasu. Nie chcę marnować czasu, który mogę poświęcić na doznania. Nawet gdy byliśmy w górach, to Mąż robił zdjęcia, zresztą zdjęcia, które są dla nas, a którymi zbytnio się nie dzielimy. Nie ma tam twarzy, są widoki, widoki, które czasem jego odprężają, bo właśnie w nim wydobywają ten stan, który tam osiągał. Stan kompletnego katharsis.

Jednak te zdjęcia są dla nas, bo wiemy o co na nich chodzi, ewentualnie pokazujemy je naprawdę zainteresowanym i najbliższym. I tym bardziej zastanawia mnie, dlaczego miałabym się nimi dzielić z całym światem?

Między bogiem a prawdą, sama wrzucałam swojego czasu sporo zdjęć na facebooka. Młoda byłam, odkryłam dopiero tak naprawdę potęgę internetu ( nie licząc wpadania do kogoś na neta żeby pisać blogi, „stałydostep do internetu” miałam dopiero w wieku 19 lat) i chciałam jakoś...no właśnie. Co chciałam? Podzielić się swoim życiem? Kto ma mojego fejsa wie, że znajdą tam się zdjęcia i z jednego Woodstocku, z pewnego wypadu na piwo, z moich urodzin w dawnym mieście, z Mężem zdjęć parę...zdjęcia sprzed lat. Nie ma tam zdjęć ze ślubu, z ostatnich wypraw w góry, zdjęć z koncertów, z imprez, sylwestrów i tym podobne...nie ma, bo nie mam potrzeby się tym dzielić ze światem. Ci, co powinni, zobaczą te zdjęcia, tym opowiem naprawdę, jak to było. Nie wrzucam zdjęć dobrego jedzenia, które ugotuję, bo jeśli chcę, komuś takie żarcie po prostu zrobię. Mówiąc oględnie, nie mam chyba parcia na szkło. A może to, że tak późno odkryłam internet ( 6 lat cholera!) sprawiło, że przeżywam wszystko tu i teraz.

Dlatego też poczułam znużenie, gdy widziałam zdjęcia wrzucane na bieżąco z Woodstocku. Pewni znajomi, którzy odkryli imprezę w Kostrzynie jakieś 4 lata temu ( mniej więcej wtedy, kiedy to my z Woodstockiem się żegnaliśmy, bo już swoje doznaliśmy, a „trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść”) i którzy tak naprawdę cały rok żyją Woodstockiem ( jak ja mając 17 lat) co chwilę wrzucali jakieś zdjęcia. A to pan A. z głową jednorożca, a to zdjęcie pana Y z panią F pod sceną, urocze, loffciane, a to zdjęcie z jakiegoś koncertu, a to zdjęcie jakiegoś piwa, wódki, wymyślnych alkoholi między namiotami...zdjęć multum, zdjęcia co chwila. Wielu znajomych robiło takie rzeczy. A ja myślałam tylko, wchodząc od czasu do czasu na facebooka, patrząc, czy nie muszę komuś odpisać- do cholery, wy się tam bawicie, czy na fejsie? Czy musicie coś postować już, zaraz, natychmiast, zamiast normalnie wypić to piwo? Bo takie pytanie mi się nasunęło, zresztą, nie tylko mi, ale też Mężowi i Redcar, gdy spędzaliśmy razem weekend.

Czarę goryczy przelewały wszelkie kijki do selfie. Serio? Kijki do selfie? Już sam pomysł tego, widziany na jakimś portalu wiele czasu temu wydawał mi się..chory. Jakby ludzie byli opętani nową modą. I serio, kijki do selfie na Woodzie?

Naprawdę, bawicie się tam, przeżywacie, czy patrzycie tylko na swoich smartfonach, ile baterii jeszcze wystarczy, żeby powrzucać jak najwięcej zdjęć i pokazać jak fajnie się bawimy? Takie nieraz odnosiłam wrażenie. O tym, że ludzie zapomnieli, po co tam są, że mają się oderwać...tyko muszą przeżyć to i w sieci. Sieci, która całkiem opętała. Pick or it didn't happen, jak „mawiają w internetach”. Jakby wszyscy ulegli tej presji, jakoby trzeba było mieć dowód w postaci zdjęcia, że gdzieś się było, coś się robiło. Szalało na koncertach czy zjadło w restauracji. Ludzie pod scenami z aparatami zamiast zapalniczkami, ludzie wrzucający swoje zdjęcia z randek, w skrajnych przypadkach ludzie wrzucający swoje zdjęcie...po seksie. Tak, o czymś takim też można usłyszeć w tym świecie.

Nie ma zdjęcia, więc się nie zdarzyło. Nie ma zdjęcia więc...nie można się pochwalić? Niektórzy mówią, że chcą tak się podzielić ze światem swoimi przeżyciami. Ale ja się pytam, z kim podzielić? Ci najbliżsi i tak usłyszą pewne historie, ci najważniejsi nawet zobaczą te cholerne zdjęcia. Nawet jak to selfie. Ci najważniejsi przyjmą tą historię do serca, przejmą się nią. Jeśli ładnie się pisze, można to opisać na blogu, tam też ktoś będzie ją przeżywał. Albo opisać w gazecie, jak się ma takie już chody w pisaniu. Jeśli ktoś robi naprawdę profesjonalne zdjęcia ( a nie kijem do selfie) niech je publikuje cholera, bo to jest już sztuka. Ma to inny wymiar, jeśli zdjęcia do pasja.

Ale miliony zdjęć z rozmazanym buziami na fejsie, zdjęcia butelek zrobione kalkulatorem czy posty- o jak zajebiście się nawaliłem- kogo to obchodzi? To nie jest dzielenie się z najbliższymi. Często mam wrażenie, że robimy to po to, żeby ta Zośka z 6b w podstawówce wiedziała, że zajebiście się bawimy i niech wie, że ma marne w porównaniu do naszego życie, naszego barwnego, przepełnionego koncertami, hipsterskimi knajpami i drobim alkoholem. No i wspaniałą miłością, o której musimy tam stale mówić. Kiedyś ciągnęła mnie za warkocze. Albo ten Marek z liceum, którego mam na fejsie, a któremu nie mówię cześć na ulicy. Niech wie, że biegam 10 km dziennie, chociaż kiedyś nazywał mnie grubaską! Czasem mam wrażenie, że właśnie takie myśli towarzyszą nam, gdy postujemy coś na fejsie.

Nie twierdzę sama, że jestem lepsza. Czasem wrzucam jakiś link, do jakiegoś kawałka i chcę dzielić się z całym światem. Chociaż wiem, że mogłabym to wysłać paru osobom, które to naprawdę zainteresuje. Czasem informuję że straciłam znowu telefon, bo fejs mnie wyręcza, pisanie do każdego z osobna byłoby zbyt nużące. Czasem jestem oznaczona na zdjęciu, wymieniam komentarze. Tak, też dzielę się sobą ze światem, ulegam tej cholernej presji. Ulegam presji być może, bycia fajnym, bycia cool. Dzielenia się intymnością. Chociaż, staram się tej presji ulegać jak najmniej i coraz częściej myślę o usunięciu fejsa, który i tak jest pod anonimowymi danymi, tak na wszelki wypadek. Na wszelki wypadek, jak ktoś oznaczy mnie na niechcianym selfie z kija.

Właśnie chyba zresztą, do tej presji bycia fajnym i cool wszystko się sprowadza. Obdzieramy się wręcz brutalnie z naszej intymności, swojego ja, tego namacalnego, pokazujemy swoje twarze, swoją codzienność przefiltrowaną przez cenzurę „fajności” i dzielimy się nią z całym światem. Całym cholernym światem, którego i tak to nie obchodzi.

Ale czujemy się nadal bezpieczni w sieci, bo tamta Zuzka i tak nie pójdzie z nami na piwo, a o tym, jak fajne mamy życie możemy mówić, a nawet bezkarnie kłamać i koloryzować. Czujemy się zobowiązani, bo inni też tak robią i nie chcemy być gorsi. Czujemy presję tego, że trzeba światu coś pokazać, udowodnić, trzeba pokazać tak, ja jestem! Każdy w tym tłumie chce krzyknąć o tym że jest, co robił, gdzie był- ale właśnie w tym tłumie niknie, jak w najbrudniejszym ścieku. Cyfrowe twarze rozmazują się, przeżycia ujęte w pikselach zapisują się na serwerach, ale stają się blade, bo podczas robienia zdjęć nie zdążyły się zapisać w sercu. A w sieci nadal mało, mało, mało.

Odczuwamy cholerną presję i głód bycia „tam”- zamiast być tu i teraz. Chorujemy na wymianę informacji, chorujemy na internetowy ekshibicjonizm, już nie seksualny, a ekshibicjonizm mentalny złożony z ochłapów naszego podkolorowanego życia. Nie przekazujemy czegoś wartościowego z podróży jak niektórzy, naprawdę dobrze opisujący swoje przeżycia i dający porady innym podróżnikom, tylko opisujemy siebie, swoje klapki na plaży i spalone słońcem plecy. Nikogo to nie obchodzi a my krzyczymy, żeby obchodziło. Piszemy smutne statusy, z których nie chcemy się tłumaczyć, ale chcemy, bo ktoś o nie zapytał. Chcemy istnieć w bitach i bajtach, nie mówimy już wprost, nie opowiadamy historii, tylko mówimy zobacz sobie moje zdjęcia na fejsie i starczy. Krzyczymy o uwagę całego świata, a nie dajemy jej przez to często najbliższym, nie umiemy mówić poza komunikatorem i pokazać uczuć poza cyfrową tablicą pikseli. Krzyczymy ekshibicjonizmem niemym krzykiem, krzykiem do Marka któremu nie mówimy cześć na ulicy, krzykiem tak naprawdę bez adresata.

Sama nieraz złapię się na tym krzyku, ale wtedy jeszcze bardziej bezgłośnie pytam- po co mi to? Tak naprawdę, po co? Jestem z krwi i kości, jestem z ciała a nie pikseli i bitów i bajtów, choć mój układ nerwowy jest tak bardzo do systemu jedynkowego podobny. Ale jestem z krwi i kości, ciałem doznaję, a z ekshibicjonizmu, jeśli mam wybierać, wybieram ten seksualny. Mentalny tylko, gdy rozmawiamy bezpośredni z sobą, lub gdy chcę pisać tutaj, co jest trochę inną formą, bo jednak bardziej anonimową i tylko wylatują słowa.

Dlatego gdy zobaczyłam tyle tych zdjęć, poczułam znużenie. Nie przez sam Woodstock, bo nie o niego chodzi. To nadal świetne miejsce. Ale przez to, że odniosłam wrażenie, że w przeciwieństwie do poprzednich lat, nawet tych, gdzie facebook jeszcze nie istniał, nikt nie myślał o tym, by się chwalić, krzyczeć- byłem tam. Nikt nie uprawiał mentalnego ekshibicjonizmu na taką skalę. Nikt nie korzystał z ulepszeń, które w życiu tak naprawdę są niepotrzebne, a niektórym stały się niezbędne.

Stały dostęp do sieci, zamiast od niej odpocząć. Zapisywanie cyfrowe tego, co się widzi, zamiast chłonięcie doznań i samodzielne przetwarzanie ich na wspomnienia, bez kompatybilnych sprzętów, a własnym umysłem. Gdzie to się wszystko zgubiło? Kiedy to się zgubiło?

Czy naprawdę aż tak bardzo musimy być tam, gdzie nigdy nas nie ma, tam, gdzie nikt nie dotknie naszego ciała, nie przytuli? Czy naprawdę musimy pokazywać całemu światu siebie, zamiast skupić się na tych najważniejszych? Dlaczego nagle musimy „istnieć”, dlaczego zmieniamy duszę na cyfrową, dlaczego zmieniamy ją na bitowo-bajtowy strumień? Co, jeśli naprawdę się tam przeniesiemy, jak w powieści Egana „Diaspora”? Jak w powieści, w której już nikt nie miał ciała. A doznawał tylko przez strumień właśnie, ten cholerny strumień bitów i bajtów. Nikt nie miał ciała, ale nadal był człowiekiem. Czasem mam wrażenie, że właśnie ludźmi bardziej chcemy być „tam” niż „tu”. Istnieć nienamacalnie, a dla wielu o wiele prawdziwiej. Inaczej, nie powstałaby chyba idea „internetowych” związków, związków, w których ludzie nie widzą siebie na oczy. Znaczy, widzą. W formacie jpeg.

Czasem chcę się zapytać, czy żyjemy dla wirtualnych lajków, czy dla prawdziwych przytuleń i czułych ramion? Czy żyjemy dla rozmów pod gołym niebem, czy dla smsów wysyłanych z pasją, ale które nie są namacalną obecnością? Czasem się zastanawiam, kim ja w tym wszystkim jestem?

Ale postanowiłam nie wrzucać zdjęć na fejsa. Może, z czasem go usunę. A z czasem może w ogóle odetnę się od sieci choć...czy w tym świecie to w ogóle możliwe? Czy nadal można w ogóle rozgraniczyć te dwa światy, czy mamy pewność, w którym najczęściej gubimy dusze?

To cholerne bolesne pytania i bez jasnych odpowiedzi, niestety.

Przypomina mi się tekst, „chciałbym, żeby moje oczy mogły robić zdjęcia”. Zastanawiam się, kiedy tak naprawdę do tego dojdzie, za ile lat stworzą małe aparaciki podpięte do gałek ocznych, które co więcej, będą mogły bezpośrednio przekazywać obraz na fejsa. Rozgwieżdżone niebo, koncerty, to jak on mruży oczy podczas seksu- jakież ułatwienie! Przeraża mnie ta wizja, ale gdy patrzę na te kije do selfie ( tak, mam o nie ból dupy) mam wrażenie, że już niedługo postawimy na takie rozwiązania i niektórzy będą nimi zachwyceni wręcz.

Chciałbym, żeby moje oczy mogły robić zdjęcia. W erze aparatów cyfrowych zapominamy, że mogą. Moje oczy zrobiły już zdjęcia Woodstockowej sceny, wiele, wiele lat temu. Zrobiły zdjęcie najwspanialszych, ciemnych oczu mojego Męża. Zrobiły zdjęcie cudownej radości Redcar na koncercie, na którym razem byłyśmy, nagrały film, którego nigdy nie zapomnę. Moje oczy zrobiły zdjęcia tych, którzy odeszli i wcale to się nie zaciera, a nawet jeśli, to to naturalne. To to jest dobre i nie ma nad tym co płakać. Moje oczy zrobiły zdjęcia szczytów gór i połączyły to z zapachem powietrza ponad chmurami. Moje oczy zrobiły wiele zdjęć, ale przekazały je do serca. Tymi zdjęciami nie pochwalę się na fejsie ani na instagramie. Te zdjęcia nie sprawią, że Zośka z 6b poczuje ukłucie zazdrości. Ale te zdjęcia ogrzewają moje serce. Przypominają tyle doznań. Ba, sprawiają, że doznaję na nowo. A ja więcej nie potrzebuję.

A tak na koniec, muzyka, którą się przeżywa i doznaje. Jak to wczoraj stwierdziłam, czuje się gorąco w sercu i wilgoć...tak, tam na dole. Muzyka, która przypomniała mi się przez przypadek, zespół, na którego koncert pójdziemy we wrześniu ( kolejny, który przywołuje i wspomnienia). I na którego koncert nie wezmę żadnego aparatu. Będę doznawać. A co!