O tym że potrzebuję zapachu gorzkich ziół i tętna podziemnie bijących źródeł, czyli o pewnym małym marzeniu i w gruncie rzeczy o miłości

Wonna mięta nad wodą pachniała,

kołysały się kępki sitowia.

Brzask różowiał i woda wiała

wiew sitowie i mięte owiał.

Nie wiedziałem wtedy, że te zioła,

będą w wierszach słowami po latach

i że kwiaty z daleka po imieniu przywołam

zamiast leżeć zwyczajnie nad wodą na kwiatach.

Nie wiedziałem, że będę się tak męczył

słowa szukając dla żywego świata

nie wiedziałem, że gdy się tak nad wodą klęczy

to potem trzeba cierpieć długie lata

Wiedziałem tylko, że w sitowiu

są prężne, długie i wiotkie włókienka

że z nich splotę siatkę leciutką i cienką,

którą nic nie będę łowił.

Boże dobry moich lat chłopięcych

moich jasnych świtów, Boże święty!

Czy już w życiu nie będzie więcej

pachnącej stawem mięty?

Czy to już tak zawsze ze wszystkiego

będę słowa wyrywał w rozpaczy

i sitowia, sitowia zwyczajnego

nigdy już zwyczajnie nie zobaczę?

Ten wiersz Tuwima pojawił się w mojej głowie, gdy wsiadałam do pociągu, wracając wczoraj wieczorem do swojego „domu”. Do Poznania. Był w tym momencie tak bardzo mój.

Na jeden dzień tylko z Mężem pojechaliśmy na moje „bagna”. Do miasteczka, którego nie znoszę. Do mamy, którą kocham. Do lasów, w których odżywam. Do stawów i jezior, w których gubię buty. W których, jak się nieraz okazuje, zgubiłam i duszę. Dorastając tam, zbierając gorzkie zioła. Zbierając pachnącą miętę.

Mogę powiedzieć, że tęsknię za domem. A raczej, tęsknie za lasami, pachnącą zielenią i bieganiem boso po igliwiu. Tęsknię za zbieraniem ziół, wyprawą o wschodzie słońca wśród drzew, wyprawą nocną, gdy można patrzeć w nieskażone łuną miasta niebo i obserwować gwiazdy. Tęsknię za naszą wspólną rozkoszą, moją i Męża na posłaniu z mchów, za świetlikami, które przecież właśnie u mnie zawsze były. Tęsknię za obserwowaniem dzików z tak bliska i dzikimi, niewyleniałymi lisami, które jak w mieście podchodzą do domów wypatrując okazji do upolowania myszy lub królika. Tęsknię za zapachem gorzkich ziół, które już teraz właśnie są w pełni rozkwitu. Redcar nawet była świadkiem mojej pijackiej tęsknoty, gdy w środku miasta, robiąc po prostu siku w krzakach znalazłam jedno z nich. Gdy z zachwytem urwałam gałązkę i prawie płakałam z zachwytu i wzruszenia. Tak, to ten zapach, zapach, który dosłownie wręcz chciałam wetrzeć w swoją skórę. Ten, który w mieście tak szybko uleciał.

Tęsknię za zapachem wody, ropuchami na progu, choćby i one miały zwiastować śmierć.

Potrzebuję tego, potrzebuję pachnącej mięty, potrzebuję wyprawy do prawdziwego lasu, gdzie patrzy się w oczy dzikim zwierzętom i człowiek czuje się jednym z nich. Bo takim zwierzęciem jest.

Tkwi we mnie dzika kobieta, dzikie zwierzę, które musi widzieć w pełni świecące gwiazdy i zwierzę, które w zachwycie słucha o świcie śpiewu innych. Zwierzę, które w mieście usypia, które w mieście jest jak w klatce, o czym już nieraz mówiłam. Zwierzę, które boi się, że zapomni, jak pachnie mięta. I tylko na starość w odorze spalin będzie z trudem z pamięci wyrywać smak naleśników z akacją, zapach zbieranego w sierpniu krwawnika i suszonej nadwodnej mięty, która przecież zimą jest tak potrzebna. Jestem dzikim zwierzęciem, zawsze byłam. A od jakiegoś czasu o tym zapominam i tylko gdy wyjeżdżamy, na moje bagna lub w góry, gdy zdobywamy najdziksze szczyty przypominam sobie o tym i przepełnia mnie niesamowita energia. Energia, która zamiera kąpana tylko wodą wodociągową i siarkowym deszczem. Energia, która karmi się żyłami wodnymi i musi karmić się śledzeniem ruchów nocnych zwierząt.

Ten jeden dzień, w którym pojechaliśmy do mojego domu, dał mi więcej energii po wszystkich obecnych stresach niż każdy wypad ze znajomymi nad Wartę czy spacer po parku. Jak to śmieje się mój Mąż, jestem jego rusałką, jego nimfą, którą wyrwał z bagien. Jestem dziwnym stworzeniem, którego skóra zawsze pięknie pachnie, gdy położy się na igliwiu albo na polu ze świeżo ściętym sianem. Kiedyś byłam dzika i ta dzikość zawsze będzie we mnie tkwić. Ta, która nie przejmuje się żadnym konwenansem i przyciąga bezpańskie koty. Ta, która kazała rozmawiać z ropuchami, ta, która każe czcić drzewa. Bo przecież to lasy są moją świątynią, to do nieba i drzew się modlę i opowiadam im rozliczne historie. A one szepczą mi. Kiedyś słuchałam ich co dzień. Dziś, muszę nieraz się wsłuchać wytężyć swój słuch, wytężyć wzrok, by zobaczyć niedostrzegalne.

Pamiętam, przecież to ja uczyłam tylu „mieszczuchów” jak słuchać. Swojego Męża, nigdy nie zapomnę jego zdziwienia, gdy zgubiliśmy się w lesie i byliśmy głodni, a ja pokazywałam mu, którymi ziołami napełnić brzuch. Pokazywałam najpłochliwsze ptaki i uczyłam, co najlepiej rośnie w której ziemi, chociaż to przecież on powinien być ekspertem. Nie zapomnę zdziwienia Królika, gdy nakrzyczałam na niego mówiąc, że pewne miejsca w lasach są święte i ma zdjąć buty. Są święte dla korzeni tkwiących w ziemi. Gdy mówiłam mu jak ma rozmawiać z siostrami ropuchami i nigdy nie podchodzić do jelenia, gdy zrzuca poroże. Gdy uczyłam nawet własną siostrę, bo ona, choć wychowana w tym samym miejscu, nigdy nie czuła aż takiego pędu, zewu natury i nie uciekała o 5 rano do lasu, żeby zobaczyć ptasie gody.

Kiedyś to ja uczyłam innych, tak wsiąknięta własnymi żyłam i tętnicami w obieg wody pod ziemią. Teraz ja sama nieraz się gubię, odcięta przez większość czasu od prawdziwej zieleni, a nie miejskiej imitacji. Teraz ja zamieram. Widzę to po swojej duszy, a co gorsza, widzę to po ciele, które kiedyś, pełne energii biegało po lasach, dziś ledwo spaceruje szukając dawnych stóp i nóg, śladów sarniej swobody. Potrzebuję czasu by to odzyskać. Potrzebuję też swojej ziemi.

Nie chodzi bowiem o powrót. Chodzi o zieleń i bliskość bogów, tak naprawdę, o nich, bo przecież i oni zamierają w betonowej dżungli. Budynki, budynki choć piękne, to szare. W nich tętni inne życie, niezgodne z moim sercem, które przywykło do szumu strumienia i zapachu mięty nad wodą. Serce, które kazało stopom brodzić w bagnie nieraz.

Rozmawiałam o tym z Mężem podczas naszego porannego spaceru po lesie. On także potrzebuje tej dzikości. Potrzebuje zieleni i szumu strumieni, on potrzebuje też gór, medytacji na szczytach i wysiłku, by wznieść się ponad chmury, tak jak najdosłowniej człowiek może. Aż boli mnie fizycznie, gdy widzę ból jego świadomości, że w tym roku żadnego szczytu nie będzie, bo nie przeskoczymy pewnych rzeczy. Ale w tym roku nie przeskoczymy pewnych rzeczy...ale mamy wspólne marzenie, które chcemy ziścić. Swoją wspólną drogę, drogę powrotu. Powrotu do pachnącej nad stawem mięty i sitowia na wyciągnięcie ręki.

Być może jesteśmy dziećmi cywilizacji. Korzystamy z prądu i mamy ciepłą bieżącą wodę. Karmimy się mądrościami filozofów i oglądamy głupoty w internecie. Ale nie chcemy płacić za to wielkiej ceny, tak wielkiej, jak większość ludzi. Bo cywilizacja jako taka, choć ułatwia nam życie, sprawia, że nasze ciała żyją dłużej...sprawia, że zanika nam dusza. Zielona dusza o dzikich oczach kota. My nie chcemy jej stracić, za nic. To nas wspaniale łączy, to sprawia, że w drodze stajemy się jednym jeszcze bardziej, niż kiedy stajemy się jednym ciałem w sypialni świątyni drzew. Wiecie, tam najbardziej i najprawdziwiej czuć rozkosz. Ale może nie powinnam o tym.

Jesteśmy dziećmi cywilizacji i płacimy za to ogromną cenę. Mam wrażenie, że kobiety jeszcze większą niż mężczyźni, bo to nasze dusze i nasze ciała przywykły do słuchania naturalnego rytmu, który w labiryncie betonu jest zagłuszony. To my tracimy swoją duszę, płodną i żywą, tracimy blask oczu wpatrujących się w księżyc. To my, piastunki opowieści i dawne wiedźmy, tracimy najwięcej. A wraz z nami tracą mężczyźni. Wszyscy razem gubimy się w hałasie i nie pamiętamy ciszy, która ma w sobie tylko szum gałęzi na wietrze i dźwięk opadających na suchą ziemię kropel. Stajemy się nienasyconą ziemią, schnącą, jałową. Ziemią, na której nic nie może urosnąć. I tylko od czasu do czasu wyrywamy się, mówimy, jak było pięknie i wracamy. Wracamy przed ekrany komputerów, nawet nie wiedząc, co widzieliśmy.

Często nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, co tracimy. Jak wielki brak odczuwamy. A nasza dusza usycha, a wraz z nią dawni bogowie pełni zieleni uśmiechu i niebezpieczeństwa ostrych kłów. Dawni bogowie, którzy kiedyś tak bardzo tkwili w nas. Często nie wiemy, co w nas obumiera.

Czasem mam wrażenie, że pokolenie wiecznej depresji, tak wiele bólu i tak wiele smutku bierze się właśnie stąd. Człowiek został oderwany od własnych korzeni, wyrwał się sam betonem i spalinami boleśnie z ziemi a teraz schnie, porzucony, sam przez siebie porzucony, schnie jak zioło wyrwane z korzeniami, ale nikomu niepotrzebne. Spalane słońcem tak, że nie przyda się na żaden lek ( tak tak, ziół nie suszy się na słońcu, kolejny banał, którego kiedyś uczyłam). Czasem mam wrażenie, że to właśnie ta cena, za coś, co nazywamy „postępem”. Głos, którego zew boli,a którego nie potrafimy zrozumieć. Głos, który słabo, cicho podszeptuje naszemu sercu ten wielki brak. Brak, który przecież tak łatwo zaspokoić. Tak łatwo zbratać się ze starymi bogami w naszym sercu ( jeśli ktoś nie zrozumiał, bogowie to tym razem swoista metafora, nie dosłowność).

Choć...może wcale nie jest tak łatwo, bo świat ma takie oblicze, jakie ma. Świat to beton i postęp. Świat to ścinane duchy drzew. Świat łaknie może i nawet zrównoważonego rozwoju, posadzi drzewko w mieście. A ja chcę więcej. Ja znałam więcej i więcej potrzebuję. Ja chcę swojej ziemi. Jestem kobietą, która musi sadzić i ścinać. Jestem tą, która musi chodzić boso.

Ja nie chcę tak żyć, usychając. Nie chcę namiastek

.Ja chcę mieć swój kawałek ziemi. Ja chcę czuć zapach mięty, dosłownie, zamiast słowa i wspomnienia tylko wyrywać w rozpaczy. Ja chcę mieć duszę, o którą stale walczę. Chcę, by osiągnęła spokój pośród drzew i pól. Pośród zapachu gorzkich, sierpniowych ziół z których najlepiej robi się maść na bolące stawy, maść na zwierzęcym łoju. Chcę obserwować narodziny młodych myszołowów i wędrować. Chcę mieć swój kawałek ziemi, której nie pokrywa asfalt i okno, z którego widać drzewa. Może i górskie szczyty. Co więcej właśnie, chcemy tego oboje.

Miasto było dla nas dobre przez parę lat. Przez parę lat, w ciągu których się dojrzewa, przez parę lat, w ciągu których się szaleje, poznaje ludzi. Ale dorośliśmy oboje. I coraz bardziej odczuwamy brak, coraz bardziej odczuwamy ten głos, zew, którego ja słuchałam zawsze, a którego i on przy mnie nauczył się słuchać, wędrując po lesie i kochając się ze mną przy blasku świetlików i skrzeku żab. Coraz bardziej odczuwamy potrzebę powrotu. Do miejsca, z którego pochodzimy i gdzie przynależymy. A raczej nie powrotu. A stworzenia takiego miejsca.

Mamy więc swój plan, o którym rozmawialiśmy tyle razy i o którym mówiliśmy teraz, wracając pociągiem do betonowej dżungli swojego miasta, swojego miasta które cenię, ale w którym nie widać gwiazd.

Mamy swój plan, który nie ma sztywnych ram.

Przez parę jeszcze lat stajemy na nogi. Zbieramy środki, bo przecież to też jest potrzebne w tym świecie. Nie tylko marzenie. Przez parę lat jeszcze tylko wyrywamy się góry, na tydzień, dwa, wędrujemy, czasem siedzimy nad jeziorem, a ja okazyjnie zbieram zioła. Przez parę lat, tyle starczy. Tyle oboje wytrzymamy. Mamy już plan mniej więcej opracowany, na te parę lat, na to, żeby potem przetrwać, choć jak mówiłam, nie ma on sztywnych ram, bynajmniej.

Parę lat, bo są konieczne jeszcze. A potem budujemy dom. Nie mamy wymyślonego konkretnego miejsca, kraju nawet. Gdzieś na świecie, tam, gdzie jest zielono i pachnie igliwiem. Tam, gdzie można wyruszyć w góry, albo nad jezioro. Budujemy swój dom, z drewna, bo taki wbrew pozorom jest najtańszy. Nie musi przetrwać wieków, bo nie będziemy przecież mieć dzieci. Nie budujemy nic dla przyszłych pokoleń. Jeśli o nie idzie, modlę się tylko, by starczyło dla nich lasów. By nie zgubiły się jeszcze bardziej, niż my, w szumie i cybernetycznej miłości.

Ja mam swój kawałek ziemi. Mamy swoją pracę, którą lubimy. Może swój interes bo i na to właśnie nasz luźny plan jest. Na razie szukamy rozwiązań, nie mamy żadnego scenariusza tylko jego zarys, który, jak sądzimy się uda. I nie nie zdradzę szczegółów.

Ale mamy swój dom ,a ja mam swój kawałek ziemi. Ziemi, w której sadzę niektóre rośliny, te, co leczą małe dzieci z kolki i dorosłym leczą ból zębów. Szałwia, może i szałwia bogów, która nieraz pozwoli jeszcze bardziej, w medytacji się z nimi skontaktować. Mam swój kawałek ziemi, a do lasu wcale nie jest daleko. Do lasu i do pól, na którym inni ludzie uprawiają wysokie po pas zboże.

Mamy gromadę kotów i swojego psa, wilka, który wędruje z nami co roku w góry. Półdzikiego psa, którego rozumiemy, bo sami jesteśmy półdzicy. W środku, zawsze półdzicy, jak dawni, jak nasi przodkowie. Jak wszystkie wiedźmy i szeptuchy w mojej duszy, jak wszyscy wojownicy w jego.

Mamy swój kawałek ziemi i leśne świątynie. Może nieopodal górskie szczyty, w które wybieramy się, gdy tylko mamy chwilę czasu, gdy tylko odpoczywamy od pracy. Czasem wędrujemy po świecie, ale nie do innych miast. A do innych dzikich miejsc, w których składamy pokłon dawnym bogom.

Niedaleko gdzieś musi być woda, bo tej potrzebują przecież Rusałki.

I tyle starczy. Widok gwiazd i prawdziwych zachodów słońca, których nie zasłania tak wiele budynków. Zapach mięty. Wyrwanie się z miasta i pozwolenie dżungli oddychać. Nic więcej, nic mniej. On, ja, pies i koty. Las i zieleń. Zbierane jak przed laty przez cały rok zioła i grzyby jesienią.. Gorzki zapach krwawnika i modlitwy w każde ze świąt, modlitwy, dla których miejsca z takim trudem trzeba szukać w mieście.

Wieść i pędzone drogą krowy, domy na skraju lasu. Są jeszcze takie miejsca. Te, w których dusza oddycha i mleko jest prawdziwe. A smaki nie są tekturowe. Tak. Tego nam potrzeba. Do tego dążymy.

Nasz własny kawałek ziemi, prawdziwej ziemi, nie zalanej betonem.

Czasem tylko martwimy się, co zrobimy z tym, że po piwo byłoby daleko. Czasem tylko żartujemy, że musimy nauczyć się go robić od jednego ze znajomych. I wszystko będzie dopięte na ostatni guzik. Czasem tylko mamy nadzieję, odwiedzać nas będą pewne osoby.Znajomi. Ludzie, bo i o nich w życiu chodzi, ludzi kochamy. Mamy nadzieję, że będą wpadać.  I nawet pewnie zostawać na dłużej. Bo gdzie, jeśli nie tam, gdzie słychać dawne szepty, które grają w każdej ludzkiej duszy? A ja już się o to postaram, by słychać je było! I gdzie, jeśli nie tam, gdzie czuć miłość? Bo ta zawsze będzie. Wierzę w to już, już nie mam wątpliwości. Nawet, jeśli kiedyś wszystko obróci się w pył i przeminie. 

A raczej, nie zmieni się w pył. A zieleń, która będzie miłosne echo powtarzać. Tak, to ładna myśl. 

Na zewnątrz w ogrodzie, tam, gdzie zasialiśmy nasiona

Jest drzewo, tak stare jak ja

Gałęzie były uszyte z zieleni

Z ziemi powstały i przeminęły

Po spękanej korze wspiąłem się na szczyt

Wspiąłem się na szczyt, by ujrzeć świat

Kiedy wokół mnie zerwał się wiatr

Aby mnie zdmuchnąć w dół

Chwyciłem się tak mocno, jak ty mnie

Bo zbudowałem dom

Dla ciebie

Dla mnie