O potrzebie bycia potrzebnym, czyli trochę inaczej o dziwnym rodzaju miłości.

Czasem mam wrażenie, że najważniejszą rzeczą w naszym życiu jest bycie potrzebnym.

Potrzebujemy być potrzebnymi.

Drugiej istocie. Drugiemu człowiekowi. Nieraz nawet, mamy ambicję i potrzebę bycia potrzebnym całemu światu.

Ja potrzebuję bycia potrzebną.

Czasem mam wrażenie, że tak miewa każdy z nas. Czasem mam wrażenie, że bez tego uczucia świat staje się pusty i jak krucha skorupa, w której kiedyś istniało tętniące życia ślimaka, zbyt łatwo obraca się wniwecz. Bycie potrzebnym jest jak krew wirująca w naszych żyłach, odżywiająca duszę a nawet i ciało. Odżywiająca nasze życie.

Siedziałyśmy w parku na ławce, grzałyśmy nasze twarze w słońcu.

-Zastanawiam się, czy nie zacząć brać leków. Tak mówi moja lekarka. - rzuciła nagle. -Moje życie jest puste, bo co takiego robię? Siedzę i oglądam filmy, seriale, nie mam mobilizacji, żeby wyjść do ludzi.

Puste życia, wypełnione czynnościami schematycznymi. Puste mieszkanie. Człowiek staje się skorupą, bo nie wypełnia go cudze czekanie. Nie wypełnia go cudza potrzeba.

-Cholera, może to zabrzmi głupio ale może zapisz się...na jakiś wolontariat? Nawet nie wiem, jak Cat, do Dr Clowna i możesz biegać po onkologii i rozśmieszać dzieci. Albo do schroniska, 3 razy w tygodniu wyprowadzaj psy. Może nawet czytanie moim dziadkom w moim DPS-ie- zaśmiałam się. -Wiesz, może brzmię głupio, ale wtedy masz mobilizację, żeby wyjść, bo ktoś na ciebie czeka, bo...ktoś cię potrzebuje. Inaczej, co to za życie? Nawet takie namiastki, jeśli na co dzień nie, to jakoś ratuje bo..

-To powoli mnie zabija, masz rację. Każdy musi mieć kogoś, kto na niego czeka a ja...ja nie mam nikogo, komu bym była tak całkiem potrzebna, kto by na mnie czekał. Tak po prostu, całkiem na mnie.

Mam wrażenie, że wszyscy bez tego umieramy.

Nie wiem jak wy. Ale ja potrzebuję czuć się potrzebna. Czasem aż przesadnie.

A przecież, nie jestem nikim wyjątkowym. Bardzo łatwo i wygodnie można mnie zastąpić. Nie jestem ładna. Czasem uważam się za mądrą, oczytaną, inteligentną, ale to wrażenie szybko mija, często przechodzi mnie samej, mija wielu osobom przy bliższym poznaniu.

Nie jestem wyjątkowa. Nawet już nie maluję. Czasem ładnie złożę słowa. Przeciętna dziewczyna, która bywa coraz mniej spontaniczna, która coraz częściej po prostu ma ochotę posiedzieć w domu albo na łonie przyrody i się wyciszyć.

Nie zwiedziłam połowy świata i nie jestem szaloną artystką. Nie spotykam już setki uroczych facetów, którym mogę przedstawiać koleżanki. Nie jestem atrakcyjna, coraz częściej wyciszona, nawet coraz częściej słuchająca niż mówiąca, bo gdzieś w życiu ucieka mi mój egocentryzm, mój przesadny egotyzm i uwielbienie dla swoich racji.

Cholernie łatwo mnie zastąpić. To zawsze trochę uwiera, ale to jak w dzieciństwie z wypuszczaniem dzikich zwierząt. Bo fakt, nie jestem wyjątkowa, ale mam dziwną właściwość, że przy mnie właśnie dobrze goi się rany, a potem odchodzi się na wolność. Z kimś bardziej atrakcyjnym, choć nadal się mnie pamięta. To jak z zielonym dzięciołem albo dzikimi kotami, które leczyłam jako dziecko, a które potem wracały do swojego lasu.

Nie jestem więc nikim wyjątkowym, może oprócz jednej właściwości.

Mimo to, nawet ja, zwyczajna i mało atrakcyjna w słoneczne dni, potrzebuję bycia potrzebnym.

Wszyscy tego potrzebujemy.

Bo to przecież najpiękniejsze słowa jakie można usłyszeć.

Potrzebuję cię w swoim życiu.

To mówi mi chcę cię w swoim życiu, nie wyobrażam go sobie bez ciebie. To mi mówi, na swój przekorny sposób, całym naturalnym egoizmem człowieka, o jego miłości. O oddaniu.

Bo najpierw potrzebujesz, dlatego kochasz. Potem kochasz, dlatego potrzebujesz.

Potrzebuję cię.

Słyszałam to wiele razy.

Czasem płynęło to z egoizmu. Czasem z miłości. Najczęściej biegi tych rzek były ze sobą połączone, nie można było oddzielić tej wody.

Słyszałam to kiedyś o wiele częściej. Teraz słyszę to najczęściej, razem z nie wyobrażam sobie reszty mojego życia bez ciebie od mojego Męża. Najszczersze, to, w które wierzę, to, które płynie z miłości. Bo w życiu dałby sobie beze mnie radę. Nie muszę leczyć jego depresji. Potrafi ugotować sobie obiad. Jest samodzielny, dorosły, cholernie zaradny. Ale mnie kocha. Potrzebuje mnie, bo mnie kocha.

Wspaniałe uczucie. Jestem mu potrzebna.

Jestem mu potrzebna. Kocha mnie. I wypełnia tą miłością, ta potrzebą moją ludzką pustkę.

Wielu powie, że to powinno mi wystarczyć. Może mają rację. Ale mój egoizm z kolei jest żarłoczny. Moja potrzeba bycia potrzebną. Tym karmi się moje serce, nawet jeśli wiem, że inni, wszyscy inni oprócz jego jednego potrafią mnie zastąpić. Kimś, z kim jest weselej. Kimś ładniejszym. Atrakcyjniejszym. Bardziej wyjątkowym.

Ci, którzy mówili mi szczerze, z miłości, potrzebuję cię, nie żyją. Moi kwietniowi bracia. Ale i oni znikali, nieraz zastępowali mnie kimś, kto z nimi przez chwilę bardziej współgrał. Ale wracali. Nie ma ludzi niezastąpionych, to prawda. Ale kochali mnie i dlatego wracali.

Oni też mówili, że mnie potrzebują. Nie chcą życia beze mnie. Ja też mówiłam, że nie wyobrażam sobie życia bez nich. Jednak, ich brak stał się faktem.

A ja dalej, zawsze, chciałam być potrzebna.

Dorosłam do tego stwierdzania, w ostatnich miesiącach wręcz, zrozumiałam to. Potrzebuję cudzej potrzeby mnie.

Zawsze będę chciała być potrzebna, nawet, jeśli będzie mnie to ranić. I to nie dlatego, że to ja chcę być kochana. To dlatego, że mam w sobie nadmiary miłości. Czułości.

Przywykłam do ratowania chorych, złamanych skrzydeł zielonych dzięciołów, karmienia perkozów zmieloną rybą, gdy wypadły z gniazda. Od dziecka byłam im potrzebna.

Od dziecka byłam potrzebna przy awanturach z ojcem, gdy rozśmieszałam wszystkich jako małe dziecko, a potem pocieszałam gdy wszyscy płakali.

Bycie potrzebnym zakorzeniło się we mnie na dobre.

Bycie potrzebnym. Potrzeba mojej miłości. Mojej czułości. Mojego, dziwnego, łatwego do zastąpienia „ja”.

Ja kocham. Często więc nie liczy się, że łatwo mnie zastąpić, że ptaki wylatują z gniazda.

Potrzebuję bycia potrzebną, bo to moja druga skóra. A może nawet i pierwsza.

Czasem boję się nie tego, że będę sama. Ze odejdą wszyscy, których kocham. Boję się tego, że ja nie będę miała kogo kochać, nawet jeżeli nie będzie to miłość wzajemna. Boję się, że do niczego się nie przydam. Boję się, że to ja nie będę miała komu ugotować obiadu.

Dopiero w zeszłym roku o tym pomyślałam, gdy pękł pewien szklany klosz, część iluzji mojego życia. Dopiero w zeszłym roku pomyślałam, że może być tak łatwo mnie zastąpić.

Nikt nie będzie mną. Ale można potrzebować kogoś innego.

Przyjaźń jest trudna. Miłość jest trudna.

A ja nadal potrzebuję być potrzebną.

To mnie kształtuje. To mnie wzmacnia.

Bycie potrzebnym jest mną.

Wiem już jak bardzo nie jestem wyjątkowa. Widzę to coraz wyraźniej, widzę, jak mało zabawna bywam. Bywam tylko matką, plasterkiem dla niektórych. Szybko znajdują inne atrakcje.

Ale nie szkodzi. Bo ja potrzebuję być potrzebną.

Gdy zawalił się mój świat, znów uleczyło mnie bycie potrzebną. Moja praca.

Znowu to usłyszałam. Uczyniłam z bycia potrzebną swój zawód, swoją pracę. Tam też nie jestem człowiekiem niezastąpionym, ale czuję tam miłość. Czasem o wiele większą miłość, wśród samotnych ludzi, niż wśród swoich znajomych.

Dziwaczne uczucie. Płacą mi za bycie potrzebnym. A to jakby coś więcej.

Być może, kiedyś po prostu w swoim życiu czułam się bardziej potrzebna. Może czułam się bardziej kochana i czułam, że ktoś inny też tak bardzo potrzebuje mojej miłości?

Teraz nadal mam takie przebłyski. Ale czasem trudno odróżnić strumień miłości od egoizmu, zwłaszcza wśród tych, którzy tak łatwo cię ranią, trzaskają twoje życie na małe fragmenty.

Teraz czuję się potrzebna nadal, tylko inaczej. Najbardziej temu jedynemu, swojemu kochankowi i przyjacielowi w jednym. Czuję się potrzebna znajomym, mniej lub bardziej. Nawet jakoś pomijam fakt, że bywam dla niektórych atrakcyjna nieraz tylko wtedy, gdy mają gorszy dzień lub gdy mają problemy. Bo potrzebuję bycia potrzebną. Oni mnie tym karmią.

Tak z wieloma zachowuję równowagę.

W końcu często przy mnie płaczą, a ja płaczę przy nielicznych.

Jestem potrzebna w pracy.

To wszystko sprawia, że moje życie jest wypełnione, krew wiruje w żyłach życia.

Nie czuję się skorupą. To sprawia, że jestem szczęśliwa. Bo, nadal, mimo wielu skrywanych łez, jestem szczęśliwa.

Jestem potrzebna. To wspaniałe uczucie, być potrzebnym, wrócić po tygodniach choroby po pracy i zobaczyć łzy radości u ludzi, którzy czekali, tęsknili. Usłyszeć od chorych ludzi, że brakowało im ich „Śmieszki”, jak na mnie mówią. Usłyszeć, że beze mnie ich świat był pusty.

To egoistyczne, to buduje moje ego. Ale sprawia, że jestem szczęśliwa. Ja im daję, siebie, swoją czułość, swój dziwny rodzaj miłości. Oni dają mi siebie- dają mi swoją potrzebę drugiego człowieka. Wyszło tak, że to ja zapełniam tą lukę.

Kocham to. To zapełnia moje życie.

Moje potrzeby bycia potrzebną są aż zatrważające. Są nazbyt wielkie. Może, w naszym społeczeństwie, aż nienormalne. Zwłaszcza, gdy nie jest się nikim wyjątkowym. Zwłaszcza, gdy jet się taką zwyczajną mną.

Ale dość o moim życiu. Mam wrażenie, że każdy z nas potrzebuje być potrzebnym. Drugiej istocie. Drugiemu człowiekowi.

Każdy potrzebuje kogoś do kochania, każdy potrzebuje być kochany. Z potrzeby miłości rodzi się potrzeba bycia potrzebnym. Jakiegoś wypełnienia tym życia.

Siedziałyśmy na ławce, w słońcu. Miałam wrażenie, że chce się rozpłakać. Zresztą, mam wrażenie, że ona od dawna chce się rozpłakać, ale nie może. Chciałabym sprowokować jej łzy. Takie, które oczyszczą, ale czy mam prawo myśleć, że to możliwe?

Być może, na tej ławce, w tym momencie, mógłby mnie zastąpić ktoś inny. Ale to byłam ja, ja wyciągnęłam ją z domu, to mi się zwierzała.

To ja byłam jej, w tym kolejnym trudnym etapie życia, potrzebna. Ja. Bo potrzebuję być potrzebna.

Mówimy o naszych czasach.

-Wiesz, w naszym świecie nie ma nic za darmo. Wszystko to transakcje. Dajemy sobie nawzajem swoje towarzystwo.

-I jesteśmy nawzajem sobie potrzebni.

Właśnie. Najpierwotniejszy instynkt. Dziwna ewolucja nas tu zaprowadziła. Może ona stworzyła gen altruizmu. Chcieliśmy być potrzebni w stadzie, chcieliśmy być potrzebni, by nas się nie pozbyto, by nie zepchnięto na margines, wtedy po prostu nie zabito, nie przerobiono na nawóz, nie wyssano naszego szpiku z naszych białych, kruchych kości.

Czy dziś nie jest tak samo?

Pierwotne instynkty, ubrane w otoczkę społecznego ładu.

Stanowimy stado. Każdy chce mieć miejsce w stadzie. Każdy chce być potrzebny.

Mieć jedną najbliższą istotę, której wypełni treść życia. Swoją miłością, swoją osobą.

Mieć kilka istot, które chcą nas w swoim życiu. Które zwierzają nam się z problemów, których łzami się karmimy, bo jednak, łzy to drogocenny płyn, który wypełnia nasze dusze. Być może, cudze łzy oczyszczają nasze własne. ( czy dlatego tak rzadko płaczę?).

Mieć więcej i więcej. Czuć się potrzebnym.

Gdy czujesz się potrzebny w czyimś życiu, czujesz się po prostu kochany.

Gdy czujesz się potrzebny w czyimś życiu, nagle znajdujesz swoje miejsce w stadzie.

Gdy czujesz się potrzebny w czyimś życiu, znajdujesz swoje miejsce w świecie.

Widzisz się lepszy w cudzych oczach. Wartościowy.

Ktoś cię chciał.

Potrzeba nadaję sens, rację bytu.

Och....czy ty czujesz się potrzebny?

Czy...czujesz się kochany?