O tym, że singielki mają przerąbane z mężatkami, a mężatki z singielkami, czyli o kolejnych niepotrzebnych podziałach słów kilka.

Mawiają, że bycie tzw. singielką w naszym świecie jest trudne. Zapewne, nie idzie temu zaprzeczyć. Te wszystkie problemy dookoła, stałe dopytywanie się rodziny, kiedy wreszcie wyjdzie za mąż i będzie miała dzieci. Samotne, zimne noce. Całe łóżko dla jednej osoby. Problem z kolejnymi rachunkami, wynajmem mieszkania czy kredytem, bo przecież trudno tak, tylko z jednej pensji ( no chyba, że żyje się w jakiejś komunie). Kot czy pies zamiast ludzkiego ciepła. Kolejne przygody z nieznajomymi albo naprawdę jałowe w tej kwestii miesiące, jeśli nie lata. Kolejne rozczarowania, spotkania, randki, które nie prowadzą nigdzie, jak może się zdawać. Złamane serca, opłakiwanie nad kolejnymi butelczynami wina, samotnie, lub z przyjaciółkami, niczym w amerykańskich serialach.

Życie to nie serial jednak.

A ja i tak nie znam się na tym. Nie mam prawa, by wypowiadać się na ten temat, bo przecież od 18 roku życia praktycznie tkwię w szczęśliwym związku. Regularnie uprawiam seks. Nie mam większych problemów z opłaceniem mieszkania, bo żyjemy z dwóch pensji. Mam dwa koty, ale nie jestem dla nich samotną matką, moje koty mają oboje rodziców i nie śpią z nami w łóżku, bo nasze łóżko jest mało pojemne- a dwie osoby lubią się rozpychać tak samo, jak jedna.

Jestem mężatką, nawet nie tyle mam faceta, jestem z kimś, co jestem mężatką. Uzyskałam ten ponoć społecznie prestiżowy status. Może miałam szczęście. Zresztą, często to słyszę. Jak bardzo jestem szczęśliwa przez tą jedną kwestię. Jakiego miałam farta.

Czasem mam ochotę powiedzieć, że nie miałam farta, tylko zapracowałam na to.

Czasem mam ochotę powiedzieć, że życie we dwoje wcale nie jest takie różowe, jak się wydaje. Owszem, jest piękne. To wspaniale być z kimś, kto bywa twoją podporą, kogo się kocha, kto ciągle pociąga nas seksualnie. To cudowne uczucie, nie przeczę. Ale czasem mam wrażenie, że ci którzy tego nie mają, zapominają, że to też ciężka praca i że bycie z kimś nie odmienia od razu całego świata tak, że widzimy go w różowych barwach. To nie teledysk do piosenki Bjork, w którym ludzie tańczą z nią nagle na ulicy, tylko dlatego, że się zakochała. Co więcej, czasem zapominają, że problemy tworzą się też przez bycie z kimś. Ten ktoś też boleśnie rani nieraz, tak, że nie chce się o tym mówić.

Znam się na byciu mężatką, nie byciu singielką. Dokonałam jednak ostatnio niesamowitego odkrycia. Większość moich kobiecych znajomych, bliższych i dalszych, najbliższych sercu, to właśnie singielki.

Nie zauważałam tego przez długi czas. Ale tak naprawdę...znam tylko kilka kobiet, które są z kimś. Po prostu są, w stałym związku, mieszkają ze swoimi mężczyznami. Dzielą w pewien sposób moje problemy. Tak naprawdę, obecnie tylko z jedną jestem blisko. A nieraz mam wrażenie, że bliżej tak naprawdę jestem z jej facetem i to z nim się lepiej dogaduję nieraz. Ale nie w tym rzecz.

Większość kobiet, które znam, to singielki. Może to w pewien sposób symbol naszych czasów, może jakiś stygmat. Tyle kobiet, powyżej 20 roku życia, ba, mające prawie 30 lat, a same. Jedna została nawet singielką niedawno- rozwodzi się.

Może to, że znam więcej singielek niż mężatek to właśnie wynik naszego szybkiego życia, krótkotrwałych związków, nasycenia przelotnymi romansami albo wynik pewnej niedojrzałości większości społecznej, zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Może.

Zauważyłam tez pewną tendencję- wiele kobiet- singielek, które znam, znikają od razu, gdy tylko znajdą sobie mężczyznę. Zauważyłam, że wielu z nich przestaję być potrzebna, bo nie muszą już nikomu zwierzać się ze swoich seksualnych podbojów, bo stają się dziarskimi paniami domu, które wrzucają na fejsa sentencje o dojrzałych związkach już po miesiącu ognistego romansu. Niektóre singielki, które znalazły partnerów, znikają bezpowrotnie. Inne wracają gdy zaczynają się pierwsze problemy związkowe, po jakieś porady, jakbym była ekspertem w tej dziedzinie. Jakby mój 8 letni staż mógł wyrabiać jakieś reguły. Nie może.

Jeszcze inne wracają, załamane, gdy wszystko całkiem się rozpadnie. I potrzebują znów czułości i przytulenia, tak ja potrzebowały go czasem przy trudnych początkach. Wtedy znów pijemy wino, słucham tego, jaki to on był podły, jak to złamano im serce.

Nie mówię, że to jakaś złota reguła. Po prostu czasem tak się zdarza, to naturalna kolej życia- gdy się zakochujemy, miłość przesłania nam świat i przestajemy na chwilę potrzebować reszty. Tak to działa, przynajmniej przez jakiś czas.

W każdym razie, nie jestem singielką. Jestem mężatką, która ze zdziwieniem zauważyła, że zna więcej singielek, niż innych mężatek.

Nieraz jestem portem, z którego wypływa się do rozlicznych ramion, portem, do którego wraca się w czasie sztormu. Bo zawsze tkwię na posterunku, w swojej kamienicy albo jakimś barze na starym rynku, jestem trochę jak mama, która pocieszy albo wysłucha historii o fatalnym romansie. Bo zawsze wypiję z nimi wino, ba, nieraz wleję je do gardła, chociaż sama piję raczej piwo i to nim się zezwłaczam.

Ba, jestem mężatką, której i mąż nieraz doradza albo wysłuchuje olejnych historii sigielek. Nie zapomnę, gdy pewnego dnia przyszła do nas nasza Kozica, która właśnie zniszczyła swój związek i koniecznie chciała poznać „męską perspektywę” mojego męża. Okazuje się, że w życiu singielek i cudzy mąż jest potrzebny. Ba, bywa niesamowicie potrzebny, zwłaszcza kiedy trzeba naprawić kran albo powiesić półki. Na nieszczęście, mój mąż nieraz lepiej doradza, niż robi to drugie. Nie, żeby nie umiał. Kryje się w nim po prostu sporo lenistwa i nieraz mówi, że starczy, że naprawia pewne rzeczy dla mnie. Może i coś w tym jest.

Niektóre moje singielki mówią mi wówczas właśnie, że jestem szczęściarą. Bo mam swoją stałą kamienicę, stały punkt, stałego faceta.

Może miałam więcej szczęścia. A może nie o to chodzi.

Wiele mówi się o tym, jak to singielkom trudno żyje się z koleżankami mężatkami.

Nie przeczę, że jest w tym wiele prawdy.

Koleżanki mężatki nie przedstawiają swoich mężów singielkom, bo boją się, że te zaczną im ich odbijać, bo na wszystko, co ma penisa, patrzą przecież jak na potencjalną ofiarę!

( Zawsze śmiałam się z tego przesądu, ale po pewnych doświadczeniach poprzedniego roku może w pewien sposób uświadomiłam sobie że „coś w tym może być” i czasem może, trzeba zachować czujność, choć zawsze sądziłam, że to bzdury?)

Nie żyje się z nimi łatwo, bo przecież, te stale wyjeżdżają z tekstami „kiedy znajdziesz sobie chłopaka?” tak, jakby same przez to, że kogoś mają, mogły czuć się lepsze.

Nie są. Nie patrzy się na czyjąś wartość przez pryzmat cudzego bycia ale...nie o tym miałam.

Singielki nie mają łatwo z tymi „zaklepanymi”. Te stale chwalą się przecież wakacjami we dwoje, po latach, o zgrozo, kolejnymi zdjęciami swoich zaślinionych bobasów. Mówią o idyllicznym życiu. Zachowują się, jakby wygrały wszystko.

Singielki pewnie stale podejrzewają mężatki o zazdrość, o to, że zazdroszczą im nowych, ekscytujących podbojów, zazdroszczą im nocy spędzanych w barach i marzą o swojej figurze sprzed ciąży.

Tak to toczy się mała społeczna wojna, singielki, kontra mężatki. Tak to jedne przekonują drugie, ile są warte. Tak to jedne i drugie krzyczą o swoim wielce wartościowym, szalonym albo uporządkowanym życiu, krzyczą z triumfem, a nocą nieraz płaczą w poduszkę. Bo jedne zazdroszczą drugim tego, czego same nie mają, nie potrafiąc skupić się na własnym życiu i być za nie wdzięcznym.

Tak, dobrze myślicie, to wielce przesadzony obraz wojny na linii singielki- mężatki.

Bo tak naprawdę nie trzeba nic nikomu zazdrościć. Tak naprawdę w życiu trzeba być cholernie wdzięcznym ale...w każdej legendzie jest jakieś ziarno prawdy.

Wiele mówi się, jak to signielki mają źle z koleżankami- mężatkami, jak to wielka jest na nie wywierana presja, jak to są przez nie dyskryminowane, obrażane wręcz ich stylem życia.

Jakimś cudem, może przez moje cudowne leki, naszła mnie inna myśl- a co, jeśli sytuację odwrócić? Tak naprawdę...jak mają się mężatki z koleżankami- singielkami?

Jak ja mam się z moimi znajomymi singielkami?

Cóż. Jestem jednak nietypową mężatką. Żadnych dzieci, uroczych, acz śliniących się bobasów nie planuję. Starczą mi staruszkowie w mojej pracy. Dalej uchlewam się nieraz do nieprzytomności, czasem z mężem, a czasem z koleżankami- singielkami i to nie tylko wtedy, kiedy mają problemy sercowe. Czasem uchlewam się z wszystkimi naraz i raczej, ogólnie, dość luźno i bez presji sobie żyję. Nie postrzegam swojego małżeństwa jako ostatecznego spełnienia w moim życiu, stawiam na ciągły rozwój i szukanie nowych wyzwań. Spełniam się poza małżeństwem też, co tu dużo mówić.

Nietypowa ze mnie, uciekająca stereotypom mężatka, prawda?

Ale jednak czasem mam wrażenie, że jestem poza zaczarowanym kręgiem i nie zrozumiem pewnych rzeczy.

No tak. Miałam szczęście, nie muszę ich zrozumieć ( ciekawe, kiedy ktoś zrozumie że też na to szczęście zapracowałam?), często to słyszałam swojego czasu.

Mężatka, która przyjaźni się z singielkami, często bywa spowiednikiem. Może to przez mój charakter i jednak skrytość w pewnych sprawach, często mam jednak wrażenie, że to nie działa tak samo w obie strony. ( dobra, to na pewno moja wina, jak ktoś nie rozumie, odsyłam notkę niżej). Bo signielki mają się na co wypłakiwać. Mężatki? Niekoniecznie. No chyba że mają ząbkujące dzieci, ryczące od kolki ale tak?! Może to śmieszne, ale wiele razy w moim związku zdarzały się poważne kryzysy. Raz byliśmy o krok od rozwodu.

Pamiętam, jak jednego dnia chciałam pogadać o tym z koleżanką- singielką. Nie zapomnę jak przerwała mi i powiedziała „przecież jesteście taką świetną parą, mieliście tyle szczęścia że na siebie trafiliście, na pewno się dogadacie!”. Pamiętam, jak potem wróciła do tematu swojego zjebanego byłego, który nie wynosił śmieci. No bywa.

W każdym razie, czasem mam wrażenie, że pewne problemy mężatek bywają...trywializowane przez problemy singielek. No chyba, że mąż je zdradzi, bo to jest sensacja, którą warto wałkować, w końcu rozpadł się idealny domek z kart! Tylko, że o zdradzie pewnie żadna mężatka singielkom nie powie, bo wstyd i nikt nie chce dawać takiej wody na cudzy młyn, chyba, że już dochodzi naprawdę do rozwodu i trzeba naprawdę pomarudzić na już byłego męża.

Chwila. Wtedy już się jest singielką, co nie?

Czasem, wyobraźcie sobie, nawet mężatka ma wolny piątek czy sobotę. Chce się wyrwać z koleżankami do baru, poszaleć, wypić parę głębszych czy płytszych, zależnie, jaką ma głowę. Nadchodzi więc ten długo umawiany wieczór, wychodzą...i się zaczyna. Czasem mam wrażenie, że mężatka na imprezie jest tylko dodatkiem. Serio, czasem mam takie obawy. Bo tak naprawdę, siedząc w barze, wypatruje facetów, którzy mogliby się podobać koleżankom, które mogłyby zamiast niej zaszaleć przez jedną noc. Tak naprawdę ekscytuje się, że mrugnął do kumpeli. Jej, podobasz mu się! A potem wraca do domu, pijana wtula się w swojego męża ( którego, jak zakladamy, kocha i docenia) i zastanawia się...chwila, co to było? Babskie wyjście, czy cholerne polowanie, w które dałam się bez sensu wciągnąć? Tak, mężatki wciągają się w nie swoje polowania. Ktoś powie, że tęsknią za dreszczykiem. Ktoś inny powie, że po prostu nie chcą stracić kontaktu z innymi samicami w których polu zainteresowania są tak czy siak samce.

Singielki mają przerąbane z mężatkami? Jasne! Ale i mężatki mają przejebane z signielkami.

Tak naprawdę powinno się na trzymać w osobnych barach, domach, miastach, ba, planetach! Zaraz się pozabijamy!

Dobra. Stop. Chwila.

Wypuszczamy pałki z rąk, odkładamy noże, opuszczamy pięści z kastetami.

Już?

Czy ktoś tu się zapędził?

Owszem. Nieraz zapędzamy się cholernie daleko.

My?

Ano my. Kobiety.

Wszystkie mamy swoje za uszami. Mężatki. Singielki. Panie w parach i samotne, czy to homo, czy hetero, bez różnicy. Matki i bezdzietne, a nawet bezpłodne. Tak, właśnie my.

Wszystkie mamy swoje drobne grzeszki.

Wszystkie mamy swoje przywary.

Nadmierny egoizm, bronienie swojego kawałka podłogi przed ingerencją hormonów z moczu innej samicy, bo ten kibel przyjmuje tylko nasz progesteron przed okresem i chwała jemu jest!

Wszystkie bywamy o siebie zazdrosne, zazdrosne jakoś może o cudze życia, zapominając, że za każdy dzień swojego powinnyśmy być wdzięczne.

Wszystkie bywamy zagubione w swoich problemach, uważając, że gdy nasz świat się zawali, zapadnie się cały wszechświat. I to dosłownie. Nieraz naprawdę się tak zachowujemy. Cholerne pępki świata, widzące tylko jedną perspektywę, tą, którą pokazują nasze oczy.

Widzimy tylko swoją perspektywę i chcemy zaszufladkować ten świat. Chcemy utwierdzać się, że nasze jest słuszne. Zaczynamy tworzyć podziały i w swoich siostrach, innych kobietach widzieć rywalki, widzieć zagrożenie, podłe byty, które chce się przytrzasnąć obcasem.

A ja mówię temu zdecydowanie nie.

Ja, mężatka, która ma swoje kumpele- singielki.

Bo widzicie, to nie ma znaczenia.

Ja swoje singielki kocham.

Ja w tych kobietach widzę siostry i jeny, częściej mnie bardziej nużą problemy z zapaleniem sutków mojej prawdziwej siostry od karmienia ( a mężatką jest!) niż ich kolejne złamane serca.

Mają te moje singielki swoje za uszami, oj mają. Nieraz bywają egocentryczne, nieraz mówią tylko o swoich kolejnych podbojach tudzież o swoich kolejnych samotnych nocach, nie wiedząc, że i ja poprzedniej nocy nie zmrużyłam oka, bo znowu zrobiłam mu awanturę. Albo mój mąż mi.

(Dobra, ustaliliśmy, to moja wina, moja wyłącznie, bo się nie zwierzam, psiamać)

Nieraz przestaję się łapać w kolejnych historiach moich singielek. Nieraz zaczynają mi wmawiać, jak wmawiają sobie, ze życie jakoś tam ustatkowanej kobiety jest nudne, a ja słucham...ze znudzeniem. Nieraz to ja z kolei mówię im wprost, że są niedojrzałe, nieodpowiedzialne, całkiem jak dzieci i nawet roślinki nie potrafią utrzymać przy życiu, a co dopiero żyć z innym człowiekiem? Nieraz widzę jak popełniają te same błędy i znów panikują, że są w ciąży z facetem, którego imienia nie pamiętają, bo jeny, poniosło, bo nie założyło się prezerwatywy. Nieraz odchodzą i wracają, odchodzą w tej miłosnej euforii, a wracają załamane, a ja poję je wódką, cierpliwie, tylko powstrzymując się przed wypowiedzeniem „a nie mówiłam?”

(Bądźmy szczerzy, rzadko udaje mi się nie powiedzieć tego)

Oj mają te moje singielki za uszami.

Ale tak samo maja niektóre mężatki.

Och, znowu, po prostu tak mają po prostu kobiety. Po prostu ludzie.

Smutne jest jednak, że wiele osób, przez zwykłe ludzkie przywary tworzy jakieś podziały. Na lepsze i gorsze. Mniej i bardziej wolne. Swobodne. Wyzwolone/

Cóż. Mam wrażenie, że jestem bardziej wyzwolona niż niejedna singielka. I po co tu stereotypy?

Smutne jest, że w naszym świecie kobiety nadal zapominają, czym powinny dla siebie być, niezależnie od statusu stanu cywilnego. Kobiety nieraz zapominają o pewnym pakcie, wcale nie stworzonym z hormonów, a z pewnej kobiecej siły. Stworzonej z tkwiących nas archetypów. Stworzonym z ciemnej energii nocy, splecionej energii księżyca wraz z yin.

To co płynne, to co poza światłem, to, co tylko my, kobiety zrozumiemy.

I serio, chcemy to porozumienie rozpieprzać przez jakieś dziwne wojny, dziwne stereotypy? Przez zawiści, które wynikają, jak sądzę, tylko z naszych kompleksów, z gnijącego dziecka w piwnicy podświadomości?

Naprawdę, niszczenie tego porozumienia jest warte dla...czego właściwie? Dziwnie pojętej rywalizacji? Walki „czyje na wierzchu”?

Cóż, dawno przestałam się w to bawić. Już jako nastolatka przestałam myśleć, że mój pogląd styl życia są jednym słusznym. Przestałam być niebezpieczną idealistką, fanatyczką, pozbyłam się dziecięcych złudzeń? No, któreś z tych w każdym razie.

Ale dzięki temu odkryłam, że można przenikać światy. Można je też pokochać. Nawet, jeśli trochę się ścierają. Nawet, jeśli każdy ze światów ma swoje za uszami.

Jestem mężatką, ale kocham swoje singielki. I nie mam zamiaru toczyć żadnej świętej wojny. Żadnej podjazdowej. Żadnej zawistnej.

Za parę dni mój Mąż wyjedzie razem z kumplami w góry, zostanę sama na 5 dni. Nie, nie sama. Z innymi kobietami. Wiecie, co jest najśmieszniejsze? Wcale nie idę bawić się jednego wolnego wieczoru z żonami/ dziewczynami facetów, którzy jadą z moim mężem. Najśmieszniejsze jest to, że żadna z nich nie ma czasu. Idę bawić się z moimi singielkami przede wszystkim. Jak los da, jak wyzdrowieję to przede wszystkim z nimi pójdę kursować po barach.

Może jednak to na nie mogę bardziej liczyć?

Może, cóż, to jednak ja sama mam trochę bardziej duszę singielki?

Nie ma to znaczenia. Trochę obawiam się, że ta noc zmieni się jak to często bywa w polowanie zamiast w pełne babskie porozumienie, ale... ej...chwila...

Czy czasem drapieżniki nie najlepiej czują się na polowaniach? Czy w tym kobiecym wilczym stadzie nie zostanę po prostu swojego rodzaju waderą, która ma już swojego basiora?

Wszystko przed nami.

Kocham swoje singielki. Ale mimo to...swoim singielkom i innym, życzę też jednej rzeczy. Żeby nie musiały, jeśli mają tego dość, stale zakochiwać się w kimś nowym.

Dobra, trochę życzę im fragmentów swojego życia. Dobrego zakochania już nie na co dzień w kimś nowym, a może na stałe, jak ja przed laty...

Szlag by to! A raczej mnie!

Jeny, czy to źle, że jednak nie umiem wyjść tym razem do końca poza swoje życie?

Zlinczujcie mnie, doprawdy!

Bóg wie, że zakochuję się troszeczkę, po kawałeczku

W kimś nowym każdego dnia

Zakochuję się troszeczkę, po kawałeczku

W kimś nowym każdego dnia

Zakochuję się w każdym obcym, im bardziej obcy, tym lepiej.