O klątwie 10 000 dni, czyli znów o nauce życia z dnia na dzień bez żadnego ich liczenia

Słuchajcie opowieści jak my wszyscy relacjonujemy

Naszą drogę w ramiona zbawcy

Pozorujemy wszystkie nasze próby i lęki

Lecz nikt z nas jeszcze tam nie dotarł

Nikt oprócz Ciebie.

I tak oto po raz pierwszy od długiego czasu, słuchając tej piosenki, przypomniałam sobie, że zapomniałam, że i mój Mąż skończył 10 000 dni. Skończył już w styczniu. Miesiącu, który był dla mnie tak trudny, miesiącu, w którym odżywałam po tym, jak chyba chciałam zniknąć z tego świata. Ja, która nawet do 10 000 dni nie dobiła.

Zrobiło mi się głupio, gdy wczoraj to sobie uświadomiliśmy. Zrobiło mi się jakoś przykro.

A potem pomyślałam, że zrobiłam to chyba specjalnie, wiesz?

Może nie chciałam powtarzać tego scenariusza. Może to tylko z Tobą, Króliku, mogłam uczcić 10 000 dni. Nam zostaje teraz tylko słuchać pieśni, która w pewien stała się proroctwem.

Poczułam wyrzuty sumienia. Pewnie powiesz mi, ty, w mojej głowie, ty, nadal, wciąż martwy, albo już martwy, powiesz mi, że to tylko piosenka. To był tylko przyjemny wybryk, tylko miły gest, cudowny prezent, album ze zdjęciami, z którego tak się ucieszyłeś, chociaż nienawidziłeś zdjęć.

A ja wczoraj zrozumiałam to zupełnie inaczej i z oczu pociekły łzy.

Znów poczułam tą ogromną pustkę pod sercem, ten cios, to nagłe uświadomienie, że ciebie nie ma.

I po raz pierwszy zrozumiałam całkiem inaczej tą piosenkę. Teraz stanie się twoją. To już nie jest kawałek o Judith Marie, matce Maynard,a która zmarła po 27 latach śpiączki.

Wiesz dlaczego, do cholery, wiesz? To już żadna ironia ani tęsknota Maynarda.

Przez jeden mój głupi wybryk, mój żart, po którym wszystko się zaczęło, przez mój pomysł świętowania twoich 27 lat z kawałkiem, twoich 10 000 dni. Przez twoje zaskoczenie, że to już, zaskoczenie, przed którym chwilę wcześniej odkryto, jak bardzo twoje serce może odmawiać posłuszeństwa. W końcu przecież odmówiło go całkowicie.

Wczoraj znów dopuściłam do siebie tą myśl, że to jakiś cholerny symbol.

Chciałam dobrze, chciałam rozjaśnić twoje myśli, w tamtym lipcu, tymi 10 000 dni, chciałam ci pokazać że tyle przeżyłeś, możesz więcej i więcej.

Nie wyszło.

Wczoraj więc znów pół pijana słuchałam i śpiewałam o tobie.

Bo ty też spędziłeś 27 lat w ogniu. Zawsze płonąc. Być może, twoje życie cię spaliło.

Czy wróciłeś do domu?

Czy dostałeś swoje skrzydła?

Dziesięć tysięcy dni w ogniu to wystarczająco długo

Wracasz do domu...

Pamiętam jak sam to cytowałeś w swoim tekście.

Pamiętam post na twoim blogu, jak cieszyłeś się z minionych 10 000 dni. Zaskoczony, że tak długo żyjesz, jeśli sprowadzić to do liczby dni. Pamiętam jak pisałeś o tym, że chcesz przeżyć kolejne 10 000 a może i więcej, może i więcej, tak zachłanny przecież na życie, na kolejne przygody.

Ułożyło się inaczej.

Więc dzisiaj mija 10 000 dni od kiedy przyszedłem na świat, od kiedy krzykiem i krwią naznaczyłem swoją obecność. Wiele dni minie, zanim umrę, bo tak naprawdę nie mam zamiaru tego robić teraz, o czym już pisałem, pomimo niektórych proroctw. Mam zamiar przeżyć kolejne 10 000 dni. W ogniu, w wodzie, na ziemi, oddychając wspaniałym powietrzem.

10 000 dni w ogniu emocji, odczuwania energii całego świata, którą on symbolizuje.

10 000 dni pływania w oceanie doznań, które aż nieraz krzyczą, doznań, które karmią hedonizm i sprawiają, że śpiewa się na głos.

10 000 dni stąpania po ziemi z całego świata, dni wędrówki dosłownej ale i tej w sobie, dni nauki

10 000 dni odczuwania.

To twoje słowa. Bogowie, jak byłeś zachłanny na życie. Jak chciałeś odczuwać. Żyć jeszcze więcej i więcej. Ale byłeś już wtedy przygotowany na to...że może być inaczej, prawda? Byłeś przygotowany na to, że możesz dostać już teraz skrzydła. Wrócić do domu? Czy wiedziałeś, Króliku? Czy już coś czułeś, czy to ja sprowadziłam na ciebie nieszczęście?

Gdy przyjdzie mi odejść z kolei, po kolejnych dniach, kolejnych setkach i tysiącach, których nikt chyba już nie będzie liczyć, podniosę właśnie dumnie głowę i powiem, że tak, teraz mogę wrócić do domu. Do własnego domu, jakkolwiek arogancko to nie brzmi, pomimo że jest pokorą.

Ale będę tym, który może się cieszyć wieloma dniami. Wszystkim, co doznał.

Bo będę tym, który pozwolił sobie na marnowanie jak najmniejszej ilości chwil. Uderzeń serca, choć to biło za szybko i nigdy się nie oszczędzało. Tym, który zrealizował siebie i może nieraz zapominał, że ma skrzydła....ale nigdy ich nie oddał tak naprawdę. Pomimo, że je łamano. Pomimo, że szarpano za ich pióra. Pomimo tego, że w niektóre noce samemu się w nie nie wierzyło, gdy wszystko na nowo bolało.

Czy wiedziałeś, że niewiele dni może być ponad te 10 tysięcy? Dlatego o tym wspomniałeś?

Nie dowiem się nigdy. Ale ty przecież, tak samo jak i ja, o wiele więcej zawsze wiedzieliśmy, niż mówiliśmy na głos. Robię to do dzisiaj.

Pewne rzeczy układają się w całość dopiero po czasie.

27 lat. Trochę więcej niż 10 000 dni, których nadejście świętowaliśmy. Chciałeś więcej, a tylko tyle. Tylko tyle dostałeś ty od losu. Tylko tyle mogliśmy dostać i my od ciebie.

Nawet nie masz pojęcia, jak wiele bym oddała, by dać ci choć jeden dzień więcej. Nie wiesz, jak bardzo nienawidzę siebie, że policzyłam twoje dni i przyrównałam je do dni Judith Marie.

Wolałabym żebyś nie nosił skrzydeł, a żebyś stąpał twardo po ziemi. Dlatego do oczu cisną się łzy. Dlatego szarość wieczoru, ciemność nocy jest podwójna.

Dlatego, być może, gdzieś w środku nie chciałam świętować 10 000 dni tego, którego kocham. Coś w środku mi nie pasowało, choć sama sobie tego nie mówiłam.

27 lat, 10 000 days- należą do ciebie. Jak samospełniająca się przepowiednia, którą będę zawsze wspominając, słuchając, jak Maynard śpiewa dla swojej matki.

10 000 dni. Tak krótko, tak krótko dla ciebie, który tak bardzo pragnął pełnego życia.

Tak mało dla nas, nas wszyscy, którzy zostali.

Och, co oni poczną, kiedy światła zgasną

Bez ciebie, która masz ich wszystkich doprowadzić do Syjonu?

Co uczynią, gdy rzeki wystąpią z brzegów, prócz nieprzerwanego drżenia?

Co my bowiem bez ciebie poczęliśmy? Została tak cholerna pustka, mimo chęci życia. Zostały łzy. Zagubienie i samotność.

Dla tak wielu ludzi byłeś ważny, byłeś tym, który wskazał drogę, dla tych, którzy cię znali, tak blisko jak ja. Dla wielu byłeś towarzyszem, którzy drogę życia chcieli z tobą przejść.

Byłeś tym ze wspaniałym, otwartym sercem. Tym, który kocha i którego kochają. Tak naprawdę, miałeś wspaniałe życie. Życie pełne płomienia. Może to cię zgubiło?

Nigdy nie tkwiłeś w śnie jak Judith Marie. Zawsze tu i teraz, biegnący ku nieznanemu.

Teraz masz skrzydła.

Zawsze płonąłeś, 10 000 days in the fire, a teraz...? Czy zostawiłeś nam choć trochę światła?

Czy stałeś się gwiazdą, która świeci z daleka, symbolem miłości, tego, jak cię kochaliśmy, jak ty kochałeś nas? Tych, którzy razem z tobą świętowali twoje 10 000 dni, tych, którzy chcieli twojej obecności również w każdym innym dniu?

Czy przyszedłeś też po to, żeby kogoś nauczyć dostrzegania światła w mroku? Czy dlatego już cię nie ma Kordianie Króliku?

I to małe światełko, ten dar, który mi przekazałaś

Pozwolę mu świecić, by wiodło mnie bezpiecznie po twojej drodze

Drodze do domu.

Czy zostawiłeś mi trochę światła, a nie sam ból, tęsknotę i mrok, który nieraz wlewa się w moje serce?

Zostaje po nas miłość, mówiliśmy nieraz uparcie. Zostanie nauka wyciągnięta z blizny. Zostanie nam siła po rozpaczy. Zostanie wszystko to, co staje się światłem, który rozświetla mrok.

A światło zawsze prowadzi nas do domu. W oknach bowiem zapalają je ci, którzy na nas czekają.

Czekasz tam gdzieś na mnie Króliku? Otrzesz mi kiedyś, w końcu, moje łzy tęsknoty, gdy przeminie i moje 10 000 dni?

Czy dla mnie będzie ich więcej?

Czy kiedyś dostanę swoje skrzydła, a może, co więcej, zapracuję na nie, tak samo jak ty, nie wierzący w Ojca, Syna ani Ducha. Wierzący w los we własnych rękach. Czy tego właśnie mnie nauczyłeś, Króliku, ty, który żyłeś niewiele ponad 10 000 dni?

To była ciężka noc, cholernie ciężka noc. Zasnęłam z oczami opuchniętymi od płaczu, ze łzami też się budziłam i nikt, nawet On, mój kochanek, mój najlepszy przyjaciel nie mógł mi pomóc.

To noc, w której widziałam ciebie w ogniu. To noc, w czasie której i ja płonęłam.

Aż w końcu nastał dzień, który kazał wyjść z łóżka. Zaczęłam swój dzień. Może nie 10 tysięczny, może do tego trochę mi brakuje. Cały czas słyszałam krzyk mówiący o tym, że należą ci się skrzydła. Cały czas słyszałam szum deszczu w melodii, mimo że za oknem świeciło słońce.

Ale znów postanowiłam żyć. Kolejnego dnia.

Czy nie taki spadek mi zostawiłeś? Nie tylko pustkę, ale i moje własne dni?

Nie.

To nie tak.

To żaden spadek. To moje własne życie. Dążenie do moich własnych 10 000 dni i być może, wielu więcej. Praca na moje własne skrzydła. Praca na moje własne światło. Praca na swój własny dom, do którego być może, kiedyś wrócę.

Ty miałeś swoje życie, miałeś własną śmierć. Nasze życia splotły się, nasze drogi, nasze skrzydła otarły się o siebie. Ile z tych 10 000 dni spędziliśmy razem, śmiejąc się razem, płacząc? Ile dni spędziliśmy po prostu się kochając, tak jak można kochać drugiego człowieka?

To już nie ma znaczenia. Jesteś znów światłem, które przeszło przez ciężką klątwę. Jesteś trzepotem skrzydła w moim sercu.

Ale ja mam swoje dni.

Wstał więc dzień.

Czas był wyruszyć, oczyścić zapłakane oczy zimną wodą.

Gdy już wracałyśmy do domu, w samo południe, w podziemnym przejściu usłyszałam skrzypce. Łzy nabiegły mi do oczu, przez chwilę nie słuchałam swojej towarzyszki. Łzy, które łatwo ukrywam pod jakąś obojętnością, roztargnieniem.

I wiesz, przypomniały mi się też te wszystkie dni, kiedy grałeś na ulicach, kiedy czasem ktoś podrzucał ci kanapki. Te wszystkie noce, w których po prostu kochałeś świat swoją muzyką. To kolejne piękne, wzruszające wspomnienie.

Rzuciłam skrzypkowi piątka. W głowie usłyszałam trzepot skrzydeł.

Wiele dni spędziliśmy ze sobą. To ja policzyłam ci twoje 10 000, być może przeczuwając jakieś fatum. Wiem, nie mogę się obwiniać. Nikt nie może. Wyszło jak wyszło, zostawiłeś nam swoim brakiem wielką dziurę w sercu. Ale to nie szkodzi.

Bo ty przeżyłeś niewiele ponad 10 000 dni, wróciłeś do domu. My nadal swoje przeżywamy. Nadal idziemy do przodu.

Jeszcze raz przeczytałam twoje słowa, na twoim wymarłym blogu, w twoim internetowym grobowcu. Wspomnienie dnia, tak szczęśliwego, wspomnienie twojego wzruszenia, wspomnienie wspólnej radości.

Twoje dni się skończyły. Ja nadal muszę żyć swoimi. To właśnie to, co robię, gdy zgasło twoje światło w tym świecie. Ja nadal żyję. Ja nadal żyję i unoszę wysoko głowę. To moja własna modlitwa wobec twoich 10 000 dni po których wróciłeś do domu. Moje życie, w którym próbuję zabić twój brak i pamiętam o twoim świetle będzie moją modlitwą. Nadal. Nieprzerwanie.

Wysoko nasza droga, a mimo to kierujemy wzrok ku ziemi

Jesteś dla mnie światłem i drogą, o której oni tylko przeczytają

Ja się modlę- niebiosa wiedzą, kiedy wynieść cię ku łasce

Dziesięć tysięcy dni w ogniu to wystarczająco długo

Wracasz do domu...

Muszę uparcie pamiętać, by modlić się swoim życiem. Każdy z nas musi. Ci, którzy z tobą żyli. Ci, którzy tylko o tobie przeczytali.

Chciałabym policzyć, ile dni nasze życia splatały się w całość. Ale może to nie ma znaczenia.

Może w ogóle nie powinnam nikomu liczyć dni. Nie popełniać więcej nigdy tego błędu, wobec siebie, wobec innych. Nie liczyć, a po prostu żyć.

Widzieć światło, nieraz czuć ciemność pustki po tobie i płakać. I wierzyć, cholernie mocno wierzyć, że może dotrzemy do jednego domu, gdzie znów nasze dni splotą się w wieczności, w której czas nie ma żadnego znaczenia.

I już zawsze ta piosenka nie będzie o Judith Marie. Ta piosenka, przez moją własną klątwę, będzie o tobie. Będzie dla ciebie. I pozwolę sobie przy niej na łzy, żeby na nowo doceniać każdy, każdy dzień. Żeby żyć. Żeby się modlić się własnym życiem i zapracować na własne skrzydła.

Żebym i ja mogła powiedzieć, jak Judith Marie w tekście Maynarda, żebym i ja mogła powiedzieć, stając przed progiem ostatniego domu (czy tam się spotkamy?), jak mogłeś pewnie powiedzieć i ty po swojej śmierci:

Nigdy nie żyłam w kłamstwie

Nigdy nie odebrałam życia

Ale z pewnością jedno uratowałam

Alleluja!

Czas, byś zabrał mnie do domu.

10000 dni które było i wszystkie te, które nadejdą. Bez znaczenia,ile ich. Bez znaczenia, póki nie zapomina się po prostu żyć.