O tym, że chociaż w święta warto zastanowić się nad tym, czy poluje się na wielbłąda.

-Ale mamo, ona jest taka lekkomyślna. Wpuściłabyś obcego faceta pod dach, bo jest mu zimno, bo ci powie, że jest uchodźcą? Nie, żebym miał coś do jakiejś narodowości, religii, ja nie ufam nikomu. A ona jest taka naiwna,no pomyśl, wpuściłabyś?- rozmawiali o mnie tak, jakby mnie obok nie było. Mój Mąż i moja Matka. Rozmowa zeszła jak zawsze, na temat mojej naiwności wobec ludzi, na temat tego, jak mój Mąż, moje całkowite przeciwieństwo w tej kwestii, się o mnie martwi. Nieraz wychodzi to dobrze. On, skrajnie podejrzliwy, nie ufa prawie nikomu, zasadniczo nie lubi ludzi- i nie jest w tym rasistą. Nie ufa każdemu po równo.

Ja każdego przyjęłabym do domu, ogrzałabym, nakarmiła, kocham poznawać nowych ludzi, od razu opowiadam im całe swoje życie. Albo oni mi swoje.

Nieraz wychodzi to dobrze, bo nasze skrajne postawy, moja miłość do ludzi i jego niechęć się równoważą. Nieraz jednak wynikają z tego wielkie sporty teoretyczne, a nawet kłótnie.

Tym razem rozmawiali, jakby nie obok nie było. On i moja mama.

Mama Marylka, która matkuje wszystkim, nie tylko mi. Cóż, mam to po niej, to...i inne rzeczy.

-Ale ja to zrobiłam.

-Jak to?- zapytaliśmy oboje, nie tylko on, ale i ja. Znałam tą historię. Ale cały czas byłam przekonana, że to byli Romowie. Nie Rumunii, uciekający z Bałkanów na początku lat 90-tych, kiedy działy się tam straszne rzeczy i kiedy Rumuni bali się, że wojna dotrze i do nich.

Pamiętam to jak przez mgłę. Bo ile miałam? 4 lata? 5?

Był środek zimy. Z mamą byłyśmy same w domu, nie licząc starej i schorowanej już babci. Tak naprawdę, 3 bezbronne kobiety. Ta starsza, w sile wieku i całkowite dziecko. Pod drzwiami mojej mamy, która właśnie wróciła ze mną z zakupów stanęli oni. Dorosły, brodaty mężczyzna o ciemnych oczach i troje jego synów.

Chcieli tylko coś do jedzenia. Chcieli tylko się ogrzać. Widać było, że wędrowali już długo.

Ile byli w drodze? Skąd dokładnie pochodzili? Moja mama nie pytała, a ja nie dowiem się nigdy. Mogę tylko sobie wyobrażać ciemnookiego, potężnego mężczyznę z trójką synów, mężczyznę który jako- tako mówił łamanym polskim, którego nauczył się przez handel. Mężczyznę, który wyruszył na Zachód, bo bał się wojny. Wędrował ze swoimi synami przez sporą część kontynentu, z wizją lepszego świata. Dla siebie, dla swoich dzieci. Mogę sobie wyobrażać ich rozczarowanie i coraz większą frustrację. To, jak złamano ich dumę, aż zaczęli żebrać, bo mimo frustracji, nadal czaiło się w nich światełko zdeterminowania. Przede wszystkim w nim, bo robił to dla swoich dzieci.

-Więc mówisz mamo, że to byli uchodźcy ekonomiczni, nie Cyganie?- zapytałam, zdziwiona. Cały czas myślałam, że to Romowie. Zdziwiłam się. Pamiętałam najbardziej najmłodszego chłopca, który nie mówił chyba po polsku. Albo był zbyt nieśmiały, by coś mówić. Mimo to, dzieci znajdują zawsze wspólny język.

Zresztą, to nie było znaczenia, kim byli. Romami czy Rumunami. Dlatego pewnie moja mama wiele nie pytała. Ktoś powie, że była lekkomyślna. Ktoś powie, że naraziła własne dziecko. Bo kto za dobre odpłaca dobrem? Wszyscy znamy bajkę o uratowanym wężu.

Ale moja mama widziała czworo przemarzniętych ludzi. Otworzyła szeroko drzwi. Wpuściła ich do naszej dużej kuchni, zaparzyła herbatę. Dzieciom, a nawet ojcu dała drożdżówki, które kupiła przed chwilą dla mnie i dla mojej siostry.

Nie mogli zostać długo. Mój ojciec, człowiek całkiem innego charakteru, agresywny alkoholik, mógł zrobić straszną awanturę, gdyby wrócił i zastał tak przedziwną scenę w domu, mamę i Rumuńskiego mężczyznę rozmawiających nad kubkiem herbaty, mnie bawiącą się z najmłodszym chłopcem. Nie zostali długo. Nie wiem, czy moja matka wielce im pomogła.

Gdy wychodzili, mama w korytarzu spojrzała jeszcze na sweterek jednego z chłopców. Nie miał kurtki. W ostatnim odruchu serca zerwała z wieszaka nową zimową kurtkę i wsadziła na ramiona chłopca. Nie widziałam tego, ale tak to sobie wyobrażam, znając moją matkę. To, że bez słowa włożyła na niego moją kurtkę i wypuściła ich z bólem serca na mróz, nie mogąc więcej zrobić.

Bo czy zrobiła dla nich cokolwiek? Nie dała im lepszego życia. Nie dała im pracy, dachu nad głową. Dała im ciepłą herbatę, drożdżówki i ciepłą kurtkę dla jednego chłopca. Ja do wiosny chodziłam w starej.

Nie wiem jak potoczyły się dalej ich losy. Gdzie dotarli. Czy może zawrócili. Nie znam ich imion. To było tak dawno, tak dawno...

Moja matka nie uważa tego za lekkomyślność ani, tym bardziej, za bohaterstwo. Moja matka uważa to za ludzki odruch. Na te ludzkie odruchy patrzyłam od dziecka, biorąc je za tak naturalne. Ale to nic wielkiego. Nic przecież im nie dała.

Nie dała im wiele, bo wiele nie miała.

Ale może dała im o wiele więcej niż praca, dach nad głową? Może, w tym jednym momencie...dała im nadzieję i wiarę w ludzi? Dała im po prostu swój kawałek serca, w tej ciepłej herbacie?

Mój Mąż znał wcześniej tą historię. Tak jak zna historię o bezdomnej, której mama nieraz pomaga, a w upały zanosi wodę do picia. Zna historię o pijaczku, którego mama zaprosiła na wigilię. Zna wszystkie historie o jej otwartym sercu. Otwartych drzwiach. O tym, że nie umie przejść obojętnie, nie umie odmówić.

Historie mówiące o tym, że dla wielu jest lekkomyślna.

-No tak, z kim ja gadam. Ona to ma po tobie. -westchnął mój Mąż, znów patrząc na mnie z tym swoim zmartwieniem w oczach. - Jaka matka, taka córka.

***

-Cześć- usłyszałam, przyciszone i niepewne w słuchawce. Wiem, kto dzwonił, choć przecież wcale jej nie znam.

Nie znamy się nawet z widzenia. Ona nawet nie wie, jak mam na imię. Jakoś imiona nie były nam potrzebne. Może, tak naprawdę, bez imion jest łatwiej. Czasem łatwiej jest bez imion, wieku, twarzy mówić o całym swoim lęku, bólu i poczuci niesprawiedliwości. Starczy, że ktoś słucha, ktoś, komu można zaufać, bo jest tak daleko. Starczy, że ktoś słucha, by samo mówienie pomogło.

Dziwna sytuacja. Dziwna pomyłka.

-I oczywiście tylko ty mogłaś z pomyłki zrobić sobie nową misję, co?- no tak, tylko ja mogłam. Bo kto by pomyślał?

W pierwszy dzień wiosny dostałam dziwnego smsa. Nie kojarzyłam imienia, nazwiska nadawcy, bo kobieta przedstawiła się na samym początku.

„Kiedyś mogłam z tobą porozmawiać” w treści zbiło mnie z tropu. Bo w moim życiu było wielu ludzi. Czasem martwię się, że zbyt wielu. Zwłaszcza takich, dla których ja byłam jakoś ważna, a oni byli dla mnie jak wiosenna burza. Intensywne, acz krótkie relacje.

Zawsze boję się, że nie ocalę cudzego serca przed zapomnieniem.

Nawet tym swoim.

Okazało się, że ten rozpaczliwy sms nie był skierowany do mnie. Że to zwyczajna pomyłka załamanej chorobą kobiety.

Bo już z tej wiadomości dowiedziałam się, że kobieta walczy z rakiem. Zaawansowanym nowotworem. Usunięto guz, ale okazało się, że konieczna jest kolejna operacja, amputacja całej piersi i węzłów pachwinowych. Kobieta miała zabieg na następny dzień. Potem czeka ją chemioterapia, radioterapia...coś, co znam doskonale. Przecież tyle lat spędziłam na onkologii...

Pół dnia zastanawiałam się, co odpisać. A co, jeśli ją znam? Co, jeśli to ktoś, kogo znałam, a zawiodłam w takiej sytuacji?

W końcu odpisałam. Przepraszam, ale to chyba nie jest skierowane do mnie. Mimo to trzymam kciuki w tak trudnych chwilach, przesyłam mnóstwo pozytywnej energii. Mimo, że się nie znamy, jeśli chce, może do mnie napisać, zwłaszcza jakby chciała się dowiedzieć czegoś na temat leczenia, bo w tym przecież „siedziałam”..

I tak się zaczęło. Nie mogłam napisać po prostu, że to pomyłka. Nie byłabym sobą. Taką, przez którą mój Mąż przewraca oczami, przez którą się martwi. Cóż. Ja zbawiam i chronię świat, a on zbawia i chroni mnie, jak się śmiejemy.

Tak zaczęłyśmy wymieniać smsy. Nie wiem, kim jest, ale znam jej strach i ból. Jej cierpienie przeczucia śmierci, jej cierpienie okaleczenia.

Dlaczego ta pomyłka trafiła na mnie? Nie wiem, może nie ma w tym żadnego celu. Może po prostu, tak miało wyjść i dowiem się tego później. Nie ma to znaczenia. Jest jak jest.

W piątek wieczorem zadzwoniła do mnie. Już po operacji, ale nie tak obolała, dzień przed tym, jak mieli wypuścić ją do domu.

-Masz fajny głos. Od razu czuć taką bijącą z niego energię. Takie ciepło.

Nie znoszę swojego głosu. Ale dobrze, że kogoś nie drażni.

-Nie wiem jakie grzechy popełniłam, wiesz, myślę o tym, czy to kara, zwłaszcza przy Wielkim Piątku. To taka kara, krzyż do niesienia. - oho, chrześcijanka, pomyślałam.

-Myślę, że to nie kwestia grzechów. Ja osobiście nie wierzę w grzech, wiesz. Ale nawet jeśli, to jakiś tam „krzyż”, to sądzę, że każdy nosi tyle, ile może unieść.

-Tak, a czasem spotyka na drodze kogoś, kto mu pomaga nieść ten krzyż, nawet, jeśli nie ma w tym żadnego interesu. Dziękuję.

Popłakała się ona. Ja też się jakoś prawie popłakałam, bo tego dnia, może przez ogólną atmosferę, a może przez parę skojarzeń, sama byłam jakoś wrażliwsza i rykliwsza.

-Nie dziękuj.

Nie znoszę, gdy ludzie mi dziękują, gdy boją się, że się narzucają. Gdybym nie chciała, czy bym robiła pewne rzecz?

Ja to robię dla siebie. Tak jak moja matka.

Chcemy móc spojrzeć sobie w oczy w lustrze. Bez obrzydzenia.

Chcemy spojrzeć bez obrzydzenia w swoje oczy, tak samo jak bez wstydu w cudze. Czy w te, które są błękitne jak niebo nad nami, czy te, które są czarne, w których odbija się piasek pustyni.

***

Nie mam pięknego ciała, nie mam pięknego oblicza. Ale mimo to, mogę spojrzeć sobie bez wstydu w twarz.

Każdy rozumie to inaczej. Niektórzy potrafią mordować i nie mieć poczucia winy. Inni ukradną cukierek i zadręczają się do końca życia. Jak moja matka, bo ukradła cukierek jako dziecko. Do dzisiaj ma wyrzuty sumienia.

Nie jestem ideałem.

Patrzyłam w piątek na tłumy sunące do spowiedzi, szukające rozgrzeszenia. Patrzyłam na tłumy sunące do kościołów, szukające zbawienia. Szukające ciężaru krzyża, o którym zapominają co roku.

Dla wielu z nich jestem przeklęta. Jestem złym człowiekiem. Jestem skazana na potępienie i piekło, bo nie wierzę w grzech, bo nie wierzę w krzyż.

Ale patrzę sobie bez wstydu w oczy w lustrze.

Wiedząc, że nie jestem ideałem i nieraz krzywdzę ludzi. Wiedząc, że miewam złe myśli na temat paru osób, a potem mam wyrzuty sumienia. Krzycząc, tracąc cierpliwość, mówiąc, że pewnie zamordowałabym człowieka. Bo pewnie bym to zrobiła.

Nie, nie mam dobrego serca, mówię to nieraz. Mam w sobie agresję, gniew, mrok.

Gniew, mój najgorszy, najbardziej skrywany grzech główny.

Ale patrzę sobie bez obrzydzenia w oczy, na swoją twarz w lustrze, bo widzę zawsze w drugim człowieku człowieka, niezależnie, ile ma lat, jakiej jest płci, w którego z bogów wierzy. Bo sama staram się być człowiekiem.

Nie wierzę w grzech, nie noszę krzyża. Ale czasem pomagam komuś nieść jego własny. Dlaczego, po co? Trudno znaleźć odpowiedź. Przez swój egoizm. Przez to, czego nauczyła mnie matka.

A może mam po prostu taką, a nie inną budowę mózgu, która jest łasa na oksytocynę- bo tzw. „dobre społecznie stosunki” i nawiązywanie więzi w naszym mózgu nagradzane jest wytwarzaniem w jądrze półleżącym dawką oksytocyny. Może mam duże jądro półleżące. Może tkanka mojego mózgu podatna jest na nagrody neurohormonów.

Ale czy ma to znaczenie?

***

Wracam w sobotę do domu i widzę tych wszystkich ludzi, którzy tak bardzo się spieszą. Mają swoje święta.

Wiozę ze sobą sadzonki aloesu, całą siatkę, rośliny, w której lecznicze działanie święcie wierzę, bo sama się o nim przekonałam, lecząc wiele swoich ran. Cała wielka siatka, wystają zielone liście.

Obok mnie siedzi starszy pan, taki trochę hippis, a trochę leśny ludek. Bije od niego ciepło, jak od całego dnia. Bije dobra energia.

Ekscentryk z lornetką, wypatruje chyba w lasach, przez które przejeżdżamy, oznak życia, wpatruje się w nie, tak jak ja tego poranka wpatrywałam się w lisy baraszkujące na polach.

I całkiem naturalnie zaczynamy rozmawiać, w czasach, gdzie ludzie siedzą obok siebie, ale wcale do siebie nie mówią. Od słowa do słowa, dziadek interesuje się moimi sadzonkami. Tymi, z których wyrosną rośliny, którymi będę leczyć otarcia, oparzenia, wszelkie rany. Całkiem spontanicznie wyciągam jedną z największych i kładę przed nim.

Niech też ma. Niech mu służy, na zdrowie. Mogę się podzielić z nim i zielem, skoro i tak dzielimy się swoją energią. Energią tego dnia.

Wysiada wcześniej, całuje mnie w rękę i łaskocze brodą, uśmiecha się, jakby nie miał 70 lat, a miał 7.

Wszystko śmieje się we mnie.

Ja jadę dalej, do swojego domu, do swoich spraw, do pracy, znowu z dala od waszych świat. Tak, ja znowu święta, kulturowo obowiązkowe ponoć, spędzam w pracy, wśród swoich Ptaszyn, swoich staruszek, które są jeszcze bardziej sfrustrowane przez swoją samotność. Znów będę je rozśmieszać i wkurzać się na Nową, bo tak, w święta mam z nią dyżur.

Będę jej złorzeczyć w myślach, a potem znów będzie mi jej żal. I znów będę starać się być dla niej miła, bo widzę w niej człowieka, który po prostu jest w swojej głowie, albo raczej przez swoją głowę bardzo nieszczęśliwy.

-Tępa dzida, nie rozumiem, jak może ci być jej żal.

A jedna jest. Ja nie rozumiem, jak komuś może jej nie być żal. Jak ktoś może tak prosto ocenić.

Bo to nadal człowiek.

Ale nie myślę o jutrze. Spieszę się do domu, widząc tych wszystkich ludzi, szykujących święta, biegających z koszyczkami. Ilu z nich nienawidzi uchodźców, ilu z nich pobiło by ciemnoskórego na ulicy? Ilu z nich zrobiłoby sobie żarty z zdesperowanej kobiety w szpitalu, bo nie widzieliby w tym nic złego? Ilu z nich dręczy kolegów w szkole albo współpracowników? Ilu z nich naśmiewa się z mojej niemodnej kurtki z urwaną kieszenią, bo lubi sobie pooceniać wygląd ludzki i pośmiać się z psiapsiółkami?

Nie dowiem się, nie dowiem się, ile serc naprawdę rozumie drugie serce, a ile przeszywa jad.

Ile mózgów kocha oksytocynę? I to nie tylko tą, która pochodzi z orgazmu?

Wracam do swojego domu, swojego świata. Do kochającego Męża, który nie ufa wszystkim po równo, ale mnie kocha, martwi się o mnie i mimo wszystko jest wspaniałym, dobrym człowiekiem w moich oczach. Takim, który może sobie spojrzeć w oczy, mimo pewnej przeszłości.

To nic. Przeszłość była, teraz jest teraz.

Teraz ma gorejące serce. Ludzkie serce.

Wchodzę do łazienki, patrzę sobie w oczy.

Mogę w nie patrzeć, w swoje odbicie. Nie czuję obrzydzenia.

Męża jeszcze nie ma, odpalam komputer. Na komunikatorze kilka wiadomości.

-I co, znalazłaś w domu coś Tołstoja albo Pasternaka?;)

-Nie, ale poszukam w bibliotece.

-Wiesz że nie musisz, tylko tak sobie pomyślałem, że skoro przekonałaś się do Lema, to możesz i do nich :> Tylko uważaj, bo rusofoby cię zaatakują, tak jak atakują mnie, bo kocham swoją Rosję, a tam Putin XD

-I tak spróbuję, zaryzykuję XD

Rozmawiamy przez chwilę, doskakuję do komputera, krzątając się, rozpakowując plecak, wsadzając rośliny do wody, pisząc już te słowa. Schodzi na pewne jego problemy, chorobę jego matki, obawy, lęki.

-Chwila, czy tobie w ogóle chce się tego słuchać?:)

-Głupio pytasz. Mówiłam, że jak chcesz, to wal śmiało.

-Powinnaś mieć na imię jak moja ciotka XD

-To znaczy?

-Ale nie będziesz się śmiać?

-Nie.

-Aniela.

-Czemu Aniela?

-Bosz. Aniela. Anioł. Czaisz?

-Weź się pierdol, Tołstoj! XD

Cóż. Nie jestem aniołem. Moja matka nie jest nim również. Nie jest nim wielu, którzy naprawdę ratują ludzkie życia. Aniołami nie są nawet ci prawdziwi bohaterowie codzienności, nie tylko ci, którzy od czasu do czasu dadzą komuś gorącą herbatę, albo odbiorą telefon kogoś, kto chce się wygadać. Tylko ci, którzy czasem mają pewne odruchy.

Nie wierzę w anioły, nie wierzę w noszenie krzyża, nie wierzę w odpuszczenie grzechów a nawet same grzechy, nie wierzę w zbawienie.

Wierzę w miłość i serce drugiego człowieka. Wierzę w ludzi, mimo że wielu nazwie mnie naiwną. Pojebaną. Mimo, że nieraz za to obrywam wręcz w kłótniach.

Nie da się mnie zmienić.

Nie wierzę w piekło, niebo, czyściec. Wierzę jednak w nasz świat,w to, że nieraz może być lepszym miejscem, gdy podamy komuś głodnemu kanapkę, gdy uściśniemy zmarznięte ręce, gdy pozwolimy komuś zrzucić balast, który nosi w sercu za pomocą potoku słów.

***

Mówili nam jako dzieciom w szkołach na religii, mówili nam w innych miejscach, gdy uczono nas zwykłej ludzkiej przyzwoitości. Mówili nam- nagich przyodziać, głodnych nakarmić, strapionych pocieszyć.

Piękne idee, w które wierzymy, dopóki nie dotyczą nas osobiście. Dopóki to my nie mamy podzielić się swoją drożdżówką albo herbatą. Dopóki my nie mamy oddać kilku złotych na cudze ubranie. Dopóki my nie mamy poświęcić komuś odrobiny czasu, by go wysłuchać, ukoić jego lęk.

Piękny gest obmywania stóp, dopóki ty nie musisz obmyć ich komuś. Komuś, kto ma stopy zmęczone po podróży.

Strapionych pocieszyć, głodnych nakarmić, spragnionych napoić, byś mógł sobie potem spokojnie spojrzeć w oczy. Głodnych nakarmić, wysłuchać utrudzonych, tak nieraz różnych od nas. W różnych miejsc świata, wyznających inną wiarę, mających inny kolor skóry. Przeskoczyć siebie, przeskoczyć swój strach.

Czy potrafisz to, żeby po prostu być człowiekiem?

Czy polujesz na duże zwierzę, które nie pasuje do twojego krajobrazu?

Czy skupiasz się tylko na tym, że niesiesz swój krzyż, bo sam chcesz potem zmartwychwstać, dostąpić zbawienia? Tylko swój ciężar widzisz?

A może, on stałby się mniejszy, gdybyś wziął trochę i tego cudzego? Może, w tym momencie, łatwiej zmartwychwstawać?

***

Nie wiem, jak przeżywacie te święta, czy modlicie się za swój dobrobyt, czy za pokój na świecie. Nie wiem, w co wierzycie, czy biegaliście z koszyczkiem do święcenia jajek, czy wiedzieliście, że tak naprawdę są one pogańskim symbolem bogini Ostary.

Nie wiem, czy marnujecie wodę w tzw. śmingusa-dyngusa, podczas gdy w Somalii bylibyście uznani za wariatów, bo marnujecie wodę pitną. Swoją drogą, może powinniśmy się bardziej nauczyć szanować wodę- ale nie o tym tym razem.

Znów, to nie są moje święta, nie wierzę w tego, który zmartwychwstał, mimo że wierzę w zwykłe ludzkie odrodzenie. To nie moje święta, ale być może, dla was są ważne. Więc to kolejna okazja do afirmacji. I ja, swoim zwyczajem, życzę wam wcale nie smacznych jajek, ani mokrego dyngusa tym bardziej. Życzę wam jak zawsze otwartego serca, choć może te święta o tym nie mówią i nie stawiacie dodatkowego nakrycia na stole.

Życzę wam chwili zastanowienia nad tym, jakim człowiekiem się jest. Czy jest się człowiekiem, który poddaje się strachom wobec innego, przez co staje się agresywny? Czy jest się człowiekiem, który zamyka drzwi przed cudzym nosem, czy może takim, który czyni wręcz przeciwnie?

Czy jest się człowiekiem, który upadnie przed drugim i obmyje mu stopy, jak wasz Bóg?

Czy jest się człowiekiem, który pomimo cierpienia życia, dostrzega dary miłości i to, czym ona powinna być w świecie?

Życzę wam spokoju i radości, ciepła, które możecie rozdawać dalej.

Siły do niesienia krzyża nie tylko swojego, ale też trochę cudzego. Nawet, jeśli ten ktoś, tak jak i ja, nie wierzy w krzyż. 

Jak zwykle, życzę wam świata, w który jednak, mimo wiedzy o tym, jaka jest ludzka natura, jakoś naiwnie wierzę. Myślę, że to może się przydać.

Wesołych:)

W moim domu mieszka ktoś

Niepotrzebny nikomu

Gdzieś z daleka, nie wiem skąd

Inność rodzi złość

W moim mieszka ktoś

Kogo każdy chce dotknąć

Tak niewielu rozumie gdy on

Ucieka tam

Gdzie nikt nie pyta

O to skąd jesteś, jak się nazywasz

Gdzie każdy z nas

Może poczuć się taki sam.

(...)

Ucieka tam, gdzie to nieważne

Jakiego koloru są nasze twarze

Gdzie możesz kochać kogo zechcesz

Jak mocno chcesz

P.S. To moja ukochana piosenka Myslovitz, choć, może nikt się tego nie spodziewał. Tworzona do filmu „Duże zwierzę, który polecam wszystkim. Bo jest wspaniałą metaforą, idealnym obrazem braku otwartości, strachu i tragedii, do jakiej to prowadzi. Może świąteczny seans z rodziną?