O tym, dlaczego odchodzę na urlop, a może odchodzę na zawsze

Może nie powinnam była pisać tego listu. Może to, że napisałam go tutaj, pokazałam światu, wielu osobom się nie spodoba, Króliku. Ale umarłabym, gdybym nie była sobą. Ty to wiesz przecież, wiedziałeś zawsze, jako jeden z nielicznych. I znałeś też to, czego wielu nie pozwalam dotknąć.

Ciężko mi znowu, wiesz? I jestem też zmęczona. Na jakiś czas chyba muszę zawiesić obietnicę, którą na mnie wymusiłeś. Na jakiś czas muszę stąd zniknąć, z tego miejsca, z bloga. Bo zamiast dawać mi ulgę, ostatnimi czasy zaczął boleśnie kłuć. Nie mówię, że znikam na zawsze, nie mówię, że znikam na długie miesiące. Może przemyślę parę rzeczy, na nowo ułożę już dzisiaj w nocy i za parę dni znowu będę tu pisać. Nie wiem, nie mam pojęcia Króliku. Ale musisz mi wybaczyć, że znów znikam, że może będę wracać. A może znajdę całkiem inne miejsce.

Od samego początku nie byłam do tego przekonana. Gdy napisałam w listopadzie pierwszą notkę, bo ty tak chciałeś. Od początku czułam, że to nie moje miejsce, mając nadzieję, że się po prostu zadomowię. Od początku czułam, że zostawiłeś mnie z pewnymi obowiązkami. Jakby to ja miała być potrzebna. Właśnie ze wszystkich ja. Ale chyba nie jestem. Od samego początku nie byłam, bo to nie mój świat tu przystawał. Nie nasz. To nie zgrywało.

Zostawiłeś mnie z wieloma obowiązkami. I mam wrażenie, że to miał być jeden z nich. Próbowałam pisać jak dawniej i to sprawiało mi radość. Zaczynało. Bo poznałam kolejnych ludzi, zaczęłam wpadać w różne miejsca, całkiem obcych ludzi, których ty nawet nie znałeś. Zrobiłam sobie ścieżki, odnowiłam niektóre stare znajomości w tym świecie, zaczynałam budować własne gniazdo. Wszystko fajnie. Wesoło. Swobodnie.

Trach!

Znów odniosłam wrażenie, że nie podołam. Jestem zmęczona tym, że ubzdurałam sobie, że się ode mnie wymaga. A może czasem wymagają właśnie, dają znać. Parę wiadomości, parę spraw o których dowiedziałam się przypadkiem, od osób trzecich. To chyba nie jest mój świat.

To miało być moje miejsce, tak miało być. Nie jestem tobą. Jestem kimś kto cię znał i może nie powinnam się z tym tutaj wcale wychylać. Chyba zrobiłam źle, po prostu. Zaczynają mi ciążyć wizje z mojej głowy. Zaczynają mi ciążyć niektóre litery. W tym właśnie miejscu.

Najgorzej było, gdy zapytano się mnie, dlaczego jestem taka szorstka. Taka...zimna. Jestem? Króliku, czy ty kiedykolwiek nazwałbyś mnie zimną? Zawsze mówiłeś, że mam najgorętsze serce.

Króliku, zmieniłam się. Najpierw te trzy lata temu, gdy Vincent...teraz ty....

To powoduję, że jestem zimna. Takie można odnieść wrażenie. Bo z tobą nie można na TEN temat porozmawiać. Bo zbywasz ludzi, gdy mówimy o TYM.

Nawet w głowie zaczęłam używać słowa TO. Kurwa, jebane ogólniki. TO? Nie, po prostu twoja śmierć. Rozszerzone źrenice, poszarpana, posiniaczona klatka piersiowa. Chude wystające żebra. Mówię TO, by pamiętać nasze wyprawy,nocne rozmowy, twoje koncerty, herbatki i skręcane przed laty ćmiki. Casablanca wiśniowo-waniliowa, nasz ulubiony tytoń. Nie wiem, czy go dalej produkują. Zmieniłam się znowu w człowieka popielniczkę, tak na marginesie, choć do sierpnia zeszłego roku nie paliłam. Do sierpnia, kiedy zaczęłam się martwić o ciebie. I znów, szlug za szlugiem. Wypalanie żalu. Czarna zasłona dymu zamiast czarnych ubrań w żałobie.

Ale mówię TO zamiast umarłeś, bo wolę tamto dawne pamiętać, niż ostatnie tygodnie, twoje rozgoryczenie, zażenowanie, strach. I cholerne przeczucie. Trzymanie cię za rękę, gdy się popłakałeś, ale wolałeś nikomu o tym nie mówić. Gdy wolałeś po prostu nie mówić o paru sprawach. Może tylko tej, którą pokochałeś jeszcze, paru prawdziwym, namacalnym ludziom przy tobie.

Buduję mur, zasłaniam się. To też strach. Nie krzycz na mnie. Boję się. Że znowu się pogrążę, albo tak naprawdę, dopiero teraz to zrobię.

Wolę skupiać się na życiu. Sam byś mi tak doradził, sam mówiłeś o tym, gdy zmarł Vincent. A może ja pierwsza rzuciłam ten pomysł, że znowu idziemy do przodu, choć, tobie tamtego roku było o wiele trudniej. Bo przecież i twoja matka...

Teraz nie ma znaczenia co było. Jest jak jest.

Żyję. Ale zaczynam stale się bać, gdy ktoś zapyta mnie o śmierć. I to nie boję się pytań tych, których znaliśmy razem, a pytań tych, których jakoś zostawiłeś mi w spadku, wpychają mnie tu, przekazując pewne obowiązki.

Na obowiązki nie mam siły. Dostarczyłam listy, muszę jeszcze dostarczyć paru osobom rzeczy. Przerosło mnie to? Brak czasu, brak siły.

I boję się pytań, znów.

Czego nie zrobię i tak będzie źle, wiesz, Królik? Momentami jestem za to na ciebie zła. Umarłeś i zostawiłeś mnie z burdelem. Pewnego rodzaju burdelem. Na początku byłam wdzięczna że mam się tym zająć, bo mogłam coś zrobić ale jednak, ja też się wypalam. Też się wyczerpuję. Tak jak chyba wypala się ten blog. Przynajmniej chwilowo.

Może ogniska nie dogasają. Muszę znaleźć tylko drewno na opał ale...

...nie pasuję tu. Nie jako ktoś, kto cię znał.

Wzorem mojego Męża trochę, zbudowałam więc wielki mur, mur, za który mało kto może przejść. Tylko ci, którzy znali ciebie latami jak i ja. Za który przeszła tylko jedna kochana osoba, która znała cię wirtualnie. Z resztą nie umiem pomówić wiesz Królik...nie wiem jak.

Po prostu nie wiem jak.

Dlaczego, pytasz? Co mi sprawia taką trudność?

Zaśmiejesz się teraz. Czasem mam wrażenie, że takie rozmowy, tutaj choćby, nie miałyby sensu. Bo mam wrażenie, że ci ludzie, oprócz tej jednej, z którą rozmawiam, którą skrzywdziłeś, znali pomnik, nie człowieka. Okropne to co mówię? Może. Ale przez to się usztywniam. Bo byłeś wspaniałym człowiekiem ( tak tak, z tego też się śmiej) ale przecież, to tylko jedno z twoich obliczy. Pamiętasz, nawet póki żyłeś, mówiłeś, że wkurwia cię takie idealizowanie. I spodobała ci się tak bardzo moja metafora „Królik, bo ty masz zajebiste pióro, ale w necie twojego krzywego ryja nie widać”. Idealnie oddane na tamten moment. Czy teraz tak samo?

Mam wrażenie, że takiego idealnego, twojego obrazu niektórzy ode mnie oczekują. Oczekują też obrazu, a nie mnie. A obraz ma być tój, od tego tu jestem, dlatego zniosłam tu swoje rzeczy, tu się wprowadziłam. Bo nie tak miało być?

Ale mam wrażenie nieraz, że chodzi o idealny pomnik. Wiem, że to moja chora głowa ostatnio ma takie problemy, więc widzę rzeczy może których nie ma...ale oczekuje się pomnika. Przedstawiania go. Ale ideałem nie byłeś przecież. Pamiętam naszą awanturę, jak raz nazwałeś mnie na poważnie głupią kurwą. Bo jako jedna z nielicznych umiałam cię wyprowadzić z równowagi. Pamiętam twoje nerwice, dni marudzenia. Człowieka z krwi i kości. I to trochę nie przystaje, prawda? Nie w tym miejscu. Dlatego czuję się obco, bo napisałam w listopadzie. Może powinnam poczekać.

Czasem mam wrażenie, że jestem jak ci twoi ulubieni, no, z jaskini Platona. Wyszłam i widziałam słońce. Kochałam cię, ale poznałam większą część człowieka niż oni. Zważam więc na słowa. Sztywnieję.

Gdy piszemy to zawsze jakaś kreacja przecież, prawda? Ja sama pewnie tworzę obraz, który wielu nie przystawałby w głowie do mojej prawdziwej osoby. I nie szkodzi. Ale boli mnie stawianie pomników. Boli tylko dlatego, że wiem, jak bardzo byś tego nie lubił. Boję się, że ludzie zaczną wycierać sobie tobą kiedyś gębę. Bo Królik powiedziałby to, pomyślałby tak. Tylko ty mogłeś wiedzieć, co byś powiedział, no nie? Nie byłeś bogiem, a omylnym człowiekiem z kwi i kości.

Wiesz, nie odzywam się na ten temat. Mam wrażenie, że nie mam prawa. Bo każdy znał jakąś inną część. Ale męczy mnie, gdy ktoś mówi, że jestem zimna. Bo nie piszę tylko o tobie? Bo nie robię dramatu, nie wlokę stale kiru po bruku, bo nie jestem płaczką z dawnego pogrzebu? Tylko dlatego?Serio?

Ja próbuję dalej żyć. I boję się rozmawiać na twój temat z kimś, kto nie poznał więcej twoich obliczy. Zresztą, ja to ja, mówię i piszę o sobie.

Może nie jestem już dobrym człowiekiem, Króliku. Może nie. Nie jestem gorąca, a zimna i cyniczna. Wczoraj rozmawiałam o tym z Mężem. Że stałam się bardziej szorstka, może widzę świat przez maskę ironii. Wcale nie, jak stwierdził. Nie dla tych, którzy mnie oswoją. Wbrew pozorom nie mam tak dużo siły. I właśnie ja zbywam, nie rozmawiam, nie pocieszam..bo nie mam już siły. Jak ja mam pocieszać kogoś kto...? Ja? Nie nadaję się.

Nie mam prawa negować cudzych odczuć, to na pewno. Każdy miał swoją miłość i ma swoją tęsknotę. Wiesz, powstrzymałam nawet twoją siostrę. W grudniu, gdy dostała szału. Gdy weszła na twojego bloga, prześledziła te wszystkie komentarze, wszystkie żałobne wpisy.

Nie mówiłam o tym prawie nikomu, tylko może wspomniałam dwóm osobom, jednej opowiedziałam całość. Jednej osobie, która znała cię stąd, ale znała cię całkiem inaczej.

Gdy weszła na bloga i zaczęła wyć wręcz, co oni sobie wyobrażają. Oni kogoś stracili?! Oni?! Nawet go nie znali. Nie biegali do niego do szpitala. Oni? Pamiętam jej szał i płacz. Zawsze była nerwowa przecież. Chciała napisać złośliwie paru osobom parę rzeczy...ale po co?

Chciała chyba odreagować wtedy. Kogoś może skrzywdzić. Komuś pokazać, że jej świat się zawalił. Jej.

Tłumaczyłam wtedy, to trochę inny świat właśnie, Iduś. Każdy ma prawo do swojej żałoby, każdemu jakoś brakuje. Jakiegoś obszaru, jakiegoś oblicza. I ma do tego prawo. Wręcz powinnaś się cieszyć, że twój brat był tak kochany, że tak wielu osób o nim myśli, tęskni...to piękne.

Jakoś się uspokoiła. Tak jak w wielu innych sytuacjach, jakoś.

Nigdy nie chcę poznać nikogo stamtąd, powiedziała. Nienawiść wobec niewinnych jako próba radzenia sobie z własnym bólem. Można tylko ukoić, przytulić i uszanować. Bo co więcej?

Dlatego widzisz nie piszę o twojej rodzinie, o twojej siostrze, chociaż przecież się widujemy. Wiem, że już teraz by sobie tego nie życzyła. Tylko teraz. Teraz, gdy sama jakoś się żegnam i muszę parę rzeczy przemyśleć. ( wiem, że mi wybaczysz w tym momencie). Dlatego pewnie nikomu nie pokazuję, gdzie mieszkałeś, nawet, gdy przechodzimy niedaleko. Boję się, że zrobią sobie pomnik. A Ida dostanie znowu szału.

Ciężko ogarnąć taki burdel, serio. Jestem aż zła, że mi go zostawiłeś jakby. Bo nawet jak ktoś nie oczekuje tutaj, to wiem, że ty oczekiwałeś ode mnie paru spraw, choćby zostawiając listy, zostawiając ostatniego posta...ale ja nie ogarniam. Nie byłam odpowiednia.

Ale kto miał to zrobić, twoja siostra? Mój Mąż? Cat która nie ogarnia własnego życia znowu? Śmieszne rzeczy. Stałam się najmniejszym złem, może i najmniejszym złem jestem tutaj.

To okropne, ale Ida zasiała we mnie pewne ziarno, które ostatnio zaczęło kiełkować przez parę wydarzeń. Przez parę słów o których się dowiedziałam przypadkiem.

I sama siebie za to ziarno, za ten zielony, złośliwy kiełek nienawidzę.

Sama nie znoszę takich licytacji. Bo ja mam gorzej. Bo ja straciłem więcej, bo ja...

Nie ma gorzej, lepiej, wiem Króliczku. Nieraz to sobie powtarzaliśmy. Każde emocje są inne. Ale zaczynam się męczyć.

Męczę się, gdy ktoś mi pisze, że tak tęskni, bo stracił tu przyjaciela.

Nie neguję wielu obliczy przyjaźni, ale pojawia mi się myśl „straciłaś przyjaciela, serio?a co ja mam powiedzieć?”

Straszna, złośliwa myśl, którą próbuję zaraz storpedować, jak tylko się da. Ale ostatnio mi się nie udaje, bo jestem zmęczona. I to kwitnie, zielony robak jakiegoś żalu pełznie żyłami, którymi powinna płynąć ciepła krew, która powinna otulić, pocieszyć...ostatnio nie umiem. Zresztą, nigdy nie byłam dobra w pocieszaniu. Mogę mieć gorące serce, ale jest trudne do rozumienia.

Ty je rozumiałeś i och...jak mi tego brakuje nieraz!

Czasem mam ochotę zapytać waśnie tak cholernie egoistycznie a co ja mam powiedzieć? Czemu nie zapytasz jak ja się z tym czuję? Czasem ma ochotę zapytać, czemu rozdrapujesz mi rany wręcz?

Zamiast ulgi, odczuwam nieraz wymagania. Wymagania, które pewnie sama sobie wmówiłam...choć nic nie bierze się z próżni.

Jestem zmęczona. Sfrustrowana jakoś przez parę zdarzeń, właśnie stąd się wywodzących.

To chyba nowy etap radzenia sobie ze wszystkim po prostu, Króliku. Ale narasta we mnie pewna frustracja. Od paru tygodni, rośnie i rośnie i dlatego muszę chyba stąd wyjść. Odetchnąć. Wziąć urlop, nazwijmy to, jak się chce.

Chcę żyć.

Nie chcę budować murów. Zresztą, ja mam dla wielu otwarte bramy. Jedna osoba nawet stąd zobaczyła, jak bardzo. Jak mocno rozwarte zostały wrota i jak bardzo można się w cudzym życiu zagnieździć. I wcale nie trzeba słodzić. I wcale nie trzeba wylewać wielu łez razem. Tylko trzymać się razem.

Może mury tworzą się same?

Ale nie zawsze. Ona w moim, ja w jej, można było. Gniazda u innych ludzi. Ale nie wiem, czy chwilowo mogę wić tutaj gniazdo właśnie. Więc chwilowo, Króliku, wbrew temu, o co mnie prosiłeś, znikam.

Zresztą, teraz rozumiem twoją prośbę o wiele lepiej. Miała działać dla dwóch stron. Dla jednej przestała na pewno, przez jakiś czas na pewno nie działa, od jakiegoś...więc...czy jestem wolna?

Czy jestem wolna, skoro nie znalazłam do końca tego, co miałam tutaj znaleźć? Co jak sądziłeś, mi pomoże?

Kocham cię i tęsknię cały czas. Ale chcę żyć. Rozmawiać z tobą stojąc w oknie mojej kamienicy i paląc papierosa, a nie pokazywać moich łez każdemu, bo ktoś ich ode mnie oczekuje. Nie stawiać pomników, na pewno nie w pewnych miejscach. Chcę rozmawiać z żywym w mojej głowie człowiekiem a nie obrazem. Zapamiętać zapach skóry, ten debilny śmiech i ciepłe spojrzenie. Wiem, że rozumiesz. Wiem, że znasz moje serce jak ja znałam twoje wadliwe. Chociaż...moje chyba jest wadliwe jeszcze bardziej. Po tym wszystkim jest niesamowicie wadliwe. Tylko w całkiem innym znaczeniu. Nie wiem, czy byś je teraz rozpoznał, w tym momencie, pod koniec tego tygodnia, gdy wszystko wali mi się na głowę i dodatkowo frustruje.

Kocham cię i uczę się ciebie żegnać.

A chwilowo i żegnam się z tym miejscem. Na tydzień, dwa, może miesiąc. A może na zawsze. Może poukładam pewne sprawy w swojej głowie, a może potrzebuję całkowitej zmiany. Miejsca, w którym nikt nie będzie wiedział, że ja to ja. W którym nie będę kimś, kto kogoś znał, a będę sobą. W którym nie spełnią się moje obawy z listopada. Czas pokaże.

Widzę brak życia

Wyczuwam ciemność pod tobą

Widzę, co jest za mną

Mogę próbować to ukryć, ale bez woli, by widzieć prawdę

Czuję, jak rytm serca spowalnia, by w końcu ustać

Dlaczego nie odejdę, kiedy wiem, że nie powinnam nic stąd chcieć?

Dlaczego zostaję, gdy wiem, że nie ma nic co powinnam powiedzieć?

Dlaczego zostaję, gdy wiem, że nic tu dla mnie nie ma?