O korzeniach zagrzebanych głęboko w ziemi i ich wspieraniu się nawzajem, czyli opowieść o wiązach

Kiedyś, będąc na spacerze w jednym z poznańskich parków zachwycaliśmy się tymi drzewami.

Wiązy. Inaczej zwane limakami.

Nie wiem czemu, tego dnia, parę lat temu tak bardzo zwróciły moją uwagę. Zaczęłam mówić o tym, jak dawni Słowianie leczyli się, czerpiąc energię z tego drzewa. Bo jak mało które sprzyja intuicji i pomaga zwyciężyć uczucie frustracji i bezsilności.

-To tak jak pewni ludzie.- powiedział wtedy. Luźne skojarzenie. Jak okazało się, najbardziej trafne, powiedziałam wtedy, gdy słońce powoli zachodziło i biło cudowną łuną, widzianą najpiękniej spomiędzy gałęzi z ledwo co pękającymi liściowymi pąkami.

Jest wiele historii o wiązach. Ale jedna chyba jest najważniejsza.

Jakiś czas później on przyrównał ludzi do ogrodów, które mogą a nawet powinny opiekować się sobą nawzajem. O ogrodach, krzewach innych ludzi, które czasem trzeba chronić przed mrozami.

Ja w głowie wówczas znów miałam wiązy i lasy.

Może dlatego, że z lasu i bagien pochodzę, a nie z miasta dosłownie. Wychowałam się w pobliżu różanych ogrodów jak i on, ale jednocześnie widziałam, jak drzewa nieraz muszą mieć mocne korzenie, by pozostać w ziemi. Ziemi wspólnej dla wszystkich, która karmi i obdziela dobrobytem. Ziemi nieraz jałowej, a jednak dającej życie.

Wszyscy pochodzimy z ziemi i do ziemi wrócimy. Ale przedtem w niej wzrastamy. Jak wiązy.

One są w tym wyjątkowe. Wyjątkowe są ich korzenie. Czasem zastanawiam się, ile w tym prawdy, a ile legend, jak potrafią się ze sobą związać. Naprawdę, czy stąd ich nazwa? Nigdy z ciekawości nie odsłaniałam ich, nie wygrzebywałam dziur, by zobaczyć...bo to ich. Drzew właśnie, ich własne, intymne.

Raz widziałam za to wykrot. Jeśli ktoś nie wie, wykrot to wyłamane drzewo, przewrócone przez wiatr.

Wiązy mają silny, głęboki korzeń, który sięga w głąb matki. Ten, który trzyma najbardziej, ten własny, samotny. Ale obok niego wyrastają rosnące w boki. I te boczne łączą się. Mówi się, że po to, by drzewa razem opierały się wichrom. Po to, by mogły razem rosnąć na najdzikszych skałach, razem mogły tkwić w jałowej ziemi. Razem wiązy są silne. Łączą się ze sobą, tworząc podziemne miasta korzeni.

Na zewnątrz tego nie widać. Nie są zrośnięte pniami jak pewne moje ukochane brzozy, będące jak kochankowie, na wieki pogrążeni w namiętnym uścisku.

Tego, jak mocno połączone są ze sobą wiązy, nie widać. To o wiele głębsze, nie na pokaz. Każde z nich jest silnym samotnym drzewem, z swoim własnym korzeniem. A jednak trzyma za rękę swojego brata, swoją siostrę.

I kiedyś widziałam właśnie wykrot w lesie pełnym wiązów.

Jeden, przewrócony przez wiatr po straszliwej burzy. Wyrwany z czułych objęć swoich braci i sióstr.

Chodziłam je obserwować jakiś czas. 3 lata temu, kiedy mi kogoś zabrano. Te, które były najbliżej niego, nie miały się wcale dobrze. Marniały, ale nie pozwoliły sobie przecież uschnąć. Marniały, ale z miesiąca na miesiąc radziły sobie coraz lepiej. Otwarta, czarna dziura ziejąca w ziemi jak otwarta rana ich serca.

Nie poddały się. A tak naprawdę...nawet w ranie czaiło się życie.

Jakiś czas potem znów odwiedziłam miejsce wiązów w swoim lesie. W ranie po obumarłym, przewróconym drzewie, rosło nowe życie. Nowe drzewo, krucha siewka, która wreszcie mogła dojrzeć słońce.

Na razie jeszcze młoda, ale już otaczana braćmi i siostrami. Jej korzenie, rosnąc, splatały się z innymi.
Tymi dawnymi. I kto wie, może gdy dorośnie, to tej siewce, nowemu drzewu, wyrosłemu na zgliszczach, uda się przetrwać razem kolejne wichry. To drzewo będzie szumieć z tymi, które zostały, to drzewo będzie śpiewać tą samą pieśń.

Dla mnie ludzie nie byli ogrodami, nie byli ogrodnikami. Ludzie też, są jak wiązy. Jedni bliżej, jedni dalej. Niektórzy połączeni tak mocno korzeniami, że gdy wicher pokona jedno, inne też cierpi. Czasem ich krew bywa tak samo zanieczyszczona tym samym bólem, tym samym cierpieniem.

Ale i nieraz razem śpiewają tą samą pieśń. Cieszą się tak samo z odwiedzin i narodzin nowych ptaków.

Czasem, swoimi emocjami tworzą największe podziemne miasta, największe miasta o których może nieraz wcale nie trzeba za dużo mówić.

Czasem cierpią, gdy widzą pioruny uderzające w korę brata lub siostry, czasem boli ich, że nie mogą nic poradzić na wichry trzaskające gałęzie. Łamiące pod naporem zła i bólu.

Ale mimo wszystko są korzenie. Korzenie jak jedna ręką w drugiej, podtrzymujące jakoś na duchu. Albo chociaż starające się.

Może czasem to nie wystarczy. Czasem to za mało. Ale....może można to wybaczyć.

Z niektórymi ludźmi żyjemy jak w wielkim lesie po prostu obok, jak dąb szumiący koło wielkiego potężnego jesionu, który marzy o zostaniu mitycznym Ygdrasillem. Z niektórymi stajemy się wiązami. Nasze korzenie przejmują ich ból, nasz ból tak bardzo działa na nich. Ale mimo wszystko, gdy jest się razem, jest lepiej. Nawet jak pewne rzeczy mają boleć, dobrze, że bolą razem. I nadal łatwiej znieść wichry, nie runąć ponad ziemią, z której się wywodzimy. Łatwiej dostrzegać po prostu życie w życiu.

Ta myśl naszła mnie niespodziewanie, gdy wracaliśmy przez park z Mężem, po tym, jak odprowadziliśmy Redcar na pociąg. Zobaczyłam wiąż i po tych kolejnych, spontanicznie spędzonych ze sobą dniach naszła mnie ta myśl.

Ludzie są jak wiązy. Z jednymi korzenie zaczynają zrastać się niespodziewanie szybko. Może wtedy, gdy pewne emocje rosną na zgliszczach innych? Gdy upada jedno drzewo i inne mogą się zobaczyć i przez to połączyć w podziemnym mieście, a liśćmi szumieć nową opowieść? Może tak właśnie musi nieraz być.

Natura nie znosi próżni. W naturze nic naprawdę nie umiera, nie zostaje pustka. Ona tkwi tylko w naszych sercach, ale jak się okazuje, czasem jedną pustkę łagodzą cudze ręce. Choć może nie można tego tak porównywać. W żaden sposób, nie obarczać przeznaczenia.

Wyszło jak wyszło i można się tylko cieszyć, nawet, jak chce się płakać.

Nawet, jak na cudze łzy nie można nic poradzić, wiedząc, że w tych łzach ma się swój cholerny udział.

Jebło to jebło, musiało w końcu jebnąć.

Też prawda. Może nawet lepiej, że w tym dniu, w tym momencie, po innych ciężkich dniach? Innych, potrzebnych jednak przemyśleniach? Czasem łzy bywają potrzebne. Trudno patrzy się tylko na cudze, ale może to też ma jakieś plusy. Czasem lepiej ci, jak ktoś popłacze się przy tobie nawet nie mówiąc nic, niż gdy płacze, jak jesteś daleko. Nadal nie umiesz nic na to poradzić, nic z tym zrobić. Ale czujesz się bliżej.

Bo zawsze dobrze być na wyciągnięcie ręki i dobrze mieć świadomość, że cholerne łzy są potrzebne. Choć, świadomość i racjonalność nie zawsze pomaga.

Ale tak samo potrzebne bywa dużo śmiechu i może to jest główne lekarstwo? Po burzy jak drzewa schniemy, ciesząc się kolejnym słońcem.

Ciesząc się mimo wszystko dobrym żarciem na ogromnym kacu, leżeniem na trawie i nawet wygłupami z balonem napełnionym helem. Może to wszystko oswaja, życie toczy się dalej. A korzenie jeszcze bardziej, ciągle i ciągle się zrastają. I w tym momencie chyba nie ma lepszego uczucia, nawet nie trzeba o nim mówić, trochę czułości a trochę szorstkości.

Mam twardą korę i miękkie drewno pod nią. Chyba coraz więcej osób to zauważa.

Kolejny magiczny, choć też i trochę smutny weekend. Ale taki był może nam potrzebny, nie czekanie do czerwca, a całkiem spontaniczna myśl- wpadnij na weekend, na imprezę.

Nikt nie przypuszczał że tak to się potoczy. Że i ona się zgodzi, że potem wyjdę wcześniej z pracy, śpiesząc się jak głupia na ten dworzec. Że jakimś cudem pójdziemy do baru zamiast zostać w domu.

„Bo musisz zobaczyć trochę Poznania, powiesz mamie co widziałaś, a nie tylko w chacie siedzieć z nami i chlać”.

Ciemna i głośna barowa piwnica. Dym papierosów, śmiech z obserwacji a tego a tamtego, podróże do łazienki i poważne rozmowy z panią W. zakończone pocałunkiem, parę dyskusji, dużo żartów. Złe myśli przy paru piosenkach. Cudzy taniec na parkiecie i niespodziewane hasła.

Bo kto jest czyją dziwką?

A potem nocne podróże po nadmiarze alkoholu i w deszczu, darowanie kwiatków znalezionych przy sikaniu w krzakach, niespodziewana ucieczka reszcie stada, wyznania, za dużo pewnych wyznań i słów które przybijają. Ale nie z każdym ucieka się od trudnych tematów, niektórym się je powierza. Wyszło jak wyszło- i może właśnie dobrze? Może nie. Jest jak jest.

Tworzymy korzenie, trzeba przebić może i to, co zostało po wykrocie.

Trzeba odkopać może czasem to, co głęboko w niej ukryte. Czasem przesadnie. Za mocno, nie po takiej ilości piwa, szlugów które nie wiadomo kiedy się kończą...

Ale docieramy, stoimy pod kamienicą, palimy. A raczej ja palę i gadam, ona słucha. Za dużo? Może za dużo. Czasem język się rozwiąże, zapomina się, kim się było wcześniej, kim się było wczoraj.

Nocne wariacje już w domu, szalony striptiz innej czarnowłosej dziewczyny, pijanej i zazdrosnej o cudzy rozmiar biustu. A potem za dużo przygnębiającej muzyki.

Możemy palić, pić, możemy szaleć. Więc możemy i płakać. Nieraz tak wychodzi. Może musi.

Korzenie nie biorą tylko z żyznej ziemi. Czasem same muszą coś dać. Korzenie nie biorą się od słońca. One przede wszystkim tworzą się w ciemności. W bólu przebijania i wyrywania innych. Te potem są najpotężniejsze i najsilniejsze. Takie odnoszę po tym wszystkim i po innych rzeczach wrażenie.

Moja bezradność i jej smutek. Też da się jakoś przeżyć, też da się ogarnąć. Aż ogarnie się wszystko do końca.

Tak naprawdę, może niż zwykłe wymioty nieraz potrzebne są bardziej te mentalne. Po alkoholu łatwiej o jedne i o drugie. Ale zatruta dusza też musi się nieraz oczyszczać. Czasem wychodzi, czasem nie. Czasem jest potem lepiej, czasem tylko gorzej. Ale chyba nieraz trzeba próbować.

Czasem brakuje słów. Ale nie szkodzi. Bo drzewa, wiązy tez żyją czasem bardziej w podziemnych miastach. Śpiewają razem piękną pieśń szumiąc koroną i rosną ku słońcu. A wszystko co najważniejsze tkwi w ziemi. To tam się wspierają. Tak powinny trzymać się mocno razem, nie dając się wichrom, które nieraz przerywają wesołe pieśni.

Nieraz może do korzeni trzeba się dokopać. Przebić się przez wszystkie warstwy żyznej albo jałowej ziemi, żeby dotknąć. To nie wychodzi nigdy, gdy tylko jedna strona tego chce. To nie wychodzi, wtedy jedno oplata drugie jak bluszcz. Wtedy nie widać prawdziwej twarzy, ani trochę. A śpiew koron jest jednym wielkim, fałszywym tonem.

A tego nikt chyba nie chce. Nikt nie chce być fałszerzem. Nie w tym świecie.

Nikt nie chce maski wiecznego uśmiechu. Bo tak się nie da. Nikt nie wytrzyma maski wiecznego rozchichotania, wiecznego szaleństwa tylko, choć one tak bardzo pomagają.

Czasem trzeba odkopać korzenie, czasem, z dwóch stron, czasem z jednej.

Nikt nie lubi być odkopywanym. Na pewno nie na siłę. Ale jeśli coś ma być prawdziwe...nie zawsze można siedzieć skrytym w matce ziemi. Ona bowiem przyjmuje wiele, ale czasem już nie wystarcza.

Dlatego u mnie tak dużo słów, gdy alkohol rozplącze język, zwłaszcza wtedy.

Dlatego może i łzy tego weekendu.

Dobrze czy źle? Chyba nie można mówić o tym w ten sposób.

Po prostu, tak się zdarza. Nikt nie lubi, gdy odsłania się właśnie jego korzenie, gdy dociera się do sedna. Nikt chyba nie lubi pokazywać łez. Ale czasem w życiu przydaje się ktoś, kto odkopuje w nas pewne rzeczy. I ja mam nadzieję, że mimo wszystko będę mogła robić to nadal. Nieraz odkopywać, otulać tak jak umiem, nieudolnie całkiem. Nieraz zaśpiewać razem tą pieśń i mówić, że mamy siebie nawzajem, wracając do dobrych dni, gdy wszystko zmieni się w nocy w złe i niedobre. Bo złe i niedobre, nadal łatwiej nieraz znieść, gdy jest się razem.

Ja przynajmniej tak do odczuwam. Sama ulga, że mogę mówić. Egoistyczna radość, że jednak można dzielić ten ból, w inny sposób, niż z każdą kolejną osobą. Z niektórymi czuje się bardzo podobnie, mimo oczywistych różnic. Różnic zdarzeń, emocji i przeszłych historii.

Bo przeszłość nie ma nieraz znaczenia. Jest tu i teraz, obecne emocje. I tworzone wspólnie korzenie. Przynajmniej moje chcą przebijać nieraz żyzne i życiodajne, a nieraz trujące ziemie. Stale i stale. Może do pewnej całości, zdarzeń tych i przyszłych.

Może jestem dziwna, ale czasem mam wrażenie, że trzeba stracić przy sobie kontrolę. W ten, czy inny sposób. Wtedy można powiedzieć, że zna się człowieka. Czasem można dopiero wtedy powiedzieć, gdy widzi się złe i niedobre, czy można kochać. Tylko to naprawdę budzi pewne instynkty, tylko to nieraz buduje więź. Z każdym człowiekiem którego kocham lub kochałam, przeżywałam najgorsze. Czasem niedoskonałości i bóle powodują, że jest się ze sobą bardziej. Prawdziwym człowiekiem ze skóry i kości, nie z pomnikiem czy ideałem. To nie jest łatwe, ale miewa swoje prawdziwe piękno.

I może nie potrzeba nigdy żadnych deklaracji, nie trzeba nazywać tego. Przyjaźnią, miłością. Jakkolwiek. Czasem tylko może, gdy czuje się taką potrzebę. Gdy chce się powiedzieć, że się martwiło. Że zależało i zależy naraz, choć, może trudno to wyjaśnić.

Może jestem dziwnym człowiekiem, ale czasem muszę podejść z kimś pod ścianę. A pod tą ścianę podchodzimy przecież cały czas, na różne sposoby. Od paru miesięcy, od długiego już czasu, mniej lub bardziej swobodnie, mniej lub bardziej niebezpiecznie.

I też, nie lubię dużych słów. Więc powiem po prostu, że kocham lasy pełne wiązów i ich splatanie się korzeniami. I nadal, chce się nimi splatać. By wytrzymywać wiele wichrów, jeśli moje korzenie w czymś pomogą. Bo tamte dają mi też tak wiele. Odkopywane z całą nieraz wręcz lubością, bo potrzebują też tlenu i słońca, choć to dla nich niełatwe.

Tak, te lasy są piękne. Jak i drzewa, które, z osobna je tworzą. Zwłaszcza, że to ma wyjątkowo silne własne korzenie, nawet nieraz o tym nie wiedząc. Kwestia tylko, czy wytrzyma nieraz z moimi.

Wszyscy mamy słabości, lecz niektórzy

Mają słabości łatwiejsze do rozpoznania

Spójrz mi w oczy i proś o przebaczenie

Zawrzemy pakt by już nigdy nie mówić tych słów

Tak, jesteś moim przyjacielem

Wszyscy mamy coś, co nas zakopuje

Jednak na szczęście odkopujemy siebie wzajemnie

Więc gdy słabość włącza moje ego

Wiem, że liczysz na mnie z wczorajszego dnia

Gdy zmienię się w kogoś innego

Odkop mnie z tego, co przykrywa lepszą część mnie

Śpiewaj tą piosenkę

Przypomnij mi, że zawsze mamy siebie wzajemnie

Gdy wszystko inne zniknie