O tym, dlaczego tak szybko wracam, czyli o tym że nie tak łatwo upadam i własnym rozgrzeszeniu słów parę.

Wróciłam.

Zapewne wcześniej, niż wszyscy sądzili, co widzę po tym, jak mnie żegnali. Ale jak pisałam poprzednio, sama nie wiedziałam, jak długo to potrwa. Sama nie wiedziałam, że powinnam uciec, czy po prostu zmienić miejsce...czy tylko ochłonąć, ochłonąć po pewnych rozmowach, wiadomościach. Przemyśleć.

Ale oto jestem.

I remember feeling the opposite to falling.

Ciągle pamiętam. Ciągle pamiętam swoją przekorną naturę. I to, że nie zadowolę przecież wszystkich. A uciekać...nie sposób. Nawet nie godzi się, odkładać tarczy, usiąść na krześle i tylko czuwać. Zamiast być. A może nieraz i walczyć, walczyć po prostu, jak to w życiu, o samego siebie.

Pisać zawsze lubiłam. Pisanie było jednym ze środków wyrazu, jednym z wielu w moim życiu. Pisanie pomagało wylać pewne emocje, tak, by nabrały pełnego ,dojrzałego kształtu, tak, by mi samej było łatwiej siebie zrozumieć.

Zawsze lubiłam też pewne interakcje, zawsze dodawały mi swojego rodzaju skrzydeł. A po raz pierwszy przekonałam się, jak skrzydła mogą podcinać. Zwłaszcza, gdy w swoim życiu po prostu stale wisi się nad przepaścią, stoi na krawędzi, gdy w życiu zawsze grozi spadanie.

Ciężko jest być powiernikiem przeszłości, która zatrzasnęła się trumiennym wiekiem. Ciężko nieraz nosić w sobie cudze wręcz tajemnice, niektóre kłamstwa i uniki. Czasem można być za to złym, mieć żal, że nam to zostawiono. Wir przeszłości chce wciągnąć, chce, by się w nim zostało. Ściągają w dól niedopowiedzenia, w których ja nie mam nic do powiedzenia, chociaż ktoś by tego oczekiwał. Ciężko jest być posłańcem złych wieści, kiedyś ścinano za to głowę.

Można się zmęczyć. Można dać wciągnąć się temu wirowi, który utworzył się, całkiem świeży, choć czas jest jedną linią. Można zmęczyć się świeżymi ranami, lizanymi gorącymi językami. Jeszcze bardziej męczy sypanie na rany soli. Wcale a wcale to nie pomaga.

Można.

Ale ja ciągle pamiętam uczucie przeciwne do spadania. Także dzięki temu, jak kiedyś, przed laty, wspólnie nawet z kimś mi się pisało. I może o to w tym wszystkim chodzi.

Pisanie może dodawać skrzydeł, być obok zwykłego, codziennego życia czymś ważnym. Może skrzydła podcinać, jak mi ostatnimi czasy. Ale, jak to powiedziała pewna wredna, ruda jak marchewka obecnie dziewczyna, gdy ostatnio piłyśmy- podcinają ci skrzydła, to pozwól im odrosnąć. Wyskubują ci nie tylko piórka, ale i puch, który miał chronić przed zimnem? Cóż, poczekaj. Ale się nie dawaj. Twarda bądź jak jesteś. Miej jaja i nie zwiewaj. Chociaż przedtem doradzała, żebym nie zaczynała tej „przygody” z blogiem- tym razem i w niej obudziła się przekora. Nie pozwól odebrać sobie tarczy. Nie pozwól przebić swojego boku włócznią. Nie jesteś cierpiętnicą, wobec nikogo.

Bardziej bojowa niż moja postawa. Ja po prostu czasem zlać w pewne miejsce słowa, jak do studni w której dudni echo, zamiast do ciemnej, mrocznej pieczary, w której żaden strumyk nie szemrze. Ale jej bojowa postawa, jej złość, jej też ból czasem dają mi sił, żeby pewne rzeczy robić. Albo dokańczać. Na pewno nie uciekać, choć, w pierwszym odruchu chciałam uciec przecież i od niej i od wielu sytuacji. Nigdy już nie przyjść do tamtego domu na herbatę, bo nie mam siły.

Siła jest. Zawsze się znajduje. Zwłaszcza w skopanych przez los istotach, zwłaszcza w tych, których serce czasem przepełnione bywa gniewem albo żalem. To wszystko można wykorzystać na własną korzyść. W tej sprawie jestem z paroma osobami cholernie podobna. Czasem trzeba nawet obudzić gniew, żeby się nie poddać. Płacz i żal nie pomagają. Niech płonie ogień, można rzec. Ogień jak rude włosy.

Nie dawaj się niektórym ludziom. Zgorzknieniu w smaku ich słów. I nie dawaj się własnym demonom. Rób swoje. Żyj. Uciekając z jakiejś części życia, nie żyjesz naprawdę. Wszystko trzeba opuszczać z własnej woli, nawet na tarczy jak Spartanie, a nie z podkulonym ogonem i smutkiem. Dumnie uniesiona głowa.

Nie chcę stawiać murów, nie chcę stawiać barier, ale nieraz po prostu chyba będę musiała postawić choćby płot. Żeby chronić siebie. Swój świat...a może też trochę i cudzy.

Wracam więc, po króciutkiej, jak się okazało, przerwie. Wracam do tego miejsca, nie żadnego innego. Bo jak pisała Martyna, zmiana chyba nic by nie pomogła. Bo nadal wszędzie będę to ja. Taka sama, z tymi samymi przeżyciami, podobnymi słowami. A ten świat jest mały. To nie ma znaczenia więc, czy zmienię miano, którym się tu określam, czy zmienię adres, parę domów dalej, na tej samej ulicy. Bez różnicy. Wracam więc tutaj, chcąc po prostu pisać, czasem rozmawiać z niektórymi ludźmi. Bo wielu z nich uwielbiam, uwielbiam czytać to co oni piszą, dyskutować. A że przez paru zaciskałam zęby, przez paru wyłam jak złapany w pułapkę lew...cóż. Trzeba opuścić klatkę. Nigdy nikogo się nie zadowoli, nie każdy zadowoli i mnie. Działa to w dwie strony. Przez paru ludzi nie mam co rezygnować, zaszywać się, uciekać. To mały świat, ale również wielki. Jak pisała Nemezis, która zna mnie całe lata, zna jak mało kto chyba niektóre moje zachowania, umie przewidzieć, co zrobię, bo sama ma ogromną mądrość, wrócę. To mały świat ale i wielki i przecież są tu nie tylko ludzie, przez których dostałam szału i którzy tak bardzo mnie dotknęli niektórymi zachowaniami.

To wielki świat, choć mały. Czasem coś trafi w serce, jak zagubiony pocisk. Ale przecież...tak, Ruda przypomniała mi, że pociski przecież wydrapuje się z serca pazurami, przeżuwa i wypluwa za siebie. Pociski, które trafiają, ale okazują się nieistotne, rozpływają się jak skrzepnięta krew w ustach. Tym razem to ona przypomniało mi o paru sprawach, gdy piłyśmy nad Wartą. Godna siostra swojego brata. Teraz ona dała mi kopa, gdy pijane prawie wpadłyśmy do Warty. Gdy prawie skręciłam kark ( i skąd te siniaki na nogach?).

Było warto zapracować na kolejnego kaca, było warto popłakać się jak dziecko i odprowadzać się do 3 nad ranem do domu wzajemnie. I nawet, tym razem odważyć się i o tym napisać.

Warto, by ktoś ponownie zapalił w nas ogień. Wypalam się przez to wszystko, ale niektórzy dorzucają, podsycają, rozdmuchują żar.

Nie pozwalają upaść.

Wróciłam do małego wielkiego świata, który jest dodatkiem do mojego życia.

Bo nie jest całym moim życiem. Jest dodatkiem i nie gloryfikuję go w żaden sposób. Jest ważny, bo daje oderwanie, ale nie na tyle, by przesłaniać mi cały obraz. Tego, co było i tego, co jest. A może i tego co będzie.

Wracam i nie szukam tu już, jak miałam nadzieję, jakiegoś wsparcia. Prawdziwe i dosłowne wsparcie zawsze miałam i tak przy sobie. Ci, których znam od lat. Ci najważniejsi, których przecież w większości nie poznawałam tutaj. Nie powinnam być naiwna i szukać gdzie indziej, mając już tak wiele przy sobie, a przedtem chyba tak zrobiłam podświadomie, gdy dostałam swoje zadanie. I to był błąd. Bo nie o to tutaj chodzi, przecież nie o to. Nie z mojego punktu widzenia.

Mimo że poznałam w tym blogowym świecie jedną osobę, do której zawsze dzwonię pijana i piszę w panice odruchowo, gdy coś się zdarzy, nie uznaję tego za znajomości stąd. Bo przecież poznałyśmy się przez sploty bolesnych losów, my same, właśnie tak, inaczej, przez los...dla mnie to co innego.

Nie neguję wspaniałości ludzi tutaj, zdarzają się wspaniałe osoby, które uwielbiam, niektóre, z którymi rozmawiam od lat i nawet się przyjaźnię. Niektóre z które potrafią podnieść mnie i tu na duchu nieraz, za co dziękuję. Dziękować mogę nawet teraz, za smsy od Eule, za pewne rozmowy, wymianę myśli nawet na fejsie, za maile Solitary i Shadow i to, że wybaczają tak wspaniałomyślnie moje milczenie i stany zawieszenia. Kocham tutaj wiele dyskusji, z Anelise, Małą Czarną, Werą, wieloma innymi osobami. Cenię wiele słów. Ale nie przychodzę tu tak naprawdę tylko po wsparcie i pocieszenie. Pewne znajomości wychodzą same, gdy po prostu piszę. Nawet, gdy wylewam łzy, to moja studnia, w której układam słowa, nie przychodzę już szukać ratunku, gdy tak bardzo mi źle. Komentarz, mail daje czasem wiele. Nawet mi przecież. Ale nie daje czasem tyle, co obecność, nie daje tyle, co telefon w środku nocy, tyle, co świadomość, że ludzie są. Są, pochodzą z różnych miejsc. A żadne miejsce nie jest bardziej wyjątkowe od innego. Najważniejszych ludzi poznałam pijąc. Śmieszne? Jednak tak było, najważniejszych ludzi w moim życiu poznałam w większości na dzikich imprezach, pijana w sztok. A nie mówię, że każdy z kim piję, ma mnie właśnie wspierać i stawać się moim przyjacielem. Wszędzie musi trafiać swój na swego. Jak bardzo naturalne. Jak różnorodnie. Nic na siłę.

Znajomości na siłę zresztą nigdy sensu nie miały, czyż nie?

Dlatego się nie spinam. Dlatego już nie.

Porządkuję więc tutaj własne myśli po prostu piszę, wlewam do studni słowa, czasem z niej czerpię. Ale ta jest moja. I na jakość wody w tej studni można narzekać, można się o nią burzyć. Dowolnie. Nie znaczy to, że cokolwiek zmienię. Że dostosuję się tak bardzo. Że odpowiem na maila pełnego pretensji, jak mogę się tak zachowywać. Jak mogłam nie napisać o słynnej 5, zarzut, że nie pamiętałam. Dlaczego nie podejmuję cudzych blogowych inicjatyw z tym związanych. Pamiętałam. Pamiętam każdego miesiąca. Ja pamiętam każdego dnia. Każdej sekundy, pamiętam w większej dosłowności i namacalności, niż samych słów. Ale mogłam nic nie mówić, bo to moje, w środku. Moje życie, moje słowa. A ja pamiętam nie tylko uczucie spadania, ale i przeciwne niemu. Staram się pamiętać o wznoszeniu. Czy trzeba ściągać mnie w dół? To chyba głupota.

Staram się pamiętać o wznoszeniu, dlatego być może, moja upartość i sztywność w pewnych tematach tak przeszkadza i innym. Tak rozczarowuje. Ja rozczarowuję, tym, kim jestem i tym, kim nigdy nie byłam. Tym, kogo się spodziewano, a kogo zastano. Obdarty żebrak zamiast księcia na rumaku.

Cóż. Nigdy nie mówiłam, że łatwo się przy mnie ogrzewa. Że można to robić w ogóle. Tutaj. Ja po prostu piszę.

Staram się pamiętać o uczuciu przeciwnym do upadania.

Bo mam nie tylko przeszłość i nie o niej muszę mówić stale. O ”nie-swojej” do tego przeszłości. Mam tu i teraz, mam przyszłość. Mam plany i to w nie chcę patrzeć. Nawet w te najbliższe, plany dotyczące koncertu, którego tak się bałam (trochę boję nadal) , bo przecież ten zespół jak mało który też przyzywa pewne skojarzenia. Bo poznałam go przez kogoś, kogo już nie ma. Ale i oni wydali nową płytę, a ja cały czas idę też do przodu. Mogę więc myśleć o przyszłości, o tej bliskiej i tej dalekiej. Próbować przezwyciężać kolejne ale. Pokonywać trudne skojarzenia, pokonywać sama siebie. Innych nie zamierzam.

Mogę żyć tu i teraz z uśmiechem i o tym mówić. Pisać. O tym tworzyć. Modlić się nie o dusze martwe, a o żywe. Bo tylko te potrzebują przecież pomocy.

Modlić się nieraz o swoją duszę i pozwolić sobie na rozgrzeszenie siebie samej. Odpuszczam w imię jedynej, która odpuścić pewne sprawy może. W imię mnie samej, wcale nie wisząc na żadnym drewnianym krzyżu. Lekceważącej kolejne policzki i pociski. Może kiedyś stanę się kuloodporna. Nie jak idee. Ale jak człowiek.

Tak, rozgrzeszenie. Kac moralny, wyrzuty sumienia tam, gdzie ich nie powinno być zaczynam zagrzebywać, porzucać. Biorę na nowo swoją tarczę i włócznię, nie czuwam, a piszę opowieść. Opowieść o sobie, o kobiecie która pamięta nadal, jak się lata i zna smak i wagę słów, po prostu też i tutaj pisząc.

Rozgrzeszenie wzywa. Tak samo jak życie.

Pamiętam uczucie przeciwne do upadku

(W tym miejscu, gdzie rozwiązują się wszystkie węzły)

Wir przeszłości, rozgrzeszenie wzywa.

Jesteś tam, czy nie?