O ułudzie istnienia materii, ciemnej energii i rozszerzającym się kosmosie, czyli o tym, jak wiele można jeszcze zobaczyć za opadającą zasłoną

Jakiż piękny dzień, pełen słońca!- myślę sobie, robiąc po prostu zakupy, kupując sukienkę na piątkowe wesele, idąc przez park i zatrzymując się chwilę, karmiąc kaczki.

Jakie piękne słońce, myślę gdy szukam przepisu na tort dla swojego Męża na imieniny, który to tort właśnie znajdzie jutro po powrocie z pracy w lodówce, gdy ja będę siedzieć w swojej pracy. I obserwować to samo, choć ciągle inne słońce świecące mi prosto w twarz, nie pozwalające znaleźć nic na monitorze.

Ach, jak ciepło, ach, jak pięknie! Wiosna!

I widzimy cud przemiany, ale nawet, opalając się, korzystając z jego promieni nie zdajemy sobie nieraz sprawy, jak wielki cud toczy się na naszych oczach.

Nocą leżymy na łące, zbierająca się rosa sprawia, że nasze plecy stają się mokre. I patrzymy q gwiazdy, miliony wiecznych świetlików, patrzymy na nie czasem jak na dziury w wielkiej płachcie, którą ktoś na kilka godzin zakrył nasze niebo. Wyciągamy ręce, chcemy je złapać, wszystkie przytulić. Złapać, pochłonąć dosłowny cud.

Materia, energia.

„Materia to tylko zmagazynowana energia, zapadnia podniebienia wszechświata” jak w jednym z wierszy.

Stałe przemiany. To, co widzimy. Syntezujące jądra wodoru, rozpady powoduję uwalnianie ogromnej ilości energii. Możesz cieszyć się z gwiazd, możesz cieszyć się ze Słońca dzięki najmniejszym jądrom materii. Dzięki najsilniejszym, a zarazem najbardziej pierwotnym oddziaływaniom.

Zderzenia, ruch, zderzenia, ruch...ale ruch w końcu ustaje. Nawet najbardziej wytrwała gwiazda umiera. Jak każdy człowiek, jak każda istota. Każdy kamień w końcu ściera się pył. Kwestia ilości czasu, a ten, jak wiadomo, jest względny, zależny od obserwatora. A może w ogóle nie istnieje.

Tyle widzisz. Dotykasz materii, ciepłej sierści kota, zrywasz zielone liście, zjadasz cudze, zwierzęce ciała. Kochasz się z osobą, do której jak mówisz, coś czujesz. Dotykasz ukochanego ciała.

Materia ożywiona przez ruch.

A co, jeśli powiem ci, mój czytelniku, że 98% tego, czego dotykasz....i tak nie istnieje? Co, jeśli powiem ci, że składamy się z atomów, a każdy atom składa się owszem, z protonów, neutronów, elektronów krążących po orbitach...ale co, jeśli powiem ci, że statystycznie około 98% każdego atomu to nienazwana, nieokreślona przestrzeń? Sfery w których poruszają się elektrony wokół jądra...

Nie nazwiesz tego próżnią, bo coś tam jest. Nie nazwiesz pustką, ale nie nazwiesz i pełnią.

98% tego, którego kochasz i tak składa się z nieokreślonej, nienazwanej ale na swój sposób pełnej i żywej nicości. 98% tego co jesz, co buduje twoje ciało jest dziwaczną pustką. Sferą. 98% ciebie nie istnieje, choć jest tak namacalne. Atom przy atomie, związek przy związku, komórka przy komórce, układ przy układzie. Całość. Ciało. Ciało, które jest, a jakby go nie było. Ciało, które można opisać zmysłami. Ale tylko tyle.

Istnieję czy nie? Jestem? Bogowie, jestem energią, materią? Czym i dlaczego?

Nawet materia jest tak cholernie złudna.

Gdy o tym usłyszałam, trochę przestałam bać się tego, co nieznane. Bo i tak...to co widzę, nie istnieje. Jest coś więcej, ale oko nie sięga za daleko, tak samo jak dłoń. Można tylko zanurzyć się w duszy, o której z kolei niektórzy mówią, że nie istnieje. Ale tylko może wychodząc poza to, czego i tak nie ma, można sięgnąć dalej? Tylko wyzwalając się, otwierając w pustce tamy, pozwalając przenikać światłu, strumieniom, energii bo....

98% mnie to i tak przestrzeń. Przestrzeń, w której jednak...

...jednak jest? Jednak jestem? Jestem w niej czy jestem ponad?

Jestem materią, jestem energią, jestem pustką?

Moje dłonie stają się przezroczyste, moje włosy, moja twarz. Obraz utkany jak pajęcza nic przez prawa, które tak trudno nam zrozumieć. Obraz w lustrze, lustro z nicości, ciało z nicości, a są, tkwią, patrzą na siebie, serce po lewej, serce po prawej...

Materia to tylko zmagazynowana energia.

Żyjemy dzięki jej przemianom, energia może to klucz. Jestem, bo jestem, jestem, jaka jestem, bo jej strumień stale buduje materię albo ją niszczy. Materię tak bardzo nie istniejącą. Każda komórka naszego ciała przemienia jedno w drugie, bez naszej świadomości. W próżni, w 98% nicości i 2 % namacalności tkwi wielki potencjał. Dzięki temu istnieje pojęcie też życia w naszej przestrzeni, w tym, czego możemy dotknąć. Co próbujemy ogarnąć rozumem ( jeśli przyjmiesz że rozum to tylko mózg, to on tez nie istnieje prawie. Rozum to coś o wiele więcej. Zrozum to a może..).

Chcę dotknąć poznania?

Samo słowo, dotknąć. Nie pasuje mi tutaj. Myślisz że to takie oczywiste? Nie, to też nie jest żadną oczywistością. Nic nią nie jest, tylko czasem musisz spojrzeć pod innym kątem.

Dotknąć. Wiesz, że w swojej pustce, nigdy tak naprawdę niczego nie dotykasz? Nawet jej czy jego ciała. Nawet głaszcząc kota czy psa. Nawet stąpając twardo po ziemi. Tak naprawdę, to wszystko tyko oddziaływania elektrostatyczne. Nie siedzisz nigdy na krześle. Nie dotykasz go. Mijacie się na polu elektrostatyki, dając sobie wzajemnie wrażenia. Przestrzeń nie do przebycia. Uciskasz krzesło swoimi pośladkami? To tylko ułuda. Doznanie twoich neuronów, bo i one składają się z protonów, neutronów, przede wszystkim elektronów. I również one, złożone z atomów, składają się przede wszystkim z pustki. Nawet namacalność..jest ułudą. Neurony kłamią. Zmysły kłamią. Ale może tyle nam wystarcza w naszym świecie, świecie gdzie opieramy wszystko na sądach oka. Oka, które tak samo, nie istnieje.

Jedynie ocieramy się o siebie, zawsze zostaje pewna przestrzeń, zawsze brakuje nam ścieżki jak miliony atomów, zawsze przestrzeń, nie kilometrów, a przestrzeń ułudy. Przestrzeń naszego własnego kłamstwa, kłamstwa istnienia. Ciepła lub zimna, twarda lub miękka, przyjemna,czasem bolesna. Jednak nic nie jest dosłowne.

Jak więc możemy tak bardzo przywiązywać się do materialnych ciał? Jak możemy tak bardzo liczyć martwe złoto i przywiązywać się do jednego ciała, które kochamy?

Bo jednak jesteśmy ludźmi. Mamy zmysły. Narodziliśmy się w kłamstwie, które sami sobie opowiadamy i może to kłamstwo jest nam potrzebne.

Bo kochamy właśnie swoje ułudy. Namacalność twardości kamienia, ciepło ludzkiego ciała. Chropowatość wapiennej skały, kory drzewa. Wszystko to siły atomów. Atomów, sił między nimi, sił wiążących, sił elektrostatycznych, sił przyciągania. Ale kochamy je widzieć wprost, takimi, jakie są. Nie takimi, jakie mogłoby widzieć trzecie oko, ale ta para tkwiąca uparcie w czaszce. Czasem wydzielająca dziwny słonawy płyn.

Może żebyśmy mogli płakać, musimy widzieć to, co pokazują oczy, czuć to, czego dotkną dłonie.

Poczuć zapach jego skóry, jej włosów. Może to tajemnica człowieka, słodka ułuda, która daje poczucie spokoju. Twardy ląd, na którym opieramy stopy, choć przecież...

To już nieważne. Niech ten ląd w nas tkwi. Ale jednak czasem chce się widzieć więcej. Czasem niektórzy, choć kiedyś zakrzykiwani, próbują.

To zawsze wiąże się z ryzykiem. Tego, że sięgnie się za daleko. Tego, że przestanie się być człowiekiem takim, jakim człowiek jest tu i teraz. Dlatego zawsze próbowano powstrzymać widzenie dalej, dlatego zawsze ułudą dotyku wpychano niektóre myśli z powrotem za kraty. Ale to jednak fascynuje, ta muzyka niesłyszalna dla ludzkiego ucha. Ten taniec.

Chcemy widzieć cudowny balet atomów, szalony taniec szamanów kwantów energii. Chcemy odczuć i nieraz znajdujemy sposoby, jak można czuć bez czucia. Wychodzimy poza własne ciała i szukamy odpowiedzi w religii, w nauce.

Ale nadal, materia to tylko zmagazynowana energia.

Właśnie jeden z współczesnych naukowców powiedział zresztą, że „materia jest tylko zamrożoną w przestrzeni myślą”. I może na tym nieraz powinniśmy się skupić? Na myśli?

Może afirmacja, może myśl tak naprawdę to podstawa? Może to najczystsza energia, tak samo jak każda nasza emocja? Może dlatego nieraz słyszymy szepty zmarłych? Ich myśli nadal są obecne. Ale tylko ich ciała nie są już zamrożone, uległy przekształceniu. Bo świat ciągle trwa, bo świat ciągle musi się zmieniać. I nasze ciała kiedyś zmienią się również.

Myśl jako podstawa wszechświata. Myśl. Słowo. Dlatego tak wiele początków świata w religiach chyba od słowa zawsze się zaczyna. Od dźwięku, które jest wyrazem myśli.

Słyszeliście może o eksperymencie Emoto? O naukowcu, który udowodnił, że to, jak krystalizuje woda z tego samego źródła zależy od tego, czy mówimy do niej w sposób miły, czy złośliwy? Czy mówimy jesteś głupia, brzydka czy kocham cię?

Może warto nieraz popracować nad myślami. Bo w 75% składamy się z wody. A woda w 98% składa się z nicości, nienazwanego, nieistniejącego...

Szalony balet energii, szalony balet materii, która nas otacza. A to nie wszystko. To dopiero początek.

Bo co się stanie z twoim poznaniem, mój drogi czytelniku, jeśli powiem więcej? Jeśli powiem, że tak naprawdę, tylko niewielka ilość wszechświata składa się z tej materii i energii, którą znamy? Co, jeśli powiem, że większość ma zupełnie inny kształt, nigdy nie wejdzie w skład naszych ciał, w nasze kości, nie przeniknie naszej krwi.

Ciemna energia i ciemna materia.

Wszystkie galaktyki, wszystkie układy, ciała, to jedynie 5 % tego, co człowiek, jako składający się z tej właśnie nie-istniejącej materii może obserwować. Materia i energia taka jak on.

Niewidzialna większość to ciemna energia, która stanowi 27% i ciemna energia, szacowana na 68%.

To tworzy świat, w którym żyjemy. A jednocześnie, nigdy tej materii i energii dosłownie nie dotkniemy. Nie dotkniemy, bo jeden świat nie przystaje do drugiego. Nie dotkniemy, bo czasem jedna energia musiałaby zniszczyć drugą.

Do niedawna istnienie ciemnej materii i ciemnej energii było tylko wyśmiewaną, karkołomną wręcz hipotezą. Ale jak wypełnić niewypełnialne? Tylko ciemna energia. Tylko ciemna materia.

Licząc inaczej, materia naszego ciała, naszej planety, znanych nam gwiazd wraz z ciemną materią to tylko 28% tego, co wypełnia wszechświat.

Czym jest owa ciemna materia? Nikt tak naprawdę nie wie. Według wielu naukowców obecnie odpowiada za rzeźbienie płaszczyzn i serpentyn galaktyk, które tworzą wielkoskalową strukturę wszechświata. Jest rusztowaniem, jak rusztowania zawieszane na firmamencie przez bogów. Tylko chyba większość naszych bogów byłaby dla tej energii za mała.

Ciemna energia jest jeszcze większą tajemnicą. Tak naprawdę, pojęcie to stworzono, by opisać to, czego nie potrafimy jeszcze zrozumieć. To wszystko to, co przyspiesza tempo rozszerzania się wszechświata, bo przecież wszechświat, tak w naszych oczach stabilny, stale się zmienia. Rozpada się, rozciąga, zmienia kształt i swój czas. Tak naprawdę ciemna energia to wszystko to, o czym nie wiemy jeśli chodzi o właściwości wszechświata. Nie wiemy więc prawie niczego o większości wszechświata.

Nie wiemy, a jednak żyjemy. Chodzimy. Jemy, oddychamy. Zakochujemy się, czujemy.

A może...może nas nie ma? Może to tyko pozór? Jesteśmy tym co niepoznane dla ciemnej energii i materii, jesteśmy tym, co tak naprawdę jest nienamacalne? Spojrzeliście na to kiedyś w ten sposób?

A wszechświat stale się rozszerza. Coraz szybciej i szybciej.

Wybuchają kolejne gwiazdy, które są dość jasne, by było je widać z daleka. Mówią o galaktykach, o ich odległościach.

I kiedyś sądzono, że wzajemne przyciąganie grawitacyjne pomiędzy galaktykami będzie działało na ekspansję rozszerzania się wszechświata jak hamulec. Z czasem okazało się, że jest przeciwnie. Diagramy, wykresy, tabele. Zapisane dane miliardów lat.

Wszechświat rozszerza się coraz szybciej i szybciej. A my w nim On coraz szybciej i szybciej i będzie tak robił przez 5-6 mld lat. Ciemna energia powoduje, że ucieka nam wszechświat. Ciemna energia, jak okazuje się, coraz bardziej nasz wszechświat pochłania i zdobywa w nim absolutną władze. Z każdą minutą, z każdą godziną, z każdym miliardem lat. Ostatecznie, za kilka miliardów lat, większość galaktyk zniknie z naszego pola widzenia. Cud przemiany gwiazd ucieknie z naszego nieba, choć, nie w dosłowności przecież. Leżąc na łące nadal będziemy widzieć gwiazdy..ale dalej, dalej, dalej...a może, będzie widać tylko czerń przestrzeni kosmicznej.

Choć, my tego nie dożyjemy.

Ale może do tego czasu powstaną nowe teorie. Wypalona teoria Einsteina nie starcza, pomogła dużo, ale nie jest w stanie ujarzmić ciemnej energii i materii. Nie prowadzi do zrozumienia, już nie. Potrzebujemy więcej, by rozumieć, by widzieć poza oczami...ale czy to w ogóle możliwe? Czy to możliwe, skoro na co dzień nawet nie widzimy, jak bardzo składamy się z tego, co nienamacalne?

Czasem tak trudno jest zrzucić zasłonę, zsunąć się po spirali i zrozumieć. Czasem chciałabym zrozumieć. A czasem pozachwycać się po prostu słońcem pięknego dnia i ciałem tego, którego kocham. Tak zwyczajnie, uwierzyć w kłamstwa i ułudy. Bo przecież...jak się okazuje i na nich, namacalnie, w świecie fizyki, można tak wiele zbudować.

A dalsze zagadki? Cóż. Żyjmy nadzieją, że kiedyś zrozumiemy. Może, pomoże nam własna wolna myśl, wcale nie zamrożona w ciało.

Więcej dobrej myśli w przestrzeń. Może, ta energia łączy się z tą ciemną? Może potrafi więcej, niż sądzimy? Ale...o tym może się dowiemy. Kiedyś.

Tymczasem, korzystajmy z wiosny!

Czerń i biel, to wszystko, co widziałem, zanim dojrzałem, 

Wtedy czerwień i żółć nadchodzą, by pozostać

Sięgają po mnie

Pozwalają mi dostrzec, że jest o wiele więcej

Namawiają, bym wyjrzał ku nieskończonym możliwościom

Jak i pod, tak i poza i ponad

W wyobraźni kreślę granicę rozsądku

Zrzuć zasłonę. Spójrz, jak spada.