O związkach znów słów parę, czyli o tym, że wierzę nada, iż mężczyźnie z przeszłością i kobiecie po przejściach też może się udać wbrew słowom pewnej piosenki.

Po kolejnej ciężkiej, tym razem nadmiernie płaczliwej nocy przyszedł poranek.

Po nocy pełnej przytulania przez Męża, mojego ymkania i dziwnych reakcji na miasta w filmach. Płakać bo widzi się Los Angeles? O nie, tym razem moja psychika przegięła.

Obudziłam się już o 5, nie mogąc ani trochę spać. Żaden stres przed egzaminem, żadne niedobre sny. Kto wie, może tym razem świt sam wołał, żeby rozjaśnić moje myśli, tak mroczne i niedobre, uzbierane ostatecznie w bezsensowną fontannę łez?

Ale nastał nowy dzień. Czas wstawać i pędzić do szkoły na egzamin. Ten zdałam oczywiście, na 6.

Pod szkołą czekał na mnie A.. Umówiliśmy się wczoraj zanim zasnęłam, na szybko odpowiedziałam na jego smsa, że w sumie możemy, tak, możemy się spotkać po moich zajęciach, dostanie ode mnie dwie książki, które bardzo chciał przeczytać, a nie mógł ich nigdzie dostać. On zaspokoi swój popęd czytelniczy, a ja pozbędę się paru tomów, które walają się po domu, bo jakoś nadal nie możemy dorobić się nowego regału.

.A. czekał na ławce przed szkołą,trochę nieobecny na pierwszy rzut oka, jak to on. Wstał, uśmiechnął się gdy mnie zobaczył.

-Mówiłam że mam głos paryskiej dziwki po ciężko przepracowanej nocy?- zaśmiałam się na wstępie, skrzecząc tą swoją chorą krtanią.

-Nie da się zaprzeczyć!- przytulił mnie, przez chwilę staliśmy patrząc na siebie może trochę dziwnie. Oboje jeszcze musimy przywyknąć do takich spotkań, oboje musimy się jeszcze trochę oswajać z pewnymi rzeczami. Ale przypadek tamtego piwa w marcu zdaje się być błogosławieństwem. Bo z dnia na dzień robiło się coraz luźniej, coraz szczerzej nawet. Kto wie, może za jakiś czas będę mogła powiedzieć właśnie, że zyskałam przyjaciela? Bo do kogo nieraz biegnę, jak Męża nie ma w domu a innym nie chcę truć głowy, bo mają podobny problem jak ja? Do kogo on biegnie jak ma kolejny napad złych myśli?

Tak, tamto piwo w marcu wyszło nam zdecydowanie na dobre.

Sami patrzyliśmy na siebie dziwnie, a co dopiero niektóre kobiety z mojej szkoły, wychodząc z zajęć. Te, których nie lubię, te, które dołączyły do nas w drugim semestrze. Wiedzą jak wygląda mój Mąż a przecież no tak, zapomniałam! Zamężnej kobiecie nie wolno mieć kumpli! Nie wolno im się z nimi spotykać samodzielnie, bo to już jak zdrada! No tak, zapomniałam jak to działa w niektórych umysłach.

-Chodźmy stąd- powiedział więc mi teatralnym szeptem do ucha.

Wczesna godzina, 10, miasto dopiero budzi się po piątku. Mimo chorego gardła można iść do parku i zjeść razem śniadanie, to na pewno nie zaszkodzi. Poszliśmy więc do piekarni po jakieś drożdżówki i usiedliśmy w parku przed operą, ciesząc się z pogody. Śmialiśmy się trochę z tych pań z mojej grupy, z tych, których nie lubię.

-Uważaj, bo jak będziesz miał taką dziewczynę, to zabroni ci się ze mną spotykać. Ze mną na pewno!

-Ja i dziewczyna obecnie? Zapomnij!

Nic dziwnego że zeszło na ten temat Ostatnio jakoś wokół niego zdarzało nam się krążyć. Jako że A. zasadniczo wyleczył się ze mnie po wielkim rozczarowaniu sprzed paru lat, wyleczył się tak naprawdę ponownym wejściem w tą relację w sposób ostrożny i powolni oswajany, jakoś tak wychodzi, że czasem schodzimy na temat potencjalnego związku. Choć ten jak zwykł czynić, zapiera się w tym temacie, a oczy w kolorze rtęci, gdy o tym mówi, jakoś przesączone są jadem zwątpienia. Jak zwykle ma swoje bariery.

-Czemu? Może cię poznam z jakąś moją koleżanką...-zaśmiałam się by złagodzić temat, bo przecież doskonale wie, że kto jak kto, ale ja w swatkę bawić się mu nie będę.

-Mam za dużo defektów moja droga na obecne związki.

-Hm?

-Choćby widzisz, mam tyle lat, a seksu nie uprawiałem.

Trochę zatkało, ale ja przecież zawsze znajduję odpowiedź, tym bardziej, że ostatnio na ten temat też nam zeszło.

-No to można zawsze szybko zmienić. Zresztą, niejedna kobieta byłaby dumna...albo jakaś cierpliwa. Każdy kiedyś zaczynał, no nie?

-Frida, weź. Bycie prawiczkiem w moim wieku, w naszych czasach to wstyd. Od mężczyzny raczej oczekuje się zawodowstwa w łóżku a la Łysy z Brazzers.

Rozwalił mnie tym tekstem, prawie potoczyłam się po trawie ze śmiechu i straciłam drożdżówkę.

-Ty się nie śmiej, bo ja mówię serio.- kontynuował, a jego oczy błyszczały z jakąś pasją.- Zresztą, to nie o sam seks przecież chodzi, chociaż ok, ważna sprawa, wiem. Ale w naszych czasach żeby wejść w jakiś poważniejszy związek w moim wieku, trzeba spełniać oczekiwania. Trzeba zarabiać najlepiej kilka tysięcy miesięcznie, mieć już własne mieszkanie wykupione za ciułany kredyt, być seks maszyną na każde skinienie, chcieć gromadkę dzieci, być jednocześnie pasjonatem i serio, lepiej nie mieć stanów depresyjnych jakie ja miewam albo ataków paniki. Dobra, z tego spełniam chyba tylko zarobki. Najlepiej byłoby jeszcze nie mieć toksycznej matki. Chociaż, mi też byłoby z tym lepiej- zaśmiał się ostatecznie po swoim wywodzie o kobiecych oczekiwaniach, z jakimi się spotyka.

-Chyba przesadzasz.

-Nie przesadzam Frida. Nawet młodsze dziewczyny już chcą mieć stabilizację, chcą się ustawić. Nie żebym był jakimś ekspertem od kobiet, ale serio...wy mieliście szczęście. A ja wolę już chyba życie z psem, serio. - stwierdził, patrząc na mnie trochę boleśnie jednak, ale z tą bolesnością zmęczonego pewnymi rzeczami człowieka.

-Wiesz, dobrze jednak mieć w związku oczekiwania...każdy je chyba ma, co nie?

-Jasne, ja nie przeczę, ale wiesz. Najpierw chcesz poznać człowieka, a nie że idziesz na randkę jak ja ostatnio, chcesz normalnie pogadać, a ta ci wywala pytanie ile zarabiam. Jezu, najważniejsze jest ile zarabiam czy jakie mam poglądy?

-Jedna randka, trzy drzewa wielki las, szybko się zniechęcasz i tyle.

-Może. Zresztą, ja do związku chyba i tak się nie nadaję, wiesz, potrzebuję przestrzeni, długo się oswajam...nie ma sensu, nie w naszych czasach.

-Nasze czasy, nasze czasy. Zacięta płyta- wyciągnęłam aż język krzywiąc się.

-Dobra, może nie nadaję się do żadnych. W ogóle jako człowiek się nie nadaję.

Zeszliśmy na ciężki temat, kolejny, z jednego do drugiego, jeden z drugiego wynika. Jakoś wykaraskaliśmy się z najgorszych stwierdzeń, wszystko na chwilę się uładziło.

Posiedzieliśmy jeszcze chwilę, pośmialiśmy się z paru spraw, A. ogarnął jeszcze moje nocne problemy, mocno dopytując, czy na pewno wszystko w porządku. Tak, w porządku. Jest jedną z niewielu osób, którym jakoś nie umiem kłamać. I chyba vice versa.

Wróciłam do domu, pomogłam trochę uprzątnąć Mężowi mieszkanie przed jego męską imprezą. Telefon od koleżanki z pracy. Musi się komuś wygadać, bo znowu kolejne piekło z facetami. Ten chce na siłę, a ten chce tylko jednego. Problemy, kolejne, które się piętrzą. Martwię się, jak zawsze, ale co mogę zrobić? Może jej piwo, a mi kawa pomoże. Znowu tekst, że mieliśmy szczęście gdy siedzimy w parku.

Wracam do pokoju po jej wizycie, Mąż gra z kolegami, słyszę stale ty kurwo i ty suko mówione do siebie. Wyrośnięci chłopcy. Zabawni niesamowicie, gdy mają te swoje lan party i piwo leje się strumieniami. Lubię te ich wieczory, choć jestem całkiem obok, a w jednym pomieszczeniu. Gdy tylko czasem upijam się z nimi, spędzając po swojemu czas, gdy oni mogą mieć znowu 10 lat i pograć, postrzelać do siebie w oparach testosteronu. Współczesne wyrażanie pragnienia polowania na mamuta. Nie wchodzę w to, tylko wchodzę do pokoju, siadam na swojej kanapie, biorę komputer i przyglądam się im dzisiaj po dzisiejszych rozmowach.

My mieliśmy szczęście? Może na tym to polega.

Może niektórzy z nich też szczęście mieli. August w związku dłużej niż my, szczęśliwy z Adą. Mateusz z Kaśką od 3 ponad lat, razem mieszkają i chyba w końcu zaniesie się na ślub. Ale reszta? Też, samotna. Też jakoś nie trafiająca kochana koleżanka z pracy z różnymi przebojami...albo samotna jak A., choć, ten ze swoim zamknięciem na świat i ludzi, ze swoją kruchością dosłowną i w kontaktach jest raczej trudny do przebicia w tej kwestii.

Znów zastanawiam się, dlaczego to wszystko nieraz się udaje, a nieraz nie. Jakim cudem niektórzy trafiają na kogoś, z kim chcą dzielić życie, całą intymność, ciało, z nim i tylko z nim...a inni szukają, stale przybijając do innego portu? Dlaczego jeszcze inni nawet do portu nie mogą dotrzeć?

Czy trudność drugiego człowieka jest czasem wyznacznikiem?

Chyba nie. Vincent też chorował psychicznie, miał swoje depresje i manie i jednak poradził sobie, był w związku z kobietą, którą pokochał a ona pokochała jego. Przedtem żył z kobietą, z którą miał nawet syna. Znam osoby chore, można rzec jakoś społecznie „wybrakowane” ( nie znoszę tego określenia, ale chyba sami rozumiecie, o co mi chodzi) a jednak szybciej znajdujące drugie połówki.

Może to szczęście. Ślepy traf. Odpowiednie miejsce i odpowiedni czas. Ale znam też osoby świetne, 30 letnie dziewice wcale bez takich problemów jakie miał A. ze swoją fobią społeczną czy depresją, ludzie, którym się po prostu nie trafiło. Ludzie, którzy nie trafili może na czas i miejsce. Zresztą, o tym już pisałam, że to szczęście i tyle. I że ktoś nam wmówił, że nieraz do szczęścia potrzeba drugiej osoby. Można żyć samemu i fajnie...jednak wielu z nas na wielki głód miłości, bliskości drugiej osoby. Bo mimo wszystko cholernie fajnie się zakochać i cholernie dobrze z kimś fajnym żyć. Człowiek czuje się bezpieczniej i jakby...życie miewa nieraz więcej sensu. Może to chemia. Ale kto poczuł ten haj choć raz, wie, o co mi chodzi.

Jednak, jeśli się zastanowić, mam wrażenie, że tego szczęścia nie jest za dużo właśnie. Tego fajnego haju, bez komplikacji, bez problemów, bez dziwnych akcji, zdrad, toksycznych wpływów i ograniczeń. Gdy się rozejrzę dookoła...większość ludzi, których znam, bywa w przelotnych znajomościach albo jest samotnych. Część jest w związkach typowo toksycznych, są razem z kimś, ale samotni. Mała część, jak August i Ada czy Kaśka i Mateusz są naprawdę fajną parą. Może to stygmat naszych czasów? Pewna przypisana nam samotność?

Może samotność jest ceną za postęp i swoistą wolność, rozluźnienie obyczajów?

Niedawno wymieniałam się na ten temat myślami z Redcar. Wcześniej, dzisiaj. Może to faktycznie problem tego, że żyjemy inaczej. Szybciej, intensywniej....jak w barze szybkiej obsługi.

Nie na darmo mówi się o problemie społecznej fast-foodyzacji czy też macdonaldyzacji. Żyjemy jak jemy, większość z nas. Tak, żeby prawie nie czuć smaku, szybko się nasycić czymś, co tak naprawdę nas nie zadowala. I nie odżywia do końca.

Tak jak przypadkowy seks. Fantastyczna sprawa, fantastyczna zabawa, jeśli obie strony są świadome tego, co robią, jeśli to jasny układ. Co innego, gdy ktoś ściemnia, udaje...trzeba się bawić. Szybki seks, udany orgazm zaspokaja na chwilę i nieraz tego potrzebujemy. Czasem przez dłuższy okres życia, tak jak czasem potrzebujemy właśnie tłustego hamburgera czy kebaba z budki na rogu. Ale nie można żywić się tym cały czas. Nasycamy się...i co dalej? Pustka. A człowiek chyba do końca nie jest stworzony żyć w próżni. Przez jakiś czas jest świetnie, ale potem zaczynamy tęsknić. Jednak przywykliśmy do natychmiastowego nasycenia...i może nie potrafimy jeść wolniej, rozkoszować się każdym etapem. Ktoś nie chce iść do łóżka, nie wyczynia od razu wygibasów z popkulturowej Kamasutry? Przegrał wszystko, dosłownie. Spada na margines. Choć, pewna seksualizacja społeczna to jeszcze inny, szeroki temat, o którym pewnie i tak jeszcze napiszę.

W każdym razie, seks jest tu tylko przykładem, bo tak naprawdę nie o niego chodzi i niego, choć jest ważny. Tak samo jest po prostu ze wszystkimi innymi naszymi potrzebami. Jesteśmy pokoleniem szybkiego korzystania z informacji, nie musimy zapamiętywać, zawsze mamy do nich dostęp. Jesteśmy pokoleniem konsumpcji, szybkiego zaspokajania potrzeb, szybkiego dostępu do WSZYSTKIEGO. A gdy coś się zepsuje, przywykliśmy brać zamienniki. Trwałość nie jest naszą specjalnością, naszą specjalnością jest szybkość i przepływ. Jednak to już nie spokojny przepływ rzeki, jak przed laty.

Niestety, uczucia nie są czymś, co da się szybko zaspokoić, co da się zapchać każdym szmelcem. To coś pierwotnego, nie do końca zależnego od tego, jak zostaliśmy wychowani. Tkwi w nas głęboko i często jest głodne...ale nie hamburgera. Potrzebujemy tutaj szykownej, starannie przygotowanej pieczeni, pożywnego domowego chleba i najdziwniejszych słodkich owoców. Uczucia nie dają się tak łatwo oszukiwać, jak nam się wydaje. Zakładamy maski i jesteśmy na początku na haju, oddajemy się namiętności, chcemy się szybko zaspokoić dzikimi randkami a la romantyzm z telewizyjnych seriali, całujemy się na deszczu i mówimy wielkie słowa...a potem przychodzi pustka. Bo uczucia i związki to coś, co buduje się mozolnie. Cierpliwie, coś, czego nie odpuszcza się, gdy przychodzi pierwsze załamanie.

A my nie do końca jesteśmy jednak tego nauczeni.

Dlatego mamy masę oczekiwań. Jasne, oczekiwania są konieczne. Nie wejdziemy w związek z kimś, kto nam nie odpowiada. Kto nie ma czasem takiego samego celu życiowego jak my, podobnych zapatrywań czy nie zapewni nam poczucia bezpieczeństwa. To naturalne, chcemy przecież z kimś spędzić całe życie. Ale w tym świecie nie ma ideałów, nie da się zrobić wszystkiego szybko. Związek to rzecz, którą trzeba budować. To, że ktoś poprawnie odpowie na pytania z naszej listy, pasuje do naszej ankiety, nie znaczy, że będzie nam się z nim słodko żyło. Jak w książce czy filmie. To, że ktoś nie pasuje do jakiegoś naszego wymyślonego, wymarzonego aspektu nie znaczy, że nie będzie nam z nim dobrze. Że to nie ktoś, kto będzie naszym najlepszym przyjacielem i kochankiem. Tylko czasem trzeba dać sobie szansę. Pozwolić sobie budować, ryzykować w tej kwestii, zainwestować swoje serce. Choć, właśnie uczucia to nie inwestycja i na tym to przede wszystkim chyba polega. Uczucia są. Związki są. To nie transakcje.

Może za dużo w nas właśnie konsumpcji, oczekiwania coś za coś? Oczywiste, że chcemy coś otrzymać. Ale sami musimy coś dać. Sami nieraz musimy przeczekać czyjś gorszy okres. A nie zmieniać wszystkich jak rękawiczki, bo nagle coś nie zgrywa z listą.

Z drugiej strony, czasem nadmiernie boimy się pustki samotności. Więc tkwimy w tym, co nas rani. Przechodzimy ze skrajności w skrajność. Albo nie wytrzymujemy gdy nam się tylko coś nie podoba- przyznaję, sama byłam taka jako nastolatka, coś mi się nie podoba i robię do widzenia. Albo czasem, nawet gdy ktoś nas niszczy, w tym oceanie ludzkim, w pewnych nadmiarach topimy się i boimy się zostawić to, co nas rani. Pływamy za bardzo, szalejemy w spokojnym oceanie albo kurczowo trzymamy się tratwy nie dając sobie szansy na pływanie.

Zastanawiam się tylko, czy to jednak stygmat naszych czasów? Słynne jest powiedzenie, że zawsze tęsknimy za czasami, w których nigdy naprawdę nie żyliśmy. Czy kiedyś ludzie byli naprawdę szczęśliwsi? Żyli bardziej spętani innym konwenansem. Nie pachnącym szybkim życiem i hamburgerem z Maca, a spętani wstydem. Bo co ludzie powiedzą? Co powiedzą, jeśli weźmiemy rozwód? Przecież nie wypada. Jeszcze więcej małżeństw z rozsądku, udających tylko szczęśliwe. Tak samo pytania o to, czy jest przydział na mieszkanie, jak w czasach PRL-u. Małżeństwa dla książeczki mieszkaniowej. Idąc dalej? Wszystkie wcześniejsze wydawanie panny za właściciela ziemskiego.

W tym wszystkim zawsze zdarzały się przypadki, gdy ludzie naprawdę się kochali i byli szczęśliwi. Nie umawiali się na randkę przez portal czy czat, nie umawiali się na przypadkowy seks przez erotyczne kamerki w necie. Tylko czekali na siebie, pisali dla siebie wiersze i byli cierpliwi. Czasem ponosiła ich namiętność i z nich rodziła się prawdziwa historia długiego uczucia.

Mam wrażenie, że po prostu zawsze różnie bywało, tylko pewne rzeczy były mniej widoczne niż teraz. Ludzkie popędy i ludzkie nieszczęścia. Teraz nie wstydzimy się o nich mówić lub wstydzimy się innych rzeczy. Jak dziewictwa w wieku 20 czy 30 lat.

Teraz tak samo zdarzają się wspaniałe związki. I zdarzają się ludzie, którzy muszą mieć więcej cierpliwości. Są pary, które się zdradzają. Kiedyś zdradzali się podobnie, tylko o tym nie mówiono aż tak głośno. Są pary, które nie wytrzymują ze sobą i biorą rozwody. Kiedyś po prostu żyli pod jednym dachem, ale całkiem osobno.

Czasem zdarzają się wielkie, wspaniałe historie miłosne. Ponoć najpiękniejsze są te niespełnione, bo nie zderzają się z rzeczywistością. A te pełne prozy..nikogo już nie kręcą. Chyba że tych, co wiedzą, jaka proza może być piękna. Nawet porozrzucane skarpetki i kwiaty kalafiora zamiast róż mają w niej swoją wartość.

Trochę czasem za bardzo wpojono nam historie z bajek, filmów. Wychowano nas na ideale księcia na rumaku i księżniczki w wieży. Powiedziano nam, że każda randka jest szalona a każdy seks kończy się spektakularnym orgazmem fajerwerkami. Wpojono nam ideały, które nigdy nie istniały. W życiu ideałów, powtórzę się.

Za to jest cierpliwość, praca...i łut szczęścia. I oczy, które nie kłamią. Oczy ciemne mojego Męża, srebrne rtęcią oczy A. które tęsknią za czymś więcej. Są długie nogi które tańczą wytrwale aż w końcu może tanecznym krokiem wejdą w coś piękniejszego.

Nie ma gotowych rozwiązań. Nie ma hamburgerów które nas idealnie odżywią. Nikt nigdy nie przyrzeknie, że farsa nie zmieni się w dramat, nie złamie się nasze szczęście. Ale znów, trzeba nieraz zaryzykować, być cierpliwym....i pozwolić sobie na haj, zamiast pisać ankiety. A kto wie, może los wtedy dopomoże i stworzy historię wcale nie taką, w której jednak oczy kłamią...a taką, w której na starość będzie się bujać razem w fotelu przy kominku, pijąc kolejne piwo i marudząc...że kiedyś to były inne czasy i było lepiej.

Ja wierzę, że każdemu może się udać. Prędzej, czy później. A nawet jeśli nie...życie jest piękne samo w sobie, czyż nie? 

Ważne, że marudząc jednak razem czasem się udaje, nawet po latach w dziurawych skarpetach. Czasem dobrze razem, bo się po prostu tak trafiło, ważne, że szczęśliwie. Czasem, bo wiele się nad tym pracowało, ważne, że z uśmiechem. Bo nadal, cholernie dobrze się zakochać.

A gdy się zejdą raz i drugi

Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością

Bardzo się męczą, męczą przez czas długi

Co zrobić, co zrobić z tą miłością.

On już je zna, już zna te dziewczyny

z poszarpanymi nerwami

Co wracają nad ranem nie same

On już słyszał o życiu złamanym.

Ona już wie, już zna tę historię

że żona go nie rozumie, że wcale ze sobą nie śpią

ona na pamięć to umie.

A gdy przyjdzie zapomnieć i w pamięci to zatrzeć

Lepiej milczeć przytomnie i patrzeć.

A gdy czasem w życiu się uda

Kobiecie z przeszłością, mężczyźnie po przejściach

Kąt wynajmują gdzieś u ludzi

I łapią, i łapią trochę szczęścia

On zapomina na rok te dziewczyny

Z bardzo długimi nogami co wracają nad ranem nie same

Woli ciszę z radziecki szampanem.

Ona już ma, już ma taką pewność

O którą wszystkim wam chodzi

Zasypia bez żadnych proszków

wino w lodówce się chłodzi.

A gdy przyjdzie zapomnieć i w pamięci to zatrzeć

Lepiej milczeć przytomnie i patrzeć.