O tym, że nie umiem się żegnać, a moje serce nie potrafi śpiewać słyszalnie dla każdego z ludzi.

Nie potrafię się żegnać.

Nigdy przy żadnych pożegnaniach nie umiałam wylewać łez. Przytulenie, pomachanie na do widzenia. Może można więcej. Ja nie potrafię. Czasem aż jest mi niezręcznie. Czasem wiem, że może czegoś się oczekuje, innego ruchu z mojej strony...ale nie umiem.

Mam za grube futro.

Nawet gdy się do kogoś przywiążę. Nawet, gdy mi na kimś zależy. Nawet, gdy pokocham.

Nawet, gdy to ostatnie pożegnanie. Łzy, tęsknota przychodzą z czasem.

Eleganckie wychodzenie po angielsku, pomachanie na do widzenia, wrócenie do swoich spraw. Czasem może się wydawać, że nie mam serca.

Nie mam serca, ale nieraz umiem kochać. Może jednak nie istnieje, a może w innym kształcie.

Może jest ono za twarde. Albo porośnięte zbyt grubym futrem właśnie. Zanim wszystko dojdzie do siebie, musi upłynąć w rzekach wiele wody. Znów, musi to być woda stopionego lodowca.

Nie umiem płakać na zawołanie, gdy oddala się ktoś na długi czas. Może nawet nie umiem odpowiednio nieraz tęsknić, bo zazwyczaj tęsknota to uderzenia, uderzenia słonych oceanów łez, uderzenia płonących w australijskim buszu drzew.

Sam moment mówienia żegnaj nie ma znaczenia.

Nie umiem pożegnać z klasą. Nie żegnam z obietnicami których może ktoś by oczekiwał. Pewnie było to widać wczoraj. Pewnie było to widać już nieraz.

Nie umiem się żegnać, ale chcę więcej. Nie umiem tęsknić pokazowo, popisowo, zalewając się łzami, gdy opowiadam każdemu o swoim bólu. Nie umiem cierpieć milionami słów i zwrotów. Czasem może to komuś przeszkadza.

Nie umiem tęsknić, choć to stale tkwi pod skórą, czasem atakuje. I wtedy pojawiają się słowa, dla tych, którzy je zrozumieją albo wysyłane w ogólną przestrzeń, bo tak łatwiej. Spisywane choćby tutaj. Czasem malowane na obrazach, rozdawanych potem, jakby były bez znaczenia. Albo dawane tym wyjątkowym.

Ale może dzięki temu umiem też nadal żyć. I chcieć od życia więcej. Umiem nadal zamiast w mroku tkwić, żyć w słońcu, żyć z dnia na dzień, planując kolejne kroki. Podnosić, sprawiać, że zmiażdżona i przewrócona na drugą stronę, chcę więcej. I idę. Naprawiam kości, grzebię zmarłych i szukam żyznych ziem. Bo ziemia, ona zostaje. Ziemia, pamiętająca i łagodząca. Czarna i wchodząca pod paznokcie. W niej kości, z niej pochodzimy, do niej zmierzamy.

Niewielu opowiadam, jeśli to już się zdarzy, jeśli przyjdzie złe i niedobre. I od niewielu żądam pocieszeń. Bo właśnie to moje nogi muszą dosięgać tej żyznej ziemi i po niej stąpać. Czasem potrzebuję drugiej ręki, która poprowadzi mnie przez błota i bagna. Ale na bagnach się wychowałam. Tak naprawdę chodzę sama, choć nauka chodzenia tak wiele kosztuje.

To nic, płacę tą cenę. I idę dalej. I chcę więcej od życia. Ale nie oczekuję tak wiele od jednego człowieka, jak oczekiwali by ode mnie niektórzy.

A może po prostu, oczekiwaniom nie nadaję kształtu. Nie chcę idealnych obrazów. Chcę wszystkiego wprost, w tym momencie. I żadnego później. Albo żadnego wcześniej.

Nie umiem się żegnać. Kiedyś ten, którego już pożegnałam na zawsze mówił, że przecież każde spotkanie oznacza pożegnanie. Widujemy się i rozstajemy. Gdzieś, w czasoprzestrzeni, jeśli ta będzie łaskawa, dane nam będzie znów ujrzeć swoje twarze, dotknąć swoich rąk.

Każde spotkanie oznacza pożegnanie i on z kolei żegnał się z wieloma słowami. Jemu przychodziły łatwiej pożegnania niż powroty. W nich znajdował więcej słów, odprawiał cały rytuał. Wysyłał miliony listów, zostawiał spadki, jakby każde było tak samo umieraniem z tym światem wespół, dotykał setek rąk. Nawet przy ostatnim, gdzie tym razem się nie pomylił.

Ja wolałam powroty i opowieści z nich. Nigdy nie dałam się popłakać przy żegnaniu, pocieszałam raczej uśmiechem, choć przecież pocieszać nie umiem. A może pocieszać umiem tylko tych, którzy rozumieją, o co mi chodzi. Bardziej znają. I tu nie trzeba wielu lat, jak się ostatnio okazuje.

Ale nigdy nie przywiązywałam się do pożegnań. Samego momentu. Wolałam wracać do życia, wracać z podróży i po prostu siadać na swoim miejscu. A pożegnania nie miały dla mnie znaczenia. Może późniejsza tęsknota ale... Wolałam śmiech niż łzy i powiedzenie, że jeszcze gdzieś tam się zobaczymy. Tak po prostu. Bo nic więcej nie trzeba.

Na co miliony słów właśnie? Tego nie mogłam zrozumieć. Pożegnanie, normalna część życia. Mojego zwłaszcza życia. Nawet to, poprzednie ostatnie i dłuższe niż wieczność ludzkiego życia. Nie musisz tulić ciał, widzieć martwych źrenic, znać zapachu słów żeby potem móc żyć. Nie musisz dostawać spadków, nie musisz, starczy, że widzisz horyzont, wiesz, jak bardzo to naturalne i wierzysz, że jeszcze gdzieś tam się spotkamy. Nikt nie musi obiecywać kiedy, dawać konkretnych terminów.

Żegnać można się na wiele sposobów. To nie musi być żaden rytuał. Ja przynajmniej go nigdy nie miałam, więc wygląda na to, że żegnać w perspektywie wielu po prostu nie umiem.

Każde spotkanie oznacza pożegnanie jak mówił i tak naprawdę to jedno, właśnie to jedno zrozumieć w pełni daje wolność. Bo nie oczekujemy deklaracji. Nie oczekujemy żadnego zawsze, nie mówimy czuwaj nade mną, nie żądamy w każdej godzinie i w każdym momencie. Tak w ludzkim życiu się nie da. A może i w życiu po życiu. Bo jak można wiecznie czuwać nad każdym? Istnieje pewna energia, miłość nam zostawiona. Ale nikt nie leży na chmurce i nie macha z odległości, mówiąc do każdego trzymam za ciebie kciuki. To byłoby jak cierpienie za miliony. Jak można życzyć tego komuś, kogo się kochało? Raczej ma się swoje sprawy, a nam zostaje to co było, znaki, zakrzywiona czasoprzestrzeń energetyczna, która nam sprzyja. Czy można żądać więcej?

Czy można żądać tych obrazów, w pewien sposób przez własny egoizm? Coraz bardziej dociera do mnie, że nie. Tak samo jak nie można sobie wycierać czasem tym, co zostawione gęby, słowami, ciałami w przestrzeni. Szeptami z daleka. Nie wszystko umiemy przecież zrozumieć do końca.

Trzeba umieć się pożegnać bez ceregieli. To potrafię. Dać wolność sobie. I komuś. A tym, których się najbardziej kocha, daje się wolność największą. Złote klatki to egoizm, który powoduje cierpienie.

Nieuchronność pożegnania więc oznacza wolność i może dlatego nie zalewam się łzami. Tylko czasem mam wrażenie, że można oczekiwać więcej. Tak samo jak więcej oczekiwać ktoś może od moich tęsknot i kopalni pamięci. Ale ja nie umiem wydobywać wszystkiego, nieprzerwanie, potokami łez. Wolę śmiech. Wolę wypić, może czasem zaszaleć, przez chwilę jeno otrzeć łzy...i iść dalej. Nawet jeśli grunt zmienił się po roztopach w zdradziecką glinę.

Jestem niedźwiedziem, mam grube futro i ciężkie łapy. Czasem zapadam w sen i marzę o lecie, czasem przeczekuję i nie mówię każdemu o swoich snach. Nie mówię o przeszłości, hibernuję ją w sobie i nie zmieniam jej kształtu w idealny, choć przecież, sny i pamięć nieraz płatają figla.

Hibernuję nieraz, a nie można żądać od lodowca, by od razu zaczął topnieć. I to wymaga czasu. Odpowiedniego podejścia. Idealnego kąta padania promieni. Czasem jestem zaskoczona, jak po krótkim czasie choćby jedna osoba to znalazła.

Może sprawiają to ogromne, ciemne oczy. Do tych zawsze miałam słabość. Mój Mąż ma takie. Mój przyjaciel miał takie. Moja młodsza siostra ma ciemne, z odrobiną zieleni. I jak widać, te zawsze działają.

Może to te oczy. Wiem jedno, że deklaracje mówiące o przywiązaniu, mówiące o więzach nie uczynią tego. Tylko długo budowane mosty porozumienia. Albo nagłe iskry, które powodują pożary już przy pierwszym pitym piwie.

Czasem wiesz od razu, czy się uda. Jak pisał Jose Carlos Somoza:

Przyjaźń nie jest tak trudnym i wymagającym wysiłku przedsięwzięciem, jak się wielu osobom wydaje. Jesteśmy skłonni myśleć, że najważniejsze rzeczy potrzebują czasu, żeby się narodzić, ale czasami przyjaźń albo miłość pojawiają się jak słońce w pochmurny dzień: jeszcze przed sekundą wszystko było szare, sekundę później oślepia nas światło.

Więc i dobrze mi z moją hibernacją i z tym, że niektórzy potrafią stopić lodowce. Ci, którzy pokazują słońca w pochmurne dni, albo zgrywają się z deszczem. Z tym właśnie dobrze, że przy niektórych rozwiązuje mi się język, gdy mówię o trudnych rzeczach. W pełni, a nie tak zdawkowo.

Nie umiem więc się żegnać, choć nieraz bym chciała. Nie umiem zawsze głośno śpiewać, choć wiem, że pieśń właśnie powinna wybrzmieć pełnym, głębokim głosem. Może gdybym miała inne serce. Ale mam, jakie mam.

I cieszę się, że to, które noszę, jest wystarczające jednak dla wielu. Inny brak barier. Śmiech. Pewna dzikość i rubaszność. Cieszę się, że nawet, gdy nie umiem się żegnać, ktoś potrafi to pominąć i zrozumieć. Czasem nie umie się żegnać tak samo jak ja.

Tak, wiem, że ostatnio wielu rozumiało. W ciągu ostatniego czasu i za to mogę dziękować.

Tak jak wielu potrafiło zrozumieć mój sen, tak jak niektórzy potrafią zrozumieć sen i hibernację tego, którego kocham najbardziej. Bo on śpi jeszcze dłużej, on zapada w sny, które trwają prawie tyle co wieczność. Jego lodowce topnieją tylko przy słońcu, którym mogę być ja.

Niektórzy potrafią to zrozumieć, nie naruszać wiecznej zmarzliny, nie rozbijać na siłę murów. Wiedzą, że tak nie można. Nawet jeśli się o tym nie mówi, wiedzą.

Nie umiem się żegnać, traktuję to jako naturalną część życia. Daję wolność i mówię jeśli chcesz, możesz do mnie wrócić. Jeśli chcesz, znów przekrocz moje progi, a może tym razem lodowiec stopi się jeszcze bardziej. Mój, jego. Może na następną wiosnę zdziałasz więcej i może razem będziemy pic krew z otwartych ran. Jeśli rany sobie pokażemy.

Niektórzy widzą je bez problemu, ale zranione zwierzęta kąsają się i bronią. Czyż to nie naturalne? Owszem, jak najbardziej. Ale wielu obwinia psa o zraniony palec, zapominając czasem, że wykonało się ruch nadmierny i wina jest po obu stronach. I o wiele łatwiej zabija się spłoszone jelenie.

Nie umiem się żegnać, nawet jeśli to właśnie ostatnie pożegnanie. W pierwszym momencie nie płaczę. To przychodzi potem. Gdy dowiedziałam się raz, drugi...nie, nie płakałam od razu.

Niektórzy mówią, że moje łzy są cenne. Cenniejsze nieraz niż te wylewane hektolitrami. Ten, kto nie umie płakać na zawołanie, zrozumie nieraz o co chodzi. Cenne, bo radzą sobie z bólem w całkiem innym kształcie. Cenniejsze dla tego który płacze. Czy dla tego, którego się opłakuje? To chyba już nie ma znaczenia.

Można oczekiwać więcej łez. Ale ja wolę dać więcej czegoś innego. Jeśli to nie odpowiada, zawsze można odejść. Szukać w innych miejscach. Świat jest ogromny i piękny i każdy znajdzie w nim coś dla siebie. Najważniejsze, by nic nigdy nie było na siłę.

Nie umiem się żegnać rytualnie i nie umiem przekrzywiać obrazów ze swoich snów, wydobywać ich wprost na światło dzienne i nie mam sobie tego za złe. Nie oczekuję też, że w lustrze cudzych oczu będę ideałem. Że spełnię oczekiwania i nakarmię, zaspokoję cały głód.

Tak naprawdę każdy musi karmić się sam. Ja mogę od czasu do czasu wyłowić rybę z lodowatej rzeki, zapobiec temu, że w momencie słabości słaniając się na nogach padniesz i już nie wstaniesz, rozbijając głowę o ostre ranty kamieni. Raz, drugi. Ale nie mogę robić tego stale. Nikt nie może.

Oddając wszystkie swoje ryby, głodzi się samemu, do tego pozbawiając czucia w palcach, bo woda tej rzeki potrafi zmrozić najwytrwalszych.

To niesamowicie wymagający nurt. I ja potrafię jemu podołać.

I czasem mam serce i śpiewam. I czasem woda staje się gorąca i tęskni, starożytne runy rzucane przez przedwiecznych pozwalają powiedzieć więcej słów. I czasem śpiewam strasznie fałszując, ale ten śpiew jest dla kogoś piękny. Cenny jak rzadkie łzy.

I czasem chcę więcej. I czasem przy pożegnaniu mam ukłucie, że trudno. Ale przecież....życie toczy się dalej. Nie trzeba słów marnować. Nie trzeba marnować kolejnej chwili.

Czasem też myślę, że im szybciej się pożegnamy, tym szybciej nastąpi przywitanie. Im szybciej pozbędziemy się żalu i potoków łez, tym szybciej z uśmiechem można szykować się na kolejne przygody.

I to wcale nie miażdży.

I to wcale nie wciąga, ja ruchome piaski.

Może czasem musimy sobie na to pozwolić. Czekać, bez zbędnych słów i deklaracji. Bez wielkich podziękowań, przeprosin czy wyznań. Bo kto powinien i tak zrozumie. I sprawi, że zaśpiewam.

To się nigdy nie skończy, bo chcę więcej

Więcej, daj mi więcej, daj mi więcej

Gdybym miał serce mógłbym cię kochać

Gdybym miał serce, mógłbym śpiewać

Po nocy, gdy się obudzę

Zobaczę, co niesie jutro.

Nogi zwisają z framugi okna

Czy kiedykolwiek dosięgnę podłogi?

Więcej, daj mi więcej!

Zmiażdżona i wypełniona tylko tym co znalazłam pod i w środku

Tylko po to, by się przekonać

Daj mi więcej

Gdybym miał głos, mógłbym śpiewać.