O tym, że łatwo jest umrzeć, ale dzięki temu można zapłonąć.

Nowy Rok zaczęty złamanym nosem.

No bo przecież nie byłabym sobą, gdybym tak bardzo pijana nie zrobiła sobie jakiejś krzywdy. I czasem myślę, że naprawdę umrę w jakiś totalnie głupi sposób, właśnie upadając na twarz po pijaku, rozbijając sobie nos, wybijając zęby, skręcając kark.

Ale żyję. I znów czuję, jak czas upływa nieubłaganie.

Boli mnie całe ciało. Boli mnie jeszcze cała twarz. Ale to nic, pęknięta kość się zrośnie. Kolejna głupia blizna w ciele. Ale na mnie przecież goi się jak na psie. I nawet jeśli teraz boli, jeśli ciężko mi się oddycha, nawet za bardzo się tym nie przejmuję. Śmieję się z tego. Tak, ja śmieję się z bólu, wtedy jest o wiele łatwiejszy do zniesienia.

Zrosną się moje kości, tak jak zawsze ostatecznie zrasta się moje serce.

Zostaną mi blizny, na zawsze, do końca życia, zostaną mi blizny. Te na kościach i te na sercu. Mowy rok ich nie wymazuje. Nawet, jeśli pijana tańczysz i mówisz, że kochasz, wyznajesz tak wiele, gdy wytrzeźwiejesz boli cię twarz i czujesz, że dalej boli cię serce, chociaż się zrasta.

Tak to działa.

A może, po prostu, w gruncie rzeczy ludzie potrafią przeżyć najgorsze i odbić się od dna. Przecież gdyby tak nie było, większość z nas umierałaby w dzieciństwie albo w młodości i po pierwszych ciosach od życia. Dostosowujesz się i żyjesz z bliznami. One nigdy do końca się nie goją, ale żyjesz.- te słowa 24 letniego uchodźcy z Syrii przeczytałam jeszcze w starym rokuAle chyba jakoś zaczynają dla mnie nowy. Słowa pełne dosłowności, prawdy. Nigdy nie pozbędziesz się blizn, dziwnych spraw, które sprawiają, że serce ci krwawi. Żyjesz do końca z tym niezagojonym, albo zagojonym tak, że zostaje ślad, bo przecież to co złamane nigdy nie jest tak sprawne jak było na początku. Nigdy nie jest takie samo. Mój złamany nos będzie miał ślady, moje złamane w zeszłym roku serce będzie miało ślady...ale co z tego?

Żyjesz. Żyjesz i to kolejny rok. I wiesz, że przeżyjesz wszystko, dopóki nie zrobisz kolejnej kolosalnej głupoty, której twój kark, silny jak u wołu, tym razem nie udźwignie. Albo póki nie stanie twoje serce.

Ale żyjesz, z bliznami, ale i z wspomnieniami tylu radości. Blizny na sercu mieszają się z uczuciem miłości i szczęścia, blizny na kościach to najczęściej przecież wynik jakiegoś szaleństwa, radosneg szaleństwa, bez którego nie umiesz żyć ale...

...gdyby kózka nie skakała, to by nóżki nie złamała. Ale gdyby nie skakała, to by smutne życie miała.

Bo nie wszyscy przeżyli. I nie chodzi o żadne sławy, nad którymi płakał świat. Nie odczułaś przecież ich braku. Nie przyszła ci do głowy myśl „był człowiek, nie ma człowieka”. Zmarło wielu, choć, dzięki bogom, w tym roku nikt tak bliski, by połamało ci to serce tak, że zostawiło bliznę.

To inne, cichsze śmierci. Tych mieszkańców w Domu, w którym pracujesz, tych, którzy naprawdę mieli już dośc. Jedna dziwna śmierć faceta, który próbował umówić się z tobą na kawę, ale ty mu wiecznie odmawiałaś, aż cię irytował. Tak, ostatniego dnia roku dowiadujesz się, że zmarł Jamnik. Był człowiek, nie ma człowieka. I aż sama nie wiesz, co z tą myślą zrobić.

Tyle śmierci na świeczniku w tamtym roku, tyle cichych. Tych, o których nikt nie mówi, bo tak się nie składa. Jakby jedna śmierć była lepsza od drugiej, jedno życie mniej wartościowe od innego. Bo nie było sławne, nazwiska nie świeciły na bilbordach.

A dla mnie w życiu tyle było śmierci ważniejszych. Tyle śmierci też w tamtym roku. Nie godzę się z tym.

I ktoś nazywa poprzedni rok najgorszym, bo umarł ktoś, kogo nawet nie znał. Ja nazywam poprzedni rok jednym z lepszych, mimo złamanego serca i mimo tylu śmierci tylu ludzi, których znałam. Których na swój sposób kochałam, samą dziwną czułością, której nauczyły mnie jeszcze inne śmierci.

Czy to nie paradoks?

Bo tak łatwo jest umrzeć.

Rozmawiamy w nocy w łóżku, po namiętnym seksie, po tym, który bolał, bo przecież i ciało mnie tak bardzo boli, po kolejnym upadku. Ale to nic, rozkosz ma w sobie zawsze posmak bólu. Ta prawdziwa, która szarpie za trzewia i rozrywa duszę na milion świetlnych kawałków, jakbyś na nowo wracała do gwiazdy.

-Tak łatwo jest umrzeć.

-Wiem, chciałbym kiedyś, po śmierci, może dowiedzieć się, ile razy uniknąłem śmierci i nawet o tym nie wiedziałem.

-Ja wiem już że sporo razy uniknęłam śmierci a jak do tego dodać to wszystko, o czym nie wiem, te wszystkie samochody, które przejechały minutę po tym po ulicy, zanim je zauważyłam a nawet ich nie widziałam to...

-My i tak sami to prowokujemy.

-Wiem.

Cisza. Nagle zimna, śmiertelna cisza.

-Kochanie?

-No?

-Nie umrzesz mi w tym śniegu, w tych górach?Boję się, jak jedziesz zimą, sam...

-Nie no co ty, nic mi się nie stanie...

-Mam złe przeczucia, sama nie wiem czemu.

-Tak bardzo boisz się życia beze mnie?

-Wiesz, wszyscy i tak mówią, że ty umrzesz przede mną. A ja drugi raz wyjdę za mąż, przez te głupie kreski na ramionach...ale ja ostatnio pomyślałam, że to nie tak. Dwa razy już przecież wyszłam za mąż, za ciebie, no nie? I na przekór weźmiemy jeszcze jeden ślub. Bo wszyscy mówią, że ty byś nie przeżył beze mnie, a ja bym bez ciebie sobie poradziła...jakbym cię mniej kochała.

-Nie kochasz mnie mniej. Jesteś silniejsza. Ja na pewno bym bez ciebie umarł. Ale ty potrafisz przetrwać. To tylko tyle. Któreś z nas będzie musiało umrzeć wcześniej.

-A nie pomyślałeś, że moglibyśmy umrzeć razem?

-Nie chciałbym, żebyś umierała, bo ja odszedłem. I nie bój się. Skoro tak bardzo chcesz pokonać los, przeznaczenie, swoje przeczucia to dobrze, weźmiemy i jeszcze jeden ślub. Na przekór, na złość. Żebyś nie przywiązała się też do tej myśli bo...

-...bo ja zawsze wszystko po prostu przywołuję?

-Tak. I nie umrę ci w tych górach.

-Obiecujesz?

-Obiecuję.

Ale ja wiem, że nie można obiecać. Śmierć ma swoje prawda. Tak samo jak życie.

Bo my żyjemy. Kolejny rok, tylko symbol, ale żyjemy. Przetrwaliśmy.

Na świecie tylu umarło. Tyle miast spłonęło, tylu ludzi umarło. Całkiem jak w tekście Brodskiego. 

W chwili, gdy strzepujesz pyłek,

jesz posiłek, sadzasz tyłek na kanapie,

łykasz wino- ludzie giną.

W miastach o dziwacznych nazwach

grad ołowiu, grzmot żelaza

nieświadomi, co ich winą

ludzie giną.

Na tym świecie zawsze jest jakaś Bośnia. Czy nazywa się Sudanem, Darfurem czy Syrią. Ludzie giną, ci anonimowi, ci, których nazwiska nie były powiązane z filmem ani poezją. Ci, których życie było proste. Ci, których nikt nie opłakuje, nie mówi, że przez ich śmierć miniony rok był najgorszy.

Tylu zginęło. Tylu na dalekich ulicach, nieświadomi co ich winą. Tylu na ulicach bliskich. W szpitalach, na zimnej, sterylnej onkologii, na metalowych stołach operacyjnych, gdy nie wytrzymywało serce. Tylu załamanych zadyndało na sznurze. Tylu wpadło pod samochód, skręciło kark.

Tak łatwo jest umrzeć.

Ale my przetrwaliśmy. I nawet nie doceniamy, jak wielkie to szczęście.

Mój ból mi o tym dzisiaj przypomina. Kolejna fala krwi pędząca ze skrzepami z nosa. Obolałe zęby, które zmusza się do żucia, bo przecież trzeba jeść. Bo trzeba przetrwać. Przypomina mi o tym moja własna głupota.

My przetrwaliśmy. W spokojnych miastach, bez większych tragedii. Mogliśmy sadzać tyłek na kanapie, pić wino. Mogliśmy zarażać się popkulturowym wirusem, który każe płakać nad nazwiskami na afiszach, a nie zastanawiać się, kto właśnie wyzionął ducha za ścianą.

My przetrwaliśmy.

Z momentami smutku i łamanym sercem, z kolejnymi tworzącymi się bliznami. Ale i z momentami nieokiełznanej radości, euforii wręcz nieraz. Ze spokojem pod sercem, z poczuciem, że znowu coś się w nas zmieniło. Coś dojrzało i coś dorosło. Z poczuciem, że pewne rzeczy nie zmienią się nigdy.

Tak łatwo jest odejść. Tak łatwo jest przez głupotę umrzeć.

I to właśnie każe doceniać życie. To każe dziękować za kolejny podarowany rok, pole możliwości, upływającego czasu.

Już jakiś czas temu odczuwałam, jak łatwo jest umrzeć, kiedy prawie wpadłam pod pędzący samochód. I wtedy myślałam o tym, że nie warto marnować życia na brak wybaczenia, na zatapianie się w bólu. Tamto obudziło we mnie czułość, obudziło we mnie miłość.

Teraz myślę o tym jak łatwo umrzeć przez własną głupotę. Skręcić kark po pijaku, stłuc czaszkę na dobre, tak, że miękki mózg wypływa na jasne płytki, zalewając je nieprzeliczoną ilością krwi, tak dziwną, tak wielką, że aż nie można zrozumieć, że mieści się w jednym ciele.

Łatwo jest umrzeć, łatwo samemu sprawić sobie ból.

I ten ból i myśli które przywiodły mnie do końca tamtego roku nie budzą tym razem we mnie czułości. To wszystko budzi we mnie ogień.

Czyżbym w 2017 miała zapłonąć, wreszcie dojrzale zapłonąć, tam, gdzie zgasło moje serce przed laty, połamane niepotrzebnymi, przedwczesnymi śmierciami?

Czuję ból który wyśmiewam, czuję, jak łatwo jest umrzeć. I coś we mnie płonie. Coś, co każe w końcu postawić na siebie, swój własny ogień. W nim się ogrzewać. Coś, co każe w końcu pozwolić demonom w środku być dzikim. Dopuścić je nieraz do głosu.

Coś we mnie płonie.

Ból i płytki oddech powodują jeszcze większy apetyt na życie. Ból który znowu się znosi, wspomnienie każdej złamanej kości, każdego łamanego na nowo fragmentu serca. Ból, który każe się śmiać.

Coś we mnie płonie, coś uświadamia sobie własną siłę. Wyjątkowość. I to nie tą, o której byłam przeświadczona jako dziewczynka. Nie.

Coś we mnie płonie, bo tą siłę sprawdziło na każdym możliwym froncie. Ta siła przetrwała wszystkie poprzednie lata. Lata pełne śmierci bliskich, tęsknot, zdrad, łamanych kości. Lata pełne niepokojów.

Ja przetrwałam. Ja nie umarłam. Nie zabiłam się ani nie pozwoliłam się zabić, w tym swoim spokojnym świecie zachodniej Europy, w której mowa o naszym bólu i cierpieniu wydaje się być śmieszna tym, którzy żyją w spalonych miastach.

Ale coś we mnie się obudziło. Ćmienie pod czaszką ból całej głowy, śmiech z tego, z możliwości śmierci. Budzi ogień.

Ten,, który każe też mówić głośno o swojej dumie. Który nie pozwoli prosić się o cokolwiek jeszcze bardziej, niż do tej pory. Ten, który mówi o własnej wartości mimo wcześniejszego poczucia poniżenia.

Płonę. Czuję ból i czuję rozkosz życia zarazem. Płonę.

-Kochanie?

-Hm?

-Ty tu zawsze tak miałaś?

-Ale o co ci chodzi? Jeny, jakiś czas tam mnie bolało ale..o

-No...masz tu jakiś...guzek- powiedział, trzymając moją pierś.

Płonę. Przeżyłam, przetrwałam tamte wszystkie lata, blizny i złamane kości. Umrę, gdy nadejdzie moja pora.

Płonę. Śmieję się z bólu, wiem, że co mam przetrwać, zawsze przetrwam. Nawet sama. Nawet we dwoje, bo to przecież tak wiele. Wiem, że tyle razy unikamy śmierci, tak łatwo jest umrzeć...i wszyscy umrzemy, gdy po prostu przyjdzie pora.

Płonę. I wiem, że mam kolejną rzecz do przetrwania. Albo do...odejścia.

Witajcie w 2017.

Wszystko co masz to twój ogień

I miejsce, które musisz osiągnąć

Nie waż się nigdy oswajać swoich demonów.

Zawsze trzymaj je na smyczy.