O tym, że wszystko jest, jak powinno być i o poezji znajdowanej znienacka.

Już wczoraj to uczucie przyszło samo z siebie.

Po gniewie, rozdrażnieniu, które przerodziło się w rozbawienie, pojawił się ten dziwny spokój i jakieś wzruszenie, niewytłumaczalne, płynące z głębi serca. Ten dziwny stan, który znam aż za dobrze.

Zawsze zjawia się, gdy pewne rzeczy w moim sercu wskakują w odpowiednie miejsca, leczą się jak wybite stawy, które puchną i niszczą się, póki przez jeden moment bolesnego szarpnięcia nie wstawimy główki kości do panewki. A potem czuje się ulgę, pomimo bólu czuje się ulgę, gdy czuje się, jak ścięgna skracają się do odpowiedniej długości, a i kość w końcu leży bezpiecznie obok drugiej kości. Podobnie jest z rzeczami w mojej duszy. Z relacjami, z troskami, z lękami.

Ciało i dusza to jedno. Czasem i zaniepokojoną nawet pozorną błahostką duszę trzeba nastawić, jak dziwnie pękniętą kość, która od niewielkiego nawet uderzenia przemieściła się, jak zwichnięty staw, który rozciąga ścięgna, te, które ostatkiem sił walczą, żeby nie pęknąć.

I w duszy wszystko może tak po prostu, za jednym szarpnięciem, wszystko wskoczyć w swoje miejsce. Gdy dodamy do tego trochę gniewu, ale i wiele miłości, staje się to najlepszym lekarstwem dla jej zwichnięć.

I to uczucie przychodzi nagle.

Gdy ostatecznie godzę się z żalem, gdy opuszcza mnie strach, nawet jeszcze przed konfrontacją z tym, co dopiero powinno mnie przerażać.

Opanowuje mnie spokój.

Dziwaczny spokój i wzruszenie. I jeśli go nie zaznałeś, drogi czytelniku, nie będę umiała ci tego wyjaśnić.

Kocham to uczucie.

Poczucie, że wszystko jest takie, jak być powinno. Czasem zastanawiam się, ilu ludzi choć raz doznało tego uczucia?

Bo mnie ono spotyka często. Spokój, wszystko jest takie jak być powinno, tak bardzo, aż powoduje to wzruszenie. I chęć wylania łez, które nie są ani słodkie, ani słone. Są takie jak życie. Takie jak być powinny.

Wszystko jest na swoim miejscu. W świecie i we mnie. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Świat mówi do mnie mniej lub bardziej wyraźnymi znakami, a ja jestem tu i teraz, całą sobą jestem w świecie, jestem wszechświatem, jestem tu i teraz i kocham. Bo nagle, po wszystkim, po tym wszystkim co ludzkie, po gniewie, niechęci, żalu, przychodzi właśnie spokój i miłość. I jakieś dziwne zrozumienie, którego nie da się wyjaśnić słowami. Słowa tego nie oddadzą, co czuje serce.

Bo ono bije, bije swoim silnym, spokojnym rytmem. Jestem tu i teraz. Żyję. Kocham. Czy jest coś ważniejszego?

Moje stopy stoją tam, gdzie powinny stać i silne, choć nieraz zmęczone, przejdą drogi, które mają przejść. Moje serce bije, wyznacza rytm mojego życia. I wszystko w świecie, w całym wszechświecie, ma swoje miejsce i czas. Nic nie dzieje się bez przyczyny.

Chcę aż śpiewać, chcę aż tańczyć, ale coś we mnie, silnego każe mi sięgnąć w innym kierunku. No tak. Coś, co współgra. Coś, co jakby rozumie.

Muzyka, o której mój Mąż mówi, że gdy się jej słucha przed snem, ma się właśnie wrażenie, że wszystko układa się w głowie, w sercu do odpowiednich szuflad. Starczy tylko zamknąć oczy, wsłuchać się.

Tak jak nieraz wystarczy wsłuchać się we własne serce. W siebie. W swoje światło, w swoją ciemność. Nic więcej nie potrzeba.

Bo w świetle, w ciemności, znajduje się miłość.

Słucham więc przed wyjściem do pracy. W pokoju, w którym coraz bardziej zapada zmrok. Zapalam tylko świeczki. Słucham i układam w sobie do końca to, co już i tak samo z siebie przestawiło się na dobry tor. Mam czas dla siebie Wyciszam się. Sięgam do swojej miłości, sięgam do swojej siły. Mrok w pokoju. Zimno mrożące dłonie i serca ludziom na zewnątrz. A we mnie tyle światła, tyle ciepła.

Jestem kontrastem dla świata. Jestem z nim jednym.

Wszystko jest na swoim miejscu. Wszystko jest takie jak powinno być.

W końcu muszę się spotkać ze światem. Wychodzę ze swojej medytacji, wychodzę ze swojego, mniej dosłownego świata, do tego bardziej oczywistego.

Biegnę do pracy.

Nocne rozmowy.

Sms, który mnie ucieszył. Ja doznawałam spokoju, a ktoś inny naprawiał swoje życie. Swoją miłość. Czy może być coś piękniejszego, niż dwoje ludzi, którzy pomimo swojego cienia, którym nieraz bywają, znajdują na nowo swoje światło?

Miłość. Spokój. Wszystko jest takie, jak powinno być.

Rozmawiam w środku nocy przez telefon. Na początku słyszę, jak boi się, po tym, co zrobił, przez to, że narozrabiał. Na początku się boi, ale słyszy mój spokój. Setki kilometrów stąd, to ja daję mu swój spokój. Swoją dziwną miłość, niedosłowną, ale taką, którą mogę dać. Wiem, że po tej rozmowie spokojnie już zaśnie.

Wszystko jest takie, jak powinno być. Jak kiedykolwiek możemy się z tym spierać? Jak możemy sądzić, że jest inaczej, mówić, że świat jest podły, niesprawiedliwy, rzuca nam kłody pod nogi? Świat to my i to, co nosimy w sobie. Nasze światło i nasz mrok, te dwie części, które musimy zaakceptować, a może i pokochać. Z którymi nie możemy walczyć. Bo wszystko jest takie jak powinno być. I każdy nasz błąd, każda złość, każde cierpienie ma swoje znaczenie. Nie dzieje się po nic. Jest nauką.

Wracam do domu, trochę dłużej niż zamierzałam. Poranny spacer w ciemności, z której wyłania się słońce. Naturalny cykl, dzień, noc, dzień. Tak oczywisty, a tak wieloznaczny. Oczywisty cykl w nas, ten, który gubimy, o którym zapominamy.

A wszystko jest takie, jak powinno być.

W końcu docieram do miejsca, gdzie mieszka moja dosłowna miłość. Wtulam się w jego rozgrzane plecy, zasypiam spokojnie. A gdy się budzę, po godzinie snu, wcale nie jestem zmęczona. Spędzamy zwykły poranek, wzruszam się jego wzruszeniami.

Kocham go. Jego w tym świecie kocham najczyściej, najoczywiściej. Ale kocham i świat.

Oglądamy po prostu filmy, słuchamy razem muzyki. Ręka w rękę wychodzimy z domu. Odprowadzam go kawałek, całuję na do widzenia. Pocałunki już nie bolą, moje ciało leczy się szybciej, niż wszyscy zakładają.

Zawsze dochodzę do siebie wcześniej, niż inni naprawdę zdążą się zmartwić. Może dlatego, że czuję ten świat. Może dlatego, że jestem tu i teraz i wiem, że pewne rzeczy muszą się zdarzyć, jasne i ciemne.

I wszystko jest takie, jak powinno być.

Chce się śmiać. Na ulicy, gdy wracam do domu, zaczepia mnie chłopak. Sama nie wiem, to chłopak czy mężczyzna? Pyta, czy mam papierosa.

Nie wiem, kim jest. Może jest trochę młodszy ode mnie, a może trochę starszy. Nie wygląda na bezdomnego, ale i nie wygląda na „porządnego obywatela”. Niechlujny, zarośnięty, ale ładnie pachnący. Z wypchanym, nieforemnym plecakiem.

Zagubiony podróżny? Autostopowicz autostrady życia, którego w tej chwili nikt nie chce wziąć ze sobą?

Chcę mu odruchowo powiedzieć, że nie palę, ale skłamałabym. Bo popalam. I tak, mam papierosy, kilka sztuk, bo zostały mi po dyżurze z Chłopcem, którego nie chcę opalać.

Pyta więc, czy mam papierosa, a ja sięgam do plecaka i po sekundzie zastanowienia daję mu nie tylko papierosa, ale całą paczkę do ręki, paczkę, w której jest po prostu kilka sztuk. Uśmiecham się i mówię mu, że mi niepotrzebne te papierosy, nie będę ich palić.

Jest zdziwiony, patrzy na mnie uważnie i jakby coś sobie przypomina.

Teraz on sięga do swojego plecaka, chwilę w nim grzebie, a ja stoję i czekam, trochę marznę, ale nie spieszy mi się przecież. I nic nie mówi, ale ja widzę, że czegoś szuka. Mam wrażenie, jakby powiedział mi to w sercu, gdy tak na mnie spojrzał.

W końcu wyciąga dość grubą, czarną książkę. Widać, że to żaden bestseller. Wyciąga ją z wypchanego plecaka i wciska mi, silnie, do moich dłoni, które same jakby czekały na podarunek.

-Tobie już trucizna niepotrzebna, a mi już niepotrzebna poezja.

Mówi szybko i odwraca się na pięcie, a ja stoję oniemiała trochę takim obrotem sprawy. Chłopak, a może mężczyzna odchodzi, jakby go ktoś gonił a ja stoję z grubym tomem nieznanej mi poezji w ręku. Jerzy Jarniewicz. Nigdy nie słyszałam takiego nazwiska.

Wszystko jest takie jak być powinno. Nic nie dzieje się bez przyczyny.

Może po czasie prozy moje życie potrzebuje też trochę poezji, którą czasem się gubi?

Słucham muzyki, która układa mentalne atomy duszy i serca w odpowiedniej koniunkcji. W swoich atomach czuję porządek wszechświata, czuję porządek planet. I czytam poezję. Karmię się nią, ani wyjątkowo urzekającą, ani wyjątkowo piękną, dość ascetyczną poezją, którą dostałam do ręki na środku głośnej, zadymionej ulicy.

Mi dano poezję w zamian za truciznę. Kiedyś znów dostanę truciznę na swoje rany, a odbiorą mi poezję. Ale wszystko jest takie, jak być powinno. Szczęście i cierpienie, ciało i dusza, światło i mrok, ciepło i mróz.

Jestem tu i teraz. I rozumiem swoim czuciem, rozumiem, choć nie umiem tego opisać.Spokój i miłość.

Czego mi więcej trzeba od życia...jak życia?

Zatem...niech będzie i trochę poezji, którą dziś dostałam.

wiersz w noc

kroki których nie słychać

gorący czajnik

z zimną jak śmierć wodą

która wypełni ci kiedyś usta

w milczeniu

z samym sobą

rozmowa będzie możliwa

***

mój oddech

zakłóca

powagę

przedmiotów

których jestem gościem

na czas określony

szafa kamień

nóż muszla

za mądre

by łykać powietrze

moje anachroniczne tchnienie

prowadzi donikąd

później czy prędzej

zakończy się ciszą

szafy kamienia

noża czy muszli

przygodny kamyk

kaleczy piętę

to co jest

nie oddycha

***

ten promień

wszystko widzi

przenika cię

na wskroś

to światło

cię zabija

prześwietla cię

na wylot

i gnieździ się

w białych komórkach

tylko w ciemności

usłyszysz jak żyje

twoja krew

***

dzień ciągle się wahał jak to w listopadzie

o piątej nad ranem kiedy szafa przypomina

pusty konfesjonał obnoszący się

z bezgrzeszną jak na razie nagością a ja

wciąż zasypywałem cię jak to się mówi słowami

jednym oknem celując w dogorywającą noc

a drugim w to miejsce na którym powinnaś

jak mi się zdaje wciąż siedzieć

i chyba jak mi się zdaje zasiedziałaś

bo nagle cień się poruszył po raz drugi

a potem raz drugi raz jeszcze

jakbyś chciała zabić lub tylko przytulić

zapominając że noc i życie dosłownie już za nami