O dobrych facetach, którzy chcą bronić kobiet, czyli też o tym, że nigdy nie możemy powiedzieć nigdy i zawsze powinniśmy być czujni, a wszelkie ocenianie możemy sobie wsadzić...no, wiadomo gdzie.

W końcu zaczęłam wyglądać jak prawdziwy szop. Bo może opuchlizna koło złamanej nasady nosa i nad okiem nie była duża, siniaki aż tak mocno nie wyszły ( ale kolorków zaczynam nabierać), to jednak było widać – coś mi się stało. Szczególnie w oczy rzuca się zdarta skóra na łuku brwiowym i na nasadzie nosa . I chyba moja twarz przez ból zrobiła się mało ekspresyjna, bo jak tu się śmiać, jak to boli po prostu jak cholera?

Ewidentnie, widać, że coś mi się stało z twarzą. I kto mnie zna bliżej, wielce się nie dziwi. Bo ja stale mam jakieś wypadki, głównie przez włąsną głupotę. W swoim życiu miałam tyle złamań, że mogłabym obdzielić tym kilka osób. No bo pęknięta czaszka, połamane żebra, złamana kość przedramienia w miejscu typowym, złamana kość piszczelowa w stawie skokowym, złamana kość ramienna ( w sumie pierwsze moje złamanie), złamany już wcześniej nos, złamany mały palec u nogi... Skręceń, zwichnięć, wybitych stawów nie ma nawet co liczyć. Kto mnie bliżej zna, wie, że jestem po prostu ZDOLNA i że na pewno umrę jakąś głupią śmiercią, w jakimś śmiesznym wypadku.

No ale na twarzy najbardziej widać, nawet, jeśli to mało spektakularne limo.

-Wyglądasz, jakby cię mąż pobił. - no tak, żartowałam tak z dziewczynami w pracy jak tylko wróciłam na pierwszy w tym roku dyżur.

W ogóle, to wydawało mi się zabawne. Wyglądasz, jakby cię mąż pobił. No tak, takie śmieszne, takie zabawne. Pewnie dlatego, że jeśli ktoś zna mnie i mojego Męża, to wie, jakie to absurdalne. A może tylko absurdalne się wydaje bo przecież...każda z nas zawsze może oberwać? I może...wcale nie powinniśmy z tego żartować?

Ale to nadal wydawało się zabawne. Cała sytuacja, mój spuchnięty i obdarty łuk brwiowy i złamany nos. Nadal zabawne. Tylko bolesne.

W trakcie dyżuru, gdy jechałam windą, spotkałam też Tomka, pierwszy raz w tym roku. Rozmawialiśmy chwilę i odgarnęłam włosy.

-Co..co ty tu masz?- zapytał i aż odruchowo wyciągnął rękę do mojej twarzy.

-Jesoo, nie dotykaj, bo boli jak cholera!- pisnęłam i zdążyłam go trzepnąć w rękę. I zaczęłam mu tłumaczyć, ze śmiechem, trochę takim może wstydem, jak to ja, zdolna jak zwykle, wywaliłam się na balkonie u Redcar, będąc po prostu pijaną, jakby mi ktoś wyłączył grawitację. Stałam i śmiałam się, opowiadając, że dawno się tak nie upiłam. A on stał, patrzył poważnie...i wcale go to nie bawiło.

No cóż, pewnie nagle z grzecznej młodszej siostrzyczki w jego głowie wyewoluowałam w jakąś patologię- pomyślałam sobie, gdy wysiadł piętro niżej niż ja z windy. No trudno, jeny, każdemu się zdarza przecież zaszaleć.

Do końca dyżuru zapomniałam całkowicie o Tomku. Bo przecież to nie był lekki dzień, zwłaszcza, gdy nie było mnie blisko 10 dni i jakoś musiałam na nowo wejśc w tryb pracy.

O 19 jak zwykle zeszłam z oddziału, poszłam do szatni, przebrałam się i wyszłam z pracy. I o mało nie padłam na zawał.

Ciemna ulica, słuchawki w uszach, bo tego dnia wracałam sama, nikt nie szedł w moim kierunku. I nagle jak mnie jakaś silna łapa nie chwyci za ramię.

-Co jest kurwa?!

Odwracam się. Tomek, wyskoczył z bramy jak jakiś duch i łapnął mnie, zanim uciekłam do domu.

-Ja pierdolę, co mnie straszysz?

-Czekałem na ciebie, chciałem pogadać na osobności

-Co się stało?- zaniepokoiłam się. I już przed oczami pojawiła mi się wizja jakiejś totalnej katastrofy, Tomek może potrzebuje pomocy a nie ma kto mu pomóc, wywalili go z mieszkania, kurator się przyczepił, cokolwiek..

-To ja się chciałem zapytać, co się naprawdę stało.

-Hę?- zdębiałam totalnie. Jak to co się stało? Że o co chodzi?

-Nie udawaj...naprawdę się wywaliłaś po pijaku?

-Co?! - zgłupiałam do reszty.- No tak, wywaliłam się, jak to ja, przecież ci mówiłam.

-Wiesz, to wygląda inaczej. I te twoje wieczne siniaki, na rękach, na nogach, ramionach....- zaczął wyliczać. No tak. Moje siniaki. Bo widzicie, ja chodzę też wiecznie posiniaczona...bo mam słabą krzepliwość krwi i każde naciśnięcie skóry potrafi mi wyjść jako niezły krwiak.

-Tomek, co ty z siniakami? Tomek, czy ty myślisz...?

-Powiedz szczerze...czy twój mąż cię bije?

Zaczęłam się śmiać. Zaczęłam się totalnie śmiać, bo jeśli ktoś zna mojego męża, to wie, że nigdy by mnie nie skrzywdził. Jeśli ktoś zna mnie dobrze, to wie, że nigdy nie pozwoliłabym się pobić, gdyby facet podniósł na mnie rękę to sam straciłby chyba zęby i tego dnia byłby wniesiony pozew rozwód bo po przygodach mojej matki z moim ojcem jestem na to przewrażliwiona ale...czy na pewno?

Opanowałam się z trudem. A Tomek stał i patrzył na mnie uważnie. Z niesamowitą troską w oczach. Z niepokojem, szukając w moim śmiechu fałszu.

-Nie, serio. - zaczęłam mówić gdy się uspokoiłam- Nie, mój mąż uderzył mnie raz, przyznaję ale...to w momencie, kiedy prawie wypadłam z 10 piętra. Na otrzeźwienie. Mój mąż mnie nie bije.

-Bo jeśli on cię skrzywdził...to ja zabiję skurwysyna, naprawdę.- cały napiął swoje ciało, jak gotowy od razu do walki. A bałabym się, gdyby Tomek miał z kimś walczyć. Nawet z moim mężem.

-Nie, Tomek, opanuj się.

-Ja wiem, że wy często kryjecie facetów, jak was biją. Ja wiem co robiła moja matka. I wiem, że często te najbardziej roześmiane z was to te, które mają w domu piekło. Wiem co ja przechodziłem, co moja matka, zresztą...

-Tomek, spokojnie, wiem. Ja sama miałam ojca który bił. Wiesz zresztą. Ale mój mąż mnie nie bije. Ja naprawdę mam dwie lewe nogi i siniaki mam przez problemy z krzepliwością. Naprawdę. I ok, to może tak wyglądać, ale mam z 10 świadków na to, że wywaliłam się na balkonie.

Tomek milczał chwilę, zapalił papierosa.

-Dobra, wierzę ci. A przynajmniej chcę ci wierzyć. Ale wiesz, gdyby coś...ja wiem, że wy się wstydzicie nieraz. I kryjecie takich skurwieli, w sensie no nie mówię, ty, ale ogólnie, wam kobietom się zdarza.

-I wiem, jesteś na tym punkcie wrażliwy w sumie jak ja, bo broniłeś matkę .

-No.

-Ale u mnie naprawdę jest w porządku. Ale to miłe, że pytasz, to miłe, że się martwisz i wiesz...w sumie tylko ty zapytałeś.

-Jak to?

-No tak to, tak sobie teraz pomyślałam. Każdy mi wierzy w balkon i nie wiem, czy to dlatego, że wiedzą, że ja potrafię sobie zrobić krzywdę, czy im Natala mówiła czy co. Ale w sumie...-zastanowiłam się przez chwilę.

-Co?

-Tak naprawdę to teraz sobie pomyślałam, co znaczyły te wszystkie spojrzenia na ulicy. I tylko ty zapytałeś i tylko ty nie miałeś takiej miny „sama sobie winna”.

-A, o to ci chodzi.

-O to. Ale w sumie, to mi zaimponowałeś jakoś jako facet teraz.

-Serio? Nie wiem, czy jest tu czym, skoro jeden facet musi się martwić, czy inny nie bije jakiejś kobiety.

-Ale i tak plus dla ciebie.

-No dzięki. Odprowadzić cię?

-No jak już czekałeś pod tą pracą to chodź.

No tak. Tomek rozumie. Tomek przez lata patrzył, jak maltretowano jego matkę, sam był bity przez swojego ojca. Tomek jest przewrażliwiony jak ja.

Chociaż, czy przewrażliwienie to dobre słowo. Bo przewrażliwienie tak źle się kojarzy.

Tomek jest czujny.

I ta czujność cholernie mnie zaskoczyła. Ale...czy właśnie powinna mnie zaskakiwać? Czy nie powinna być rzeczą normalną?

Bo ja naprawdę przypomniałam sobie te niektóre spojrzenia, którymi mnie częstowano przez parę dni. Te uciekające i te zaciekawione, te oceniające, złośliwe. I przypomniały mi się wszystkie te spojrzenia ze szkoły, kiedy było głośno w naszym małym miasteczku o kolejnej awanturze, jaką urządzil mój ojciec.

Spojrzenia, ocenianie.

Głupia jest, po co jest z damskim bokserem.

Widziały gały co brały. Sama sobie winna.

Sama nie wiem, gdzie mam podziać oczy, głupio tak zapytać, najlepiej, jak nic nie zrobię.

Takie spojrzenia. A ja tylko wywaliłam się na balkonie i złamałam nos.

A co, jeśli naprawdę mój mąż by mnie bił?

Bo naprawdę, jesteśmy udanym małżeństwem. I wiem, doskonale wiem, że mój Mąz nigdy nie podniesie na mnie ręki, ja wiem, że bym odeszła, gdyby coś takiego się stało, jestem na tym punkcie przecież przewrażliwiona...ale czy na pewno?

Tak szczerze, czy kiedykolwiek możemy powiedzieć, co by się stało?

Czy jakikolwiek damski bokser pomyślał, że jest damskim bokserem, zanim po raz pierwszy nie uderzył kobiety z którą jest? Czy jakakolwiek kobieta, tkwiąca latami w toksycznym związku a czasem i całe życie, kiedykolwiek sądziła, że pozwoli się bić, maltretować i poniżać? Czy którakolwiek z nas kochając, będąc uderzoną po raz pierwszy nie pomyśli „każdy popełnia błąd, to pierwszy raz, zmieni się”? Czy którakolwiek z nas nie tłumaczy tak pierwszych symptomów, które nieraz owszem, nie przerodzą się w maltretowanie, ale zawsze mogą? Kłótni w krzyku, zatrzymanego ruchu ręki, rzucania przedmiotami?

Nigdy, przenigdy nie możemy być pewni, że nie zostaniemy z damskim bokserem lub się nim nie staniemy, jeśli jesteśmy facetami Wpadnięcie w nałóg, brak pracy, frustracje przez wymagania stawiane facetom- granica jest bardzo cienka.

Nigdy nie mów nigdy jest tu jak najprawdziwszym zwrotem. Stety albo niestety Czy ja mogę być pewna, że mój mąż nigdy mnie nie uderzy, czy ja mogę być pewna, że od razu bym odeszła?

Nikt z nas nie może.

Ale kochamy oceniać kobiety, które są bite i zostają ze swoimi facetami. I...mimo, że nie zostałam uderzona przez swojego męża ( tego jednego razu nie liczę, bo naprawdę, otrzeźwiałam dzięki temu) poczułam troszkę...jak to jest być bitą kobietą w społeczeństwie.

I wiecie co? Piekło w domu jest straszne. Doświadczyłam go jako dziecko w swoim domu. Ale piekło społeczne, którego jako dziecko nie rozumiałam...jest jeszcze gorsze.

Zwróciłam uwagę na spojrzenia. Na to co mówią.

I w pewien sposób przestałam się dziwić zakłamaniu maltretowanych kobiet. Temu, że nie chcą się przyznać, że ludzie na ulicy z tym swoim potępieńczym „jaka ona głupia” mają rację.

Sama uniosłabym się dziwną dumą i bym miała problem, żeby się przyznać. I żeby prosić o pomoc.

I pomyślałam, ile kobiet być może byłoby uratowanych, gdyby spotkały na swojej drodze takiego Tomka.

Takiego przewrażliwionego według społeczeństwa kogoś, kto nie wierzy żeby po prostu uspokoić sumienie, bo tak wygodniej. Takiego kogoś, kto naprawdę zapyta, kto drąży temat, bo coś mu nie pasuje. Takiego który nie wierzy w idealny obraz jakiegoś związku.

Bo wiecie, ja też często jestem przewrażliwiona i staram się być czujna. Bo wiem, że nawet najlepsze pozornie związki..mogą kryć koszmar.

Wiecie, że mąż mojej siostry złamał jej rękę? Są razem, a jak. Ale pod warunkiem ukończenia przez niego terapii panowania nad gniewem, chodzenia do psychologa. Są razem i póki co wszystko w porządku. Ale ja nadal mu nie ufam.

Wiecie, że do tej pory mam problem z facetem swojej przyjaciółki, bo kiedyś miałam wrażenie, że był agresywny wobec dziewczyn z którymi był, bo miałam wrażenie, że je skrzywdził i byłam świadkiem jego napadu agresji? Do dzisiaj nie lubię z tym facetem zostawać w jednym pomieszczeniu póki nie ma przy mnie mojego męża ( chociaż dziwne, dzisiaj pomyślałam, że i przy Tomku czulabym się bezpiecznie, ha!) i do dzisiaj jakoś mam problem z zaufaniem mu, że jej nie skrzywdzi, chociaż wiem że się kochają, on się zmienił, ogarnął....ale nadal coś mi nie gra.

Bo może jestem i przewrażliwiona, przez mojego ojca, który pił i bił. I może przez inne przykłady, wielu domów, w których pozornie wszystko było w porządku....a jednak była przemoc. Agresja. Obrazy, których nie wyprze się z pamięci i które zakorzeniają się w sercu.

Bo mój złamany nos zrośnie się prędko, będzie kolejnym dziwacznym, głównie śmiesznym wspomnieniem tego, jak przesadziłam z piciem. Ale jakim wspomnieniem byłby mój nos, gdyby złamał mi go mój mąż?

Ilu z nas o tym pomyśli? Ilu z nas potrafi być takim Tomkiem, który nie boi się, że się zbłaźni, że wejdzie za bardzo z butami w cudze życie, ale zapyta, nawet, jeśli liczy się z tym, że w odpowiedzi otrzyma kłamstwo, tak oczywiste tu kłamstwo, bo przecież chronimy swoich oprawców?

A ilu z nas spojrzy na kobietę ze złamanym nosem, z podbitym okiem i powie głupia, sama sobie winna? Ilu z nas będzie oceniać i dowartościowywać swoje ego jak jacyś mentalni masturbatorzy cudzym nieszczęściem i zagubieniem? Ilu z nas tak naprawdę wpędzi ofiarę w matnię społecznych kłamstw?

Bo nikt nie jest tu głupi. Ani przewrażliwiony. Przeraża mnie po prostu spychanie maltretowanych kobiet na margines, kiedy one żyją już w piekle. Zresztą, nie tylko kobiet bo..ilu mężczyzn przyzna się, że biją ich żony? Albo że są maltretowani psychicznie? A to też się zdarza. Częściej niż sądzimy.

Bo złe przytrafia się częściej, niż chcemy sądzić i często tam, gdzie po prostu nie chcemy tego widzieć.

I wiecie, w pewien sposób mam nadzieję, że niejedna taka kobieta trafi na takiego Tomka, który zapyta ją wprost- czy mogę ci jakoś pomóc, czy dzieje się coś złego? Niestety wiem, że niewiele z kobiet ma to szczęście, które ja miałam....nie przeżywając w domu piekła. Mając kochającego męża, który też jakoś wyśmiał podejrzenie padające na niego ale...po chwili się zastanowił i stwierdził, że taki Tomek to w sumie fajny facet. I ma kolejnego plusa.

A ja nigdy chyba już nie będę się śmiała z tego, że wyglądam, jakby mnie pobił mąż. Bo co jeśli...i mi się to przytrafi? Albo zacznę się z tego śmiać przy kimś, kto żyje w prawdziwym piekle?

Wszystkie żarty są śmieszne ale do czasu. Bo wszystkie kości w końcu się zrastają...ale nie maltretowane dusze. I warto o tym pamiętać.

A na koniec cóż, znów Hozier który...daje zdecydowanie do myślenia swoim teledyskiem do kawałka Cherry Wine ( teledyskiem, który przez prawa autorskie w naszym kraju nie mogę tu umieścić, ale jak ktoś chce, to znajdzie na yb). Zresztą, teledysk jest częścią właśnie kampanii dotyczącej przeciwdziałaniu przemocy domowej- działającej w dwie strony. Tekst w wersji męskiej, teledysk w kobiecej. Warto obejrzeć, posłuchać i...może przez chwilę się zastanowić, czy gdzieś może nie warto zapytać o to, czy krew nie smakuje jak wiśniowe wino .

Sposób w jaki ona mówi, że jestem tylko jej.

I ona tylko moja

Otwarta dłoń i zaciśnięta pięść będą odpowiednie

Krew jest wyjątkowa i słodka niczym wiśniowe wino.