O monetach wyciąganych za ucha, niczyich córkach i tęskniących ojcach.

-Ma pan do mnie ewidentną słabość, co?- zaśmiałam się do swojego ulubionego Malarza (Pokojowego), kiedy znowu przywitał mnie w pracy wielkim uśmiechem i zdaniem, że wróciła jego ulubiona krzykaczka. Oddziałowa śmieszka. No tak, nawet ich Kierownik mi mówi, że słyszał, że się gdzieś tu śmieję, to wiedział, że będę.

Ewidentnie, zostałam ulubienicą naszych robotników, budowlańców, którzy dzielnie walczą z naszym remontem. I tych polskich i tych ukraińskich.

Bo jak ktoś ma coś załatwić z oddziałową, to jeśli mam dyżur, przychodzą do mnie. Jeśli coś zorganizować, ogarnąć, nowe klucze, to jestem to ja. To ja pożyczam im ołówki, czajniki, przemycałam nawet plaster i to nie po to, żeby zrobić im opatrunki, ale po to, żeby mogli...okleić sobie buty. Bo to ja odpowiadam śmiechem na ich zaczepki, to mnie wszędzie pełno, wszędzie słychać i to ja jestem jak mała elektrownia atomowa, która biega po oddziale jakby się coś paliło. I doprawdy, to bieganie widoczne nawet jest na moich butach, które mają całkiem starte podeszwy.

Ewidentnie jestem ich ulubienicą, taką trochę córką dla niektórych, bo ci starsi panowie traktują mnie trochę ja córę- śmieszkę, takie mam wrażenie. To za mną wołają per „lala” ale całkiem bez podtekstu, to mi pan Maruś wkłada do ucha słuchawki które stale nosi i uczy mnie tańczyć jakieś dziwne country.

Owszem, są i ci młodsi. Ci, z którymi dobrze by było iść na piwo. Ale są właśnie i ci tatusiowie, bo są w wieku, że ich dzieckiem mogłabym być nawet i najmłodszym. Ojcowie. Tacy, właśnie tacy tatusiowie, którzy ciężko pracują ale i piwo lubią sobie wypić.

Nie znam się jednak na ojcach. Na byciu córką dla mężczyzny.

Nie wiem jak to jest. Może tylko sobie wyobrażam, że właśnie tak mnie traktują, tak do mnie podchodzą, tak jak te starsze panie z oddziału są dla mnie matkami?

Nie wiem, po prostu nie wiem.

Ale lubię z nimi żartować, a oni ze mną. Ja dla nich jak córka w moim jakimś wyobrażeniu, oni dla mnie ja tatusiowie. Dzisiaj okazało się jak bardzo.

-Ma pan do mnie ewidentną słabość, co? - zaśmiałam się do niego tego dnia.

-Ano mam, lala. Przypominasz mi kogoś.

-Kogo?

-Moją córkę. - powiedział i urwał temat, wracając do pracy, poważniejszy, niż przed chwilą, niż przed paroma minutami, kiedy to znowu pokazywał mi swoje magiczne sztuczki.

No tak. Jestem w wieku, w którym mogłabym być jego córką. Czemu nie, mogę mu ją przypominać, nawet to fajnie brzmi, pomyślałam. Tak po prostu, bez żadnego zastanowienia, jakiejś refleksji. Bo przecież on lubi mnie, a ja lubię jego.

Tego pana bez jednego oka, tego pana z siwymi włosami i siwym wąsem, po którym widać ciężar przebytego życia.

Od początku, kiedy zaczął tu pracę i kiedy mnie spotkał, chyba mnie polubił. Ewidentna słabość, kiedy przechodziłam korytarzem, zanim część oddziału, na której robią remont, została całkiem oddzielona od nas ciężkimi drzwiami. Zagadywał, zaczepiał, żartobliwie, po prostu. Ja zresztą nie byłam lepsza, przecież ja ich wszystkich stale zaczepiam, śmieję się, rozmawiam z nimi. Proponuję obiadek kiedy roznoszę talerze po pacjentach. Ja sama muszę stale pogadać, nie umiem być tym odciętym człowiekiem, podobnie jak w tramwaju czy pociągu, nie mogę przepuścić okazji do rozmowy.

Zawsze łaknę kontaktu, nawet takiego powierzchownego, żartu, interakcji. Taka natura. Wybitnie stadna. Zaczepialska, z nadmiarem energii. Istna bateria wodorowa napędzająca śmiech i kolejne żarty.

Ale z panem Malarzem (Pokojowym) od razu zaskoczyło, żartami, pozdrowieniami na korytarzu, tak jak zaskoczyć może po prostu z drugim człowiekiem. I już drugiego dnia pokazywał mi swoje sztuczki. Wyciągnął mi monetę zza ucha, a ja skakałam z radości, jak małe dziecko, bo przecież naprawdę mnie to tak uradowało. I moja radość chyba dała mu prawdziwy okruch szczęścia, widziałam to w tym śmiechu bez paru zębów i jednym sprawnym oku, bo przecież drugie zakrywa szczelnie bielmo, za którym nie można dostrzec ani kawałeczka duszy.

Innym razem chwytał za nos, nabierał mnie na to, że mam gdzieś dziurę. Tak całkiem sympatycznie. Tak trochę szorstko, po ojcowsku właśnie.

W taki sposób, jakiego za bardzo nie znam.

Bo przecież nie mam ojca. Nigdy tak naprawdę nie miałam. Nie wiem, czym jest ojcowska czułość, znam tylko strach przed mityczną postacią, która w alkoholowym szale demoluje kuchnię.

I nigdy za bardzo się nie zastanawiałam, czy mi tego brakuje. Bo jeśli czegoś nie ma...jak może ci tego brakować? Miałam matkę. Babcię. Siostrę.

Nie brakowało mi ojca, wolałabym się go pozbyć już jako dziecko. Bo lepiej by było, gdyby go nie było. Jego i kolejnego strachu, awantur, bólu zadawanego czasem samym krzykiem, a czasem i pięścią. Drzwi porąbanych tasakiem, moich napadów histerii, płaczu jako dziecko. Może i lepiej, żeby ojca nie było, niż żeby kojarzył się tylko z tym, prawda?

Znałam opowieści o dobrych ojcach, ale wydawały się bajkami. I może przez opowieści powinnam zacząć tęsknić, ale one były mityczne, bo większość ojców w świecie, który mnie otaczał, była taka, jak mój albo w lepszym trochę wypadku, po prostu nieobecna. Tacy byli ojcowie w świecie, który mnie otaczał.

Z czasem poznałam i dobrych ojców, do których jednak zawsze podchodziłam jakoś nieufnie. Z czasem poznawałam normalne rodziny, takie, w którym nie było alkoholu, takie w którym ojciec nie bił, a był. Wychowywał, żartował, był czuły, całkiem inaczej niż matka. Ale byłam już w tym wieku, gdzie niepotrzebny był mi ojciec, potrzebny był mi partner. I może dlatego, przez jakiś czas lubiłam sypiać ze starszymi od siebie facetami, może dlatego do tej pory podoba mi się siwizna...mimo, że nie obsesyjnie. W końcu mój Mąż nie jest wiele starszy ode mnie, tylko 2 lata, tyle co nic.

Miałam więc ojca, ale nigdy nie poznałam, co to znaczy ojca mieć. Być przez niego wychowywanym. Znać nie tylko awantury a potem lata milczenia. Kochać ojca, a nie nosić tylko po nim blizny.

I nigdy mi to nie przeszkadzało, nigdy mnie to nie uwierało. Nigdy nie starałam się patrzeć na to jak na stratę, jak na brak. Bo zawsze wierzyłam, że w pewien sposób jestem i przez to silniejsza, odporniejsza, dzielniejsza. Może i bardziej wyzwolona, jako wychowana przez kobiety, które tak naprawdę radziły sobie same.

Może i nadmiernie dumna wobec mężczyzn i nieufna. Ale przez to ceniąca swoją wolność.

Zawsze starałam się patrzeć na dobre aspekty tego, że odcięłam się od ojca. Że mimo iż pił i bił, nie miał wpływu na moje wychowanie, nie poznałam bezpośrednio co to męski tyran, co to męska władza, bo jednak, rodzice byli w separacji i mama decydowała sama o sobie. Mimo awantur przez mieszkanie we wspólnym domu. Zawsze staram się patrzeć na to, że przez to może moja dzika kobiecość mogła rosnąć bez zahamowań, kto wie, może i przez to moja seksualność, niekontrolowany temperament?

Nigdy nie zastanawiałam się wielce nad tym, czy coś straciłam.

Bo straciłam?

No bo jak to jest mieć ojca? Warto jest mieć ojca? Fajnie jest mieć ojca? Czy to takie ciepło, jak ciepło matki?

Sama nie wiem. Nie mogę wiedzieć, skoro tego nigdy nie było. I nieraz ze zdziwieniem słucham historii choćby Baśki, której ojciec zmarł, gdy była małym dzieckiem, słucham ze zdziwieniem tego, że ojca jej brakowało.

To może go brakować? Ojcowie są nieobecni albo niebezpieczni.

Nie znam miłości do ojca, nie znam miłości jako córka.

Czy coś straciłam?

Sama nie wiem. Nigdy nie wiedziałam. I dopiero ostatnio poczułam takie ukłucie. Delikatne i niewinne, ukłucie pomiędzy kolejnymi żartami i monetami wyciąganymi zza ucha.

Czy tak właśnie byłoby mieć ojca? Fajnie, wesoło, tak właśnie jakoś ciepło i radośnie?

Poznałam wielu mężczyzn którzy by mogli być moimi ojcami. Wielu w tym wieku, niektórych, którzy próbowali mnie jakoś uznać nawet za swoją córkę. Mam przecież teścia, ojca mojego Męża, który jest wspaniałym ojcem. Ale nie umiem mówić do niego tato, nie umiem pomyśleć, że to właśnie ojciec. Nie umiem nawiązać takiej więzi.

Bo nigdy jej nie znałam.

Nigdy jej nie potrzebowałam.

I ta dziwna myśl, myśl o ojcu, którego nie miałam, pojawiła się znienacka. W kolejnym prztyczku w nos, który dał mi ślepy na jedno oko malarz.

Nigdy nie miałam ojca. I dziwna myśl, dziwne uczucie. Bo gdy pierwszy raz wyciągał mi monetę zza ucha poczułam się, jakbym miała 5 lat i jakbym nigdy nic nie straciła. A może właśnie poczułam, co straciłam. Tą dziwną radość, małej dziewczynki, przed którą starszy mężczyzna odkrywa dziwne prawidła tego świata, pokazuje jej jakie czają się w nim sztuczki.

Czy tak właśnie jest mieć ojca? Tego, który uczy razem ze starszą kobietą lekcji o świecie, uzupełniając wiedzę? Czy tak właśnie jest patrzeć na drugi wzorzec, na spracowane ręce i doświadczać radośnie, przez drugi pryzmat płci, przez inne spojrzenie świata?

Czy tak to właśnie jest? Ze śmiechem, a nie ze strachem? Z dziwną czułością?

Czy to się różni?

Czy to w ogóle potrzebne, skoro ja lubię siebie taką, bez ojca wychowaną i czuję się kompletna?

Pomyślałam, że może rzeczywiście, to byłoby dobrze mieć ojca, tak po prostu, może warto byłoby mieć drugiego rodzica ale... pomyślałam, że czasu nie cofnę i nie mogę żałować nagle czegoś, czego wcześniej nie miałam i nigdy mieć nie będę. Ale poczułam tą dziwną falę w sobie, dziwną radość, dziwną energię powodująca kolejne rozbrykanie. I tak bardzo spodobał mi się uśmiech Malarze (Pokojowego). Jego właśnie radość. Taka figlarna ale i ciepła.

I poczułam, że może on, spracowany, palący papierosy bez filtra, starszy pan bez oka, łypiący trochę jak pirat ze starych filmów może mi przypominać ojca, którego nigdy nie miałam.

A ja ponoć przypominam jego córkę. Dobrze się składa.

Radośnie i jakoś czule jak na całkiem obcych sobie ludzi, prawda?

Zajmowałam się dalej swoją pracą.

I znowu musiałam przejść na „ich” stronę, do istnego Mordoru remontowego jak sobie żartuję nieraz. I tym razem spotkałam Marusia, który podskakiwał przy kolejnych kawałkach country, jak podejrzewam.

-Co, Lala, znowu dyżurek?

-Ano, jak widać, panie Marku.

-Nie podrywaj jej!- usłyszeliśmy krzyk z głębi któregoś z pokojów. No tak, Malarz. Słyszał, jak Marek mnie zaczepia i musiał się odezwać, pokazać, że też tu jest i czuwa. Marek tymczasem spojrzał na mnie, poważniej niż zwykle, ten kolejny prosty chłop, który ma w sobie tyle energii, że mógłby konkurować nawet ze mną.

-Lubi cię- powiedział jakoś poważniej.

-Ano, mówi, że przypominam mu jego córkę.- zaśmiałam się, konspiracyjnym szeptem, bo w końcu obgadywaliśmy kogoś, kto stał całkiem niedaleko. Ale Marek wcale się nie zaśmiał.

-Poważnie?

-No tak, a co w tym dziwnego? Pan wie, ja taka stara jak wy to nie jestem- śmiałam się dalej, trochę jednak zdezorientowana.

-Lala, nie no, spoko, tylko wiesz...jego córka nie żyje. Zginęła parę lat temu w wypadku.

Zatkało mnie. Dosłownie, znowu na chwilę odebrało mi mowę. Mi, tej wygadanej i bezczelnej, która zawsze żartobliwie umie się odciąć.

-Ja...ja nie wiedziałam...

-Nie no skąd miałaś wiedzieć Lala. Ale może to dobrze?- powiedział trochę bardziej do siebie nawet niż do mnie pan Marek. I wrócił do swoich zajęć.

Świat jest pełen zaskakujących zwrotów akcji. Świat lubi nas zaskakiwać, tak, że nieraz mówimy, że coś jest całkiem jak w filmie albo jak w książce. Cóż, żadna książka ani film nie powstałyby, gdyby nie rzeczywistość.

Ja nigdy nie miałam ojca. Nie wiedziałam, jak to jest za nim tęsknić. Do tej pory jakoś nie wiem. Ale...może coś we mnie, coś nieuwiadomionego, coś ważniejszego i głębszego, zawsze jakoś tęskniło? I to coś, coś w moim sercu, coś w mojej duszy- może to właśnie, nienazwane, wyczuło cudze wołanie? I może chciało na nie odpowiedzieć?

Ja nie miałam ojca, a raczej miałam nieodpowiedniego. A on miał córkę, którą stracił. Kogoś, za kim zapewne, od wielu kat tęskni. Kogoś, kto pojawia się w jego snach. Bo tak, to znam. Znam tęsknotę za zmarłymi. Za tymi, którzy odeszli przedwcześnie, za tymi, którzy być może, powinni nawet mnie przeżyć. Wiem, jak to poczuć wielką czarną wyrwę zamiast serca, wiem jak to jest włożyć część serca do grobu na zawsze, nawet jeśli nigdy czegoś takiego nie sprawiła śmierć mojego ojca, mimo że ta śmierć sprawiła nawet, że poczułam ulgę.

Ale znam uczucie tęsknoty. Mimo, że nigdy nie tęskniłam za ojcem, bo nawet nie wiem, jak to powinno być, mieć ojca.

I znowu pojawia się myśl, jakie to życie bywa dziwne. I jak nas zderza.

Wyobraziłam to wszystko sobie. To, że on miał swoją ukochaną córkę, do której wracał do domu po ciężkiej pracy. To, że nieraz na pewno się kłócili i nieraz, gdy była nastolatką, mieli dzikie awantury o jej późne powroty do domu. I wyobraziłam sobie, że kiedyś miała 5 lat, a on wyciągał jej monetę zza ucha, a ona śmiała się, śmiała i nie mogła przestać. Bo jej ojciec, jej tata, był dla niej wtedy najważniejszym magikiem. Bo jej tata, być może, potrafił zaczarować wtedy jej świat. Tak jak tego nie potrafił zrobić mój.

Jak to jest mieć ojca? Nadal nie wiem. Nigdy się nie dowiem, tak naprawdę.

I nie będę nad tym przelewać łez.

Mogę za to sobie wyobrazić, ile łez wylał ten szorstki mężczyzna, kiedy stracił swoją córkę. Mogę sobie wyobrazić, jak pił wieczorami, jak płakały jego oczy. Czy to martwe, zakryte bielmem, potrafi płakać?

I wiem, że nikt nigdy nie zastąpi mu jego córki. I wiem, że świat na pewno wie co robi, zrzucając na jego barki taki ból i taką tęsknotę, nawet jeśli on tego nie rozumie, nawet jeśli nie rozumiem tego ja. Nikt z nas zresztą nie zrozumie, póki żyje.

Ale wiem też jeszcze jedno.

Mimo że nie można ukoić cudzej tęsknoty, mimo że jeden człowiek nigdy nie zastąpi innego, istnieją w tym świecie chwilowe cuda. Magiczne chwile.

Ja nigdy nie dowiem się, jak to jest mieć ojca, bo mój po prostu wszystko brawurowo zjebał. On nigdy nie będzie miał na nowo córki, nie ożywi jej, zostały mu tylko wspomnienia. Wspomnienia i monety wyciągane zza ucha. I to one sprawiają, że w tym świecie dalej można się uśmiechać.

Los dziwnie nas zderza. Czasem tak, że wydaje się to całkiem bez znaczenia. Ale w tych zderzeniach, w tych spotkaniach są momenty, w których możemy zapomnieć o tym wszystkim, co złe i niedobre. Możemy zapomnieć o tęsknocie, bólu, stracie. Możemy zapomnieć o strachu i atakach histerii, nieprzespanych nocach.

To momenty, gdy spotykamy się poza czasem. Momenty, w których istnieje tylko radość i dziwne ciepło pod sercem. W nich mam 5 lat i ojciec, którego nie miałam, a może nawet i ten, który pił i bił i krzyczał, uczy mnie magicznych sztuczek zamiast zasiewać w sercu lęk. W nich, tych właśnie momentach, jego córka nigdy nie umarła a on jest dla niej całym światem, tak jak ojciec może być tylko dla ukochanej córki.

Małe codzienne cuda. I je warto dostrzegać i pamiętać o nich nie tylko wtedy, gdy zbliżają się święta i grudniowo za oknem pada śnieg. Bo właśnie, przecież, mamy już grudzień, prawda?

Co więcej, może czasem warto je, dla siebie i dla innych, wręcz prowokować, pozwalając się sobie zderzać i rozdając czasem uśmiech?

Zrozum, przez co przeszłam

Ja tego nie planowałam.

I ludzie zewsząd myślą o mnie, że jestem lepsza.

Ale tęsknię za tobą, tęsknię

Bo lubiłam to, lubiłam, kiedy tam byłam.

Czy wiesz o tym, czy wiesz?

Ona pewnie też lubiła monety wyciągane zza ucha.