O tym, że nie poszłabym na randkę, na której nie płacimy po połowie, czyli Frida nie ogarnia randkowych i związkowych zasad, ale jest z tym cholernie szczęśliwa.

Gdybym rozwiodła się w tym momencie, lub co gorsza, gdybym została wdową ( tfu, tfu, tfu, na psa urok w obu przypadkach) nie potrafiłabym chodzić na randki.

Do tego druzgocącego wniosku doszłam przez parę rozmów z kilkoma osobami, nie powiem, że myśli nie skrystalizowały mi się w trakcie jednej rozmowy z osobą, której imienia nie będę tu zdradzać.

Nie potrafiłabym chodzić na randki, bo nie znam się na tych wszystkich zasadach.

Ba, większość z nich przeraża mnie, poraża swoją absurdalnością bądź nawet brzydzi.
On powinien płacić na pierwszej randce.

Iść możesz z nim do łóżka dopiero po trzeciej randce (czyżby po to, żeby nie wyjść na „puszczalską”? Cóż za seksizm!)

To on powinien zadzwonić, pewnie zadzwoni też po 3 dniach, bo tak nakazują mu jego reguły.

Te i wiele innych a ja pytam „ludzie, serio?”

Być może, przywykłam do swojego wieloletniego, w dużej mierze kumpelskiego związku. A może, po prostu mam dziwaczną naturę i żadna za mnie księżniczka.

Choć, znalazłam swojego księcia, który był nieprzytomny, częściowo sparaliżowany i wymówił parę słów po wielu latach i żadna to historia miłosna. No bywa.

W każdym razie, mówiąc najprościej- nie ogarniam. I nie ogarniałam chyba nigdy.

Przeanalizowałam to z jedną znajomą. Przeanalizowałam to, dość śmieszne, z moim Mężem.

Być może, wszystko sprowadza się do tego, że na randki jako takie chodziłam jeszcze nastolatka, nie szukałam wielkiej stabilizacji, a bardziej przygód. Może dlatego zapamiętałam to inaczej.

Ale nigdy nie stosowałam się do wielkich ZASAD. Nigdy nie umiałam grać w gierki. Ot, szczera, kumpelska natura. I może dlatego, jak stwierdził mój Mąż, gdy byłam jeszcze wolna ( a nawet i potem) były momenty, gdy ustawiały się do mnie kolejki?

Nigdy nie czułam się dobrze na wspaniałej, klasycznej randce. Strojenie się w piórka, wielkie robienie makijażu, depilowanie nóg i droga kolacja? Nope. Nie ma mowy.

Raczej łatwiej było mnie urzec nawet wówczas tanim winem pitym nad jeziorem i opowieścią o dawnych wierzeniach Persów. Być może dlatego, swojego czasu zakochałam się w pewnym Filipie, gdy siedzieliśmy nad jeziorem właśnie i nosił mnie na barana, a potem szybko mi przeszło, bo poszłam z nim na randkę, która wymagała szpilek. Nigdy więcej się nie spotkaliśmy. Dodajmy, to jedyny raz, gdy facet przeforsował, że to on płaci za moją kolację na oficjalnej randce.

W ogóle, czy ktoś wreszcie dobrze mi wytłumaczy, o co chodzi z tym płaceniem na pierwszej randce? I w ogóle, na dalszych randkach? Bo ja w rozmowie z Mężem dotarłam wreszcie, dlaczego mnie wówczas tak boli honor, gdy facet mi to zaproponuje i dlaczego nieraz mam wrażenie, że mi to uwłacza. Nie, nie jestem przesadną, nawiedzoną feministką, choć słowo feminizm kocham i uznaję równość mężczyzn i kobiet ( dobra, powiedzmy, nie jestem feministką z memów).

Po prostu, gdy facet stawia drinki w barze czuję się, jakby obowiązywała zasada „ ja postawię ci drinka, zapłacę za kolację, a ty postawisz mi kutasa”. Może dosadnie, ale chyba tak właśnie jest. Jakby facet musiał mnie kupić, żebym zrobiła mu loda. Serio, serio musisz mnie kupić? Jesteśmy równi, jak mi się podobasz, to sama z chęcią zrobię ci loda i zdejmę majtki. Mam do tego prawo. Nie trzeba mnie kupować. Chyba, że chcesz koniecznie, to są świetne kobiety ( do których zaznaczmy, nic nie mam i je szanuję) które wystawiają nawet w innych krajach paragony fiskalne.

Jak chcę iść z tobą do łóżka, oboje mamy taką samą zabawę, nie musisz mnie kupować.

Nie musisz płacić za moją kolację, jesteśmy równi, więc płacimy po równo. Albo ja raz, raz ty. Albo po prostu, jak dorośli ludzie, nie musimy nawet ustalać żadnych głupich reguł, jak nam wyjdzie, samo wszystko wyjdzie w praniu.

Może jestem ograniczona, może wiele kobiet się oburzy. Ale zawsze, jak kobieta mówi, że w dobrym tonie jest żeby facet zapłacił, rodzi się we mnie straszny cynik. Jak słyszę, że to w pewien sposób sprawia, że kobieta od początku czuje, że facet o nią zabiega i czuje się, uwaga, bezpiecznie, to mnie krew zalewa. To sama ze sobą nie czujesz się bezpiecznie? To kupowanie sprawia, że ktoś jest dla ciebie wartościowy? W pewien sposób tak to widzę.

Zasada „on stawia na randce” sprawia, że mam wrażenie, że cofamy się do czasów średniowiecza i mam wrażenie, że upada w tym momencie wszystko, o co kobiety uparcie walczyły. Niech odbiorą nam prawo do głosowania, skoro płacą. Co z tego, że same możemy zarabiać, nieraz tyle samo co oni, nieraz więcej niż oni. Niech stawiają, bo w prehistorii oni, z większą masą mięśniową przynosili do jaskini mamuta! Cóż, wtedy chociaż zbierałyśmy korzonki...

Zatem, nie upokarza mnie gdy facet za mnie nie zapłaci, jest całkiem odwrotnie. No a jak sprawa ma się z seksem? Znów, mam wrażenie, że wszyscy patrzą na to przez pryzmat dawnych stereotypów kobieta daje dupy, a facet zdobywa. Najbardziej w ogóle śmieszy mnie, że są kobiety, które potrafią tkwić w układach, uprawiać przypadkowy seks z facetami poznanymi w barze, ale gdy traktują faceta na poważnie, nie pójdą z nim na pierwszej randce do łóżka. Serio, zdejmę majtki na trzeciej, żeby przyszły ojciec moich dzieci widział we mnie choć trochę ze Maryjki Wiecznej Dziewicy. Najgorsza hipokryzja. Wielce wyzwolone kobiety, krzyczące o swojej płonącej wręcz seksualności, jak dochodzi do randek, zmieniają się w obwiązane gorsetem jakiegoś konwenansu panienki.

Jak ci się podoba, jak masz ochotę, jak oboje macie ochotę, do dlaczego nie? Słyszałam nieraz, że jak facetowi da się od razu dupy, to więcej się nie pojawi. Cóż, mam wrażenie, że jak to ten typ, to jak dasz dupy na pierwszej randce, 5 czy 10, to i tak się zawinie. Jakoś ten stereotyp w ogóle mnie nie chwycił. Cóż, z moim Mężem uprawialiśmy seks bardzo wcześnie. Nie mówiąc, że praktycznie od razu. Cóż. Jakoś nie zwinął żagli przez 8 lat, ma obrączkę na palcu, więc albo jest upośledzony, albo ze mnie taka zajebista sztuka, albo po prostu to się nie sprawdza.

Co więcej, nieraz chodziłam z facetami do łóżka od razu i to ja im dawałam kosza, nie oni mi. Jakoś się nie nudzili.

Tak naprawdę, to mam wrażenie, że przez ten stereotyp dopiero pewne zachowania się wytworzyły, na których wielu ludzi „jedzie”. Panowie mają wspaniałe wymówki nieraz, panie wielkie lęki, I po co?

W ogóle, boisz się, że facet przez seks po pierwszej randce nazwie cię łatwą, puszczalską? Przypomniała mi się pewna sytuacja, gdy kumpel na imprezie opowiadał, jak to chodzi do takiej jednej „suczki” uprawiać seks, bo jest puszczalska, taka i owaka. Cóż. Zdziwił się, jak go zapytałam, to kim on jest, że się tak do nie wyraża.

No ale on jest facetem.

Serio, posiadanie kutasa jest wymówką? Naprawdę, jak długo będziemy się temu poddawać, co więcej, nie tylko opiniom wystawianym przez facetów, ale co najgorsze, opinie wystawiane sobie nawzajem? Bo kobiety są w tej kwestii gorsze, zdecydowanie. Jak jedna obmawia drugą, że się puszcza.
A każda sama to co, serio, Dziewica Orleańska? Dalej, hajda na ołtarze!

Zasada i samo myślenie „nazwie mnie łatwą” napawa mnie kolejnym obrzydzeniem. Bo to kolejne uleganie stereotypom, o których zniesienie ponoć walczymy, a które po cichu kochamy. Może żeby móc się obgadywać, panowie żeby mieć wymówki i dowodzić swojej męskości.

Jak dla mnie? Masz ochotę na seks, oboje macie taką samą zabawę, róbta co chceta, po której randce najdzie. Albo najlepiej, jeszcze przed jakimikolwiek randkami niech to do nich doprowadzi. Trochę jak w moim przypadku.

W każdym razie, zasad tego typu słyszałam mnóstwo i przy większości ściska mnie w dołku. Rzecz jasna, nie będę pisać o każdej kolejnej, bo zajęłoby mi to wieki, to tylko przykłady. Na tyle jasne i bolesne, że dają do myślenia.

Po prostu, patrząc na to, co się dzieje, mam wrażenie, że współczesne kobiety, najczęściej w przedziale 20-40 lat naoglądały się swojego czasu za dużo Dziennika Bridget Jones i innych komedii romantycznych( sama to lubię, choć od większości takich filmów wolę horrory), Seksu w wielkim mieście i Bajek Disneya, w międzyczasie przeplatały to czytaniem seksporad z Cosmopolitana wymienianych papką z Pani Domu. Naoglądały się, naczytały, a teraz same nie wiedzą, co z tym fantem zrobić. Mężczyźni wcale nie są lepsi, ci, co utknęli między mitem drwala z brodą a hipstera jedzącego tofu, ci, co zastygli między pozą dobrego chłopca, a zimnego drania z hasłem „zarucham i spadam”. Piszę o kobietach, bo sama kobietą jestem i patrzę jednak z perspektywy waginy, trudno.

W każdym razie, mam wrażenie, że współczesne kobiety w tym wszystkim są strasznie pogubione. Nie dość, że nie ogarniają już tak samo zmieszanych facetów ze sprzecznymi sygnałami, to same nie wiedzą, czego chcą. Czasem chcą być księżniczkami wokół których się biega i śpiewa się im o motylkach, za chwilę chcą się puszczać na prawo i lewo i pić potem z przyjaciółkami gin z toniciem i opowiadać o kolejnych orgazmach. Chcą być wyzwolone i święte.

Zapomniały, że mogą być jednocześnie wyzwolone i święte, w swojej duszy, bo noszą wszystkie te archetypy...ale są takie wewnątrz. Nie na zewnątrz. Żadne zasady randkowania im tego nie zapewnią. Tak jak nie zapewnią tego, że coś między ludźmi zaiskrzy. Że zechcą razem coś budować. To po prostu przychodzi samo i żadne rygory, żadne poradniki nie powiedzą ci, jak stworzyć związek, jak znaleźć kogoś, kto pokocha nas prawdziwymi.

Myślę, że prawdziwymi jest tu kolejnym słowem- kluczem. Bo po co naginasz się do zasad czasem, które nie są twoje? Jasne, może ktoś faktycznie wierzy że to, że facet płaci na pierwszej randce może wyznaczyć nasze późniejsze stosunki. Jasne, jeśli w to wierzysz...czemu nie. Ale mi osobiście coś tu zgrzyta. Tak jak za duży makijaż ukrywający mantakmenty, seks uprawiany w staniku, wiecznie wydepilowane nogi. Całe to udawanie.

Cóż, ja po prostu nie nadaję się do randek, możecie tak powiedzieć. Tak jak w ogóle nie nadaję się do międzyludzkich gierek i tak, poszłam już do łóżka, nie tylko z Mężem po latach, ale prawie na pierwszej randce, z nieogolonymi nogami. Bo tak wyszło. Bo mi się nie chciało.

Seks był równie udany, jak gdybym depilowała się dzień przed. Związek też, bo jednak wyszłam za mąż.

Może jestem jebaną oportunistką, jak mówi mój Mąż nieraz. Może muszę robić wszystko na przekór, czuć się wyjątkowo i dlatego leję na takie zasady społeczne. Może, zawsze miałam w sobie ducha bezsensownego buntownika dla zasady. A może po prostu nie umiem nagiąć swojej natury?

Bo żadna ze mnie bohaterka komedii romantycznej. Żadna ze mnie księżniczka, tylko mój paralityczny Książę ze śpiączką może tak do mnie mówić. Nawet nigdy nie czekałam na księcia na białym rumaku, a na swojego Męża mówię „złodzieju”. Bo ma bardziej urok złodzieja z baśni, niż prawego księcia, a może i skradł moje serce ( nie robi się za słodko? Nie trzeba wam insuliny?). W każdym razie księżniczka było dla mnie wręcz obraźliwe. A swój plecak pozwoliłam nosić dopiero mężowi, po roku jakoś, bo mam wieczny syndrom „ja sobie poradzę”.

Nie mam powabu i czaru. Nigdy nie zgrywałam słodkiej idiotki, jak radzą też pewne porady. Często rywalizowałam z mężczyznami intelektualnie i proszę, męża znalazłam, a nie jak doradzają niektóre matki i babki „ nie daj facetowi poznać, że jesteś mądrzejsza, to rani mu ego”.

Nigdy nie słucham porad, utartych schematów i życzliwych. Często robię wręcz na przekór, ot, durna natura.

Może jestem babochłopem, mam jaja i w ogóle, niewiele ze mnie z kobiety.

Ale może po prostu, jestem trochę dziką kobietą. Z wolną, wyzwoloną duszą. Może mam w sobie za dużo siły. Może nie boję się pokazać swoich zalet. Może, mam mniej kompleksów, niż powinnam.

Bo powiem wam, że mam często wrażenie, że tylko kobiety zakompleksione, niepewne swojej kobiecości, niepewne siebie albo swojego życia szukają twardej opoki porad. Szukają twardej opoki wyssanych z życia zasad- zamiast po prostu żyć.

Potrzebują porad, trzymają się stereotypów, potrzebują zasad w randkach- i, często mam wrażenie, w miłości. Silna, dzika kobieta, z wyzwoloną duszą, pewna swojej siły, mająca w swoim sercu ciepłe centrum własnego wszechświata nie potrzebuje zasad, bo nie boi się zranienia, nie boi się życia. Nie boi się że wyjdzie za nawias i będzie odrzucona. Wie, że takiego ognia się nie odrzuca, tylko nie każdy chce się przy nim grzać. I to jest w porządku.

Silna, dzika kobieta nie potrzebuje zasad na randkach- i po prostu, gdy chce, czuje, że tego potrzebuje rzuca się głową w dół w wir życia. Rzuca się głową w dół w wir możliwej miłości. Zdaje się na pierwotną siłę jej strumienia, daje się mu ponieść. Nie analizuje, nie myśli, co zrobiła źle. Działa. Nie boi się, kto co o niej pomyśli. Jest sobą. I po prostu kocha, jak po prostu powinien kochać człowiek.

I, cholera- o ileż to przyjemniejsze, po prostu kochać. Nie bawić się w gierki, myśleć, co ktoś powinien zrobić pierwszy, czy zrobi się to dobrze.

Bo tak naprawdę- gdy robimy to, co czujemy, znajdziemy tego, kto nas akceptuje takimi, jakimi jesteśmy. Nie musi nas kupować. My też zaakceptujemy i znajdziemy takiego człowieka, bez durnych zasad. Bo jeśli trzymamy się zasad na początku, czy nie musimy trzymać się ich całe życie? Czy wtedy, całe życie czasem...trochę nie udajemy? Czy komukolwiek to pasuje?

No chyba, że jesteśmy tak zdesperowani i tak boimy się samotności, że wolimy całe życie tkwić w jako- takim związku z poradników i jako-takich pseudofajerwerkach z komedii romantycznych. Każdemu wedle potrzeb, mówili.

Ze mnie żadna księżniczka, wolę wojowników, buntowników i złodziei. Na swój los nie narzekam.

Więc, może patrząc na to, warto czasem, będąc kobietą podejść do jakiegoś pana i też zagadać, dając mu swój numer (so, call me maybe?), też nie czekać, aż zapłaci za kolację, bo może jest przed wypłatą, ale fantastyczny w łóżku i wie, że nie musi kupować żadnego...loda?

P.S. Tekst rzecz jasna, napisany w dużej mierze z przymrużeniem oka, dystansem i ironią. To żadne wylewanie hejtów i bóldupienie, ocenianie cudzego życia i postępowania..taka forma. Co nie znaczy, że w dużej mierze tak nie myślę- przede wszystkim, w swoim życiu. Kto mnie zna, ten wie XD