O kwiatach, które umarły tej zimy, ale i o zielonych pędach, które wzrosną na nowo.

 Wiele kwiatów nie przeżyło tej zimy.

Wiele rzeczy w moim sercu nie przetrwało jej również. Po ciężkiej jesieni przyszła czas na śmierć, z którą teraz się godzę.

Umarło we mnie wiele rzeczy, ale nadchodzi wiosna. Czuję ją, wraz z pełnią w znaku panny, czuję ją, gdy zmienia się zapach deszczu. Gdy pierwsze zielone liście witają na drzewach. Czuję ją i mówię sobie wytrzymasz, ta reszta, co w tobie została, te piękne rzeczy, czułość, cierpliwość, przeżyły. I zakwitną nowe.

A co to umarło, czas pochować. Czas pożegnać się z pierwotnym kształtem pewnych więzi i zrozumieć, że nie wróci się do tego, co było. Nie wróci się do euforii, pełnego zaufania. Gdy szklany okruch wpadnie do oka, zostawia rankę, zostawia bliznę. To nie to samo, co okruch lodu, który topi się wraz z łzami. Na zawsze zamazuje spojrzenie.

I to dawne trzeba pochować.

Trzeba pokochać to nowe, już w pełni. Gdy upłynęło trochę czasu w rzece wszechświata, można próbować kochać na nowo, to spojrzenie, pejzaż z blizną. Wielu powiedziałoby że to niemożliwe. Ja chociaż chcę spróbować.

Wiele kwiatów nie przeżyło tej zimy.

Wczoraj pochowałam wrzos, wrzos, który dostałam pięknej jeszcze jesieni. Nie przetrwał zimy. Sądziłam, że to tylko liście, kwiaty, usychają, że jeszcze da się go uratować. Okazało się, że martwe były przede wszystkim korzenie. Zgniłe, przemrożone. Zimno i wilgoć je zabiły, zimno i wilgoć mojego mieszkania. Podobne do tego zimna i wilgoci, które tej zimy nosiłam w pewnych pokojach mojego serca.

Walczyłam o ten kwiat. Próbowałam wszystkimi znanymi mi metodami. Podcinałam, podlewałam podsuszałam. Jednak zmarł. Nie wszystko w życiu da się uratować.

Gdy rano wyrzucałam jego resztki, zaszkliły mi się znów oczy.

Moja babcia zawsze mówiła, że kwiaty odzwierciedlają nasze więzi. Jeśli dane nieszczerze, zamierają. Jeśli coś się dzieje między ludźmi, dzieje się podobnie. Rzecz, w którą wierzyłam święcie i której nie dawałam wiary.

Wrzos umarł jak pewne rzeczy między ludźmi. Musiałam to zrozumieć, przyjąć na nowo w pełni ten ból zamierania. Wrzos umarł, jesienny kwiat, umarł jak pewne rzeczy tej zimy.

Ale na moim parapecie jest wiele miejsca. Zakwitną nowe kwiaty. Przyjmę je tak samo, z taką samą radością jeśli ktoś zechce mi je dać. Nowe symbole, tak ważne, tak ważne, że prawie o tym nie mówię. Moje kwiaty, moje metafory.

Jest wiele miejsca na parapecie, jest wiele miłości i czułości. Trzeba tylko jeszcze trochę wytrzymać, dobrnąć do końca zimy. A potem na nowo może uda się budować pewne rzeczy. Może uciszę chaos w głowie, ten, który przyszedł sam i zjada po kolei, po kolei zabija.

To co we mnie głęboko ukryte wyciąga na wierzch.

Jedna rana, jedna rana, ale na tyle głęboka, że oswobodziła stare demony.

Przychodzą w snach.

Jednej nocy sny z moim ojcem, ojcem który tym razem mnie gwałci. Ojcem, który płacze, przeprasza i żałuje, a ja nie umiem wybaczyć. Gdy przeprasza kolejnej, już jego mi jest żal, nie siebie samej. Wybaczam, chociaż wiem, że nie mogę.

Sny, które przynoszą wspomnienia, zadają nowe rany.

Sny, które wołają choć do nas, pomożemy ci.

Niedźwiedzie w snach. Niedźwiedzica o trzech łapach w moim domu, która mieszka ze mną. Kaleka jak ja. Wypłakuję się w jej ciepłe ciało, głaszczę miękkie futro, aż o trzeciej w nocy budzę się ze łzami w oczach. To nic. To znak, że znów muszę pomóc sama sobie.

Nikt poza mną mnie przecież nie ocali.

Nikt poza mną nie ocali moich kwiatów.

Szukam w sobie niedźwiedzicy, w której coś umarło, która głodna obudziła się przedwcześnie niepokojem, ale która przetrwa. Tej spokojnej, tej która wie. Która wie, że trzeba nieraz umrzeć, by ponownie się narodzić.

Tej, która umie zrozumieć stratę i żyć pomimo niej. Nawet, jeśli straciła nie tylko nogę, a tak wiele z wiary, że prawie zgasła.

Bo moje serce, serce niedźwiedzia, prawie przecież zgasło. I lekko, lekko podtrzymuję ten ogień, walczę i mówię znów, byle do wiosny. Byle przetrwać.

Tyle tęsknot i pożegnań. Tyle zawiłości i słów, w których sami się gubimy.

Gdy widzę jego słowa „moje potrzaskane na milion kawałków serce tęskni za jej elastycznym” nie czuję, że mogę jeszcze się naciągnąć. To ja mam serce potrzaskane na miliony kawałków, ale sklejam je, ciepłą śliną i krwią, ratując siebie, ratując to co zostało. Bo dużo umarło od jesieni, wiele zwierząt w moim lesie padło dopiero teraz, na przedpolu wiosny, z wycieńczenia.

Goniły resztkami sił, ale nie przetrwały przykro mi, takie prawo natury. A ja ledwo nadążam z pogrzebami.

Ale nie jestem tylko zwierzęciem, jestem lasem. Musi we mnie coś umierać i coś się rodzić.

Ja na wiosnę wydam zielone kiełki, ja znów przyjmę cykl życia-śmierci- życia. Jak już nieraz.

Obudzę się. Bo zasnęłam za głęboko.

Wiele rzeczy umarło tej zimy, nie dało się ich uratować.

Umarło wiele kwiatów, o niektóre ciągle walczę. O opadające z krzewu biało-zielone liście, kolejne zgniłe korzenie. Z tym, kto dał mi ten kwiat, nie rozmawiam od roku. Od roku ani słowa.

Zima i tu zrobiła swoje.

Niejedne zwłoki widziałam w życiu. Niejednych dotykałam, niejedne oczy zamykałam własną dłonią. W tym roku tak ich wiele, bo jednak i trochę żyję w tym domu, domu dla niepotrzebnych, tych, których nikt nie chce, domu, w którym ponoć to ja sprawiłam cud.

Nie ma nic smutniejszego niż martwy ptak, mówił mi kiedyś. Widziałam dzisiaj martwego wróbla w parku. Ale nie zasmucił mnie tak bardzo, jak widok umierających w moim domu kwiatów.

Mam wrażenie, że one to ja.

Wykończył je brak światła, zimno, lód na oknach, który mieliśmy w mieszkaniu.

Mnie wykończyły nadmiary myśli.

Razem gonimy resztkami sił, razem próbujemy zaczerpnąć nowy oddech.

Moje mieszkanie nadal jest zimne. Miewam zimne ręce, co nigdy wcześniej mi się nie zdarzało.

Jestem zmęczona.

Znów, dopadły mnie choroby. Nawet ja się złamałam, złamałam i wzięłam leki, których nienawidzę. Antybiotyki. Brak oddechu.

Ciągnie się cały czas. Moja dusza jest zmęczona, zmęczyło się więc i ciało.

Nie śpię wcale tak dobrze, jak wmawiam wszystkim. Krew nadal leci z nosa.

Nie krwawię prawidłowo, jak powinnam krwawić jako kobieta co miesiąc, bo nie mam na to siły. Tylko plamy zamiast świętej krwi. To doprowadza wręcz do kolejnych łez.

Czy tamto odebrało mi tez kobiecość? Głupia myśl, a jednak wiem, nie mam siły, głowy na miłość, na zabawy w namiętność. Nie tak jak przedtem.

Smutny, fakt, najgorszy. To też trochę umarło, choć więcej w nas czułości. Ale nie wróci dawna beztroska. Tak umiera niewinność dziecka i zabiera z sobą cały świat.

Tak umiera wiara.

Tak umierają kwiaty.

Mam wrażenie, że te kwiaty to ja. Leżę na łóżku i patrzę w ich stronę, zastanawiając się, czy naprawdę wytrzymają. Czy ja wytrzymam. Czy rozpadnę się jak domek z kart, czy upadnę jak kolana podcięte górskim wiatrem?

Patrzę na ich zamieranie, sama zamieram. Myślę o tym, że potrzebne mi nowe- ale stale mam wrażenie, że to byłoby tylko oszustwo. Oszustwo takie samo, jakie popełniam przy wielu ludziach na co dzień, śmiejąc się do nich i mówiąc im, że wszystko w porządku.

Nie wszyscy wierzą.

Tak jak nie wszystkie kwiaty obumierają. Jeden kaktus, zielony, kupiony podczas pewnego spaceru rok temu, ma się jak najlepiej. A to on powinien umrzeć z braku światła i zimna jako pierwszy.

Rozrasta się w najlepsze.

On ma siłę. On ma wiarę. Pociesza mnie jego zieleń, zieleń w tym oddechu śmierci, który czai się nad moim uchem, który czuję na moim karku.

Wiele rzeczy musiało obumrzeć tej zimy. Pewnie i kaktus stracił wiele korzeni, tylko tego aż tak nie widać, bo cała reszta była silniejsza.

To ciężkie, być czułym opiekunem kwiatów w starym kamienicznym mieszkaniu i widzieć, że się nie podołało.

To ciężkie, wierzyć, że wszystko będzie dobrze, a potem nosić żałobę, która była nieuchronna. Mimo to tli się wiara, tli się, ta, że wszystko się ułoży. Tylko teraz już nie wierzy się ślepo, gdzieś w środku w powroty do źródła rzeki. Teraz widzi się wyraźnie, że trzeba płynąć z jej prądem.

Nauka pływania, kolejna.

Nauka pływania gdy boimy się wody. I temu podołamy.

Wiele rzeczy umarło tej zimy.

W lustrze widzę brzydką kobietę, bez dawnego ognia w oczach tylko nieraz w ciemności i resztkach namiętności budzi się on na nowo, w sypialnianym cieple. Na chwilę, ale ożywa choć na chwilę, dając nadzieję, że może znów zapłonie.

Może przestanę porównywać ciała, jak zaczęłam, gdy poczułam się gorszą, poniżoną kobietą. Z wiosną przecież zawsze budziła się we mnie kotka. Zawsze czułam się wspaniale. Może nie odebrano mi tego?

Popłynę, zobaczę.

Najwyższa pora przecież przestać się użalać, raz a dobrze.

Najwyższa pora poczuć się dobrze, szczęśliwie na dłużej niż dobę.

Moje ciało jest zmęczone, zmęczona moja dusza.

Musiałam przez chorobę odwołać podróż, na którą tak liczyłam. Nie spotkam się z moją prawdziwą siostrą, siostrą mojej krwi przed jej porodem. Nie spotkam się z Nią. Nie spotkam się z Nim.

Trudno.

Pojadę w miejsce, z którego czerpię energię. Pojadę, wsiądę jutro w pociąg i będę świętować najbardziej kobiecą pełnię. Może odzyskam znów spokój, jak przecież już nieraz bywało. Może odzyskam go naprawdę.

Może uda się zacząć na nowo pewne rzeczy, choć nie wiem, czy mam na nie siły. Pewnie okaże się na miejscu. Czy warto już teraz...czy trzeba jeszcze trochę poczekać.

Może odżyję.

Może przywiozę nowe kwiaty.

Może, tym razem, te przetrwają. Tak jak ja przetrwałam do tego momentu...i co więcej, mam zamiar iść dalej. W ten albo inny sposób. Odchodząc albo zostając.

Wiecie, rzadko patrzymy w ten sposób na rośliny, na kwiaty, ale one mają w sobie wielką wolę walki i przeżycia.

Tak samo jak ja.

A jeśli chcecie, przy pełni, możecie pomyśleć o zielonych pędach, nowych korzeniach, które drążą nawet skałę. Złapię te myśli. I przetrwam. Bo gdy wstanie nowe wiosenne słońce....będzie po mojej stronie. 

To co było przepadło

Wzloty i upadki zdarzają się każdemu

Podczas samotnej wędrówki przez zapłakany świat

Ale gdy wyjdzie słońce

Gdy wzejdzie słońce

Będzie po mojej stronie.