O grze, w którą wszyscy gramy, czyli "ja mam gorzej".

Wszyscy od czasu do czasu musimy ponarzekać. Trochę zamarudzić, pożalić się na los i złe ogólnie rzecz biorąc życie. Zdaje mi się, że to cholernie ludzie. Zresztą, nie od dzisiaj wiadomo, ze tłumienie emocji, zwłaszcza tych złych, działa na nas destrukcyjnie, dopiero na poważnie odbiera nam chęć życia i czyni nas zgorzkniałymi. Całkiem, jakbyśmy gnili od środka.

Inną wiadomą sprawą jest, że co za dużo, to niezdrowo.

Gdy coś nam się w życiu naprawdę nie układa, rzucił nas mąż, poważnie zachorowaliśmy, straciliśmy dom- mamy niezłą, naprawdę niezłą dyspensę na marudzenie. No bo kto nam zabroni? Przecież wiadomo, stało się coś złego. Musimy wyrzucić emocje, musimy trochę podzielić się nimi ze światem, bo jak wiadomo, zwierzęciu stadnemu tak najłatwiej często pozbyć się pierwszego ciężaru barków. Pierwszego, bo jak wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę, samo marudzenie nie jest złotym środkiem na jakiekolwiek nasze dolegliwości. Jest nim, po wyrzuceniu z siebie emocji, ogarnięcie tyłka i wzięcie się w garść. Planowanie i podążanie dalej, bo przecież co się stało, to się nie odstanie i jak pisał Murakami w „Zniknięciu Słonia”- „nic nie poradzisz na to, że nic nie poradzisz”. Nie od dziś to wiadomo, że marudzenie daje ulgę, ale nic samo w sobie nie załatwi, tak samo, jak nie załatwi spraw za nas świat. Nikt nie wybuduje za nas nowego domu, nie ułoży sobie życia na nowo w pojedynkę czy też nawet nikt za nas nie będzie pocił się na rehabilitacji po wypadku, w którym straciliśmy nogę. Mimo, że często to lekarz nam tą nogę uciął i uratował nam tym życie to jednak nie jest bogiem i nie na nim możemy polegać.

Co gorsza, powiem wierzącym w Boga osobowego czy tez ingerującego w nasz świat- Bóg i sama modlitwa też za nas nie załatwi sprawy. Zwłaszcza, tak tak, ta modlitwa, w której marudzimy i złorzeczymy. Ponoć, mówią to nawet niektórzy teologowie każdej religii, o wiele więcej dobrego zdziała modlitwa dziękczynna. No ale, ja teologiem nie jestem i nie nad modlitwami chciałam się tu rozwodzić.

Marudzenie sprawa ludzka. Marudzenie, żalenie się, chwilowe załamania i wylewanie bólu, wstydu, smutku- coś, bez czego po prostu nikt z nas nie byłby człowiekiem.

Niestety, często jednak, nawet jeśli wiemy, że marudzenie nie pomaga, wiemy logicznie, to za bardzo przyciąga nas ono swoją pozornie uzdrawiającą siłą.

Wiem jednak z własnego doświadczenia, jak łatwo się w marudzeniu pogrążyć. Co więcej, widzę nieraz, jak ono wchodzi w krew. Marudzić zaczynamy gdy nie tylko wypadek upierdoli nam nogę. Zaczynamy marudzić, gdy po prostu boli nas paluszek i główka, bo cóż, ten paluszek i główka to nadal nasze centrum wszechświata, nie obchodzi nas, że inni nigdy nie pobiegną. Sami też często pewnie nie pobiegniemy, bo nie lubimy biegać, ale cóż, to już kwestia wyboru, a nie możliwości.

Nawet jak czasem zamarudzimy na paluszek, też dobrze. Nadal ludzka rzecz.

Jak czasem popłaczemy, bo mamy PMS-a, rządzą nami hormony i mamy wrażenie, że świat nas nie kocha albo po prostu skrzyczał nas szef, też naturalne, musimy się komuś wyżalić. Każdy z nas, zasadniczo, powinien mieć nawet taką osobę, której może zamarudzić, kiedy po prostu ma łzawy dzień. Zaufaną, która nie wyśmieje, która nie skrzyczy i nie przewróci oczami. Najlepsze relacje i przyjaźnie chyba właśnie polegają na tym, że wiemy doskonale, kiedy ktoś może nam marudzić, a kiedy trzeba powiedzieć „ogarnij dupę i przestań jęczeć”.

Sama w swoich relacjach widzę często, że to się udaje. Mam momenty, gdy po prostu przytulam ofiary PMS-u, milczę i słucham gdy przychodzą prawdziwe łzy żałoby czy tęsknoty, prawdziwe marudzenie po bolesnych ranach zadanych przez los. Wiem też, przy niektórych osobach, kiedy na siłę kopnąć w tyłek i powiedzieć „weź się w garść”, czasem bardziej lub mniej brutalnie. Nie wiem, na ile to moje wrażenie, a na ile najprawdziwsza prawda, ale mam wrażenie, że w wielu relacjach udaje mi się nawet nieźle balansować między potrzeba cudzego marudzenia, prawdziwej rozpaczy wylewanej tonami łez a ogarnianiem komuś dupy i wciskaniem obiadu, żeby ktoś zwlekł się z łóżka i nawet na mnie nakrzyczał. Lata praktyki, jak sądzę.

Oczywiście, nie zawsze to się udaje. Ludzie, nawet ci, z którymi jesteś blisko i których kochasz, nie zawsze podlegają tym samym, żelaznym regułom. Czasem tam, gdzie przedtem powiedzenie chodźmy się najebać pomagało, w nowym miejscu powoduje istną katastrofę. A ja mimo że jestem czarownicą, nie jestem jasnowidzem.

W każdym razie mam niezłą wprawę w słuchaniu cudzego marudzenia i mam to szczęście, że są ludzie którzy znoszą z cudem moje najbardziej marudne dni ( o jesoo jak bolą mnie zatoki o jesooo jak mi źle o jesooo jak mnie każdy wkurwia, serio, mantra całodobowa). Są tacy, którzy wiedzą, kiedy przytulić i dać buzi a kiedy powiedzieć „ogarnij dupę, Szopie” ( ukłony w stronę mojego zacnego Męża, zwłaszcza).

Wielu ludzi zwraca się więc do mnie ze swoimi problemami a ja słucham, staram się je nawet nieraz jakoś rozwiązać, staram się pocieszyć i chyba nawet nieźle mi to wychodzi. Może dlatego, że nie słucham marudzenia na odczep się, tylko NAPRAWDĘ mnie to interesuje i NAPRAWDĘ chcę często jakoś pomóc. Tak już mam, mój egoizm karmi się cudzymi problemami i dzięki cudzym nieraz mi w moim życiu lepiej, bo zapominam o tym, co mnie boli choć...muszę przyznać, że ostatnio w życiu naprawdę, na mało co narzekam.

Bywam straszną marudą jak każdy, ale szybko się ogarniam, więc może dlatego szybo chcę ogarniać resztę. Znoszę jednak cierpliwie najdziwniejsze marudzenia i może nieraz, w moje gorsze dni można mi zarzucić, że nie mam siły na zabawy w psychologa...ale nie jest chyba ze mną ta źle.

Jest jednak jedna rzecz, której nienawidzę. Czy gdy ktoś przychodzi do mnie ze swoim problemem, czy co gorsza, gdy ja ze swoim marudzeniem przychodzę do kogoś i chcę być po prostu wysłuchania.

Jedna rzecz, przez którą dostaję istnego szału.

Zabawna gra, w której ponoć my, Polacy, jesteśmy mistrzami.

Zabawa w JA MAM GORZEJ.

Nosz kurwa mać.

Co gorsze? Sama się na tej zabawie nieraz łapię. Sama dostaję przez to szału.

Nie wiem, czy wiecie na czym polega dokładnie zabawa w „ja mam gorzej”, ale mam wrażenie, wszyscy podświadomie wyczuwamy reguły tej gry i nieraz się z nią w życiu zetknęliśmy.

Parę przykładów z życia?

Ot, jesteś chory, chcesz się pożalić, pomarudzić jak to ci cieknie z nosa. Nagle twoja znajoma, jak się okazuje ( chociaż nie zauważyłeś tego w pracy tudzież na zajęciach) miała tydzień temu taaaaki katar, że cudem, że aż jej ryja nie rozerwało i dziwi się, że ty to tak przeżywasz.

Przykład z mojego życia? Zmarł mi kolejny pacjent. Niby nic, ale jednak jakoś rusza. Chcesz się tym podzielić. Mówisz o tym komuś znajomemu. Nagle i dookoła niego wszyscy umierają, rok temu umarła ciotka siódma woda po kisielu i co ty w ogóle wiesz o stracie. A pogrzeb sąsiadki z zeszłego tygodnia i jej widok w trumnie nadal jest taką traumą! A ty agonię jakiegoś pacjenta przeżywasz.

Cóż. Inni zawsze mają jeszcze gorzej. Ale, jak śpiewa Kazik, nie da się ukryć, że są tacy, którym jest lepiej. Choć, czy w ogóle możemy powiedzieć o życiu lepsze, gorsze? O sytuacjach? Absolutnie nie. Lecz mimo to staramy się przyrównać. Pokazać, że jesteśmy lepiej...albo mamy gorzej.

Sama na zabawę w „ja mam gorzej” jestem cholernie przeczulona. I niestety zdaję sobie sprawę, jak łatwo można dać się w to wciągnąć. Gdy tak myślę, są po prostu dwa powody, które sprawiają że przez „ja mam gorzej” dostaję istnego szału.

Myślę, że w dużej mierze spowodowała to moja teściowa. Serio. Od kiedy ją poznałam, zrozumiałam, jak ostra i zacięta może być gra „ja mam gorzej”. Jak jej reguły powalają i...wcale nie ułatwiają życia. Chcecie poznać grę ja mam gorzej w mistrzowskiej odsłonie, przedstawię wam ją.

Chcesz powiedzieć po prostu, że jesteś zmęczona po pracy? To nic, że dźwigasz, biegasz 12 godzin. Ona ma gorzej. Bo rzecz jasna jest starsza, bo powinna być już na emeryturze i już się napracowała w życiu, a nadal pracować musi. Co z tego, że przez 2 lata pracowało się z nią bo..pracuje w domu. I zwykle kończy pracę koło 12-13, z tego co pamiętam, gdy z nią mieszkałam. Są dni, kiedy faktycznie zapierdala jak mały samochodzik, nie przeczę ale...wiemy, wiemy. Ma gorzej. Zawsze bardziej wyeksploatowana przez pracę.

Boli cię głowa? To nic. Ją też nagle zaczyna boleć. Ma migreny, musi brać leki a każda nawet najmniejsza zmiana ciśnienia rozsadza jej czaszkę. Do tego niedawno prawie umarła, bo zemdlała, serio.

Nie chodzi mi o to, że to wszystko nieprawda. Moja teściowa napracowała się w życiu i ogólnie jest dobrym człowiekiem i nieraz naprawdę źle się czuje. Ale w tych kwestiach zachowuje się jak dziecko. Zawsze ma gorzej. Zawsze musi zwrócić uwagę na to, jaka ona biedna i twoje żale są przy jej niczym, nawet, jeśli po prostu informujesz „boli mnie głowa, macie gdzieś aspirynę?”. I niestety, tym samym potrafi wciągnąć w tą grę, jak mnie wczoraj. Bo co za dużo, to niezdrowo. Człowiekowi się ulewa, jak niemowlęciu. I sam potem ma do siebie wstręt.

Wobec gdy „ja mam gorzej” jestem przewrażliwiona nie tylko przez moją kochaną teściową.

Gdy ponad już rok temu zmarł Królik, a ja zajęłam się paroma jego sprawami, odczułam, jak gra w „ja mam gorzej” potrafi zaślepić ludzi. W dużej mierze to była moja wina, bo być może, wzięłam na siebie aż za dużo, takie mam wrażenie, gdy patrzę z perspektywy czasu. Chciałam pocieszać, wysłuchiwać cudzego żalu, mimo że sama miałam w tej samej kwestii niezaleczoną, wielką ranę pod sercem. Mimo że w dużej mierze rozpadło mi się życie, chciałam się zabrać za minimalne łatanie innych żywotów. Błąd. Wielki błąd.

Trochę dało mi w kość nawet środowisko blogów. I nie mówię tu o wszystkich, ale o paru osobach, które po prostu „miały gorzej”. Nie chodzi mi o to, że porównuje się straty. Każda relacja jest inna, każdy ból jest inny. W tamtym czasie zresztą powtarzałam to sobie jak mantrę. Zdawałam sobie z tego sprawę i w wielu przypadkach to była najczystsza prawda. Ale po prostu gdy kolejny raz z rzędu usłyszałam od tej samej osoby „nie wiesz, jak to jest stracić kogoś tak bliskiego” w głowie wyświetlał mi się jeden z memów i słyszałam cholernie ironiczny głos „Tak? To bardzo interesujące opowiedz mi jak to jest stracić kogoś, z kim przez pół roku wymieniałaś komentarze na blogu i jak wielką pustkę w twoim życiu to uczyniło, chociaż cóż, powiem ci w sekrecie, znałam tego człowieka 7 lat, kochałam go przez 7 lat i widziałam go średni statystycznie 3 razy w tygodniu. Do tego nieraz nawzajem ratowaliśmy sobie życie. Trzymałam go za rękę w szpitalu. Tak, opowiedz mi, jaka to wielka strata, doprawdy, nie mam pojęcia”.

Oczywiście, ani razu nie powiedziałam tego na głos, nie napisałam wprost. Wiedziałam właśnie, jakie to podłe, powtarzałam mantrę każda strata jest inna i bólu się nie porówna ale...takie właśnie zagrywki powodowały, że sama wciągałam się w grę „ja mam gorzej”. I szczerze, nienawidziłam siebie za to. Nienawidzę do tej pory.

Bo nienawidzę gdy w „ja mam gorzej” Nienawidzę, że jako po prostu człowiek nie umiem się od niej do końca uwolnić.

Mam wrażenie, że ta nasza międzyludzka gra ma różne przyczyny.

Czasem zaczynamy grać w nią niechcący, bo za bardzo się zapędzimy w słynnym pocieszającym „wiem co czujesz”. Kłócisz się z chłopakiem? Wiem co czujesz, sama niedawno się kłóciłam, ale wiem, że można z tego wyjść, nam się udało, wam też się uda. Zmarł ci ktoś bliski? Wiem co czujesz, mi też zmarł jakiś czas temu, ale jak widzisz, można żyć dalej, wiem na swoim przykładzie.

Wiem co czujesz bywa wobec niektórych najlepszą metodą pocieszania, to współodczuwanie..choć to wierutna bzdura, bo nigdy nie wiemy, co ktoś czuje i jak ktoś zdaje sobie z tego sprawę, lepiej po prostu milczeć. Nie siedzimy w drugim człowieku, definiujemy ból, ale on nadal pozostaje Wittgensteinowskim „żukiem w pudełku”. Wiem co czujesz jednak często pomaga ale..cholernie łatwo się w nim zagalopować. Wielu z nas czyni właśnie ten błąd, może przez wspomnienia własnego bólu zaczynamy sami na nowo się źle czuć i sami chcemy być pocieszani, nagle „mamy gorzej”? A może po prostu wszystkie dobre chęci prędzej czy później zmieniają się w brukowane piekło. Ale, w każdym razie, gra w „ja mam gorzej” nie zawsze ma złe korzenie. Czasem to po prostu chęć pokazania, że z bólu można się wydostać- cóż, sama to stosuję. Niestety jednak w tym pokazywaniu łatwo się pogubić. No i nagle mamy gorzej.

Mimo wszystko, mam wrażenie, że potrafimy w głębi ducha rozróżnić, kto chciał dobrze i przy okazji wdepnął w bagno naszej ukochanej gry, a kto robi to z rozmysłem.

Jest parę takich osób ( nie mówimy już o mojej teściowej, bo ona jest mistrzem!) w moim życiu, które zawsze mają gorzej. Nieraz chcę się z nimi podzielić dobrymi nowinami- milczą przez parę dni. Gdy mają kłopot, same do mnie uderzają jak w dym, bo wiedzą, że pod tym dachem każdy otrzyma pomoc, jeśli o nią poprosi. Ale gdy ja mam problem, bo chcę się zwierzyć, zawsze mają ciężki dzień, zawsze to im umarła ciotka albo to oni pokłócili się z drugą połówką.

Myślę, że i tych mogę podzielić na dwa, choć oczywiście, wcale nie sztywne typy.

Niektórzy to po prostu nieuświadomieni egocentrycy. Ludzie, którzy nie potrafią skupić się na innych, wierzą nawet że mają dobre serca, ale nigdy przez dłużej niż 5 minut nie potrafią skupić się na cudzym problemie. To nie są ludzie źli, zresztą, nie ma dobrych ani złych ludzi. Mam wrażenie, że są trochę niedojrzali i mimo najlepszych intencji nie potrafią spojrzeć dalej niż czubek własnego nosa. Sprawiają wrażenie, że zawsze są dla ciebie ale...zawsze są dla ciebie, by rozegrać własny spektakl dobrego serca. Na nich nabieram się najłatwiej.

Są też drudzy. Tacy, co dowartościowują się cudza uwagą rozważniej. Ci, co zawsze mają zimniejsze poranki i ich mleko częściej się ścina. Ci, którzy też z premedytacją umniejszają cudzy ból, by wyjść na większy plan i często ściągają we własną otchłań. A cudze sukcesy, gdy się zdarzą, umniejszają, a własne muszą stawiać na piedestał. To bardzo smutni ludzie, których...jest mi żal. Zawsze mam wrażenie, że mają bardzo gorzkie życia, ogromne kompleksy i muszą się po prostu na kimś wyżyć. Na tych już się nie nabieram. Tych denerwuję swoją...radosną obojętnością, jakkolwiek nie brzmi to stwierdzenie, ale zapytajcie ludzi z mojej pracy o co chodzi, to wam powiedzą.

Wielu ludzi po prostu gra w „ja mam gorzej” bo chce też zwrócić na siebie uwagę. Choć przez chwilę poczuć, że może odpocząć. Choć przez chwilę być...dzieckiem. Bo to dzieci w nas kochają się żalić, marudzić i chcą mieć nieraz pocałowane i pochuchane stłuczone kolanko.

Moje słynne „na złość mamie odmrożę sobie uszy”. Odmrożę, żeby mieć gorzej i żeby być może...sprawdzić, kto mnie kocha. Cóż. Jako ludzie stale musimy to sprawdzać.

Wszyscy jesteśmy właśnie przede wszystkim ludźmi. I każdemu z nas zdarza się marudzić, każdemu z nas zdarza się zagrać w „ja mam gorzej”. Nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, bo każdy z nas musi mieć w sobie trochę egocentryzmu, wiadomo- na świat patrzymy tylko swoimi oczami, nie cudzymi i nie sposób wyjść poza ten pryzmat. Wszyscy mamy swoje radości i swój ból i nie sposób próbować choć w części rozumieć cudze, jeśli nie porównując do swoich. To naturalne. Tak tworzyły się chyba społeczności.

Wszyscy od czasu do czasu zagramy w pocieszanie, a przez to w „ja mam gorzej”. Nieraz zostaniemy wplątani w cudzą grę, nieraz zaklniemy ze złością na siebie, że tak łatwo daliśmy się podejść.

Nieraz będziemy po prostu małymi dziećmi, które muszą pokazać swoje zabawki, dowartościować się wobec cudzych, które nie są wcale lepsze, ani gorze. Są po prostu inne.

Lecz...może wszyscy od czasu do czasu gramy w „ja mam gorzej”, wszyscy chcemy czasem, żeby to na nasze odmrożone uszy zwracano uwagę....ale mimo to, na co dzień, możemy się postarać tego unikać. Bo to nie żadna rozgrywka, puchar możecie oddać mojej teściowej albo paru osobom, na których strasznie się zawiodłam już wiele razy.

Niedawno mówiłam o słuchaniu świata. Czasem, mimo że świat pojmujemy tylko przez własne oczy, uszy i porównując do tego co one już widziały i słyszały- możemy postarać się zniknąć. I wsłuchać się nawet nie tyle w świat, co w drugiego człowieka. Czasem nawet nie pokazując rozumiem co czujesz, byłam w podobnej sytuacji a...słuchając, słuchając, słuchając. Przytulając i ocierając łzy. Możemy zniknąć, stracić na parę minut cały swój egocentryzm i słuchać, tak, żeby ten drugi świat stał się w tym momencie najważniejszy, żeby tylko on istniał.

Czy jesteśmy w stanie to zrobić? Czy potrafimy zniknąć choćby dla tych, których najbardziej kochamy, by miłość, sama miłość, mogła rosnąć w siłę?

Mam wrażenie, że gdybyśmy w każdej rozmowie o cudzym problemie stracili na parę minut siebie, naprawdę słuchali i skupili się na cudzym bólu byłby on naprawdę mniejszy a...świat byłby lepszym miejscem.

Więc nie wiem jak wy, ale ja, mimo że zdaję sobie sprawę, że jestem niedoskonałym człowiekiem, sama mam dni marudzenia i mam dziecko, które ociera kolanka i odmraża sobie uszy, mimo wszystko, chcę jak najwięcej rezygnować w tym roku z gry w „ja mam gorzej”.

Chcę zacząć grać w „jestem dla ciebie”. Jeszcze bardziej, jeszcze mocniej. Z całego serca, mimo że potknę się nieraz. Świadomie, a nie na odczep się, żeby tylko wmawiać sobie, że jestem dobrym człowiekiem. Dobrych ludzi nie ma. Mogę być ja dla ciebie. Tylko tyle, aż tyle. 

Chcecie zgrać ze mną?