O tym, że jestem dzisiaj beksą, o strachu i nakładanych maskach, czyli o kolejnych logicznych wyborach życia tak po prostu

Szary jesienny poranek. Dzień wolny od pracy. Dzień po nocy pełnej łez, pełnej wspomnień. Pełnej rozmów, w których to wreszcie cudze bariery puściły, puściły, by oczyścić to, co w środku gnije. Ja ja zawsze jestem, jak zawsze przytulam, słucham, sama nie płaczę.

Sama jestem przy kimś, w tym temacie, beksą tylko w środku, coraz bardziej, tylko w środku. 

Na twarz nakładam brokat, mylą mi się słowa.

Budzę się sama, bo on już w pracy, bo on nie mógł zostać, nie mógł ochronić tego poranka, pełnego szarości, nie mógł stworzyć bariery ochronnej ze swoich męskich ramion. Budzę się sama i płaczę. Płaczę być może oczyszczająco. Może oczyszczająco, a może w wielkiej samotności, samotności pod sercem, tej, która rozrywa podczas takich poranków na strzępy.

Ze wszystkim co zbliża czuję się samotna, bo ubzdurałam sobie, że to ja mam być lekarstwem nieraz na samotność. Lekarstwa, symbole. Te czeka najgorszy los. Poranek o tym przypomina, poranek tym przytłacza. Płaczę więc sobie spokojnie, cicho, chodząc w te i z powrotem.

Od tygodnia mam cholerną ochotę na papierosa. Zapaliłabym i teraz, płacząc. Przecież to dym koił, dym koił rok temu, choć pozornie, choć bolało gardło i szczypały oczy. To dym pomagał między kolejnymi telefonami do obcych wtedy ludzi i zapobiegł każdej łzie. Wtedy nie płakałam.

Teraz jestem beksą, tego poranka, tego świtu, gdy nie mogę dospać do wschodu słońca.

To nic, że zasnęłam późno, pora wstać, snuć się po mieszkaniu i połykać łzy. To nic, że miałam się wyspać, przecież ja ostatnio prawie nie śpię. Nie mogę, nie mogę, budzę się o 2 nad ranem i do 5 już nie zasypiam. Gonią mnie zeszłoroczne sny, gonią mnie wspomnienia.

Mam dosyć wspomnień, że ktoś mnie goni, że brak mi tchu.

Gonią mnie, choć na co dzień o nich nie mówię. Nie myślę. Chodzę do pracy, która daje mi szczęście. Która mnie pochłania. Chodzę do pracy w której odczuwam całkiem inną śmierć, w której nie mam czasu na biadolenie, na marudzenie. W której nie mam czasu na łzy. W której łzy nie pasują mi, młodej, uśmiechniętej, tej, która ma wspierać i pomagać. Uciekam więc do pracy, a po niej robię to samo. Odpisuję na smsy mówiąc, że z listopada nie wolno czynić hasła ani podłej metafory. Gotuję obiady, bo tak wyrażam miłość. Pocieszam, mówię wiele, czasem za dużo, zadaję za dużo pytań. Denerwuję aż swoją przesadną troską.

Troska pozwala zapomnieć o własnym strachu. Troska pozwala zapomnieć o tym, co będzie. O tym, że w każdym miejscu do którego się nie udam, będą dudnić zeszłoroczne kroki. W każdej uliczce, w każdej nadchodzącej śmierci w listopadzie będę widzieć znak, będę widzieć własne wspomnienia, o których wolę nie mówić, którymi wolę się nie dzielić. Bo każdy ma swoje i z nimi musi sobie poradzić...

A ja jestem tylko naczyniem. Tylko naczyniem, pomocnym rękawem na otarcie. Nie umiem być niczym innym. Nie umiem płakać w cudze rękawy. Nie umiem, zachowuję wszystko najważniejsze dla siebie. Tylko niektóre drobiazgi, które mogą mieć znaczenie i dla innych, drobiazgi mówiące o znaczących tytułach książek czy zbieraniu kasztanów, Tylko tyle, a może aż tyle, wypuszczam z siebie, wypuszczam jak parę z ust w mroźny październikowy poranek.

Para z ust mówiąca o zmrożonym sercu.

Nie płaczę, nie spędzam zapłakanych wieczór. Ktoś mógłby pomyśleć, że tak naprawdę nic mnie nie obchodzi. Że ze wszystkim sobie doskonale radzę, bo to nie pierwsza śmierć, bo jestem gruboskórna, bo ja przecież jestem silna i nie potrzebuję wsparcia na cudzym ramieniu. Bo wierzę nieprzerwanie w swoją mantrę, bo wiem, że jest dobrze.

Nie rozmawiam z nikim, z nikim się nie dzielę.

Mimo to boję się. Boję się, odczułam to w środku trzewi, które nad ranem skręcały się boleśnie. Odczułam to mdłościami wymiotującego serca. Bulimiczne serce. Cóż.

Lawiruję między swoją wiarą a rozpaczą. Lawiruję między cudzymi łzami a swoimi uśmiechami, tym brokatem na twarzy, żeby i oni uwierzyli, że wcale nie musi być źle, że wszystko ma swoje powody, przyczyny i powody. Lawiruję i chcę wpoić w nich swoją wiarę która się spala, chcę by uwierzyli, bo może mi będzie lżej, mi będzie łatwiej.

Zapominam, że to wcale tak nie działa. Gubię się w naiwności.

W nocy nie mogę spać. W dzień uciekam w pustki bez myślenia. W zmęczenie ciała.

Boję się, kochając szare dni i deszcze, kochając szum wiatru samobójców. Kochając ludzi we wspomnieniach, kochając tych tu i teraz mimo wszystko się boję, bo w nocy zobaczyłam to, jak się sypię, choć tak bardzo chciałam temu zaprzeczyć. Widzę trzęsące się dłonie, widzę widmo łez jak listopadowych deszczów, widzę czas, który pędzi, nie dając szans na żadne odkupienie. Boję się, bo widzę, że pękam jak przesuszona skorupa, za mała skóra węża, na mojej twarzy pojawiają się rysy. Co będzie, gdy i oni je zobaczą? Czy stanie się to jeszcze bardziej prawdziwe?

Zresztą, kto chce i tak wie. Kwestia, co chce zobaczyć, o czym mówić. Czasem mój strach to powszechnie znana prawda, o której nikt nie mówi. Mój smutek bywa plemiennym tabu wśród prawie-wszystkich najbliższych serc.

A ja się boję.

Boję się nadchodzących dni, pocieszania, znajdowania mądrych słów, powstrzymywanych łez, bo ja nie płaczę, do mnie można się przytulić i już, wszystko jest dobrze, już, już. Przy mnie płaczą umierający ludzie a ja szepczę im pocieszające słowa.

Boję się tego całego nawału listopadowych wspomnień w każdym miejscu, w jakim postawię swoje stopy. Boję się. Na każdym blogu tytuł wspomnieniowy, tytuł mówiący o żalu. Znajdowanie kolejnych niby-mądrych słów. Każdy telefon kończący się rozmową mówiącą o jego uśmiechu. Konieczność spełnienia obietnic pójścia w miejsca, zobaczenia grobów, które tak bolą.

Boję się, listopad z którego ja, sama ja nie chciałam robić symbolu, ale gdzie się nie obrócę, zobaczę w cudzych oczach, w ich odbiciu własne wspomnienia, cudzy ból. Pewnie sama będę nieraz jak wielki wyrzut sumienia, jak rażące jaskrawością przypomnienie, że on nie żyje, a zostałam ja.

Boję się, że nie mam na to siły. Bo kruszeję, jak mięso w piwnicy na zimę, mówiąc za tym, który odszedł.

Kim w tym wszystkim jestem? Jak wielką słabością?

Zawinięty w środek z cieniem wokół powiek strach rozpycha zaciśnięte dłonie.

Starałam się wierzyć, że przetrwam w swojej sile, w cieple, w niespożytej energii, która kocha życie. Nadal wierzę, tylko się boję. Tylko pękam, nie jestem przecież skałą. Ale jak mówił ten, którego łzy dopadły mnie w nocy, nie mam siły skały. Nie wiadomo z jakiej gliny jestem ulepiona. Nie miało to znaczenia, ale być może, muszę to zrozumieć. Być może, by przetrwać. A może w tym wszystkim jak zwykle wcale nie chodzi o mnie. Przerost ego, mania wielkości. Jak zawsze.

Staram się wierzyć, staram się sprawić, że wszystko przetrwa, ze budowla jednego, drugiego, trzeciego domu nie legnie w gruzach. Biegam od serca do serca, skaczę po kałużach cudzych łez, robiąc z siebie błazna. Staram się, ale brakuje mi sił. Nie sypiam nocami. Brzuch skręca mi się ze strachu, jak rok temu. Głowa boli, bolą napięte mięśnie. Zaczynam znów, po raz kolejny zdawać sobie sprawę, jak bardzo jestem naiwna.

Zaczyna chwiać się moja wiara, że uratuję ten listopad dla tych, których kocham. Zaczynam tracić wiarę, że uratuję ten listopad dla siebie. Bo jest za dużo myśli, za dużo wspomnień w mojej głowie.

W domu mojego serca też gości ból, mimo uśmiechu na twarzy.

Mam dosyć wspomnień, z trudem ogarniam własny dom.

W moim sercu też gości wielki ból i przebija się przez wszystkie skorupy. Widzę go wo odbiciu w lustrze, widzę gdy do oczu podchodzą łzy. Kimś innym byłam przed rokiem. Widzę, jak bardzo się zmieniłam, jak zmiękłam. Jak się postarzałam. To wszystko też przyprawia mnie o łzy. Kim byłam, kim się stałam. Jakie są moje emocje? Jak się zmienił mój ból?

Mógłbyś poznać mnie inną.

Mógłbyś zapamiętać mnie innego.

Szarość za oknem nie przytłacza. To nie jej wina. To piękna pora zamierania.

To wszystko, wszystko gra we mnie. Bezsenne noce, ciężkie sny, szepty i przewidzenia. Rozgrzewane o poranku mięśnie, gdy w panice ucieka się przed wspomnieniami, przed zjawami, by żyć, tak bardzo, znów żyć.

Ale może nie można z tym walczyć. Trzeba dopuścić do siebie wszystkie złe i niedobre, cały ból. Trzeba dopuścić do siebie śmierć, po raz kolejny. Pogrzebać kości tych których kochaliśmy, pogrzebać to, co umarło w nas i postarzyło o kolejne tysiące lat w tych krótkich monetach łez.

Może trzeba pozwolić sobie kolejny raz umrzeć, kolejnej cząstce serca. Życie to stałe cykle narodzin i umierania. Także w nas.

Podobno gdy umierasz lecisz sobie, lecisz.

Może nie można wcale walczyć z tym, co tak boli. Szarpać się jak ryba wyciągnięta z wody. Ból nie lubi rywali. Ból wymaga, by go czuć. Czuć nawet, gdy przed każdym innym udajesz, że jest w porządku i przez to, że oni udają, że ci wierzą, sama zaczynasz w to wierzyć. Nie możesz udawać przed sobą. Nie możesz udawać, że twój dom się nie wali, że łzy nie chcą płynąć po twarzy.

Może po to są takie poranki, tak rozpaczliwie szare, tak rozpaczliwie samotne. Poranki, podczas których z nikim nie porozmawiasz, nie podzielisz się, bo ty jako jedna z niewielu nosisz swój ból, rozpacz dumnie samodzielnie. Choć to nieraz tak bardzo chore.

Może nie trzeba z tym walczyć, lawirować i odwiedzić pewne miejsca, choć aż rzygać ci się chce z nerwów na samą myśl, na samą myśl w falach szarości.

Najpierw oni, potem ty. Jego noc, może jej dzień, może kolejni. Kolejne znajdowane słowa albo milczenie, gdy tyle chciałoby się powiedzieć.

Nie uniknę tego, co ma przyjść, nie uniknę tego, co było, bo wszystko już się stało, wszystko pogrzebane w ziemi, ziemi, która zamiera wraz z wadliwymi sercami. Nie porozmawiam z nikim pewnie, z nikim się nie podzielę. Nie uniknę tego, czas wcale się nie cofnie, czas nie spowolni, myśli przestaną być posłuszne i zaczną skręcać tylko w jednym kierunku.

Nie wytrzymuję tempa, wszystko kurwa skręca

Straszna chała w głowie

Więdną nasze lilie, więdną gdy odchodzisz.

Najpierw być może oni, potem ty, choć w tym samym momencie wszystkich uderzy pewnie tak samo. Znów zatrzymane serca, znów łzy cisnące się do oczu. Znów nie będę płakać, będę wtedy w pracy, myślę z ulgą. Potrzymam inną suchą, zimną dłoń, popatrzę w oczy i nie zobaczę tych odbić, myślę z ulgą, gdy wszystko przyspiesza do tego jednego momentu.

Nie uniknę tego, co ma przyjść. Ale nie chcę uczynić z tego symbolu. Nadal się szarpię, choć dzisiaj stałam się beksą, choć dzisiaj znów pociekły łzy. Nie wolno walczyć z bólem, ale nie można się do niego przywiązać.

W końcu wyrzuca się zwiędnięte kwiaty. Jesienią sadzi się nowe cebulki tulipanów, które zakwitną na wiosnę. Pogrzebowe lilie trafiają do kosza, ściągane z symbolicznych grobów, na które nie chcesz skierować swojego wzroku.

Nie uniknę tego, łez, szarpania, nie uniknę cudzych łez i własnych brokatów uśmiechu na twarzy, wiary na pocieszenie. Nie ucieknę, wszystko coraz bardziej się zbliża, nie uniknę tego. Straszących tytułów na blogach, wpisów na fejsie, spacerów w deszczu tam, gdzie spacerowało się rok temu. Nie uniknę, więc wyjdę temu naprzeciw. Ból wymaga, by go czuć, nie można z nim walczyć. A jesień i zamieranie też są piękne.

Czekam więc tylko na Smahain, kiedy to znowu pojadę w tamto nasze miejsce, choć i to przyprawia mnie o mdłości, myśl o tym powoduje nieprzyjemne dreszcze. Ale pojadę tam sama, ze swoim bólem, swoimi łzami, złożę je w ziemi, złożę jako ofiarę. Złożę swoje by przyjmować cudze. Oczyszczę swoją krew by być filtrem dla innej być może, bo może to moje przeznaczenie w tym wszystkim. Oczyszczę krew, żeby uśmiech był znów prawdziwy, nie jak ten, który przyoblekę dzisiaj. Jak ten z wczoraj, kiedy to jeszcze umiałam się śmiać.

Dzisiaj to tylko pewnie preludium prawdziwych łez. Preludium prawdziwego strachu, prawdziwego bólu.

Choć, ten największy w życiu ból do tej pory jest już przecież za mną. Ten jest jak echo, ale...czy można to porównać? Gdy człowieka boli, to po prostu boli. A ten musi to przetrwać. Jak wszystkie kolejne końce świata, tragedie, pożary i zgliszcza w sercach. Jedyny logiczny wybór, wybór uśmiechu, ciepła i miłości. Kwitnących na wiosnę tulipanów. Miłości do listopadowej mgły.

Kolejny wybór życia w życiu. Ten, który jest najważniejszy. 

Aż dziwnie, w szarości poranka pokazało się słońce. 

Tak łatwo o nim zapomnieć...a ono przecież jest zawsze, zawsze, zawsze.