O pieśni prostoty, którą śpiewa moje serce.

Wstać jeszcze przed świtem.

Powitać słońce. Usłyszeć słowika. Wyruszyć tak po prostu przed siebie, czując zapach rosy. Rosy, która obiecuje przygodę. Zbierać wilgotne jeszcze zioła.

Usiąść na ciepłym, rozgrzanym już leniwie słońcu i zmrużyć oczy.

Oto prawdziwe szczęście.

Pieść pochwalna na temat prostoty życia.

Moje życie jest taką pieśnią. A przynajmniej- chciałabym taką pieśń śpiewać, nieść przez świat. Bo to melodia mojego serca. Bo to słowa i dźwięki mojej duszy.

Prostota, klucz do mojego szczęścia.

***

-Taka mądra dziewczyna, a tak się tu marnuje, w tej pracy!- słyszę po raz kolejny w swojej pracy.

-Kiedy przestaniecie? Ile razy mam wyjaśniać?

-No ale mogłaś iść na medycynę, mieć prestiż, zarabiać większe pieniądze...

-Ale powiedzcie, po co mi to?

Powiedzcie, po co mi to?

Zrozumiałam to już dawno temu. Nigdy nie będę sławna, nigdy nie będę podziwiana przez ludzi dookoła. Nie będą widywać mnie wśród znaczących i wpływowych, szepcząc za plecami „oto ona”. Sama nie będę znacząca i wpływowa.

Nie mam takich ambicji. Nigdy nie miałam.

Należę do prostych ludzi. I takim człowiekiem chcę pozostać.

Nigdy nikim wyjątkowym, choć wiem, jak wyjątkowe jest moje serce i umysł, jak zresztą te, które należą po kolei do każdego z nas. Bo wszyscy przecież jesteśmy wyjątkowi. Wszyscy jesteśmy kimś. Wszyscy możemy być też szczęśliwi, każdy na swój sposób.

Niektórzy potrzebują do tego wybijania się z tłumu. Inni masy pieniędzy. Jeszcze inni prestiżu, uznania, posiadania wpływów na cudze duszy i władzy.

Ja potrzebuję swojego spokoju i prostego piękna. Nic więcej mi nie trzeba.

Nie spoczywam na laurach. Nie odpuszczam. Stale chcę się rozwijać- ale nie dla poklasku, nie dla oczu zwróconych w moją stronę.

Chcę się uczyć, żeby wiedzieć. Nie dlatego, żeby podziwiano moją wiedzę. Chcę rozumieć jak najwięcej w życiu, swoim i czasem po to, by pomóc innym. Nie zależy mi na dyplomach, na spojrzeniach zwracanych w moją stronę z podziwem, lekką trwogą, bo mam „taki pojemny umysł”.

Chcę spotykać jak najwięcej ludzi, nie dlatego, by mieć kontakty, które mi coś załatwią, ale dlatego, że kocham ludzi. Dzięki ich spojrzeniom zmieniam i swoje spojrzenie na świat. Dzięki ich myślom poszerzam swoje.

Chcę odczuwać, poznawać dotykać. Ale nie dlatego, że to cenne w naszym świecie. Ale dlatego, że to ważne dla mnie.

Skończyłam jedne studia, zostałam magistrem. Na początku poszłam na studia, bo szli wszyscy. Nie byłam w tym odmienna, choć zawsze miałam wielki głód wiedzy. I zaspokoiłam go w pewnych dziedzinach. Nauczyłam się tak wiele z fizyki kwantowej i zrozumiałam trochę podstaw funkcjonowania świata. Nauczyłam się tak wiele o ludzkim ciele.

Teraz zdaję sobie sprawę, że zdobywanie wiedzy było cholernie przyjemne. I studiowałam chyba głównie po to, bo nie wiem, czy wrócę na tą ścieżkę. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę pracować w „swoim zawodzie”, skoro pracuję inaczej i kocham to, co robię.

Nie zarabiam tak wiele, jakbym mogła.

Niektórzy twierdzą że to, co robię, jest obrzydliwe. W mojej pracy są kobiety, które nie przyznają się swoim mężom do tego, co robią, bo boją się, że ci poczują do nich obrzydzenie i wstręt.

Mało kto powie z dumą „jestem opiekunem medycznym”, powiedziane „jestem elektroradiologiem” w społeczeństwie słyszy się inaczej. Prestiż, duma.

Ale ja tego nie potrzebuję. Kocham to co robię, znalazłam swoje miejsce, jest mi tam obecnie dobrze. I kocham prostotę tej pracy. Kocham delikatne gesty i ciężkość fizyczną podnoszonych ciał. Kocham się męczyć, czuć po pracy każdy mięsień. Czuć, że coś zrobiłam i wiedzieć, że zrobiłam to dobrze.

Dobrze, bo z prostą miłością.

Nie potrzebuję poklasku, prestiżu. Chcę naprężonych mięśni i obolałego kręgosłupa, poczucia, że się żyje, że się działa. Tyle wystarcza. Nie potrzebuję strojenia się do pracy, makijaży, podziwu i trwogi w oczach, jak wobec pań za biurkiem. Wolę swój prosty, biało-niebieski uniform i pot lecący po twarzy.

Nigdy nie zobaczę podziwu w oczach, nigdy nikt mi nie powie, że daleko zaszłam, bo w końcu podcieram stare dupy. Ale zobaczę w oczach dziwną czułość i miłość tych, którymi się opiekuję. Proste uczucia.

Nigdy nie zostanę nikim wielkim, sławnym, podziwianym. Ileż to razy powiedzą mi, że się marnuję w tej pracy. A ile razy usłyszę, że nie mam ambicji, że mogłam z moim umysłem, tak lotnym i prawnym, zostać kimś wielkim?

To nie ma znaczenia. Tu i teraz jest mi dobrze, tu jestem szczęśliwa.

Tu zaznałam kolejnych prostych prawd w życiu. Tyle w tym momencie wystarczy.

***

Przypominam sobie smak naleśników z akacji i dotyk ciepłego, silnego ciała konia. Przypominam sobie kwitnące nenufary i grążele, jeziora zalane blaskiem słońca.

Przypominam sobie górskie wędrówki i zmęczenie nóg, obolałe od ciężkiego przecież plecaka plecy.

Przypominam sobie, że w głowie mam jedną naukę, iść przed siebie. Najprostszy instynkt, który dostałam po przodkach. Najprostsza nauka, która zajęła mi tyle czasu.

Bo tak naprawdę najwięcej nauczyłam się od tych najprostszych. Od roślin które rozsadzają korzeniami stawiane przez ludzi mury, od tych, które kiełkują pomimo mrozów. Od przyrody rodzącej się po zimie, od ptaków wciąż na nowo wijących gniazda.

Od dziecka obserwowałam naturę, aż stałam się nią.

Dowiedziałam się w swoim życiu tak wiele z książek, tak wiele nauczyłam się w szkołach. O ludziach, społeczeństwie, fizyce. Ale wszystko wracało zawsze do jednego punktu.

Wszystko, co w nas, nasze emocje, górolotne myśli o porządku świata i społeczeństwa zawsze wracały do natury. Do życia mrówki w mrowisku, do czułości wilka w stadzie, do siły rośliny kiełkującej spod ziemi.

Wszystkie skomplikowane wiersze, słowa i myśli zawsze, niepowtarzalnie wracają tam, skąd pochodzimy, tam, skąd ja pochodzę.

Wracają do natury, od której tak wiele się nauczyłam.

Wracają do tej, która uczy pieśni prostoty.

***

Nie wszyscy potrafią zrozumieć moje marzenia. Ci, którzy kochają piękne przedmioty, upinają modnie włosy, kochają drogie, luksusowe zapachy zamknięte w szklanych flakonikach. Ci, którzy wiele takich rzeczy uważają za prawdziwie piękne. Dla mnie to skorupy bez duszy.

Nie rozumieją, że chcę, żeby włosy były krótkie, praktyczne, tak, abo można je było szybko umyć w lodowatej wodzie strumienia. Nie rozumieją, że od zapachu większości perfum mnie mdli, robi mi się niedobrze. Nie wiedzą, naprawdę nie wiedzą dlaczego z zachwytem mówię o zapachu obory, a nie tylko siana. O zapachu mokrego psa, krwi czy świeżo spulchnionej przez dżdżownice ziemi.

Patrzą na piękne bibeloty, toaletki i niepraktyczne lusterka, na swoje pomalowane twarze, które udają i wpadają w zachwyt. Patrzą na coś, co dla mnie jest skorupą.

Dla mnie głaz ma duszę, duszę ma też drzewo, duszę ma zwierzę. Duszę ma też człowiek, ale tak często ją zgubił.

Nie chcę zatracić własnej duszy, dlatego mam pewne marzenie, mam pragnienie, mam cel. Cel, który mówi właśnie o prostym życiu.

Chcę wyjechać tam, gdzie diabły mówią dobranoc. Wyjść wreszcie z miasta, które tak bardzo męczy, tak pachnie spaliną, nawet, gdy zapach miesza się z zapachem porannej rosy leżącej na trawach w pobliskich parku.

Chcę wyjechać, zbudować nasz dom, dla mnie i dla tego, który kocha to samo co ja. Tego, który ceni prostotę życia. Żyć wśród drzew, z dala od ludzi, a jednak bliżej nich, bliżej niż w mieście, gdzie mijamy się anonimowo bez słowa w mrowiskach, których, w przeciwieństwie do mrówek, celu nie rozumiemy.

Znów mieszkać wśród drzew i już nie jezior, a gór. Mamy już upatrzone miejsce, mamy upatrzoną ziemię. Może na nas poczeka. I znów będę zbierać zioła. Hodować kozy, które przecież tak kocham, do których uporu mam taką słabość. Znów, być może, jak przed laty, jak mała dziewczynka, będę zbierać ptaki, które były skazane na śmierć. Te, które wypadły z gniazd i zielone dzięcioły ze złamanym skrzydłem. Znów je leczyć, by potem patrzeć, jak mogą latać.

Może oswoję małego kruka.

Może znów zamieszkają u mnie lisy.

Może znów będę tak blisko jeleni i wilków.

Póki co mieszkają w moim sercu i śpiewają pieść o prostocie życia. Śpiewają o marzeniu, które spełnię.

***

Marzę o domu, który będzie otwarty. W którym będą mieszkać psy, koty i kozy, ale będą mieszkać też ludzie. I każdy, kogo kocham, będzie mógł przyjechać i spojrzeć na prostotę życia. Spojrzeć na to, jak pracują moje ręce i poczuć, jak ogrzewa moje serce. Tak jak teraz każdy może przyjść do mojego mieszkania, mimo że nie czuć w nim zapachu koziego mleka i zielonej trawy.

To też prostota życia. Dzielić się nim w najprostszy sposób. Najprostszym, najczulszym gestem.

Dać lekarstwa, które leczą naprawdę, zebrać zioła. I dotknąć policzka, po którym spływa łza. Tak leczy się duszę.

Nakarmić każdego, kto się zjawi, bo z tego domu nikt nie może wyjść głodny.

Najprostsze rzeczy, bez słów. Śmiech, dobre jedzenie, trochę karmy dla duszy- trochę muzyki, wymienianych książek. I ciepło sierści kota. Czy trzeba więcej?

Prostota życia to też umiejętność dzielenia się nim i kochania. Tak jak w naturze, w tej, która wręcz zbudowana jest z miłości, której nie rozumiemy, bo za daleko odeszliśmy od ziemi, bo nie stąpamy już po niej boso.

Prostota życia to miłość zawarta w szklance mleka podanym do ręki. Chcę, by to było zawsze świeże.

***

Proste życie karmi duszę. Leczy ją.

Mówimy tyle razy, że karmimy serce pięknem, które nas otacza. Więc próbujemy znaleźć to piękno, a gdy jest udawane, sztuczne, zaczynamy się gubić, zaczynamy gorzknieć. Bo ile piękna zapewni ci porcelana jak z wierszy Barańczaka? Rzeczy, które chwycimy w dłonie nie uleczą duszy. To mówi pieśń mojej prostoty.

Duszę leczą rzeczy, które nie powtórzą się nigdy więcej. Ten i właśnie ten moment wschodu słońca. Ta podwójna tęcza na niebie, przez którą drży serce w piersi. Zapach tego jedynego deszczu, który nie spadnie już nigdy więcej. Pieśń ptaka, która za każdym razem brzmi inaczej, choć dla ludzkiego ucha bywa taką samą.

To ulotność rzeczy jest miarą ich piękna. To zrozumienie, że rzeczy nie są trwałe, że nie można mieć nic na własność uzdrawia naszą duszę. Bo gdy nie chcemy mieć nic na własność, gdy przestajemy trzymać w rękach to, co jest piękne tylko pozornie, możemy poczuć przepływający przez nas głos. Tylko wtedy możemy poczuć, jak przepływa przez nas strumień wspólnej miłości. I wtedy rozumiemy. I otwierają się nam oczy. I czujemy spokój.

Bo wszystko nagle jest połączone, ale nic nie jest na własność. Krew jelenia przechodzi w krew drapieżnika, pokarm rośliny karmi twoje płuca. Wszystko jest powiązane, ale wszystko jest ulotne. Nic nie jest na własność.

To prawdziwe piękno.

To medycyna prostoty życia, gdy to do ciebie dotrze, to kolejna mądrość płynąca z natury.

Gdyby nie pieśń prostoty życia, nigdy nie moglibyśmy być za to wdzięczni.

***

Mogą więc uznać mnie za dziwaka.

Dziwna, pewnie dla wielu zaniedbana kobieta, bez makijażu, z krótkimi włosami i za głośnym, prostym, a może prostackim śmiechem. Nie zachwycą jej drogie, piękne rzeczy. Nie lubi kruchej porcelany. Nie lubi nadmiaru rzeczy. Jedyne, co zbiera, to książki, bo płynie z nich wiedza. Tak, ceni sobie wiedzę, lubi się uczyć. Bo dzięki wiedzy, wiedząc coraz więcej, może rozumieć to, co czuje. Zrozumieć prostotę.

Dziwna kobieta, taka młoda, a już jakby nieraz stara. Ta, która nie rozumie potrzeby zdobywania władzy i prestiżu. Ta, która nie umie bawić się w gierki, bo woli prostotę. Ta, która nieraz nie znosi „wykształciuchów” i hipokrytów, nie znosi tych, którzy udają i wikłają rzeczywistość. Ta, która ma rubaszny śmiech.

Nie jest nonszalancka ani piękna. Nie jest elegancka, a jej dłonie są coraz bardziej spracowane. Czasem czai się za jej paznokciami ciemny krąg ziemi, nie brudu, a ziemi, w której kocha grzebać. Nie jest wyniosła, klnie, pije piwo zamiast wytrawnego wina. Nie nosi pięknych. Śmieje się z wyścigu szczurów, ale prawdziwe, dosłowne szczury kocha.

Nie da ci herbaty w eleganckiej porcelanie, gdy do niej przyjdziesz, ale w ogromnym fajansowym kubku. Nie położy ci dobrze sztućców na stole, bo jest leworęczna i stale to myli, ale nakarmi cię ciepłym obiadem albo zrobi po prostu kanapki.

Może będzie zbyt dosadna, gdy przyjdziesz do niej ze swoim problemem, ale na pewno nie zostawi cię z nim samego. Powie, co widzi wprost, co widzi najprościej. Bo sama nauczyła się prostoty.

Bo śpiewa jej pieśń. I może ona nie pasuje do tego świata. Ale pasuje idealnie do jej prostej duszy.

***

Czasem mam wrażenie, że to tylko prostota życia ratuje nas przed szaleństwem. Czasem mam wrażenie, że to ostatnia deska ratunku, gdy chcemy zapaść się pod ziemię, gdy chcemy umrzeć. Starczy wtedy, po trudzie nocy, po ciężkich słowach zaprzepaszczonych przez cudze błędy przytulić się do drzewa. To ratuje przed najgorszym. To ratuje przed ostatecznym. Prostota świata i piękno z niej płynące.

Bo życie tak naprawdę jest proste. Tylko my je komplikujemy. Nadmiarami emocji, dziwnymi, pokrętnymi wyborami.

Bo tak naprawdę, prostota, ta płynąca z natury, ratuje nas przed śmiercią. Ratuje nasze dusze, a także, co dziwne, i ciała.

A czasem ten, kto zazna prostoty, zrozumie ją, staje się lekarzem własnego życia. Przedziwnym szamanem.

Chyba już nim się stałam. Prostota i zrozumienie natury, zrozumienie też miłości już mnie uratowało. Czy może kiedykolwiek uda mi się tym podzielić, tak prawdziwie, jak pragnę?

Bo mi mało tej prostoty, tej, którą już teraz przecież mam. Chcę jej coraz więcej i więcej. Marzę więc o niej i tęsknię, widząc już pewne rzeczy wprost. Nie chcę władzy, nie chcę prestiżu, nie chcę zaszczytów, nie chcę porcelany. Chcę niekończącej się wędrówki między szczytami, świeżego koziego mleka, zimnego dotyku ptasiego dzioba. Chcę zapachu drewna i dotyku mchu pod stopami.

I już nie mogę doczekać się czerwca, kiedy dostanę tego namiastkę, kiedy to sprawdzę miejsce, w którym, być może, za 10 lat uda się postawić nam dom.

Prosty, zwykły dom. Taki, jaki mam już w swoim własnym sercu. Ten, w którym gra pieśń prostoty.

A na koniec panie, które rozumieją chyba prostotę doskonale. Warto obejrzeć i się wsłuchać :)