O najpiękniejszej melancholii późnego lata, czyli o sierpniu, który nieuchronnie przemija i o tym, że mimo wszystko tak wiele przed nami.

Był koniec sierpnia. Nocami hukały sowy, a nietoperze krążyły bezszelestnie nad domem. Las pełen był szumu, morze- niepokoju. W powietrzu było oczekiwanie i smutek, a księżyc wschodził wielki i złoty. Muminek zawsze najbardziej lubił ostatnie tygodnie lata, ale nigdy dokładnie nie wiedział, dlaczego. Szum wiatru i morza był inny niż zwykle, czuło się w powietrzu odmianę, drzewa stały, jakby na coś czekając. „Tak mi się zdaje, że zdarzy się coś nadzwyczajnego”- pomyślał Muminek

Tove Jansson, „W dolinie Muminków”

Zawsze koniec lata był okresem, który przepełnia mnie wyjątkową, jedyną w swoim rodzaju melancholią. Zawsze to koniec lata był tym, w którym gorzkość ziół czuć najbardziej, w którym wydłużające się wieczory i noce przypominają o przemijaniu bardziej niż błota listopada. Najpiękniejsza melancholia, melancholia babiego lata i pierwszych darów jesieni. Smutek pod rozpalonym jeszcze słońcem, smutek zimnych poranków. Kocham to uczucie. Kocham ta porę, wyjątkową, nostalgiczną miłością. Ta, jak żadna inna. Tak trudno ją uchwycić.

Cały sierpień jest zawsze dla mnie wyjątkowy. Każdego roku. To miesiąc miłości, ale i umierania. To miesiąc łez, łez z radości trwonionych przez oczy, łez największej żałoby, pierwszego tak wielkiego smutku i rozpaczy, jakie dotknęły mnie w życiu.

W sierpniu z moim Mężem staliśmy się jednym, sami nie wiedząc dokładnie jak i kiedy, gdy porwało nas uczucie w najmniej romantycznej historii świata, w historii z moją zdartą twarzą i odkażaniem za pomocą taniego wina. W nocy z 8 na 9 sierpnia, 7 lat temu, zapłonęłam wyjątkowym uczuciem, które trwa do dzisiaj i opiera się jakimś cudem codzienności, rutynie i wszelkim tragediom.

To w sierpniu, pod sam jego koniec, mój Mąż ma również urodziny. 30 sierpnia, data wiecznie mylona przez wszystkich z ostatnim dniem tego miesiąca. Dzień wielkich imprez, ale i spędzanych we dwoje pod kołdrą ulewnego czasu, dzień objadania się kolejnym zakalcem, którego stworzyłam. Zakalcem, który zdawał się być lepszy niż wszystkie inne torty świata, które mogłam kupić.
Sierpień to też pożegnanie. To wspomnienie spadających gwiazd i śmierci Vincenta. To pierwszy taki cios od losu, jaki otrzymałam. 3 lata temu, 12 sierpnia...ale nikt nie pamięta daty. Zawsze i dla mnie i dla Cat, a przedtem jeszcze Królika, to było apogeum nocy spadających gwiazd, które różni się datą co parę dni. Nieważne cyfry, tylko ta noc. Noc obchodzona wierszami, śpiewem i winem. Noc spędzana z tymi, którzy go kochali, kochają ciągle. W tym roku tak inna.

Sierpień to też zawsze zapach gór. Bo przecież co roku jakiś wyjazd, wyprawa wręcz. Ciężkie plecaki na barkach, zdobywane kolejne szczyty. Ryzyko śmierci na kolejnej grani, adrenalina i to nieopisane uczucie, gdy sięga się chmur. Sierpień to zawsze wolność podróży, zmęczenie ciała, ale szybowanie ducha pod niebiosa.

Tym wszystkim zawsze był dla mnie sierpień. Ten różnił się od wszystkich poprzednich. Ten obfitował w rocznice, które przemijały jakby obok. Ten sierpień był dla mnie martwy, a ja żyłam tylko w środku.

Żyłam wśród ludzi i dla nich. Z nimi piłam piwa, z nimi rozmawiałam, do nich się tuliłam. Spędzałam coraz dłuższe wcześniejsze wieczory. Tylko jakby obok. Jakby myśląc, czekając. Tylko na co czekając, po co, gdy najcudowniejsza pora tak ucieka?

Żyjąc też w strachu. Strachu chwilowym o własne życie. Żyjąc wspomnieniami i przymierzając je, jak nową czerwoną sukienkę do tego co tu i teraz. Do tego, co może być, a czego może nie być. Przymierzając myśl, że ja jestem kolejna. Trzecia. Na mnie przyszła pora, późnym latem. Bo przecież i ten drugi już późnym latem wiedział, ze listopad go dosięgnie, nie tylko Vincent...

Ten sierpień przyniósł niesamowite upały, żar lejący się z nieba nie dawał myśleć. Kazał się chować. Ten sierpień przyniósł przepracowanie i dziwny żal, tęsknotę za podróżą. Ten sierpień przyniósł moje krwotoki i omdlenia i dwa przerażające słowa, które wyryły się pewnej nocy w sercu jak wyrok, którym wcale nie są, ale dotarły do podświadomego strachu o tym, że ja mam być trzecia.

Omdlenia, krew na poduszce i pod prysznicem, słabość. Krwawiące dziąsła i siniaki. Podejrzenie białaczki.

Rzecz, o której starałam się nie mówić najbliższym, rzecz, którą dusiłam i duszę nadal. Moje osłabione ciało, z którym nie chciałam się afiszować. To nic przecież, to tylko kiepskie wyniki krwi, to nic przecież, to minie, to nic, od czego się umiera. Sama tak się pocieszałam, zanim wyniki krwi dostałam. Czy można, myśląc o własnej śmierci, zakładać maskę i mówić z uśmiechem na ustach? Okazuje się że można. Okazuje się, że to jeden z najbardziej udanych makijaży. Płacze się tylko głośno zmywając naczynia, wychodząc tylko na chwilę do łazienki, gdy ogląda się razem film. Bo przecież nie można wpadać w paranoję, nie można być hipochondrykiem! Wszystko się okaże, u hematologa, za pół roku, okazuje się, że wyniki wcale nie są AŻ TAK złe, tylko trzeba będzie może sprawdzić ponownie, okazuje się...

Nie można popadać w paranoję. Ale można się bać.

Ten sierpień przyniósł więc niewesołe myśli, panikę w środku, że oto ja, jedyna z całej trójki w końcu mam i swoje Waterloo. Zawsze łatwo w taką panikę wpadałam, nigdy tylko się z nią nie obnosiłam. Nikt nie myśli tak racjonalnie i chłodno w panice, która dotyczy mnie samej, jak ja. Nikt nie śmieje się tak głośno.

Nie umiem nabrać tylko jednego, mojego Męża. Nie umiem nabrać go tak bardzo, że aż podczas jednej z zimnych sierpniowych nicy pokłóciłam się z nim, że się o mnie martwi. Śmiałam się potem, że to jego wina, bo źle to powiedział, bo źle to okazuje...a tak naprawdę wina tkwi we mnie. Nie chcę, bo ktokolwiek się martwił, ktokolwiek wiedział, jednocześnie tak bardzo potrzebując wsparcia. Stary, dobrze znany syndrom bunkra. Syndrom, na który jednak niewiele można poradzić. Wysyłam sygnały a ty mnie goń. Chyba w tym momencie tylko jedna osoba, mój A. potrafił to zrozumieć w pełni. I też nie dał się nabrać, wyciągając mailami kolejne zdania i łzy.

Ten sierpień przyniósł więc wiele rocznic, o których nie umiałabym pisać od razu. Wiele myśli zanurzonych w leniwym upale. Wiele myśli skrytych, wiele przeżyć...w środku. Tych, których nie chciało się pokazywać, albo co dziwne, którymi nie chciało się dzielić z nikim więcej, niż potrzeba.

Ten sierpień przyniósł więc naszą kolejną rocznicę, rocznicę pierwszej wspólnej nocy, rocznicę kolejnych ślubów. Nie dało się jej spędzić tak, jak planowaliśmy. Prawie zemdlałam, gdy wracaliśmy po prostu ze spaceru, kolejne krwawienie, prawie zemdlałam w upale rozgrzanej ulicy dusznego miasta. Wróciliśmy do równie rozgrzanego domu i oglądaliśmy filmy, upijając się wspólnie zimnym piwem i miłością. Może wyszło lepiej, niż można było. Całkiem zwyczajnie, codziennie, a jednak pięknie.

Ten sierpień miał jednak tak wiele codzienności. Przez moje samopoczucie, przez moje dziwne myśli?

Potem nadeszła noc spadających gwiazd. I po raz pierwszy od tych trzech lat nie miałam z kim jej spędzić. To nie tak, że nie było nikogo przy mnie, nikogo kogo kocham. Ale nie było ze mną tych, którzy rozumieją najbardziej, tak dosadnie sens tej nocy. Nie było ze mną tych, z którymi Vincent żegnał się trzy lata temu.

Nie było przy mnie Królika, który namówiłby mnie na wyjście z domu mimo tego, że niebo zasnute było chmurami, mimo tego, że źle się czułam, mimo tego, że przecież o 6 trzeba wstać do pracy. Nie było go, bo już też nie żyje. Odczułam to tak boleśnie, siedząc po prostu i oglądając filmy z Redcar, czekając na Męża. Odczułam tak bardzo, że nie umiałam wyrzec o tym ani słowa. Nie było przy mnie tego, który był drugi w kolejce. Tego, którego też tak bardzo kochałam. Tej nocy tęskniłam podwójnie, za gwiazdami, które spadły. Za miłością, która jak światło martwych gwiazd, dociera z oddali.

Nie było tez przy mnie Cat, tej, która kochała Vincenta. Jeden krótki sms o jej odczuciach. O tym, że mnie też kocha, że tęskni, że ona widzi gwiazdy...jeden z niewielu takich smsów w sierpniu. I tej nocy, właśnie tej, gdy powinnyśmy razem opłakiwać Vincenta i śpiewać mu pod niebem, tej nocy, podczas której obie mogłybyśmy tęsknić podwójnie, poczułam, że jeszcze coś umiera. Nie tylko spadające gwiazdy. Umiera nasza więź, wypala się. Może przez odległość, może przez jej egocentryzm, egoizm, który po zadaniu pytania „co u mnie” opowiada tylko o swoich problemach i pragnieniach. Poczułam tej nocy, że już nigdy, przenigdy, nie będę umiała opowiedzieć jej o swojej tęsknocie. O tej tęsknocie za Vincentem. Jakby tej nocy znów coś obumarło. Nie umarł przyjaciel, a zaczęła umierać przyjaźń.

Być może ta więź nigdy nie miała racji bytu, być może zderzyłyśmy się tylko, by poznać innych ludzi i razem znieść ich śmierć, jak kochanki, jak przyjaciółki? Może spotkałyśmy się niczym płaczki w konduktach pogrzebowych. To nie tak, że ucieknę od niej, a ona ode mnie. Ale tej nocy poczułam, że to, o co walczyłam, zaczyna obumierać dosłownie. Może nie całkiem, może zawsze będziemy się zderzać...ale to jak pocałunek na pożegnanie. Widzimy się, mijamy. Nigdy już nie jesteśmy tak blisko, jak podczas ostatnich lat.

Może tak musi być.

Tej nocy, gdy gwiazdy spadały setkami, poszłam spać wcześnie. Niebo zasnuwały ciemne chmury. Gdy z pracy wrócił Mąż, a Redcar poszła do swojego mieszkania, włączyłam kilka piosenek. Tak symbolicznych piosenek. Zapłakałam nieznacznie, spłukując z siebie brud całego dnia. Jakbym spłukiwała brud całego życia. Zasnęłam pusta, jak już dawno nie bywało. Zasnęłam, by powitać nowy dzień, kolejny, już niosący ukojenie..

Tego sierpnia nie widziałam żadnej spadającej gwiazdy. Do poniedziałku. Choć, czy to była gwiazda, czy tylko przewidzenie?

Ten sierpień nie przyniósł podróży. Nie stać nas było na kolejną wyprawę w góry, która przyniosłaby ukojenie. Cudem, ciułając grosz do grosza uzbieraliśmy jednak na wyjazd. Krótki przemarsz z plecakami w Sudetach, na który czekamy do końca września. Wyjazd, który może przyniesie ukojenie. Wyjazd, którego się boję, przez swoje krwotoki, przez swoje słabości obecne. Wyjazd, na którym być może pokonam samą siebie.

Sierpień przyniesie jeszcze urodziny mojego Męża i tort marchewkowy. Przyniesie parę dni, zachwytów i wiele śmiechu.

Być może, przyniesie pewne rozwiązania.

Być może, ja rozwiąże pewne sprawy. Być może dowiem się, przebadam, zbadam, dotknę. Ukoję samą siebie. Być może, nie stanę się jeszcze „tą trzecią”. Nie teraz.

Ten sierpień był martwym oceanem, podziemną rzeką, która drążyła moje skały. Nadal jest. Jest wodą, samymi emocjami, bijącym czystym źródłem, które miesza się z błotem, póki nie przebije naskórka ziemi. Być może wrzesień zadziała jak skalpel, przecinając kolejne warstwy, dając ukojenie.

Ten sierpień jest śmiechem, spokojem, codziennością. Jest niepokojem wyczuwanym tylko i wyłącznie od środka. Jest jaki jest. Jest końcem lata. Melancholią i próbą zrozumienia. Jest wiatrem, który chciwie wącham, rozchylając nozdrza, chcąc żyć. Jest spokojną przemianą, obumieraniem ale i rodzeniem, nowymi nasionami zasiewanymi, które kiedyś, może za rok wydadzą plon.

Jest czasem zbiorów tego, co było. Jak każdy sierpień. Tak często najważniejszy w roku. Bo to w nim tak wiele się zaczyna i kończy, choć tego nie widać.

Ale i sierpień powili się kończy, czas przeminął. Czas na zasiew i spokojne dojrzewanie kłosów minął. Pełnia dorodnego kłosa pszenicy goni, pogania.

Czas właśnie, by rzeka znów płynęła, by wypełniło się koryto, nie tylko to niewidoczne dla oczu. Czas, by można było się z niego napić.

Czas na przygody. Czas na szybsze bicie serca podczas zamierania.

Czas wrócić do was, do tego miejsca, pokazać, że dalej się żyje i że jakoś zależy. Czas odpisać na wszystkie zaległe listy, na wszystkie wiadomości, które aż palą palce, gdy te wystukują lub spisują atramentem kolejne litery. Czas poznać nieuchronne i zacząć pakować plecaki na jesienną tym razem, a nie letnią wędrówkę. Czas wypatrywać zimy i zbierać plony tak dziwnego dla mnie, martwego lata. Czas zatopić się w najpiękniejszym smutku późnego sierpnia, który przepełnia moją duszę. Nic więcej nie trzeba. Tym razem to późne lato, a nie pełne słońce tak wiele obiecuje. A ja, wracająca z martwych podziemnych rzek, łaknąc tego, co przyniosą jesienne, późne deszcze, muszę to uchwycić. Tylko tyle. Albo- aż tyle.

Wydaje mi się, że będę tęskniła za tobą zawsze

Niczym gwiazdy tęsknią za słońcem o poranku

Lepiej późno niż wcale

Nawet jeśli odszedłeś, ja będę jechała dalej

Odczuwam letni smutek