O losie plączącym ścieżki i wchodzeniu dwa razy do tej samej rzeki, czyli o przypadkowym spotkaniu dwóch pasażerów wypełnionego piątkiem tramwaju

- Frida? - ledwo usłyszałam szept, ledwo poczułam dotknięcie ręki na swoim ramieniu. Delikatne muśnięcie, mówiące o niedowierzaniu. Człowiek widmo dotyka swojego widziadła.

Szczerze mówiąc, mało kto już do mnie tak mówi. Głównie ludzie z dawnych czasów, danej ekipy. Części z nich już przecież nie ma. Cat która mówi tak przez wzgląd na Vincenta, Pawełek, Arczi. Sami dawni znajomi, z wariackich czasów kradnięcia burbonu w zimową noc.

I ludzie których poznałam przez internet. Ci nigdy nie mogą oprzeć się temu dawnemu imieniu, które przybrałam kiedyś butnie, skacząc pijana tequilą na stołach i rozchlapująca farby. Czasem mam wrażenie, że to imię we mnie przemija. Czasy się zmieniają. Imiona zmieniają się z nami.

Ciche, delikatnie wypowiedziane dawne imię, czasem nadal używane, powiedziane z niedowierzaniem, z drżeniem. Głos człowieka przebudzonego ze snu, głos po koszmarze, głos o poranku, głos z oddali. Za wielkiego muru.

Tak. Znam go. Znam go, choć w pierwszym momencie nie wiedziałam skąd. Nie mogłam go zapomnieć, choć miałam prawo. Przecież głównie kiedyś, przed latami, rozmawialiśmy głównie przez telefon, jeśli w ogóle. Woleliśmy i tak pisać. Przez źle ukierunkowane emocje tego głosu nie słyszałam za często w realnym, namacalnym życiu. Z odległości mniejszej niż odległość słuchawki.

Teraz przecież pisaliśmy tylko maile, po tym, jak odezwał się w styczniu. Niespodziewanie, po 4 latach. Mówiąc o tym, że zastanawia się, jakim jestem człowiekiem. Z kim żyję. Mówiąc, że tęskni, bez niczego więcej, po prostu za człowiekiem, z którym może porozmawiać. Za człowiekiem, od którego będzie miał wiadomość w skrzynce, na którą nikt nic nie wysyła. Za prostą wiadomością i pytaniem, jak mija dzień, gdy wraca do pustego mieszkania.

Bo nie jest sam, wyszedł do ludzi. Ale wśród ludzi i tak czai się ten duch. Tego, że samemu się już zostanie. Że tak naprawdę nie jest się z nikim blisko.

Długo zastanawiałam się w styczniu, czy odpisać. Czy wejść dwa razy do tej samej rzeki, rzeki, która jego uczucia sprowadziła na manowce. Rzeki, która szemrała "czy nie boisz się, że będzie cię szukał w każdej kobiecie?". Rzeki podpowiadającej dziwne scenariusze. Rzeki mówiącej o ponownej krzywdzie. Przypominającej tą żenującą scenę pocałunku. Jego pierwszego pocałunku, tak naprawdę. Ze mną, która potem rozłożyła go na podłodze, rozkwaszając nos.

Bo moje serce było już przecież zajęte. Tak jak jest i teraz, to miejsce w sercu zamieszkuje tylko jedna osoba.

Usłyszałam cichy głos, gdy wracałam z piwa, na które poszliśmy z ludźmi z pracy. Po zakończonym szkoleniu, po ciężkim przegadaniu paru godzin, po egzaminie końcowym, wpisaniu trafieniu do najlepszego moim zdaniem koordynatora, który daje śmieszne pogadanki o jaraniu. Nie byłam już trzeźwa, choć nadal nie pijana. Lekko podpita, ze stanem swojej wylewności. Zmęczona, z podkrążonymi oczami, z rozmazanym makijażem bo popłakałam się ze śmiechu przez dziwne teorie znajomego z roboty. Z dziurawymi rajstopami bo skoczył na mnie wolno puszczony pies przed barem, który nie wiadomo skąd się wziął. Jeszcze nie chwiejąca się, ale nie stojąca prosto. Zapatrzona w szybę, zastanawiająca się, jak tam mija wieczór Męża, u którego miało być paru jego kumpli, paru kumpli z którymi miał popołudniem grać po sieci. Męska impreza przy okazji że mnie nie było w domu, przy okazji że przecież ludziom z pracy obiecałam to piwo, w piątkowy wieczór, wieczór oddechu.

Tylko 3 piwa. Stwierdziłam, że wrócę do domu, bo sama nie lubię wracać jednak o 3 nad ranem, wolę robić to z Mężem ręka w rękę. Nie chciało mi się nawet już po całym dniu harowania i 3 piwach iść pieszo. Wsiadłam do tramwaju, choć to blisko.

Jeden przystanek. Przed drugim ten głos i dotknięcie, sprawdzenie, czy naprawdę tu jestem.

Poznał mnie od razu, gdy tylko weszłam do tramwaju. Cały przystanek zbierał się na odwagę, myślał, czy powinien, bo przecież...

Rob to co mówię

I nikt nie zostanie zraniony

Nie podchodź ani trochę bliżej

Bo nie wiem jak długo mogę trzymać swoje serce w dwóch częściach*

Los płata nieraz figle. Łamie ludzkie postanowienia, żongluje naszą ostrożnością. Śmieje się nam w twarz, drąc dawane mu do ręki scenariusze. Los reżyseruje po swojemu. Ty możesz jedynie improwizować na tej scenie, zagrać jak najlepiej swoją rolę.

Głos z przeszłości, głosy szemrzącej rzeki. Alkohol buzujący w żyłach.

On poznał mnie od razu. Ja przez chwilę nie dowierzałam. Choć ja też przecież się zmieniłam, przytyłam strasznie, nie mam już szalonej czerwieni ani fioletu na włosach, nadal mam chyba tylko glany. Z tego, co może o mnie przypominać. O Fridzie sprzed 4 lat. O tym, co na zewnątrz jej. Ale on poznał, jakby to nie zrobiło żadnej różnicy. Potem powiedział, że poznałby mnie nawet i po stu latach.

Ja musiałam się zastanowić. Nadal szczupły, nadal delikatnie dotykający przestrzeni, jakby mógł stłuc wszystko dookoła, ale przede wszystkim siebie. Mimo wszystko inny. Stojący jednak w tramwaju pełnym pijanych z okazji piątku ludzi. Z krzywym uśmiechem. Z zarostem, długimi włosami. I te oczy, oczy jak żywy metal, oczy błyszczące rtęcią w nocnym oświetleniu śmierdzącego tytoniem i trawionym alkoholem tramwaju. Oczy które patrzą tak samo.

-A.!- wykrzyknęłam z kolei ja, jak to ja, zawsze głośna, zaskoczona, gdy zrozumiałam kto przede mną stoi. W pierwszym odruchu nie wiedziałam co zrobić, tak jak on nie wiedział, czy w ogóle pokazywać, że tu jest, w tym samym tramwaju, że los z nas zakpił i chciał zobaczyć, jak potoczy się ta walka.

Dojechaliśmy gapiąc się na siebie z niedowierzaniem do drugiego przystanku.

-Ja....ja wysiadam...- wydukał tylko.

On podszedł do mnie w dusznym tramwaju, w którym smród i gorąco buchające z ciał było coraz gorsze. Zagrał rolę, zadziałał impulsem, nie dowierzając, nie wiedząc, czy powinien.

3 piwa, podarte rajstopy, rozmazany makijaż, co mi tam. Raz się żyje. Czujniki wyłączone, tak miało być. Gwałtowność, impuls.

Nie wykonuj gwałtownych ruchów

I nikt nie ucierpi*

Właśnie tak miało być.

-Więc ja też wysiadam!- rzuciłam wesoło.

Tramwaj się zatrzymał, los potoczył się dalej po torach. Wyskoczyliśmy z tramwaju, ja oczywiście potykając się tak, że trzeba było mnie przytrzymać za łokieć. Łokieć, który puścił jak oparzony. Udawałam że nie widzę.

Staliśmy więc tak na przystanku, niedaleko rynku jeszcze. Chwilę nic nie mówiąc, bo co powiedzieć. Wiesz wszystko, jeszcze rano czytałaś od niego maila, nie zdążyłaś odpisać na tego i kolejne. Masz zacząć odpowiadać?

Trochę dziwnie. 3 piwa zniknęły, a to ja zaczęłam się tłumaczyć, że wiem jak wyglądam, ale pies, ale płacz ze śmiechu, ale to Litwin wgniótł mi glany, ale dużo czasu minęło, piwa, trzy piwa, trochę już mogę pleść od rzeczy. Ale nie chciałam tak po prostu, żebyś wysiadł, tak bez słowa. I co potem? Mam niedaleko do domu przecież, nie ma problemu, jak wrócę trochę później, nic się nie stanie. 15 minut nikogo nie zbawi.

Nigdy dużo nie mówił zanim słowa nie ułożyły się odpowiednio. Jego słowa zawsze jak lód, który topnieje w wysokich górach i zmienia się w rzeki, ale do tego by płynęły wartko, trzeba czasu, trzeba słońca, trzeba ciepła i uśmiechu. Trzeba, żeby zimna rtęć w oczach zadrgała i stała się płynna nie tylko z definicji. Alchemią własnych słów i gestów można ją podgrzać, ale nie na tyle, żeby zaczęła parzyć, parzyć, spływając po policzkach. Tego nam dzisiaj nie trzeba, a wiem, wiem, łatwo przekroczyć granicę.

Było łatwo przynajmniej kiedyś. Teraz..? Jesteśmy bardziej obcy czy mniej?

Ja mówiłam, spowiedź wieczorna płynęła marcowej ciepłej już nocy, a on stał i patrzył i nie wiedział co począć. W końcu przerwał, wbił się w mój monolog trzypiwny.

-A masz więcej niż 15 minut? Może 4 piwo?

Musiałam naprawdę komicznie wyglądać ze swoją zdziwioną miną.

-Kiedyś byś tego nie zaproponował sam z siebie.- wyrwało mi się, całkiem nieopatrznie.

Krzywy uśmiech.

-Kiedyś to było kiedyś.

Piątkowy wieczór więc się nie skończył. Zadzwoniłam tylko do Męża, mówiąc, kogo to spotkałam, w pierwszym momencie nie dosłyszał, nie zrozumiał, nie dotarło. W końcu połączył wątki, A., no tak, przecież A., cóż, co za piątkowy cud. Daj znać tylko gdybym miał po ciebie wyjść albo jakbyś za dużo wypiła, to wyjdę, kochany głos Męża.

Kiedyś to było kiedyś, piątkowy wieczór więc zaprowadził nas do pobliskiego baru, do baru pełnego kobiet o zadach jak kobyły, do baru którego żadne z nas nie znało. Speluna. Mi to nie przeszkadza, przywykłam do takich miejsc, czasem czuję się w nich jak w domu, gdy przypominam sobie dawne czasy, czasy Fridy. Po tobie widzę niepokój, szkło, szkło samego ciebie staje się jeszcze kruchsze niż w tramwaju, ale nie wycofujesz się, brniesz dalej w tą ślepą uliczkę.

Kiedyś to kiedyś, oboje się zmieniliśmy, dorośliśmy, być może możemy pogrzebać dawne emocje, dawne nieporozumienia. Oboje jesteśmy o tamto mądrzejsi, oboje znamy granice i gwałtowne ruchy aż za dobrze, los nas nauczył już roli, choć odjechał śmiejąc się rozklekotanym tramwajem.

Podchodzimy do baru, patrzę chwilę na niego, mam rozwiązły język po alkoholu, język rozwiązły jak niektóre kobiety bez hamulców po nim.

-Powinieneś pić piwo?- pytam więc bez ogródek.

Wie doskonale o co chodzi, bo leki, bo fobie, bo depresje, bo nie wskazane...

-Miło mi że się martwisz- mówi całkiem szczerze, a nie z przekąsem- Ale jedno piwo mi nie zaszkodzi.

Cóż jest dorosły, starszy niż ja, choć w środku to chyba ja mimo wszystko do pewnych spraw bardziej dorosłam. Ale wie co robi.

Już się nie krzywdzi. Nawet stare blizny są tylko jak jasne, wesołe kreseczki biegnące wzdłuż rąk i pewnie reszty ciała. Kreseczki, których pewnie nadal się wstydzi, ale dla mnie są piękne. Jak wszystkie blizny. Jak wszystkie dowody splotu ludzkiej słabości i siły.

Siadamy więc każde ze swoim piwem, rozmowa toczy się sama.

Jak tam praca, jak znajomi, jak tam Mąż, jak tam tęsknoty i żałoby, jak kolejne książki, jak obrazy, jak muzyka, jak przyswojone niedawno teorie Castanedy, jak święta, wracasz do rodziców, zostajesz sam, tak, też bojkotujemy w tym roku...

Kolejne piwo. Jego 2, moje 5 a i tak mam wrażenie, że mimo wszystko jesteśmy podobnie podpici. Zawsze miałam mocną głowę, dobrze trenowaną, on nigdy prawie nie pił.

Tyle lat, tyle lat...

Włącza mi się babskie marudzenie. Tak, tyle lat. Wiesz, teraz to ja mam momenty, że nie lubię swojego ciała, zaczynam mówić całkiem bez powodu, rzeczy, w których mówię rzadko, rzeczy pachnące czasem gorzkniejącym starzeniem przed którymi się bronię, jako kobieta. Ale 5 piwo robi swoje, zaczynam marudzić.

-Kiedyś byłam ładniejsza, musisz przyznać- najgorsze pytanie jakie mogłam chyba zadać komuś, komu złamałam serce, głupia idiotka myślę po chwili, po paru sekundach, które rozdzieliły mnie z ugryzieniem się w język. Ale nic takiego się nie dzieje.

Oczy wypełnione rtęcią patrzą uważnie na mnie przez słabe barowe oświetlenie, usta milczą.

-Nie.

Krótkie, zwięzłe.

-Och, sorry, wiem, facet nigdy nie wie jak wybrnąć z kobiecych pytań pułapek- chcę obrócić wszystko w żart, ale często żarty z nim mi nie wychodzą.

-Nie. Nie sądzę tak. Teraz....teraz to jeszcze bardziej ty.

Widzi że nic nie rozumiem, 5 piw robi swoje, i tak bym pewnie nie zrozmiała.

-Widzisz, to jeszcze bardziej ty bo...jezu...widać że przez te lata tyle przeszłaś, nie powiem że nie, ale to robi...rety...widać że jesteś silniejsza. I to ciepło jeszcze bardziej emanuje. Nadal uważam jak przedtem że jesteś...zresztą, mniejsza.

Nie ciągnę go za język, zmieniam temat.

Czasem zawiedzione spojrzenia dopiero co poznanych mężczyzn, gdy widzą moją obrączkę sprawiają mi przyjemność, chorą, egocentryczną przyjemność. Piękne słowa z jego ust, nawet tak nieporadne, każą się wycofać. Zabrnęłam za daleko, a los który siedzi teraz przy barze, pewnie śmieje się cicho i obserwuje rozwój akcji.

Ale nic się nie dzieje. Po prostu rozmawiamy, momentami już boleśnie, momentami rtęć jest bliska temperatury pary. Ale nic się nie dzieje.

Po drugim piwie z nim stwierdzam, że czas do domu, do Męża, a w sumie to zadzwonię po niego, niech po mnie przyjdzie, chyba, że dalej kumple, chyba że dalej grają.

Ale nie. A. mnie odprowadzi, mówi, że przecież dobra pora na spacer. Więc niech będzie.

Idziemy najgłośniejszą z ulic Poznania, pijani ludzie zataczają się, jeden obok drugiego. Idziemy cichszą częścią miasta, w sumie nie mówimy za dużo. Zmęczenie bierze u mnie górę, on przecież za dużo nigdy nie mówi. Tylko czasem, gdy najdzie. Dzisiaj wykorzystał limity słów.

Stajemy pod moją kamienicą.

-Tutaj?

-Uhm.

Koniec przypadkowego wieczoru.

-Może wejdziesz? Chłopaki na pewno mają jeszcze jedno piwo. Poznasz Męża- proponuję spontanicznie, choć wiem, że się nie uda, choć chciałabym żeby poznał może i Męża właśnie.

Kiwa tylko przecząco głową, patrzy mi w oczy. Nie musi nic mówić. Za dużo jak na jeden wieczór i tak.

-Wiec na razie.

Już chcę się odwrócić, już mam znikać w czeluści kamienicznej klatki schodowej, gdy robi coś, czego się nie spodziewam. Wieczór impulsów, wieczór gwałtownych ruchów. Na jedną noc odpuszczamy zasady. Piątkowa noc, te mają swoje prawa.

Więc można sobie pozwolić. Więc przyciąga mnie do siebie i przytula. Tak po prostu. Przytula się do drugiego człowieka, z którym mógł spędzić wieczór, z którym poszedł na piwo. Przytula człowieka, wtula się, łopatki drgają jak ptasie skrzydła. Ten, który nieraz się boi, który jest z kruchego szkła. Ale już raz się nie bał i coraz mniej boi się życia. Przekracza bariery, a ja temu z całej siły kibicuję.

Przytula i trzyma mocno kobietę, w której może kiedyś przez wielką czarną dziurę samotności pod sercem się zakochał. Kiedyś było kiedyś. W tym uścisku nie ma nic z dawnych emocji.

Kiedyś było kiedyś, a los płata figle i obserwuje, jak wszystko się potoczy.

Tym razem jesteśmy starsi, w innym momencie życia. Mądrzejsi o kiedyś, mądrzejsi o kiedyś o którym nie można zapominać, ale może które będzie można kiedyś pogrzebać.

Bo czasem jeden człowiek potrzebuje drugiego. Bo czasem jeden człowiek z drugim doskonale się dogaduje, przekraczając rzeki każdego pomimo.

Trzyma mnie mocno, po chwili szczupłe plecy przestają drgać, uścisk słabnie. Wiem że trzyma mnie jeszcze chwilę, bo rtęć może zacząć wrzeć i parować, czekam więc, zanim się wycofa, zrobi krok do tyłu i puści mnie do domu, do domu w którym czeka na mnie ten, którego kocham.

Krzywy uśmiech, szybkie wycofanie, pomachanie ręką, szybki krok.

Wchodzę po schodach na swoje trzecie piętro.

W domu został jeszcze tylko jeden znajomy, sąsiad z drzwi obok. Grają jeszcze z Mężem, ale zaraz koniec.

Koniec piątku, ten zresztą skończył się dawno. Już sobota. Dzień większych i mniejszych przypadków dawanych od losu. Dzień jak każdy. Dzień jak żaden.

Dopiero po chwili orientuję się, że właśnie minął piątek z 13 w dacie. I wcale nie był pechowy.

Idę pod prysznic. W końcu kładziemy się spać, a ja myślę o tym, że przecież nie można dwa razy wejść do tej samej rzeki. Płynąca woda zawsze już jest inna. Z innego lodu, z innego śnieg górskich pokryw szczytów.

Nie wiem, co będzie dalej. Odpiszę na kolejnego maila, kolejnego. Nie będę wykonywać gwałtownych ruchów. Ale czego nie zaplanuję, los i tak postanowi swoje. Każe wyciągnąć zawleczkę z granatu, który wcale nie wybucha. I może, będzie niewypałem już zawsze.

Rob to co mówię

I nikt nie ucierpi

Nie podchodź ani trochę bliżej

Bo nie wiem jak dług mogę trzymać swoje serce w dwóch częściach

Nie wykonuj żadnych gwałtownych ruchów

I nikt nie ucierpi

Nie przychodzisz

Skoro wiesz, co jest dla mnie dobre

Dlaczego miałabym cię zostawić?

(..)

No, to co teraz zrobimy?

Co teraz zrobimy?*

*Psychobabble, Frou Frou