Jak wino, kobiety i śpiew.

Może to nie w porządku, gdy my tak dobrze się bawimy, żyjemy, a ktoś inny umarł? Może to nie w porządku, gdy my śpiewamy, a ktoś inny, nieznany, nadal umiera? Ktoś gdzieś cierpi. Ktoś gdzieś odchodzi od zmysłów.

Sama cierpię nieraz nocami i mocniej wtulam się w swojego kochanka, jego nagie ciało, pachnące moją miłością, bo tylko to jest lekarstwem. Sama momentami odchodzę od zmysłów, gdy zostaję sama z zimnem w mieszkaniu i pustką pod sercem.

Ale mimo to...

Żyję. Oddycham i się śmieję. Cieszę się chwilową pracą na onkologii, gdy kolejna nasza pacjentka wyzdrowiała. Ekscytuję się kursem hipoterapii, który zrobię w ramach kolejnej szkoły za małą dopłatą. Cieszę się miłością i treścią swojego życia. Obok bólu. Staram się podnosić. Staram się iść. Czasem staram się odchodzić od zmysłów.

Ten, kto już odszedł, miał zresztą ukochany cytat.

Gaiman napisał kiedyś w „Chłopakach Anansiego” : „Istnieją trzy rzeczy i tylko trzy, które mogą złagodzić ból śmiertelności i zaleczyć rany zadane przez życie - odparł Spider. - Te rzeczy to wino, kobiety i śpiew.” . Spider powiedział to po śmierci swojego ojca, boga Anansiego. I miał rację.

Nie należy w płaczu, tęsknocie, żalu tracić życia. Zresztą- czy ci, którzy umierają, którzy są nam bliscy, chcieliby tego? Jeśli życzyliby nam płaczu po sobie, tak naprawdę nigdy nas nie kochali. Jeśli nas nie kochali-czy warto po nich płakać?

Zatem żyjesz i baw się Frido. Napierdalaj życie, znowu, napierdalaj życie!

Wino, kobiety i śpiew jako metafora.

Było wino pod postacią piwa i dziwnego domowej śliwowicy, pod postacią czegoś co zwiemy tanim winem i wódki w akademiku do którego trafiliśmy przypadkiem, chociaż wcale nie mieliśmy z mężem. Było wino pod postacią świętego dymu.

Były kobiety pod postacią prawdziwej kobiety z którą całowałam się na koncercie nieznanego mi nawet zespołu, koncercie na który trafiliśmy przypadkiem. Były kobiety pod postacią jakiejś ognistej rudej z którą wymieniłam się stanikami. Były kobiety pod postacią miłości, radosnego seksu z moim mężem nad ranem. I w południe. I kolejny raz i kolejny, aż popsuliśmy pralkę.

Był i śpiew pod postacią koncertu właśnie, pod postacią szalonego tańca w glanach i krzyku do piosenek co śpiewem prawdziwym z moim głosem nazwać nie można.

Były te 3 rzeczy, Spiderze mój. Były, te, które łagodzą ból śmiertelności i rany zadane przez życie.

Cóż- sezon odchodzenia od zmysłów w dobry sposób w Poznaniu po prostu uważam za otwarty. A wszystkie te szalone i odpowiedzialne rzeczy jeszcze bardziej w tym tygodniu przede mną niż za mną. Wszystkie rzeczy, które postawią na nogi i zajmą człowieka...już jego własnym życiem.

Wino, kobiety i śpiew. Zanim ktoś umrze lub gdy to się już stanie. Zanim ja umrę. Gdybym była wieczna nigdy bym ich nie doceniła tak bardzo jak teraz. Gdy wisi nade mną śmierć bo przecież wszystkie przepowiednie... Wiecie. Ta, którą stworzył też Gaiman w komiksie, rock and rollowa Śmierć jest jedną i z moich ulubionych postaci. I pokazuje, że nawet wieczne umiera a cóż…nieskończoność jest dopiero męcząca. Nie lubię się męczyć więc nie chciałabym być wieczną.

A dzisiaj powiedział zróbmy coś szalonego! Coś szalonego powiadasz mój kochanku? Hm…już Frida coś wymyśli na wieczór, skoro pralka jest popsuta....

Coś szalonego. Coś niecodziennego, do czego nie przywykliśmy, bo czym jest szaleństwo?

Wczoraj dostałam smsa od przyjaciółki, że znowu ma problem. Znowu szpital, leki, terapia? Może. Coś przeczuwałam, nic nie mówiłam. Czasem musi to powiedzieć psychiatra, nie Frida.

Bo Frida nie wie czym jest zdrowie psychiczne, czym szaleństwo. Jakaż to cienka granica. Niewidzialna. Mówi się wszyscy jesteśmy szaleni, czasem po prostu lepiej udajemy, czasem gorzej. Wszyscy jesteśmy smutni ale nie nazwiemy tego u wszystkich depresją. Bo gdzie ona się zaczyna? Czy ja naprawdę wpadłam w lekką depresję gdy spotkałam śmierć, która dotknęła tych, których kocham? Panie M., dlaczego twój smutek jest chorobą? Czy stał się nim wtedy, gdy zaczął przeszkadzać ci w życiu? Gdy bolało tak bardzo, że nawet łzy same płynęły z oczu i tego nie zauważyłeś? Czym była Twoja choroba afektywna dwubiegunowa Vincencie? Od kiedy sinusoida która towarzyszy nam wszystkim stała się czymś, co nazwiemy chorobą? Czy wtedy, gdy w manii znikałeś na wiele dni i nawet nie spałeś, by potem paść na twarz w barze a potem bolało tak bardzo, spadłeś w taką pustkę, z której nie szło się podnieść i oddawałeś się śmierci? Michale, gdzie jest granica twojej mitomanii? Czy jeśli ja wierzę w swoje niektóre bajki to jestem chora? Czy granica zaczęła się tam, gdy powiedziałeś tyle nieprawd (a czym jest prawda?) że wpadłeś w poważne kłopoty?

Czy mówiąc nieraz do siebie, płacząc czasem bez powodu jestem chora?

Póki sobie radzisz, nie- powiedział mi kiedyś mój mąż.

Kochanie, ale co to znaczy radzę sobie? Mówili mi kiedyś że jestem chora. Byłam. Według lekarzy, znajomych. Nawet według siebie byłam. Ale teraz nadal nie jestem zdrowa. Choć nie w tym słowa znaczeniu, nie medycznym. Medycyna może się nieraz jebać. Choć, ja nie powinnam tak mówić przecież.

Gdzie zaczyna się wariactwo, szaleństwo? Gdy człowiek jest niebezpieczny dla siebie, dla innych, gdy krzywdzi siebie bo inaczej nie może? Wszyscy to robimy. Może to największy szpital psychiatryczny- świat. Może. Ale czy można tak uogólniać? Czy można szukać granicy? Nawet psychiatra nie wie gdzie ona jest. Nawet chory człowiek.

Głosy w mojej głowie. Gdy mnie połkną, będzie po mnie. Gdy uwierzę we wszystkie swoje metafory i wiersze, gdy zaboli tak, że nie można oddychać- będę wariatką. Teraz po prostu dobrze udaję. Nie widzę granicy, ale pływam na powierzchni, nie tonę.

Nadużywamy może słowa wariat. Szalony. Wszyscy nim jesteśmy. Tak twierdzimy. A tak często boimy się tych, u których powiedziano, jaki rodzaj wariactwa ich dręczy. Który wygrał. Czy te wiersze, czy łzy. Boimy się, odpychamy. Jakby to było zaraźliwe. Ale o tym napiszę pewnie nieraz jeszcze.

Bo cały czas ja sama szukam granicy. Może granic w ogóle nie ma. W zdrowiu psychicznym, w zdrowiu fizycznym. Nie ma granic nigdzie. Nie istnieją żadne. Między prawdą a kłamstwem. Dobrem i złem. Wszystko jest względne.

Tak. W to niezaprzeczalnie wierzę. Jak w to że materia jest energią a energia materią. I jak ty funkcjonujesz w tym Frida, powiedz mi do cholery?- zapytał mnie pan M. . Ano funkcjonuję i jest mi z tym dobrze. Wybieram intuicyjnie perłopławy w morzu. Czasem znajduję perły. Prawdziwe, czarne. Czasem to tylko kamyczki. Jeśli nie uznajesz dobra i zła, jak żyjesz?

Jestem całkiem nieetyczna panie M. Ale jednocześnie mam swoją moralność, w swojej płaszczyźnie. Pojebaną fridową moralność, za którą niedawno chciano mnie ukrzyżować w pewnym kręgu znajomych. Ale to chyba też historia na potem.

I dla kogoś też jestem wariatem, dla kogoś jestem normalna. Według jednej płaszczyzny, medycznej, jestem już zdrowa. Ale uważając Mansona za seksownego dla kogoś jestem całkiem porypana. Dziwna definicja? Ano dziwna. Ale każdy ma do swojej prawo.

Więc może twoja nadmierna sinusoida Vincencie była normalna. Może nie ma w nie nic złego- tylko tobie przeszkadzała w życiu i dlatego trzeba ją było wyciszyć (i nigdy nie będę zazdrościć tylu leków). Może dla kogoś nadciśnienie nie jest chorobą i się nie przejmuje, a kto inny panikuje i na nie „umiera”. Tak naprawdę umieramy cały czas, tylko niektórzy trochę szybciej. Może to wszystko zależy od naszego podejścia. Bo granic nie ma, przynajmniej dla mnie w tym momencie, dla mnie w mojej głowie, w mojej duszy. przez chwilę- nie ma. Jest bezkresne morze i wiele pereł. A także wiele ostrych krawędzi, o które można boleśnie zranić stopę.

A czasem w morzu, którego granicą jest moja śmiertelność (choć doczesną granicą ciała, kto wie, co potem? Może cieśniny i inne oceany?) pomagają wino, kobiety i śpiew.

Aha- i do końca życia będziemy wspominać chyba jedzenie z budki na Moście Teatralnym w Poznaniu. Zawsze gdy wracamy z koncertu, baru, w nocy- taka tradycja, wstąpić tam na zapiekankę podczas czekania na nocny tramwaj. To będzie dobre wspomnienie w moim życiu. Kolejne.

Jak wino, kobiety i śpiew.