O tym, że to ostatecznie dobra rzecz, czule kochać.

Nastała piękna zima. To zaskakujące, jak sztormy, a potem ich wyciszenie przynoszą mi radość. Prostą i wyciszoną. Jeszcze w czwartek wiał tak silny wiatr, że przewrócił mnie, gdy szłam do pracy. Mróz i śnieg skuły wszystko dookoła. Ocean przelewał się przez falochrony, pokazując jak wiele ma niszczycielskiej siły. Dziś niebo jest błękitne, słońce zrumienia policzki wraz z lekkim, szczypiącym mrozem. Tafla oceanu połyskuje za oknem, stając się jednym z niebiem w ogromie spokoju.

Cudowna zorza pobłyskiwała wczoraj na niebie. Lisie ognie, jak mawiają Finowie przez stare legendy. Lisie płonące ogony, które tańczą, zmieniając barwy. Z zieleni w róż, z rózu po fiolet na krawędzi ogona. Zmysłowo kołyszą, hipnotyzują, powodując ten ciepły uścisk pod sercem.

A może to wcale nie zorza, choć piękna, niezywkła za każdym razem tak samo. Może nie ona cieszy serce, a to, z kim można ją podziwiać. Stojący na balkonie, wpatrzeni w niebo nad oceanem jesteśmy razem. W ciszy, spokojnej obecności i śmiechu. Byłam tam wczoraj nie tylko ze swoim Mężem ale i z tym, który czasem rozpala mi pod żebrami ogień niepokoju naprzemian z ukojeniem. Człowiekiem- Cieniem, który staje się coraz bardziej realny.

"Widziałem już tyle zorzy, że mnie to nie porusza", powiedział Cień, gdy wracaliśmy z podróży na położony niedaleko Reykjaviku półwysep.Wybraliśmy się tam, bo po prostu trzeba było się wyrwać z miasta. Bo była piękna pogoda. Bo wszyscy mieliśmy wolne od jakichkolwiek obowiązków. To był kolejny dobry dzień, pełen obecności ważnych dla mnie ludzi, z którymi mogę dzielić nie tylko rozmowy, żarty, ale i ciszę. Mój Mąż, Śliczna Współlokatorka i Cień. Dzień pełen ośnieżonych szczytów i tego koloru nieba, którego nie ma nigdzie indziej.

"Ciebie nic nie porusza, do wszystkiego podchodzisz sceptycznie", powiedziałam pół żartem, pół serio do Cienia. Czasem mam wrażenie, że w niczym nie znajdzie ukojenia i radości. Tak naprawdę mam wrażenie, że wszystko porusza go aż za boleśnie, do samego korzenia. A jego piękny smutek i zmęczenie to po prostu nadmiar. Tak naprawdę widzę też, że bardzo oszczędnie, jak mało kto potrafi docenić piękno i znaleźć je tam, gdzie inni go nie widzą, nawet, gdy nie do końca sam zdaje sobie z tego sprawę. Tak jak chyba nie do końca dostrzega to, jak pięknym jest człowiekiem.

Znowu bałam się, że go stracę. Tak samo jak w kwietniu.

To dziwne stwierdzenie, zważywszy na to, że przecież nie znamy się długo. Zważywszy na to, że trzeba ponoć o wiele więcej, żeby nazwać kogoś przyjacielem. Ale człowiek może być dla nas ważny bez definiowania.Określani stopnia pokrewieństwa dusz, umysłów, wypunktowania punktów stycznych i dalszych.

Można pragnąć czyjejś obecności w swoim życiu tak bardzo, że to aż boli i zadziwia nas samych. Beż żadnych podtekstów. Można po prostu zakochać się w człowieku bez otoczki erotzymu, dążenia do bycia parą. Można. Niejedno takie zakochanie było przecież w moim życiu.

Vincent.Królik. Redcar. A.

A teraz i Cień.

Można kogoś kochać, nie mówiąc tego wprost, jak człowieka, jak istotę przepełnioną pięknem i kojącą nas rozmowami. Samym byciem. Dającą spokój, nawet w tym, że mamy prawo się martwić, tęsknić, choć nie mamy prawa się wtrącać, bo wszyscy mamy swoje życia. Osobne, ale które jednak zetknęły się jak rzeki, które dążą do oceanu. Bo nie ma innej drogi. Możemy podążać równolegle, czasem mieszając swoją wodę, która ma swoją pamięć, której kształt się zmienia. Nie sposób zapomnieć, nawet gdy nasze drogi się rozejdą.

Znowu więc myślałam, że odejdzie. A gdy zniknie fizycznie, nie będę mogła z nim po prostu być, siedząc naprzeciwko niego w ciszy z kubkiem herbaty, patrząc, jak jego ołówek drażni kartkę, zostawiając pięknie uformowany ślad grafitu, ślad trwały, który moje oczy chcą wydrzeć i zapamiętać. Nie będę mogła poznawać go, powoli i systematycznie, uparcie, bo przecież, nadal nie mogę powiedzieć, że go znam, że coś o nim wiem. Myślałam, że nie będzie tak prosto porozmawiać i pośmiać się we troje, mój Mąż, Cień i ja.

Odejdzie. Wyjedzie i to wszystko się rozpadnie. Powoli, po malutku będzie usychać, choć, przecież przedtem do tego nie dopuściliśmy. Ale wiem, jak ciężko pracować nad relacjami na odległość, zwłaszcz, jeśli są młode, podatne na zranienie. Relacja, nawet ładna dla obu stron i ważna, umiera przez zimę odległości, jeśli nie obrosła grubą skórą wyznań , razem spędzonego czasu, szaleństw i spokoju.

Pojawiła się we mnie dziwna złość, egoistyczna i troskliwa zarazem, że po co i dlaczego, po co ma mnie, MNIE zostawić, skoro tam nic nie ma. Jego dziewczyna w zupełnie innym miejscu niż to do którego zmierzał ( a może przecież właśnie na Wyspę wróci!). Żadna kariera, żadne znane miejsce, które koi. Po co, myślałam od razu ze łzami w oczach, kiedy tylko mi powiedział o tym, że chce zostawić Wyspę. Bo nie czuje się na niej dobrze. Ale czy gdziekolwiek poczuje się dobrze?

Dom nosi się w sercu. Spokój i radość. Nie są zależne od miejsca. Czasem może zależeć od ludzi. Ale dom i spokój to nie położenie geograficzne. Wiem, bo wszędzie czuję się w domu. Tam , gdzie chcesz odejść, ich nie znajdziesz. Pomyślałam, z paniką, że być może, gdzieś tam, daleko, jeszcze bardziej się pogubi. Irrcjonalnie myśląc, że w jakiś głupi sposób moim myślom będzie trudniej nad nim czuwać w takiej ogromnej odległości, bo tak, moje myśli kierują się ku niemu. Trudno, żeby było inaczej.

W moim umyśle tupało nóżką nieznośnie dziecko, nadąsane wobec tego, co przynosi los, całkiem nielogicznie. Bo ten dorosły, mądry we mnie człek wiedział, że moje myśli które nieraz mu ślę magicznie wierząc, naiwnie, nic nie zmienią. Myślenie życzeniowe, afirmacja, to mrzonki, choć uparcie w nich tkwię.

Moja bliskość lub dalekość nie ma dla niego znaczenia, tłumczyłam nadąsanemu dzieciątku. Czasem zrobiony obiad, spędzony czas nie ułoży mu życia.

"Ale przecież czasem ludzka obecność", " Nie jesteś istotną obecnością" - dywagowałam sama z sobą.

Cichaj. Będzie co ma być.

Ale i tak zaczęłam walczyć. Choć, czy to moja walka, czy po prostu przypadki, które podrzuca mi los? Czy mogę to nazwać moją wojną? Czy powinnam wreszcie spuścić z tonu i zrzucić z piedestału egocentryzm i egoizm, bo JA SIĘ MARTWIĘ, bo JA CHCĘ, bo JA KOCHAM?

A może jedno drugiemu nie przeszkadza?

Jednak wszystko idzie do przodu. Trochę zbiegów okoliczności. Moja nowa praca, w której robi się miejsce, bo inni, nieważni dla mnie ludzie wracając do Polski, żeby tam żyć, studiować, budować domy.

"Może gdybym znalazł pracę".

Dobrze, to znajdę ci pracę. A raczej tylko skojarzę fakty i podam na tacy jeden adres. Nic wielkiego, nic idealnego. Ale chcę to zrobić. Nie tylko przez swój egoizm. Bo chcę ci pomóc, mówię sobie, choć wiem, że ty wcale, Cieniu mojej pomocy nie potrzebujesz, bo jesteś jednym z najdzielniejszych i zardniejszych ludzi, chociaż w ogóle tak siebie nie postrzegasz.

Pytam więc w swojej restauracji czy nie chcieliby zajrzeć do CV znajomego, z którym pracowałam i zaskakuje mnie, jak wszystko toczy się gładko.

Miałabym z nim pracować?

Rozpiera mnie lęk, że może jeśli się nie uda, coś nie wyjdzie, coś się złamie, będę odpowiedzialna, bo przecież zawsze biorę na siebie więcej odpowiedzialności, niż trzeba. W swojej głowie, ale nie w ostatecznym rozrachunku. Lęki, obawy, że może zmieniam coś, czego nie powinnam, choć wszyscy jesteśmy dorośli. Może nie powinnaś przenosić żuka na trawę, gdy pełznie po ulicy, powiedział mi kiedyś dobry znajomy. Może on wie, gdzie ma iść, a może ma umrzeć pod kołami, a ty mu przeszkodziłaś, zaburzyłaś równowagę. Lęk, pcham się tam, gdzie nie powinnam.

Ale roznosi mnie w środku przede wszystkim radość. Że będzie. Gdzieś w zasięgu ręki od czasu do czasu, nawet jeśli daleki myślami albo daleki jak człowiek, bo przecież nie mogę określić, kim dla mnie jest. Lubię z nim pracować. Lubię z nim spędzać czas, z nim, takim jaki jest.

Więc może zostanie. Może się udać. Jeszcze parę formalności, parę kamieni milowych w kwestii formalnej, jeszcze parę kamieni milowych chyba w nim samym, pokonnie autosabotażu, który nieraz u niego podejrzewam. Ale to tylko tyle i może się udać. Zostanie. Będzie obecny. Nadal może nie do końca świadomy, jak bardzo jest dla mnie ważny. A może wiedzący to aż za dobrze. Gdzieś tam podskórnie mimo wszystko czując. Bo takie rzeczy się wyczuwa, prawda?

Może czuje to mimo wszystko, wie, że nasz dom jest trochę i jego domem i zawsze będzie miał w nim miejsce. Nie tylko na kanapie czy przy drewnianym stole. Ale w tym domu, który nie składa się ze ścian. Tym ważniejszym. Bo przecież to nie tylko mój dom. Mój Mąż też lubi jego obecność, nawet jeśli ciężko wchodzi w relacje i nie zakochuje się w ludziach tak łatwo jak ja. Ale widzę to i czuję, nawet jeśli się nie przyzna. Teraz już wiem, że o ich relcję nie muszę się bać, tak jak bałam się na pocztku- bo przecież to dwoje w gruncie rzeczy trudnych, skomplikowanych facetów.

Wczorajszy dzień był więc tak prosty, niepozorny. Szybkie wspólne śniadanie z Śliczną, radość pakowania jedzenia na drogę, szykowania kanapek. Przejżdżka w piękne miejsca, już w czwórkę. Dużo milczenia. Muzyka w tle. Zjedzona z kolei już w trójkę a nie w czwórkę kolacja. bo Śliczna zniknęła gdzieś ze swoim Cypryjczykiem, za któym zdążyłam się trochę stęknić przez to jego nadmierne zapracowanie.

Obejrzny głupi film, trochę śmiechu. I zapatrzenie w zorzę na balkonie.

"Może zorza cię nie porusza, sama w sobie, jak porusza mnie. Ale może mimo wszystko lubisz tą dzieloną obecność", pomyślałam sobie. Musi j lubić. Inaczej nie byłby szczery. Inaczej nie słyszałabym jego śmiechu tak często.

To mnie aż zastanawia i zadziwia, jak takiego człowieka jak Cień, mimo wszystko nie drażnię.

Jakim cudem w ogóle nie drażnię ludzi. Dlaczego mi nieraz ufają. Zwierzają się. Chcą spędzać ze mną czas i przeskakiwać ze znużenia moim gadulstwem w ciszę. Jakim cudem? Może jednak można mnie lubić. Może można mnie kochać- bo nieraz w to wątpię, absurdalnie,bo od tylu ludzi to czułam. Od ponad 11 lat czuję to przecież przede wszystkim od mojego Męża.

Człowiek jednak zawsze wątpi, że może być dla kogoś wystarczający. Dobry, jeśli chodzi o niego samego.

Wątpię. Ale dzisiaj, w spokojnej niedzieli spędzanej już tylko z moim Mężem, ja sama nie wątpię w inną rzecz. Pomimo strachu przed utratą, zranieniem, to cudowna rzecz kochać. Tych wszystkich ludzi, dla których mam po prostu dużo czułości. Tak po prostu kochać tę jedną najważniejszą osobę i trochę inczej, ale jednak, wszystkie dookoła. Tych dalej, w innych krajach i tych tu blisko. Nawet jeśli tego nie nazwiemy.

Będzie co ma być. Być może wody naszych rzek pewnego dnia zmienią swój bieg. Ale może jeszcze nie teraz. A ja będę miała jeszcze wiele rzeczy do zapamiętania. Czułego, ciepłego zapamiętania.

To cudownie móc po prostu czasem być. Na różne sposoby. I to wcale nie kosztuje. W byciu...przede wszystkim się dostaje. Nawet jeśli od innych słyszysz, że to tak nie działa. 

Dostałam coś, co mnie ubogaca. Od człowieka do człowieka. 

I trzeba być za to wdzięcznym. 

Piję zbyt dużo kawy i często o tobie myślę

W mieście w którym rzeczywistość znikła i została zapomniana

Boisz się? Bo ja jestem przerażona.

Ale ty przypominasz mi, jak wspaniale jest kochać.

To taka cudown rzecz kochać.